Guggenheimer, een onafhankelijk televisieproducent, is steenrijk, redelijk dom, en hij heeft geen gevoel voor humor. Maar dankzij de nog grotere domheid van anderen lijkt hij behoorlijk slim, en met zijn onbedachtzame grote bek is hij zelfs vermakelijk. Guggenheimer heeft één grote droom en dat is de nieuwe, definitieve, Vlaamse versie van de 'alltime classic' Bonanza op het scherm krijgen. Hierbij wordt hij, bedoeld of onbedoeld, tegengewerkt en geholpen door enkele concurrenten en collega's, een paar vrienden en vijanden, zijn in relatieproblemen verzuipende ex-vrouw, zijn weggemoffelde broer, zijn Joyce lezende secretaresse, twee tattoospecialisten en vele, vele anderen. Om bij te komen van het werk houdt Guggenheimer zich bezig met zijn enige zijn bmw zo dicht mogelijk parkeren bij de plaats waar hij moet zijn. Ontelbare wodka's nuttigend weet hij werk en hobby te combineren tot een perfecte mix, die hem onherroepelijk naar de top in televisieland zal brengen.
Herman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.
Het is met dit boek zoals een slechte fles wijn van den Aldi, je weet dat je het niet moet drinken, maar toch doe je het. Ik had dit boek niet moeten lezen, ik had het niet uit willen lezen, maar toch deed ik het. Gelukkig ben ik weinig hersencellen kwijtgeraakt want die heb je überhaupt niet nodig om dit te kunnen lezen.
Eerste boek wat ik heb gelezen van Herman Brusselmans. Verhaal slaat eigenlijk nergens op namelijjk over een tv-producent die de serie Bonanza weer op TV wil krijgen. Het boek is echter zo grappig en authenthiek geschreven waardoor je het niet neer kunt leggen. Brusselmans is mijn held.
Een fantastisch boek waarin Brusselmans laat zien met kop en schouders boven zijn schrijvende tijdsgenoten uit te torenen. Een dergelijke mooi woordgebruik en rijke taalbeheersing is momenteel in het Nederlandse taalgebied niet meer te vinden. Het verhaal is boeiend. Mocht Brusselmans zijn vulgariteiten achterwege kunnen laten, hij behoorde tot de groten van de hedendaagse literatuur.
“Een Guggenheimer graag: Een vodka met ijs zonder citroen.”
Brusselmans schrijft makkelijk. Het boek leest snel weg en heeft grappige passages. De eerste 100 bladzijdes vliegen dan ook voorbij. Vervolgens krabbelt het boek hierop voort en merk je dat er veel herhaling zit in de dialogen van Guggenheimer.
Je wordt niet perse een rijker mens na het lezen van dit boek en daarom schaal ik het boek ook in op “plezier” lezen. En daar is eigenlijk helemaal niets mis mee.
Met Guggenheimer Koopt een Neger is Herman Brusselmans alweer aan zijn 5e Guggenheimer roman gekomen. Het was echter reeds in 1995 dat de schrijver zijn personage tot leven wekte en dat gebeurde dus in deze De Terugkeer van Bonanza. Ik probeer wel eens regelmatig iets van Brusselmans op te pikken en dan leek het me wel een goed idee om hier eens mee te beginnen. Ik zie al zeker één constante, Guggenheimer zorgt voor relletjes.
Want het relletje rond de nieuwste telg kun je al wel raden (hint, het is een woord in de titel) en bij De Terugkeer van Bonanza was er Lynn Wezenbeek (en haar echtgenoot) die een klacht neerlegde. Het valt ergens te begrijpen, Brusselmans sleurt er nogal veel volk door, maar tegelijkertijd ligt het er allemaal o zo dik op dat je niet begrijpt dat iemand niet doorheeft dat dit een parodie op het media wereldje is. Een leuke parodie, maar wel eentje dat naar mijn gevoel wat te lang bleef doorgaan. Guggenheimer is in ieder geval een erg leuk personage en het uitgangspunt rond het op poten zetten van een remake van Bonanza zorgt voor een paar erg leuke momenten, maar tegelijkertijd staat er bijvoorbeeld zo'n ellenlang (en bovenal erg saai) gesprek met Verhofstadt tegenover. Gelukkig is Brusselmans zo'n schrijver die eigenlijk erg vlot blijft schrijven waardoor zelfs zo'n minder segment al snel wordt vergeten doordat er een ander leuk stuk achter volgt.
