What do you think?
Rate this book
Eline Vere
De meeslepende, virtuoos vertelde geschiedenis van Eline Vere speelt zich af in de kringen van de gegoede Haagse burgerij aan het einde van de negentiende eeuw. De onafwendbaarheid van het noodlot krijgt gestalte in de zwakke, overgevoelige en wankelmoedige Eline, een meisje van stand, begaafd, maar niet in staat zich aan te passen aan het 'banale leven'. Door haar angst voor de werkelijkheid verliest zij zich in dromerijen, waarna de angst alleen maar verhevigd terugkomt. Het noodlot slaat langzaam maar onvermijdelijk toe. De roman waarmee Couperus in 1889 debuteerde, is meteen ook zijn meest gelezen boek geworden, dat hem direct beroemd maakte. Couperus schiep met deze naturalistische roman een vrouwenportret dat tot ons klassieke erfgoed behoort.
591 pages, Hardcover
First published January 1, 1889
119 people are currently reading
3697 people want to read
About the author
Louis Couperus
270 books128 followersLouis Marie-Anne Couperus (June 10, 1863 – July 16, 1923) was a Dutch novelist and poet of the late 19th and early 20th century. He is usually considered one of the foremost figures in Dutch literature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 186 reviews
February 25, 2023
When I moved back to The Hague I thought it was high time to finally read the Dutch classis Eline Vere. After getting used to the archaic language I absolutely loved it.
Since I now live in The Hague I also took the opportunity to visit the Couperus museum and do the Couperus literary walk on the "Literaire Routes" app provided by the Literatuurmuseum.
Let me take you along:
The Couperus Museum displays Couperus' desk with some original ornaments.
The tour starts in the Surinamestraat where Couperus' family lived from 1884 on, it was here that he wrote his debut novel Eline Vere. A bronze statue is situated at the beginning of the street.
In the book Eline lives with her sister Betsy on the Nassauplein, Couperus intended them to live in the house where his family lived from 1878-1884. Today the Peruvian ambassy is located at the address.
Impression of the Nassauplein
House where Eline and Betsy lived
The theater 'Diligentia' on the Lange Voorhout features in the novel
The van Erlevoort family lives on the Lange Voorhout. Today there is a statue of Couperus. From the book it is not clear where exactly the van Erlevoorts live exactly, but here's an impression.
And, at Leo's request, two statues of Eline in The Hague:
Since I now live in The Hague I also took the opportunity to visit the Couperus museum and do the Couperus literary walk on the "Literaire Routes" app provided by the Literatuurmuseum.
Let me take you along:
The Couperus Museum displays Couperus' desk with some original ornaments.
The tour starts in the Surinamestraat where Couperus' family lived from 1884 on, it was here that he wrote his debut novel Eline Vere. A bronze statue is situated at the beginning of the street.
In the book Eline lives with her sister Betsy on the Nassauplein, Couperus intended them to live in the house where his family lived from 1878-1884. Today the Peruvian ambassy is located at the address.
Impression of the Nassauplein
House where Eline and Betsy lived
The theater 'Diligentia' on the Lange Voorhout features in the novel
The van Erlevoort family lives on the Lange Voorhout. Today there is a statue of Couperus. From the book it is not clear where exactly the van Erlevoorts live exactly, but here's an impression.
And, at Leo's request, two statues of Eline in The Hague:
September 3, 2023
Ik heb niets toe te voegen aan de prachtige recensies van Maria en Sini. Ik herken wat Maria zegt over de aanvankelijke irritatie om Eline, maar inderdaad slaat die irritatie zo halverwege het boek om in een mededogen voor het coquette poppetje, dat Eline voor zichzelf en haar omgeving moet zijn. Die arme, hysterische Eline, die eigenlijk groots en meeslepend wilde leven, maar de conventies niet kon en durfde opzij te schuiven. Ik werd ook zo getroffen door Eline's uitspraak over haar huichelachtigheid. Jazeker, het boek zou een veredelde soap zijn als het niet zo prachtig geschreven was en zo'n rake psychologische inzichten verschaft. Het was boeiend om het na zo'n lange tijd te herlezen. Ik las het op de middelbare school. Misschien toch ook eens "De Stille Kracht" weer proberen. In mijn herinnering werd er niet zo in geneuzeld als in deze Haagse roman.
