סיפורים סיציליאניים מאגד לראשונה בשפה העברית את מיטב סיפוריו הקצרים של ג'ובאני ורגה, מחשובי הסופרים האיטלקים במאה ה-19. הסיפורים מגוללים בחיות בלתי מצויה את מסֵכת חייהם של אלה אשר "מצטנפים בדרגה הנמוכה ביותר של הקיום האנושי", וכורעים תחת איתני הטבע והחברה המעמדית הנוקשה שאפיינה את סיציליה באותה תקופה. דמויותיו בסיפורים – רועי צאן ודייגים, בעלי אחוזות ומעבדי אדמות, גבירות עשירות ועניות מרודות – נצרבו בדמיון האיטלקי כמייצגות המובהקות של חצי האי בצל תקופת כינון הרפובליקה, אך גם כבעלות אפיון פסיכולוגי יוצא דופן ושפה עשירה וייחודית. את אלו השיג ורגה בזכות השיטה הספרותית שייסד, הוֶריזם, אשר חותרת לטעת את הרושם כי היצירה "נוצרה מעצמה, התגבשה ופרצה לעולם בספונטניות כהתרחשות טבע." כך, באמצעות מהלכים סגנוניים ועלילתיים פורצי-דרך, משרטט ורגה נופים טופוגרפיים ואנושיים הטובלים בפטליזם. בין שאלו מחלת המלריה המתפרצת, הנחת פסי מסילת ברזל המשנים סדרי עולם או דו-קרב שיוזם בעל מקורנן שכבודו נרמס – הסוף הוא תמיד רב עוצמה ומוכיח כי אין כל חדש תחת השמש הסיציליאנית הקופחת. ג'ובאני ורגה (1922-1840), יליד העיר קטאניה, כתב סיפורים ורומנים רבים, בהם בני מלווליה ומאסטרו דון ג'זואלדו. בקובץ מובאים סיפורי שני קבציו הראשונים, שהיו לאחת מפסגות הריאליזם האירופי והשפיעו עמוקות על הספרות והקולנוע הנאו-ראליסטיים האיטלקיים.
Giovanni Verga was an Italian realist writer, best known for his depictions of life in Sicily, and especially for the short story Cavalleria Rusticana and the novel I Malavoglia.
The first son of Giovanni Battista Catalano Verga and Caterina Di Mauro, Verga was born into a prosperous family of Catania in Sicily. He began writing in his teens, producing the largely unpublished historical novel Amore e Patria (Love and Country); then, although nominally studying law at the University of Catania, he used money his father had given him to publish his I Carbonari della Montagna (The Carbonari of the Mountain) in 1861 and 1862. This was followed by Sulle Lagune (In the Lagoons) in 1863.
Meanwhile, Verga had been serving in the Catania National Guard (1860-64), after which he travelled to Florence several times, settling there in 1869. He moved to Milan in 1872, where he developed his new approach, characterized by the use of dialogue to develop character, which resulted in his most significant works. In 1880 his story collection Vita dei Campi (Life in the Fields), (including Fantasticheria, La Lupa, and Pentolacchia) most of which were about rural Sicily, came out; it included the Cavalleria Rusticana, which was adapted for the theatre and later the libretto of the Mascagni opera. Verga's short story, "Malaria", was one of the first literary depictions of the disease.
He then embarked on a projected series of five novels, but only completed two, I Malavoglia and Mastro-Don Gesualdo (1889), the latter of which was the last major work of his literary career. Both are widely recognized as masterpieces. In 1894 Verga moved back to the house he was born in. In 1920 he was elected a senator. He died of a cerebral thrombosis in 1922.
The Teatro Verga in Catania is named after him.
In the book by Silvia Iannello Le immagini e le parole dei Malavoglia (Sovera, Roma, 2008), the author selects some passages of the Giovanni Verga' novel I Malavoglia, adds original comments and Acitrezza' photographic images, and devotes a chapter to the origins, remarks and frames taken from the immortal movie La terra trema (1948) directed by Luchino Visconti.
Negli ultimi anni ho valutato più volte l'idea di rileggere i Malavoglia (mai letti per intero, solo alcuni brani alle scuole medie). Ho visitato Acitrezza anni fa, non vi è il marketing dello scrittore famoso (alle medie credo che Verga venga propinato a tutti da decenni, chi non lo conosce?), a parte la Casa del Nespolo che si confonde con una locanda, Acitrezza è più il paese del pesce fresco e dei ristoranti, che delle lettere. A furia di rimandare la lettura, mio figlio è arrivato alle medie, gli hanno (ovviamente) imposto il Verga e lui mi ha raccontato di Mazzarò. Mi sono fatto prestare l'antologia e ho letto la novella, mi è piaciuta al punto che mi son detto, “Non saranno i Malavoglia, saranno le Novelle Rusticane la mia prossima lettura”. Ebbene, eccomi qua esausto dopo aver deciso di abbandonare proprio dopo aver riletto “La roba". In teoria il verismo dovrebbe essere il movimento letterario più vicino al mio sentire, in pratica la cronaca dalla campagna siciliana di fine ‘800 mi ha stordito. Vi è mai capitato di leggere senza capire che cosa leggete, non perché sia difficoltoso, quanto perché siete totalmente disinteressati all'argomento? Mi era così piaciuta la storia di Mazzarò, la neutralità del Verga nel raccontarla, che mi rammaricavo della noia che mi suscitavano tutte le altre. Di che cosa parlano? Parlano di povertà e ingiustizia senza nessuna concessione alla bellezza, senza nessun photoshop della realtà. Volete il vero? Siamo sicuri di volere il vero? Soprattutto io che mi credevo verista, quando leggo, voglio il vero o voglio una realtà aggiustata dove è la bellezza e non la verità che fa girare il mondo? Se La bellezza (come diceva Stendhal) è una promessa di felicità, le prime sei novelle non mi hanno promesso niente e io ho deciso di non leggere quelle restanti.
This is a slim volume of short stories set in Sicily by one of Italy's most acclaimed writers, but took me a while to read, because they are just... difficult. The landscape is heartless, the people are either desperately poor or terribly corrupt, and illness colors the air.
The translator, D.H. Lawrence, says in his introduction: "During the 'fifties and 'sixties, Sicily is said to have been the poorest place in Europe: absolutely penniless. A Sicilian peasant might live through his whole life without ever possessing as much as a dollar, in hard cash."