Zowat van eenzelfde niveau als Het Oude Nieuws van Deze Tijden (het enige andere boek van Brusselmans dat ik recent heb gelezen en tegelijkertijd toevallig de voorganger van deze) met als pluspunt dat Brusselmans zijn roman niet om zeep helpt met het einde. Probleem hier is echter dat het nogal lang duurt eer hij echt aan het einde komt. Vermakelijk, maar de genialiteit mis ik precies. Benieuwd of ik nog op andere gedachten wordt gebracht.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik heb mijn dosis Brusselmans wel weer even binnen. Meegenomen op reis omdat ik ook naar een makkelijk en humoristisch boek in mijn bagage verlangde. Ik wist wat ik kon verwachten en makkelijk leesbaar was het zeker, maar de platte humor gaat toch steeds verder van me af staan. Bovendien had ik het idee dat Brusselmans met zijn personages de nodige Belgische mediasterretjes en magnaten persifleerde en op de hak nam, het Vlaamse tv-volk dat ik als Hollander dan weer niet ken, wat vast een nadeel was om te kunnen schuddebuiken. Maar dat was het dus weer, Brusselmans; je weet wat je krijgt en ik al ik zal me vast in de toekomst wel weer eens aan hem vergrijpen, als ik niets anders voorhanden vind waarvoor ik slechs een paar hersencelletjes nodig heb.
Occasionally humorous but mostly badly written, juvenile tripe. I have no issues whatsoever with vulgarities, but they must be justified by good writing, of which this novel contains none. No character development, no interesting plot, no art or beauty in the prose. This reads as if a 13-year-old who has never had sex or seen a woman naked in real life tried to write a novel with absolutely no writing skills. I find it baffling that anyone would enjoy this novel unless they were still in high school, but then again, there's not much literary talent writing in Dutch, so I guess it's a low bar for success.
A very entertaining book, which is ultimately one of the most important aspects about a book.
But in all honesty, the writing is quite basic and it sometimes feels as if it is written by a teenager. Because of that, I can imagine that it's not a very popular book with many people, there are no deep thoughts, nothing that makes you think about your own life, no linguistic qualities that shine through, etc.
Aaneenschakeling van absurde dialogen, plot is weinig tot niet aanwezig. Heerlijk taalgebruik. Men kan zich op de een of andere manier makkelijk inleven in het immer egocentrisch en arrogante hoofdpersonage.
Hilarisch! Tweede boek dat ik lees van Brusselmans en vraag me af waarom ik niet eerder aan zijn boeken begonnen ben. 'De man die werk vond' vond ik net dat tikkeltje beter. Maar dit is echt een boek om ontspannen mee in de zetel te gaan zitten en af en toe luidop te lachen. Ik besef dat Brusselmans goed vinden afhankelijk is van je gevoel voor humor.
Ieder jaar op vakantie lees ik een Brusselmans. Vaak valt dat erg tegen. Maar deze keer, met dit eerste boek rondom Guggenheimer valt alles op zijn plaats. De botte, hufterige taal past perfect bij een lul van een vent als Guggenheimer en het T wereldje waarin hij zich begeeft en het verstrekt de leegheid van het bestaan van mannen die denken dat de wereld aan hun voeten ligt.
Niet gespeend van enige vunzigheid, maar op zich een zeer onderhoudende schelmenroman. Dat kan helaas niet gezegd worden van de twee volgende delen over protagonist Guggenheimer.
Het eerste boek uit deze reeks dat ik las was boek vier, 'Guggenheimer in de mode'. Dat vond ik zo goed (5 sterren) dat ik nu de rest lees, te beginnen met boek één. 'De terugkeer van Bonanza' is niet slecht, bij momenten best grappig, maar ook weer niet zo goed als boek vier. Het is allemaal nog wat vrijblijvend. In de decennia tussen de twee boeken heeft Brusselmans blijkbaar toch nog wat aan zijn stijl geschaafd en is hij nog grappiger geworden. Hopelijk is dat al te merken in boek twee, dat ik alras zal aanvatten! Het personage Guggenheimer blijft fascineren.
Basically just a bunch of absurd dialogues. Funny at times, but the overall plot is pretty much non-existent. The main character is an arrogant, obnoxious TV producer, which leads to some quite funny (and crude) comments. I liked it the first couple of chapters, but after that it got old pretty fast.
In Dutch. Nice how Brusselmans writes down how people are behaving in the media (TV) business, behind the superficial behaviour there is are deeper feelings and motivations which the reader has to discover.