February 23, 2025
Eline Vere is een boek dat ik minimaal eens per 3 jaar moet lezen, ik ken het bij wijze van spreken uit mijn hoofd en het blijft goed, mooi en psychologisch sterk.
Eline Vere was het eerste literaire boek dat ik ooit las, omdat mijn leraar Nederlands het fantastisch vond en ik hem. Het verhaal sloot perfect aan bij mijn depressieve puberbrein en het bijzondere is dat hoe vaker ik het las, hoe mooier ik het vond. Couperus heeft veel (psychologische) romans geschreven en Eline Vere en De Boeken der Kleine Zielen zijn mijn absolute favorieten.
Ik ken iemand die ooit na zo'n 50 pagina's zei dat een telefoonboek makkelijker las dan Eline Vere. Met alle personages en hun onderlinge relaties is het soms inderdaad een beetje doorbijten maar de beloning is groot. Een Parel binnen de Nederlandse literatuur.
Eline Vere was het eerste literaire boek dat ik ooit las, omdat mijn leraar Nederlands het fantastisch vond en ik hem. Het verhaal sloot perfect aan bij mijn depressieve puberbrein en het bijzondere is dat hoe vaker ik het las, hoe mooier ik het vond. Couperus heeft veel (psychologische) romans geschreven en Eline Vere en De Boeken der Kleine Zielen zijn mijn absolute favorieten.
Ik ken iemand die ooit na zo'n 50 pagina's zei dat een telefoonboek makkelijker las dan Eline Vere. Met alle personages en hun onderlinge relaties is het soms inderdaad een beetje doorbijten maar de beloning is groot. Een Parel binnen de Nederlandse literatuur.
March 22, 2021
Dit boek las ik in kader van de Dizzie-community Classics United, en zonder die aanleiding zou ik het vermoedelijk nooit hebben gelezen. Want ja, andere Couperusjes (zoals Noodlot of De berg van licht)hadden mij ooit zeer gesmaakt, maar dit leek mij echt een sentimentele draak van een boek. Dat echter bleek gelukkig helemaal niet waar te zijn: ik vond Eline Vere, ondanks alle zwaarmoedigheid en sentimentaliteit, een erg gevarieerd, onderhoudend en mooi geschreven boek.
De stijl is wennen, in het begin, maar ik vond het uiteindelijk allemaal prachtig. Bijvoorbeeld de volgende passage over hoe Eline, bij het sterfbed van haar tante, zich verliest in dromen van romantische lectuur: 'Ook bij tantes ziekbed, waar zij, met een gevoel van romantische voldoening, waakte, en zich een slapeloozen nacht afsloofde met duizend kleine zorgen, las zij ze, en las zij ze weêr. In de atmosfeer der ziekekamer, doorgeurd met een geëtherizeerden medicijnreuk, kregen de deugden en begaafdheden der edele helden, de smettelooze schoonheden der hellebooze en hemelreine heldinnen eene onweerstaanbare bekoring van lokkende onwaarheid; en Eline voelde zich vaak door een hartstochtelijk verlangen aangegrepen, om te logeeren in een dier oude Egyptische kasteelen, waar graven en hertoginnen elkaâr met eene hoffelijke etiquette zoo elegant beminden, en elkander rendez-vous gaven in den manenschijn van een eeuwenoud park, als in een electrisch lichteffect, tusschen het vaag blauwgroene geboomte van toneelcoulisses'. Lange zinnen, vol krullendraaierij en versieringen, en behoorlijk ouderwets qua woordkeus, spelling en ritme. Maar naar mijn smaak wel ongelofelijk raak van inhoud, als je er eenmaal aan gewend bent. Fascinerend en verrassend in deze passage vind ik bijvoorbeeld dat Eline de bekoring voelt van 'een lokkende onwaarheid': ze snapt best dat de werelden waarvan zij droomt verzonnen zijn, door kunstenaars in elkaar geknutseld, even onwerkelijk als een toneeldecor, en