This is the Sicily portrayed in the stories. There are characters and situations that tie one to another, capturing a specific period on the island.
Nella Sicilia di Verga comincia a farsi strada il “mito della roba”, l’ansia di conquistare e accumulare, che corrode e inquina gli uomini la cui vita inesorabilmente va incontro al fallimento Qui gli umili non sono più idealizzati, perché fame e miseria sopprimono i valori autentici e le speranze. Vince il pessimismo e l’egoismo finisce di impossessarsi anche degli strati più umili della società.
Novelle Rusticane sono un affresco della vita umana e del senso di totalità dell‘esistenza, costruito con uno stile che passa velocemente e con continuità dai toni malinconici e drammatici a quelli umoristici e ironici Il Verga verista abbandona il nazionalismo romantico per il realismo morale, tramite il quale racconta una pluralità eterogenea di orizzonti Riletto dopo tanti anni, ho riscoperto e apprezzato nuovamente uno degli esempi della grande letteratura italiana
Giovanni Verga’s 'Little Novels of Sicily' sounded so charming, so downright quaint to this reader’s ear, that I was unprepared for the picaresqueness and even the morbidity of these stories. But they are deeply affecting, and strike an unusual balance between expressiveness and subtlety, which I suppose is only helped by having a translator like D.H. Lawrence.
My awareness of this novel depends on the particular judgment of Harold Bloom, who places 'Little Novels' on his canonical list, but leaves off 'I Malvoglio,' which, apparently, is Verga’s better-known work. But I have discovered so many obscure treasures through Bloom that I relish opportunities like this to broaden my literary spectrum. It’s like setting aside all the Chardonnays and Pinots to taste a Frappato.
The little novels are more properly a series of twelve linked stories spanning 225 pages in total. They immerse the reader in the bleak life of nineteenth-century Sicily, where poor growing years, the tyranny of the landed gentry, and the godlessness of the clergy have boxed the peasant class into abject poverty and not-so-quiet desperation. Verga offers nearly every perspective on this microcosm, even that of a poor donkey, whose value steps down each time it is resold and its new owner abuses it further.
The stories are bleak, with few if any instances of upward mobility, even among the wealthy. The entire system is spinning on entropy and malfeasance until it reaches such a nadir that the peasantry engage in bloody revolt – an actual historic occurrence in Siciliy in 1860. Even in the last story, in which the characters symbolically escape through emigration, they trade physical deprivation for soulless, empty lives, as though they are psychically trapped in codependence with their homeland. Verga leaves us with, “Farewell, sweet melancholy of sunset, silent shadows and wide, lonely horizons of our known country,” and he is speaking as much of the entire collection of stories as he is of the experience of the enervated lovers at the end.
In addition to the picaresqueness of this writing, what will stay with me is the sketch-like quality of Verga’s style, in which short stories veer from one character to another, even one plot to another before they end, giving the reader an experience that is less linear and more impressionistic. The centerpiece of Little Novels is “Black Bread,” the longest story by far, at fifty-four pages. It begins with one unhappy couple, shifts around to a shepherd and then another unhappy couple, and finishes with a near-apocalyptic frenzy of clanging bells, agitated animals, and devilish symbolism. Verga tells this story as an older person might recount memories of their youth, flitting from person to person, theme to theme, as the fragments of history pass before their eyes, while the listener holds on to various threads, waiting for a connection that may never come.
The result is a reading experience that is disarming and transporting, but in a manner unlike many others. For every finely-etched moment of dark despair, there is a passing distraction that fills in the quotidian Siciliy, allowing us to feel these lives more fully, even as we long to escape them. Verga’s message at the end, however, seems to be that people are inexorably tied to their culture, their homeland, and their collective destiny, for better or for worse, and for the Sicilians, that has been a rough row to cultivate.
A escrita de Verga é um estilo simples de ser compreendido, nestes dois contos ele aborda o sobrenatural (fantasma de Donna Violante) em " As histórias do Castelo de Terezza", e narra a história de um fazendeiro sem herdeiros que toda a sua felicidade é a fazenda que construiu em "A Fazenda".
Foi a minha primeira experiência com este escritor. Já li muitos escritores italianos. Mas não são todos que me prendem do início ao fim. Espero ler em breve uma novela ou romance de Verga-
Trágico, tétrico, fatal. Não há nada além disso na seleta de contos deste magnífico “Cenas de Vida Siciliana”, de Giovanni Verga, editado pela “Berlendis e Vertecchia”.
Mas não há aí crítica alguma de minha parte, muito pelo contrário. Verga, por meio de sua habilidosa arte de contista, consegue transmitir-nos uma impressão marcante do mundo do camponês siciliano. E este mundo é duro e fatal, árido, calcinado pelo inclemente sol mediterrâneo e também vergastado pelas gélidas borrascas marinhas.
Não há propriamente uma civilização no mundo de Verga; não há propriamente uma sociedade humana. O que existe, de fato, é um mundo de seres famintos, brutos, grandemente sensuais, que vivem unicamente para saciar seus apetites mais imediatos. Comida, sexo e dinheiro - são esses os motivos que impulsionam os personagens de “Cenas de Vida Siciliana”.
Mas as coisas, na sua grande maioria, não se passam assim? A grande porção dos homens que arrastam suas penas neste baixo mundo não vivem exclusivamente para isso: para sofregamente satisfazerem suas necessidades mais imediatas, mais comezinhas, mais mundanas? Os personagens de Verga são assim: não necessariamente perversos, mas brutalizados, mundanos, vulgares. O mundo idílico dos camponeses imaginado pelos poetas dá aqui lugar a um mundo estritamente realista, beirando o puro e simples naturalismo: necessidades carnais, viscerais; luta pela sobrevivência, limitações, restrições, fome, sede, depauperamento, lubricidade.
Um mundo e uma gente sem remissão. Uma fé religiosa que não possui transcendência; que é rasa, tosca. Pura superstição de sabor pagão.
Ao longo de todos os contos, surge sempre à mente a passagem bíblica, a maldição pronunciada sobre Adão e toda a sua descendência: “a terra será maldita na tua obra, tirarás d'ella o sustento com trabalhos penosos todos os dias da tua vida”. É o resumo dos contos que compõem este “Cenas de Vida Siciliana”: uma vida e um mundo sem perdão, sem redenção; vida dura, bruta, de constante e incansável luta pela sobrevivência.