TOCH - of misschien: juist DAAROM- voelt zij zich erdoor aangetrokken. En na nog een paar van dat soort krullendraaierige zinnen voel je hoe het zit: Eline verlangt naar onechte paradijzen zoals in muziek (opera!), toneel en schilderkunst, omdat de werkelijke wereld haar niet genoeg is. En omdat ze ook niet de creatieve kracht heeft om als een kunstenaar haar eigen werelden te scheppen, is ze gedoemd om ten onder te gaan aan het onvervulbare karakter van haar verlangen. Precies die doem zet Couperus dus in een paar van die typische Couperus-zinnen heel raak neer, zoals hij ook de intensititeit van dit verlangen mooi neerzet, evenals de onvermijdelijke teleurstelling en wanhoop. En ook de ondergang van Eline: haar gevecht met haar oprukkende waanzin, de wijze waarop ze bijna zonder het zelf te beseffen en zelfs zonder er echt voor te kiezen zichzelf ombrengt. Dat beschrijft Couperus naar mijn smaak echt heel meeslepend en knap: hij beschrijft de verwarring, twijfel en wanhoop van Eline niet 'van buitenaf' maar van binnenuit, en dat doet hij prachtig.
Mooi en verrassend vond ik ook dat dit boek voor ruim de helft helemaal niet over Eline Vere gaat, maar over andere kleurrijke personages met elk hun eigen melancholie en verlangen. Dat komt zonder meer de variatie en levendigheid van het boek ten goede, al was het maar omdat al die roerselen en lotgevallen van al die andere personages ook weer sierlijk en boeiend zijn opgeschreven. Bovendien werpen die lotgevallen weer een ander intrigerend licht op het noodlot van Eline, omdat ze op sommige punten daaraan raken en er in andere opzichten juist van verschillen. Zo is er Otto, de door Eline uiteindelijk versmade geliefde, die net als Eline zeer lijdt maar anders dan Eline daar niet aan onderdoor gaat. Daarmee lijkt hij verstandiger dan Eline, maar aan de andere kant kun je ook zeggen dat Eline juist consequenter voor haar hartstocht kiest en geen genoegen neemt met de wellicht wat al te banale troost die Otto vindt. Ook is er een koppeltje dat een heel ontroerend beschreven soort huiselijk en knus geluk vindt: geen wanklank, geen pijn, geen loos gedroom van 'lokkende waarheid', maar gewoon blijschap met elkaar en met het leven in al zijn simpelheid. Tsja, stukken gezonder dat Elines zelfdestructieve passie, maar ook misschien wat saai en troosteloos, al zien beide knusse verliefde mensjes dat zelf niet zo. Ook is er Paul, die net als Eline worstelt met zijn artisticiteit: hij echter vlucht in een huwelijk en sublimeert zijn artisticiteit in luxe. Zoals Vincent, neef van Eline en eveneens rusteloos artistiek, ervoor kiest de hele wereld rond te reizen en nergens te wortelen. Of de vader van Eline, wel een scheppend kunstenaar, maar niet tegen hel leven bestand. Maar niettemin in zijn sterven wel grootser en edeler, volgens Eline althans, dan banale burgermannen die alleen maar vegeteren in een leven zonder enig gevoel.
Een boek dus over allerlei verschillende vormen van melancholie en verlangen. Daardoor een heel gevarieerd boek, en ook heel genuanceerd omdat al die verschillende vormen aandachtig worden beschreven en niet worden veroordeeld. Een vrij treurig boek ook, door al die vormen van melancholie en verlies. Maar tegelijk ook een boek waar ik vrolijk van werd, puur door de sierlijke en heel rake stijl waarin al die melancholie is opgeschreven. Ik ben kortom aangenaam verrast, en ik zal daarom toch ook eens andere Couperusjes gaan proberen!