Mas não nos espantemos: a despeito de todos os confortos da vida urbana pós-moderna, o mundo continua sendo exatamente assim como Verga o descreve. O grande autor italiano não tem pudor de rasgar o véu de Isís e nos mostrar as coisas como elas realmente são. Este é o grande dom que Verga generosamente nos entrega. Resta-nos agradecer e aprender a lição.
Don't be fooled by the title, "Little Novels of Sicily" offers more than bite-sized stories. D.H. Lawrence, the translator, aptly calls them "fictional sketches," vibrant glimpses into rural Sicily from the 1840s to the 1880s. It's a land mirroring Verga's own experience, marked by the tumultuous Italian unification wars.
While poverty, greed, and disease cast a grim shadow, these tales are far from one-note. Woven through them are threads of love, humor, and Verga's masterful descriptive prose. In a society fractured by poverty, cruelty becomes a desperate tool for survival. Remoteness from authority, a corrupt clergy, and fatalistic beliefs create a tinderbox ready to ignite with famine, natural disasters, or financial ruin.
Each story unveils a facet of Sicilian life. "His Reverence" follows a secular priest navigating the revolutionary fervor. "So Much for the King" puts a litter-driver in the precarious position of ferrying a king whose head could roll for any misstep. "Don Licciu Papa" tackles corruption through the lens of a pig tax and a showdown with the village pig-snatcher.
Laughter and tragedy intertwine in "The Mystery Play," where a village production of a biblical story faces prop confiscation, meddling townsfolk, and a frustrated playwright struggling to keep the peace. Malaria's chilling touch is felt in a story of a town decimated by the disease. In "The Orphans," a young girl grapples with the loss of her mother and the whispers of the neighbors who try to find her father a new wife.
"Property" charts the rise of a ruthless landowner, Mazzaro, who claws his way to wealth through hard work, shrewd deals, and a miserly lifestyle. But wealth's true value is questioned with the poignant reminder: "you can't take it with you."
"Story of Saint Joseph's Ass" offers a unique perspective, chronicling the life of a donkey passed between various owners, each using it for a different purpose. "Blackbread" delves into the love story of Santo and Nena, thwarted by poverty, and Lucia, Santo's problematic sister forced into a life of hardship.
"The Gentry" explores the consequences of a wealthy man's indifference towards the poor and the church, while "Liberty" examines the chaotic aftermath of Garibaldi's arrival and the fight for unification.
"Across the Sea" offers a glimpse of escape for the wealthy, who board ships and seek love beyond the confines of Sicilian poverty. But as the newly separated lovers on a ship yearn for a lasting connection, we're reminded that some things, like the memories etched in stone, endure.
Important contribution to hayseed literature. Short stories—sketches really—of village life in pre-unification Sicily. Very shaggy, minimal plots, sometimes just incidents linked together in the vague way that one local legend often reminds you of another. Malaria ravages a town, people gawk at a mystery play, a poor man becomes rich, a rich man falls on hard times—things like that. Each story has several others inside it. Extremely bleak comedy. Compelling enough as broad slices of the human condition, but what really elevates it is the narrator's tone. The narrator is a real parochial wiseass, wry and detached and obviously considers himself superior to his subjects but uses their language and thought processes, juiced just enough to be clear it's parodic. He is a misanthrope: the gentry, the clergy, and the poor are all equally venal, ignorant, and cruel (the poor are also desperate). His greatest sympathy is reserved for a donkey, whose miserable life is told in full, 80 years before Au Hasard Balthazar. But the detachment eventually comes across as a different kind of sympathy; he is pulling his punches: he cares for these peasants. In the last story, written in a much different register, we finally meet him, and Verga turns the tables on him.
I don't know how well Lawrence knew Italian, there are moments that made me wonder. A lot of the sentences have his weird energy.
Favorite stories: "The Mystery Play," "Property," "The Gentry"
A bit disappointing. These are ‘rustic’ tales but Verga’s style is rustic as well. He tends to make unexpected turns that confuse me, several times in each story. Turning back, you often understand what happens but in some case I just do not get it. Many of them are more sketches than real stories as well. You do get a good picture of the life and culture, and the poverty, of the Siclians of the 19th century. The last story Across the sea is full of romantic clichés.
An evocative cycle of stories focused on the absurdities and brutalities of rural nineteenth-century Sicilian life. This volume reads like a Sicilian “Winesburg, Ohio,” and Verga’s juxtaposition of desolation and humor makes for a fascinating read that's as valuable as a piece of ethnography as it is as a work of literature. Most pieces focus not on a single protagonist or even a single family, but on a larger cast of characters who coexist in the same town or region. I loved the book, but I didn’t always love D. H. Lawrence's translation, which sometimes felt unnecessarily opaque. I’d be interested in reading a more modern translation.
1. "His Reverence": Gradually the full extent of a reverend's depravity is revealed as we watch him abuse his power and fleece his parishioners. "His reverence" laments his loss of unbridled power in the wake of the 1860 revolution, after which"he was no good anymore except to say mass, and hear confession, like a public servant."
2. "So Much for the King": Neighbor Cosimo is overcome by anxiety when he is asked to carry the queen's litter during a royal visit. Everything goes smoothly, but many years later, Neighbor Cosimo's mules are confiscated by the king when he's unable to pay his debts. "Neighbor Cosimo couldn't rest for thinking that those were the very mules that had brought his wife safe and sound—the king’s wife, that is—poor beasts."
3. "Don Licciu Papa": A man named Don Licciu Papa intervenes both comically and menacingly to represent "the law" in various local disputes (a pig snatcher is attacked by a pig owner; a beloved mule is seized and resold; a reverend wants to build his kitchen on the site of another man's house; a shepherd attacks his daughter's lover). "Law is made for them who've got money to spend."
4. "The Mystery Play": We learn how various members of a community are personally affected by a mystery play. Their reactions are informed by their lives, loves, and losses. A tragicomic romance born of the mystery play ends in a murder.
5. "Malaria": An inventory of people who do and do not die of malaria in a small town. The story begins in the second person, describing how "you" perceive and experience malaria, then develops into a wider third person omniscient.