De stijl is wennen, in het begin, maar ik vond het uiteindelijk allemaal prachtig. Bijvoorbeeld de volgende passage over hoe Eline, bij het sterfbed van haar tante, zich verliest in dromen van romantische lectuur: 'Ook bij tantes ziekbed, waar zij, met een gevoel van romantische voldoening, waakte, en zich een slapeloozen nacht afsloofde met duizend kleine zorgen, las zij ze, en las zij ze weêr. In de atmosfeer der ziekekamer, doorgeurd met een geëtherizeerden medicijnreuk, kregen de deugden en begaafdheden der edele helden, de smettelooze schoonheden der hellebooze en hemelreine heldinnen eene onweerstaanbare bekoring van lokkende onwaarheid; en Eline voelde zich vaak door een hartstochtelijk verlangen aangegrepen, om te logeeren in een dier oude Egyptische kasteelen, waar graven en hertoginnen elkaâr met eene hoffelijke etiquette zoo elegant beminden, en elkander rendez-vous gaven in den manenschijn van een eeuwenoud park, als in een electrisch lichteffect, tusschen het vaag blauwgroene geboomte van toneelcoulisses'. Lange zinnen, vol krullendraaierij en versieringen, en behoorlijk ouderwets qua woordkeus, spelling en ritme. Maar naar mijn smaak wel ongelofelijk raak van inhoud, als je er eenmaal aan gewend bent. Fascinerend en verrassend in deze passage vind ik bijvoorbeeld dat Eline de bekoring voelt van 'een lokkende onwaarheid': ze snapt best dat de werelden waarvan zij droomt verzonnen zijn, door kunstenaars in elkaar geknutseld, even onwerkelijk als een toneeldecor, en TOCH - of misschien: juist DAAROM- voelt zij zich erdoor aangetrokken. En na nog een paar van dat soort krullendraaierige zinnen voel je hoe het zit: Eline verlangt naar onechte paradijzen zoals in muziek (opera!), toneel en schilderkunst, omdat de werkelijke wereld haar niet genoeg is. En omdat ze ook niet de creatieve kracht heeft om als een kunstenaar haar eigen werelden te scheppen, is ze gedoemd om ten onder te gaan aan het onvervulbare karakter van haar verlangen. Precies die doem zet Couperus dus in een paar van die typische Couperus-zinnen heel raak neer, zoals hij ook de intensititeit van dit verlangen mooi neerzet, evenals de onvermijdelijke teleurstelling en wanhoop. En ook de ondergang van Eline: haar gevecht met haar oprukkende waanzin, de wijze waarop ze bijna zonder het zelf te beseffen en zelfs zonder er echt voor te kiezen zichzelf ombrengt. Dat beschrijft Couperus naar mijn smaak echt heel meeslepend en knap: hij beschrijft de verwarring, twijfel en wanhoop van Eline niet 'van buitenaf' maar van binnenuit, en dat doet hij prachtig.
Mooi en verrassend vond ik ook dat dit boek voor ruim de helft helemaal niet over Eline Vere gaat, maar over andere kleurrijke personages met elk hun eigen melancholie en verlangen. Dat komt zonder meer de variatie en levendigheid van het boek ten goede, al was het maar omdat al die roerselen en lotgevallen van al die andere personages ook weer sierlijk en boeiend zijn opgeschreven. Bovendien werpen die lotgevallen weer een ander intrigerend licht op het noodlot van Eline, omdat ze op sommige punten daaraan raken en er in andere opzichten juist van verschillen. Zo is er Otto, de door Eline uiteindelijk versmade geliefde, die net als Eline zeer lijdt maar anders dan Eline daar niet aan onderdoor gaat. Daarmee lijkt hij verstandiger dan Eline, maar aan de andere kant kun je ook zeggen dat Eline juist consequenter voor haar hartstocht kiest en geen genoegen neemt met de wellicht wat al te banale troost die Otto vindt. Ook is er een koppeltje dat een heel ontroerend beschreven soort huiselijk en knus geluk vindt: geen wanklank, geen pijn, geen loos gedroom van 'lokkende waarheid', maar gewoon blijschap met elkaar en met het leven in al zijn simpelheid. Tsja, stukken gezonder dat Elines zelfdestructieve passie, maar ook misschien wat saai en troosteloos, al zien beide knusse verliefde mensjes dat zelf niet zo. Ook is er Paul, die net als Eline worstelt met zijn artisticiteit: hij echter vlucht in een huwelijk en sublimeert zijn artisticiteit in luxe. Zoals Vincent, neef van Eline en eveneens rusteloos artistiek, ervoor kiest de hele wereld rond te reizen en nergens te wortelen. Of de vader van Eline, wel een scheppend kunstenaar, maar niet tegen hel leven bestand. Maar niettemin in zijn sterven wel grootser en edeler, volgens Eline althans, dan banale burgermannen die alleen maar vegeteren in een leven zonder enig gevoel.