6. "The Orphans": A whiny new widower named Neighbor Meno laments his misfortune after his second wife, who was his first wife's sister, passes away. The women of the town remind Meno that the loss of his wife is far less tragic than the impending loss of Sister Angela's dying mule. Everyone ignores the crying, bereft child in their midst (the dead woman's stepdaughter).
7. "Property": An inventory of all the property that's been taken over by an enterprising man called Mazzaro.
8. "Story of the Saint Joseph’s Ass": A heartbreaking account of the life of a donkey as he changes hands among various owners, who haggle over him and gradually work him literally to death.
9. "Black Bread": This is probably the most "conventional" story in the collection by contemporary standards in that it maintains a sharp focus on a single family that falls on hard times after its patriarch's death. We get to know these characters- Santo, his wife "Red-Head," his sister Lucia, and his younger brother Carmenio- more intimately than we get to know those in most of Verga's other stories. I loved this story not only for its richly developed characters but for its eerie and striking imagery.
10. "The Gentry": A catalogue of misfortunes that can befall the gentry, from failed crops to vindictive clergy members to vineyards destroyed by volcanic eruptions. Verga strikes an interesting, nuanced balance between sympathizing with the gentry and sympathizing with the peasants they control. The "you" to which the story's opening is addressed seems to be one of the latter who has suffered, or might suffer, at the hands of the titular gentry: "if you have anything to do with them... you'll never get yourself out of their ugly books anymore, nailed down by debt."
11. "Liberty": Based on actual historical events, this startlingly violent story depicts peasants' violent and chaotic uprising against the gentry in the wake of Garibaldi's 1860 revolution. This story shocked me with its blunt depictions of violence, conveyed with a chilly directness through language that's forceful yet never self-indulgent.
12. "Across the Sea": This story, which D. H. Lawrence labels an "autobiographical sketch" in his introduction, was the weakest in the collection for me. A man and woman meet on a steamer and have an affair. The man seems to be a stand-in for Verga, as he has told the woman stories about the people and places we've met in the collection: "It was as if all those places were peopled with people out of a legend, as he pointed them out to her one by one. Thereabouts the malaria; on that slope of Etna the village where Liberty burst out like a vendetta; below, beyond, the humble dramas of the Mystery Play, and the ironic justice of Don Licciu Papa." While I enjoyed this story's "meta" elements, its plot and characters wanted development.
Esses “Contos Sicilianos” de autoria do escritor italiano Giovanni Verga são uma verdadeira jabuticaba: trata-se de uma seleta “original” feita por professores e alunos do curso de letras português-italiano da USP, na década de 1980. Cada conto foi traduzido por um ou mais professores e alunos, e o resultado sabe a trabalho escolar.
Não obstante esse trejeito de dever-de-casa, a arte de Giovanni Verga sobressai à língua de pau e exercícios escolares dos nossos nobres tradutores e a leitura, conquanto não fluida, certamente continua bastante proveitosa.
Porque Verga é, sem dúvida, um grande narrador e estilista. A forma como pinta a vida campestre na Sicília é altamente verossímil e alcança ares universais, de forma que as peripécias dessas pobres almas poderiam muito bem se passar no Brasil, no interior de Minas Gerais ou do Nordeste, ou ainda nos Estados mais ao Sul.
Os traços de Verga são firmes. Sua caracterização é precisa e sem delongas: não há um momento, nessa seleta de contos, no qual tenha me surpreendido bocejando ou verificando o número de páginas faltantes para um conto, em razão de uma descrição exagerada ou de um aparte inconveniente do narrador. Aliás, nada há aqui do ego do autor: ele como que desaparece por trás da narrativa, atingindo o ideal de Flaubert.
A narrativa, porém, não há de agradar a todos. Entenda-se bem: de todos os contos que li, não há um cuja narrativa seja frouxa ou desinteressante; o problema é, muitas vezes, o final. A razão para isso pode-se conjecturar.
Trata-se sempre da arraia-miúda siciliana, a buscar o pão de cada dia, entre sofrimentos necessários e desnecessários, quase sempre com um senso de justiça e honradez há muito abandonado pelos “patrões” burgueses, e que era comungado apenas com a nobreza decadente.
Ora, é dessa nobreza decadente que Verga faz parte. Não é novidade a observação sociológica de que a verdadeira classe revolucionária são os nobres revoltados, ora contra o Rei, ora contra a burguesia, em uma luta na qual não se pejam de se aproximar dos pobres, geralmente uma classe tão antiga e reacionária quanto a dos nobres, ambas incomodadas com elementos sociais novos tais como um Rei absoluto ou uma classe mercantil com crescente poder.
Nesse ponto, Verga nos faz lembrar de seu conterrâneo Tommaso di Lampedusa: realista, seco, pessimista e quase hostil para com o leitor e para com a vida.
Mas Verga, ainda que sinta junto com o povo, carece de uma cosmovisão unificante e transcendente que lhe oriente o sentido das narrativas. Daí os finais abruptos que lhe são característicos, como às vezes a vida é abrupta; daí o tal do verismo, movimento realista italiano do qual supostamente foi o pai.
O conto que abre a coletânea se chama Nedda. Não sendo dos melhores, sua escolha para iniciar o volume foi, no entanto, muito feliz para ilustrar a forma mentis de Verga. Esse conto começa de uma forma inusitada: um eu lírico de Verga está a descansar na lareira de uma casa rica, após uma madrugada de festas – uma cena bem balzaquiana e, portanto, o mais distante possível de uma literatura campesina. A lareira romântica remete o espírito de Verga para outra lareira, uma colocada na cozinha de uma fazenda de oliveiras, onde encontramos Nedda, a protagonista do conto, enregelada da chuva que apanhou, aguardando ansiosa e educadamente pelo ordenado da semana, que certamente virá descontado por conta das chuvas que a impediram de colher o combinado.
Como já dito, a narrativa de Verga é firme e humana: vamos conhecendo Nedda, nos compadecendo dela. Além de quase miserável, ela tem uma mãezinha doente e trabalha pensando apenas em ajuda-la. Depois que a mãe morre, Nedda, sempre resignada, noiva de Janu. Mas, cedendo numa ocasião antes do casamento, engravida dele e, após o próprio noivo morrer de febre maleita, fica sozinha e abandonada com a filha resultante do deslize, sem comida, até que, levando a morte também à bebezinha, Nedda finalmente conclui que felizes são os mortos, por não terem ficado aqui nesse vale de sombras para sofrer.