Een boek dus over allerlei verschillende vormen van melancholie en verlangen. Daardoor een heel gevarieerd boek, en ook heel genuanceerd omdat al die verschillende vormen aandachtig worden beschreven en niet worden veroordeeld. Een vrij treurig boek ook, door al die vormen van melancholie en verlies. Maar tegelijk ook een boek waar ik vrolijk van werd, puur door de sierlijke en heel rake stijl waarin al die melancholie is opgeschreven. Ik ben kortom aangenaam verrast, en ik zal daarom toch ook eens andere Couperusjes gaan proberen!
Read
April 20, 2013'Drama queen' Eline Vere
Bij lezing van Eline Vere heb ik telkens het beeld van Couperus zelf voor ogen: een uitgesproken dandy, piekfijn in de kleertjes, flanerend over de Haagse Lange Voorhout. Hij hoefde voor deze grootse roman niet diep in zijn verbeelding te graven: de wereld van Eline was helemaal zíjn wereld. De gegoede stand in het Haagsche, de rijke families - meestal met grote belangen in ons Indië - hielden elkaar prettig bezig in hun coterietjes, met soireetjes, soupertjes en tableaux. Niet echt verwonderlijk, zou je denken, dat in een dergelijk deftig en vooral uiterlijk bestaan een voedingsbodem voor stevige krankzinnigheid ligt te sluimeren.
Zo ver is het bij Eline niet gekomen, zij had haar handen vol aan de obsessieve fantasieën voor haar persoonlijke levensinvulling. Dat vermaledijde Groote Geluk, waarnaar gestreefd dient te worden en waardoor de lat al snel zó hoog wordt gelegd dat men niet meer in staat is het geluk binnen oogafstand te onderscheiden. Elines werkelijkheid kan nooit aan haar verbeelding voldoen, die zodanig wordt opgeschroefd dat ze, op momenten dat het geluk voor het grijpen ligt, overmand wordt door twijfel aan wat haar toekomst zou kunnen worden. Eerst is er die pathetische aanbidding van de zanger Fabrice - met plaatjesalbum - terwijl hij bij nadere beschouwing gewoon een boer in frac lijkt te zijn. Dan de keurige Otto, die hoge ogen gooit, maar die bij de geringste twijfel over zijn saaiheid én haar toekomstige leven daarmee, 'zijn woord wordt teruggegeven'. Zelfs de omgang met neef Vincent, waar ze zo fijn mee kan praten, loopt uit op een opgeblazen visioen over zijn vermeende liefde voor haar. Op zoek naar het geluk in optima forma loopt Eline zichzelf volledig voorbij en er is geen moment dat ze, door wie dan ook, meer tot bezinning geroepen kan worden.
Tegelijk laat Couperus zien hoe het aan de andere kant van het liefdesspectrum kan zijn. Zoals Lili, die met haar Georges de Woude een 'verbintenis des harten' aangaat, terwijl ze hem tot voor kort nog niet kon uitstaan. En Freddy, die de voor haar bestemde Paul van Raat eerst nog hautain afwijst (zoals Eline had kunnen doen) maar dan door spijt overmand en met behulp van de oudere generatie toch nog toegeeft aan haar overweldigend gevoel (wat Eline dus niet kon). Zelfs de ongelukkige Otto komt op de laatste bladzijden nog goed terecht bij zijn Marie Verstraeten.