A leitura desse conto me colocou antecipando o que poderia ocorrer com a pobre Nedda. Seria seu destino trágico ou feliz? Sua resignação ante às injustiças e grosserias do patrão, à má vontade do padre e às pancadas da vida é quase heroica. Jamais maldiz a Deus e não se entrega à reclamação e maledicência, ainda que fosse perdoável fazê-lo em suas circunstâncias. O que se passará com essa criatura? E o desenrolar da história, em que desgraças se somam a desgraças, não acaba totalmente com a esperança. Seria então uma santa que, desiludida dos bens terrenos abre sua alma para o influxo da graça e um antegozo do Céu?
Nada disso. Nedda depõe sua filha morta na cama e dá graças à Virgem por tê-la poupado de sofrer como a mãe Ora, esse sentimento gnóstico e desesperado é real, passa pela alma das pessoas uma hora ou outra da vida. Portanto, a poesia de Verga alcança a verdade da vida e nesse ponto não há nada a lhe criticar. Porém, a falta de uma transcendência é sentida como artificialidade e, no “retrogosto”, o conto parece forçado, quase ideológico.
Essa sensação continua ao longo das demais narrativas. Delas, gostaria de destacar dois contos que representam bem os demais: Jeli, O Pastor e Ruivo Mal-Pêlo.
Em Jeli, O Pastor temos um problema vital semelhante ao de Nedda: trata-se de uma pessoa naturaliter bona, de um rapazinho que, privado de muita coisa da vida, jamais se entrega ao desespero ou à inveja, sempre confiando no futuro e nas circunstâncias. Porém, assim como em Nedda, há uma capitulação dessa bondade no final, quando ele mata Dom Afonso por estar conhecendo biblicamente sua mulher. Ou melhor dizendo, não é uma capitulação, pois para isso precisaria estar antes numa posição existencialmente elevada: é um redimensionamento abrupto da imagem da personagem que havia no espírito do leitor, a qual revela seu verdadeiro caráter através da ação brutal. Insisto: não é que essa redução da qualidade aparente da personagem seja inverossímil ou não-artística; o problema, ao menos para mim, é que novamente é martelado na cabeça do leitor o pessimismo, o fel da existência, a imanência sufocante, a ponto de essas narrativas parecerem uma espécie (elevadíssima) de propaganda do nada.
Se em Nedda a mulher boa e temente a Deus se entrega à revolta gnóstica após diversos sofrimentos; se em Jeli, O Pastor, a bondade natural se mostra como insuficiente e fechada à graça santificante; em Ruivo Mau-Pêlo o autor finalmente traz à claridade da consciência a sua cosmovisão: “melhor seria nem ter nascido”.
Mas esse verso em prosa ecoa os de outros dois grandes poetas nobres exilados no campo e da vida: Teógnis e o autor sagrado do Eclesiastes. Como diz Carpeaux (HLO, Capítulo II, Parte VII), “Em todas as obras de Verga há a dialética trágica entre a vontade humana e a fatalidade das coisas.”, e essa é uma definição precisa da obra poética daqueles dois autores.
Com Teógnis, Verga tem de semelhante a apresentação de algumas regras morais que resistem ao fogo da crítica niilista que faz terra arrasada de tudo o que havia antes. Verga, contudo, não tem a verve de conselheiro de Teógnis. O que ele faz é somente mostrar (e, não, recomendar) o código moral semi-pagão, semi-cristão, e totalmente universal, segundo o qual os pobres de sua terra vivem: trabalhar sem cessar, sempre atender à justiça, mesmo que diante de um patrão grosseiro, ajudar uns aos outros sem necessidade de intimidades ou “melosidades”, resignar-se perante as durezas da vida e a cupidez dos ricos e poderosos.
As decisões dos pobres em Verga são doídas, mas essa dor não permanece por muito tempo, pois há sempre a pressão da fome. É o que se vê no conto “Pão Amargo”, quando, após muita insistência, a camponesa Lucia cede aos avanços do patrão seu Venerando, o que gera algum drama, mas nada muito verboso: o que foi feito foi feito e a vida continua.
Há três contos que fogem um pouco a essa dinâmica da capitulação da bondade, ou redimensionamento de nossa impressão falsa acerca de uma personagem: Fantasia, Os Bens e Liberdade.
No primeiro, um narrador em primeira pessoa, mas não onisciente, escreve a uma amiga que passara uns dias de férias na colônia de pescadores Acitrezza por mero capricho do espírio. Embora também seco e doloroso, esse conto me parece mais viril, menos niilista: após a narrativa da estada de sua abastada amiga e destinatária do conto na referida aldeia, pintada com cores românticas quase ridículas, o narrador passa a contar o que houve com cada um daqueles aldeões que travaram, ainda que brevemente, conhecimento com ela, e a quem ela encantara com sua beleza e graça, antes de decidir que estava entediada e voltar para a cidade: todos tiveram um mal fim, e a exposição cruel de seus destinos funciona mais ou menos como os crânios que ficavam em cima das escrivaninhas de cristãos para lembrar-lhes da morte e da fugacidade da vida.
O segundo é um panorama quase lírico da alma de um homem que, de pouco em pouco, saiu da sua condição de camponês para a de proprietário rico e abastado. Porém, nada há em sua alma para além do amor a seus bens. A reificação da alma de Mazzaró flerta com o absurdo, mas permanece assustadoramente verossímil, dando ao leitor algum senso de transcendência e de valor, ainda que pela amostra de um exemplo negativo.
Finalmente, o conto Liberdade traz uma estrutura muito surpreendente: há, nesse conto, uma constante ação, na medida em que um narrador onisciente acompanha a revolução na aldeia, enquanto dá aqui e acolá detalhes tétricos da violência praticada pelo povão contra os ricos e poderosos da cidade. Após o furor revolucionário, vem a justiça – simbolicamente de fora – e executa precisamente os culpados. Em uma casca de noz, Verga expõe a dinâmica de uma revolução, sobretudo em seus aspectos psicológicos, sem cair em uma psicologização artificial, com o remate maravilhoso da ironia do título, como a dizer “vejam, vejam ao que leva essa débil liberdade quando dada aos pobres e famintos”. Um dos melhores contos do livro, embora não se harmonize bem com os demais ali reunidos.