Dat heeft Couperus fraai neergezet, die extreme uitvergroting van contrasten: de aanvankelijke symphatie voor Eline, of eigenlijk het medelijden met haar, verdwijnt gaandeweg omdat ze meer en meer een enfant terrible lijkt te worden, terwijl haar omgeving zich, de een na de ander, conformeert aan de conventies van het aangaan van verbintenissen. Zij weten tenminste hoe het hoort.
Nog treuriger is het dat Eline helemaal niet kiest voor haar dramatische einde, terwijl ze er toch zo naar lijkt te verlangen. Slechts een ongelukkige paar druppels teveel doen haar de das om. Zelfs die onafwendbare dood is een geval van onzekere twijfel.
Zoals al eerder aangehaald kun je de vraag blijven stellen in hoeverre deze roman nu verschilt van de gemiddelde soapserie op de vaderlandse tv. Dramatische liefdesperikelen en vooral de onmogelijkheid ervan vormen de platgetreden paden van menig dagelijks halfuurtje gezwijmel. Eline Vere werd aanvankelijk gepubliceerd als feuilleton in dagblad Het Vaderland dus het soapgehalte leek al direct te worden onderschreven. Toch steekt Couperus daar met kop en schouders bovenuit, alleen al om het feit dat hij dit boek in 1889 schreef en dus gewoonweg de wereld om zich heen kon observeren, beoordelen en beschrijven. Juist de uiterst zorgvuldige karaktertekening van de verschillende personages is zijn grootste kwaliteit: het met subtiele pennestreken neerzetten en uitdiepen van de figuren maakt dat je niet meer loskomt uit de verwikkelingen en dit boek niet weg kunt leggen tot het einde is bereikt. Taal speelt daar de grootste rol in: de zogenaamde 'woordenzwalm' - waarvan al in Couperus' tijd door critici werd gesproken - die wolkerige en meeslepende schrijfstijl vol lange zinnen en beschrijvingen, wordt nergens tot overdaad en is een volmaakte ondersteuning waarmee dit bijzondere verhaal in de steigers wordt gezet. Frédéric Bastet, biograaf van Couperus, kwam met de meest kernachtige samenvatting van de kwaliteiten van de schrijver: een groots dramaschrijver, een groots stilist en een groots psycholoog.
Zo kunnen we Eline Vere bijschrijven op de lijst van literaire treurdames uit de wereldliteratuur. Anna Karenina, Madame Bovary, Lady Chatterly, Effie Briest, Eline Vere, allen vrouwen die bleven zoeken naar het geluk en de romantiek in de allesomvattende liefde, terwijl ze, mede door de conventies, werden geacht zich te onderwerpen aan dat wat voor hen was bepaald. Zelfs - of misschien vooral - in 2013 een waar genoegen deze roman te (her)lezen.
Bij lezing van Eline Vere heb ik telkens het beeld van Couperus zelf voor ogen: een uitgesproken dandy, piekfijn in de kleertjes, flanerend over de Haagse Lange Voorhout. Hij hoefde voor deze grootse roman niet diep in zijn verbeelding te graven: de wereld van Eline was helemaal zíjn wereld. De gegoede stand in het Haagsche, de rijke families - meestal met grote belangen in ons Indië - hielden elkaar prettig bezig in hun coterietjes, met soireetjes, soupertjes en tableaux. Niet echt verwonderlijk, zou je denken, dat in een dergelijk deftig en vooral uiterlijk bestaan een voedingsbodem voor stevige krankzinnigheid ligt te sluimeren.