Como autor do Eclesiastes, Verga filtra o mundo à luz de uma eternidade que lhe parece fria, que seca a alma. Não encontrei, porém, nesses contos reunidos, qualquer indicação de que Verga faria o salto à transcendência que o escritor sagrado fez, após reduzir tudo à vaidade do pó e do nada. No fundo da alma desenganada, o Homem Interior encontra a Deus. Depois de perder tudo e já prestes a perder a vida, Jó conversa com Deus, que vem a seu encontro. Teriam os sicilianos universais de Verga a oportunidade de dar esse salto, de ir a esse encontro? Certamente não está no alcance do grande escritor italiano dar essa virada existencial a seus escritos, mas seu trabalho do negativo pode, muito bem, funcionar para as almas individuais e reais como o ponto de partida para o salto que cada uma terá de dar. Pois, se não cria na graça de Deus, Verga certamente abraçou um ideal estético clássico que pode muito bem ser o veículo dessa graça, na conversão final do belo, do bom e do verdadeiro – ainda que alheio à sua vontade, que no fim não passa da vontade ilusória de um instrumento nas mãos do Criador.
This is one of my favorite books. The stories are lyrical and atmospheric, and they give insight into the lives of Sicilian peasants. I have always loved Giuseppe di Lampedusa's THE LEOPARD, which is the most well-known novel of Sicily. Lampedusa details the last years of a dying Sicilian prince. Verga's book is about people from the lowest classes--peasants, serfs and a few scoundrels--but it is an equally gorgeous book. My favorite story, "Malaria," reads like a lyric prose poem. Who knew that anyone could write so beautifully about the diseased and dying? One final note...D.H. Lawrence translated this particular book, and the translation work is excellent.
If you want to dip a toe into the most impoverished lives of the time, is for you. I had to put it down several times (Coronavirus times). Realism? Stories are based on reality, difficult reading for any empath.
Now I understand why my Italian lit professor featured Verga. In 1980, almost 100 years after this was first published!
An exploration of the harsh lives of Sicilian peasants told with realism in the style of late Tolstoy. I understand why Lawrence thought so highly of Verga - he’s a master of realism and sympathetic to the struggles of ordinary men and women.
I read this book because we are soon going to visit Sicily so I thought it would get me in the mood. It was mildly enjoyable and served the purpose but I wouldn't particularly recommend it.
Historias sicilianas: Giovanni Verga y el espíritu de la tierra
Hace algunos años elegí como complemento a mis estudios de Literatura Comparada un par de asignaturas sobre literatura italiana. Aquellos cursos me impactaron profundamente y cambiaron en diferentes aspectos mi forma de entender la escritura. En primer lugar, gracias a una refrescante relectura de Boccaccio, de Petrarca y, como no, de Dante. Después, por toda la lírica de Leopardi, por el barroquismo de D´annuzio, por Lampedusa y por la delicadeza de Basani. Y quedaba lo mejor: la explosión narrativa de Manzoni y la prosa de Giovanni Verga; una prosa certera como una pedrada en la cabeza, aromática como un terrón de tierra húmeda, sabrosa de pan y de sal y de aceite de oliva. Una forma de escribir que abrió una brecha de sangre en mi percepción de escritor. Ahora, tiempo después, ediciones La Línea del Horizonte recupera los relatos de Verga en el volumen Historias sicilianas. Es vuestra oportunidad, achtungers!, de leer a una de las grandes prosas italianas de todos los tiempos.
Las páginas dictadas por Giovanni Verga huelen a cebollas y a sudor. Al sudor de las mujeres que cocinan en los primitivos fogones de las casuchas de los pueblecitos sicilianos, al sudor de los hombres que se pelean con los campos; también huelen al aceite y al miedo. Al aceite de oliva prensado a mano y rezumante en las pieles saladas de los cuerpos, al miedo de los trabajadores bajo la amenazadora sombra de la malaria.
Los relatos de Verga, en estas Historias sicilianas, conforman un díptico: en un lado, Vida en los campos, en el otro, Relatos rústicos. En el centro: el espíritu de la ostra, esa sensación de comunidad que es capaz de superarlo todo, de aferrarse a lo que sea con tal de salir adelante, de alcanzar el siguiente día, por difíciles que sean las situaciones, por miserable que resulte la existencia, por imposible que sea vivir.
Ese espíritu de la ostra alimentó una de sus grandes novelas, Los Malavoglia (Cátedra), en donde los marineros arreglan sus redes con la mirada puesta en la próxima jornada en el mar, con el respeto por todos aquellos que no regresaron de la que fuera su última singladura; un texto que hiela el alma, calienta la cabeza y sobresalta el corazón… Similares reacciones fisiológicas se reproducen en este volumen de cuentos.
Porque Verga es un escritor realista que alcanza más allá: es verista. Y por eso nos presenta los jirones más amargos e incómodos de la realidad. Los más tremendos. Porque también tiene mucho de tremendista. Verga es un Galdós bueno, un Galdós de soportales virados en sombra mientras afuera el sol de agosto calcina los campos, un Galdós de empedrados, no de garbanzos; y también es un Cela de Pascuales Duartes, de violencia insensata, de grandes pasiones y pulsiones.
También es un Blasco Ibáñez de Arroz y tartana o de La barraca (ambos en Alianza Editorial), con unas anguilas aceitosas para comer bajo el imponente sol de Sicilia, luminoso y doloroso como un cuadro de Sorolla, agostador como el fuego de todos los infiernos juntos. Unos lugares, los de Verga, en donde los hombres y la naturaleza se enzarzan en una lucha tan desigual que termina por resquebrajarse en furibundos ataques de pasiones desaforadas. No queda otro remedio.
Por ello, no podía ser de otra forma, Mascagni compuso una ópera inmortal desde su relato Caballería Rusticana, pero podría haberlo conseguido con cualquier otro cuento. En ellos, los principales elementos de un libreto operístico que se precie, brotan como de un eterno manantial de sensaciones: amores extremos, sufrimientos profundos, celos enquistados, rabia, locura animal, sensualidad peligrosa, violencia, ira, todo ello en un escenario propicio para desencadenar los dramas: el inclemente cronotopo siciliano, reseco de sed, ahíto de mares, refulgente de soles, plagado de tumbas.
Será esta naturaleza leopardiana, en su más amplio, pero también en el estricto sentido de implacabilidad, la que azota al individuo desde la cuna hasta la tumba, sin ofrecerle el menor descanso, la verdadera protagonista de los Relatos rústicos. Unos campos que se resisten a ser sembrados, que cuando parece que han claudicado y ofrecen la promesa de la cosecha se echan a perder con súbitas neblinas, una tierra quebrada de sed en donde habita la malaria.
Tal vez sea Malaria uno de los relatos fundamentales del libro. Si en la primera parte del díptico, en Vida en los campos, se refleja cómo la dureza de la batalla contra el territorio por arrancarle unos granos de comida acaba desencadenando la furia entre unos y otros, como un vehemente vehículo de amor, locura y muerte, al estilo de los relatos de la jungla del uruguayo Horacio Quiroga, en la segunda mitad nos encontramos un combate demencial contra la propia naturaleza, por la mera subsistencia en un entorno crítico. Una batalla que se compone de una mezcla de amor y de odio, porque el terruño es la patria, pero también es la condena a morir sin dinero, sin tener nada que comer, enfebrecidos por la enfermedad.
En efecto, he recordado a Quiroga, porque Malaria entronca con esos relatos de sangres y fiebres de los pantanales de Misiones. La naturaleza se muestra como una madre vengativa y celosa de sus frutos, que no permite, salvo a grandes costes, extraer de su seno las riquezas. Los hombres, enloquecidos de cansancio y trabajo, desatan sus pasiones, y bregan con sus vidas tal y como se afanan en las insatisfactorias tareas, ya sea en las junglas o en el campo.
Por lo tanto, la Sicilia de Malaria es una Sicilia de tercianas y mantas empapadas en sudores fríos, de pañuelos atados alrededor de las mandíbulas para contener el castañeteo de los dientes, de rostros amarillentos y cenicientos, de sulfatos y medicinas, pero sobre todo, es una Sicilia de crueldad, miseria y muerte en donde impera una ley natural primitiva y salvaje.
Si empezamos por la primera tabla del díptico de estas Historias sicilianas, esa Vida en los campos, observamos como los sacrificios del trabajo sobre la tierra, a pesar de estar presentes como un negro nubarrón sobre las cabezas de los protagonistas, se ven relegados a un segundo lugar, o tan sólo como si cumplieran la misión de ser conformadores de la personalidad furiosa, celosa, flamígera y furibunda de quienes se asoman por esas páginas. Por eso, Caballería Rusticana es una muestra tremendista de pasiones desatadas: el amor, los celos y la venganza, cuya combinación, siempre, acaba en muerte.
Después, el relato La loba, abunda en una sexualidad desatada e incontrolada, como una prolongación de los trabajos con la prensa del aceite o las vaharadas del carbón y el fuego de la fragua. Aceite, carbón, sarmientos, elementos naturales que se cargan de pasión y deseo voraz para conformar una personalidad, la de La loba, obsesiva y hambrienta; diríase que la mujer se ha transmutado en una de las criaturas que habitan la isla, que triscan por el monte y que se esconden en alguno de los agujeros.
Ante semejante principio, de comportamientos que van más allá de lo irracional, desencadenados en odios y amoríos, en egoísmos bajo el sol de plomo, Giovanni Verga se siente en la obligación de serenar, momentáneamente, su escritura, y aclararle al lector los motivos por los cuales ha colocado estos descarnados cuadros frente a sus ojos, esos retratos de personas obstinadas en sobrevivir en dónde lo más sencillo sería dejarse morir: cuando lo más fácil es odiar, ellos eligen amar con una amor posesivo, egoísta y sepulcral.
En la pieza Capricho, el autor trata de exponer el espíritu, entre realista y naturalista, que se desprende de estos cuentos:
“Para poder comprender semejante testarudez, que en algunos aspectos es heroica, tenemos que empequeñecer nosotros también, acotar el horizonte entre dos pedazos de tierra, y mirar con el microscopio los pequeños motivos que hacen latir los pequeños corazones ¿Quieres mirar también tú a través de esta lente? ¿Tú que ves la vida desde el otro lado del catalejo? El espectáculo te parecerá extraño y tal vez por eso te divertirá”.
Pues aquí lo tenemos, el objetivo principal de Verga, ese catalejo que es como el del Magistral don Fermín de Pas al principio de La Regenta (Cátedra), cuando desde lo alto de la catedral de Vetusta contempla a la gente de la localidad como si fuera un entomólogo asomado a su microscopio, estudiando el comportamiento de unos insectos. Precisamente eso, como De Pas en el arranque de la novela de Clarín, es el escritor realista: un biólogo de la naturaleza huma, que nos la presenta en cortes ampliados a nosotros, sus lectores.
Así, Verga nos ofrece una serie de personajes cuya existencia cotidiana es analizada, para descubrir, tras el velo de lo normal, las grandes tragedias que conforman estas vidas. Al desfile de costumbres se nos une Jeli el Pastor o Pelirrojo Mal Pelo, condenado a la miseria de la mina, en donde su padre murió sepultado, y eso parece significar un destino sellado para el hijo. Multitud de personajes se van sumando a los relatos de ambas partes, bien sea batallando contra sus pasiones y pulsiones, bien sea enconándose con la naturaleza.
Esta es otra de las características de los relatos de Verga, que sus personajes atraviesan diferentes cuentos, dotándolos de una unidad y una estructura de continuidad que hace que tomen un gran relieve. Personajes que, incluso, como ocurre en Historia del asno de San José, son animales, como una forma de mostrar, desde su perspectiva de contrapunto, el comportamiento humano.
En efecto, son estas Historias sicilianas de Giovanni Verga un estudio del comportamiento humano, de su resistencia. Porque el objetivo del autor en estos cuentos, tal y como le relata a su colega el escritor Salvatore Farina en una carta que encabeza uno de los relatos, es “el estudio del gran libro del corazón”.
Porque para Verga la existencia humana es un misterio, un gran enigma las pasiones que la conforman. Y a estas alturas nosotros ya lo sabemos: la buena literatura se alimenta de pasiones y enigmas, porque solo así, cuando los muestra y los revela, es capaz de tocarnos el corazón.
Quisiera incluir, en lugar de una reseña propia, el comentario que el poeta y traductor Guillermo Fernández realizó para justificar la traducción al español de los cuentos completos de Giovanni Verga (Desafortunadamente, Guillermo sólo pudo cumplir una parte del proyecto. Su fallecimiento, acaecido en marzo de 2012, dejó trunca la traducción completa de la obra cuentística de Verga):
Es innegable la importancia y la trascendencia de dicho narrador [Giovanni Verga] como cuentista, determinante no sólo para la narrativa italiana en su vertiente “verista”, de la cual es el gran maestro, cuya influencia fue más que visible en muchos escritores italianos contemporáneos suyos o inmediatamente posteriores, como Fucini, Capuana, De Roberto, Pratesi, De Giacomo, la Deledda, la Serao, D’Annunzio y otros escritores “regionalistas”. Después de un cierto eclipse debido al triunfante dannunzianismo, la obra narrativa de Giovanni Verga volvió a recuperarse, y muchos escritores de esa época, entre ellos Pirandello, Tozzi, Jahier, Viani y Palazzeschi, reconocieron en él a su maestro (D. H. Lawrence, gran admirador del siciliano, tradujo al inglés dos libros suyos, Vita dei campi y Novelle rusticane). Pasan los años, pasan las nuevas corrientes, y la obra de nuestro autor reaparece con nuevos bríos, tal y como ocurrió durante el neorrealismo. ¿Cómo olvidar sus cuentos, que tocan el fondo del abismo humano?
Sirva esto como un mínimo homenaje a Guillermo, el caro amigo, donde quiera que esté.
While reading a review of several recent histories of Sicily, I saw a reference to “Liberty”, Vergas’ story of a revolution that took place while Garibaldi was in Sicily in his effort to create the Italian Republic. I remembered this little book I’ve had on shelves, in boxes, under beds, and finally, at hand to read. While “Liberty” is a brutal, bloody, account, Vergas writes more discretely of trysts, and romances in his little novels that feature many of the same characters, and build off one another in order. One could read the book skipping the order of stories; it would still come together. Vergas reminded me of Hrabal, writing of the desperate lives of peasantry, though Vergas writes without “magical realism”. The tales are desperate. The lives are hard, with little salvation in the choices left for the characters. Vergas writes without bitterness, but with a grim realism, passing on the folk wisdom of the land, Urging a newlywed son toward a (more) profitable job, a father counsels “Bread is scarce and the children come quick”. The people of Vergas’ little novels live by the weather which can mean hearty crops or poverty, and Etna, which can destroy livelihoods, whether it be divine retribution for one’s wrongs toward others, or simply, the chance those living on the volcano live with. Vergas writes beautifully of the land that is Sicily.
Verga’s writing in ‘Little Novels of Sicily’ feels like he’s pressing down on a sore wound. Society here is portrayed with brutal realism, and offers very little romanticism, and even when lighter elements appear they are bookmarked with the dullness and struggles of their day-to-day lives. The 19th-century is often thought as a post-enlightenment age of technological progression and industrial growth, but Verga’s portrayal reads like the characters are stuck in the Medieval Age. Violence and abuse are portrayed commonly and without much grandeur, which captures the innate hostility of the setting. The writing itself sways between dark but engaging explorations of Sicilian culture at the time, to long-drawn-out paragraphs comprised of one sentence that meanders for too long. However, among the meandering is a collection of interesting short stories, where the continuous antagonist is corruption and poverty.
Verga creates impressions by stringing thoughts in run-on sentences and turning abruptly from a given path of character development and plot so a theme gradually grows of decrepitude, inhumanity, corruption and hypocrisy from everyone in the church, village, government and farmsteads until the reader is thoroughly depressed at the state of humanity in Sicily during the middle of the 18th century, and one hopes that mankind will evolve to a higher state of being; one ruled by compassion instead of greed which is prevalent in every one of these short stories, although Verga certainly exhibits his talents in a near-poetic prose, however lacking he may be of the gifts of Russian writers who somehow retain the nobility of man. The preceding epitomizes Verga’s style throughout except for the superb last story. Enough said.
Ah, read about a time when men were men and mules were nervous...actually a time when family was the main difference between survival and calamity. A time when both rich and poor suffered, but the poor sacrificed. Marriage and its requisite dowry was a major factor in determining one's future. A woman with no dowry was likely to become a spinster. If and when the barons were overthrown did not necessarily result in equal distribution of the booty and chaos resulted. Yes the feudal system was rough but liberty did not assure happiness. The book has a good number of humorous, yet meaningful stories. Sometimes it reminded me of a Fellini movie script with the cast of characters to rival the director's.
Compilación de relatos basados en la Sicilia rústica, mantiendo un estilo constante a través de estos, trabajando temáticas propias de la vida rural, las diferentes interacciones sociales y explorando las diferentes clases sociales que se encuentran en esta. Desarrollado con una narración cercana a sus personajes, mezclándose con el entorno, sus costumbres y llevando al lector como testigo de las dificultades que se viven en estos campos.
This is a collection of sketches of life in 19th century Sicily. Don't expect any strong plot lines or character development, and definitely don't expect anything other than a window on grim and desperate conditions. The writing is simple and effective.
And then you get to the last story of lost love. It's beautiful and sad and gorgeously written and it was then that I remembered that DH Lawrence translated this edition.
This book read like a fever dream and not in a good way.
It felt like it saying the book is not story Virgin Mary poor yet King 100% olive oil poor donkey street pig cries roof? Maybe
I got a headache everytime I tried to read the stories and they didn’t give any particular insight into Sicily other than it was broke and corrupt and people were really bummed. Maybe the translation was just really bad?
Suprisinly good. I found this book by chance in a second hand bookstore in Chiangmai. It paints a very harsh picture of life in the Sicilian countryside in the 19th century. Reminds of Bertolluci's Novecento, or is it the other way around?
His Reverence — 3.5 So Much for the King — 4.5 Don Licciu Papa — 5 The Mystery Play — 3.5 Malaria — 5 The Orphans — 5 Property — 4 Black Bread — 4 The Gentry - 4.5 Liberty - 5.5 Across the Sea - 5.5
Stories of extreme poverty and class struggle in mid-nineteenth century Sicily. Grim reading but certainly a vivid account of inequality in Italy’s history.