Zo ver is het bij Eline niet gekomen, zij had haar handen vol aan de obsessieve fantasieën voor haar persoonlijke levensinvulling. Dat vermaledijde Groote Geluk, waarnaar gestreefd dient te worden en waardoor de lat al snel zó hoog wordt gelegd dat men niet meer in staat is het geluk binnen oogafstand te onderscheiden. Elines werkelijkheid kan nooit aan haar verbeelding voldoen, die zodanig wordt opgeschroefd dat ze, op momenten dat het geluk voor het grijpen ligt, overmand wordt door twijfel aan wat haar toekomst zou kunnen worden. Eerst is er die pathetische aanbidding van de zanger Fabrice - met plaatjesalbum - terwijl hij bij nadere beschouwing gewoon een boer in frac lijkt te zijn. Dan de keurige Otto, die hoge ogen gooit, maar die bij de geringste twijfel over zijn saaiheid én haar toekomstige leven daarmee, 'zijn woord wordt teruggegeven'. Zelfs de omgang met neef Vincent, waar ze zo fijn mee kan praten, loopt uit op een opgeblazen visioen over zijn vermeende liefde voor haar. Op zoek naar het geluk in optima forma loopt Eline zichzelf volledig voorbij en er is geen moment dat ze, door wie dan ook, meer tot bezinning geroepen kan worden.
Tegelijk laat Couperus zien hoe het aan de andere kant van het liefdesspectrum kan zijn. Zoals Lili, die met haar Georges de Woude een 'verbintenis des harten' aangaat, terwijl ze hem tot voor kort nog niet kon uitstaan. En Freddy, die de voor haar bestemde Paul van Raat eerst nog hautain afwijst (zoals Eline had kunnen doen) maar dan door spijt overmand en met behulp van de oudere generatie toch nog toegeeft aan haar overweldigend gevoel (wat Eline dus niet kon). Zelfs de ongelukkige Otto komt op de laatste bladzijden nog goed terecht bij zijn Marie Verstraeten.
Dat heeft Couperus fraai neergezet, die extreme uitvergroting van contrasten: de aanvankelijke symphatie voor Eline, of eigenlijk het medelijden met haar, verdwijnt gaandeweg omdat ze meer en meer een enfant terrible lijkt te worden, terwijl haar omgeving zich, de een na de ander, conformeert aan de conventies van het aangaan van verbintenissen. Zij weten tenminste hoe het hoort.
Nog treuriger is het dat Eline helemaal niet kiest voor haar dramatische einde, terwijl ze er toch zo naar lijkt te verlangen. Slechts een ongelukkige paar druppels teveel doen haar de das om. Zelfs die onafwendbare dood is een geval van onzekere twijfel.
Zoals al eerder aangehaald kun je de vraag blijven stellen in hoeverre deze roman nu verschilt van de gemiddelde soapserie op de vaderlandse tv. Dramatische liefdesperikelen en vooral de onmogelijkheid ervan vormen de platgetreden paden van menig dagelijks halfuurtje gezwijmel. Eline Vere werd aanvankelijk gepubliceerd als feuilleton in dagblad Het Vaderland dus het soapgehalte leek al direct te worden onderschreven. Toch steekt Couperus daar met kop en schouders bovenuit, alleen al om het feit dat hij dit boek in 1889 schreef en dus gewoonweg de wereld om zich heen kon observeren, beoordelen en beschrijven. Juist de uiterst zorgvuldige karaktertekening van de verschillende personages is zijn grootste kwaliteit: het met subtiele pennestreken neerzetten en uitdiepen van de figuren maakt dat je niet meer loskomt uit de verwikkelingen en dit boek niet weg kunt leggen tot het einde is bereikt. Taal speelt daar de grootste rol in: de zogenaamde 'woordenzwalm' - waarvan al in Couperus' tijd door critici werd gesproken - die wolkerige en meeslepende schrijfstijl vol lange zinnen en beschrijvingen, wordt nergens tot overdaad en is een volmaakte ondersteuning waarmee dit bijzondere verhaal in de steigers wordt gezet. Frédéric Bastet, biograaf van Couperus, kwam met de meest kernachtige samenvatting van de kwaliteiten van de schrijver: een groots dramaschrijver, een groots stilist en een groots psycholoog.
Zo kunnen we Eline Vere bijschrijven op de lijst van literaire treurdames uit de wereldliteratuur. Anna Karenina, Madame Bovary, Lady Chatterly, Effie Briest, Eline Vere, allen vrouwen die bleven zoeken naar het geluk en de romantiek in de allesomvattende liefde, terwijl ze, mede door de conventies, werden geacht zich te onderwerpen aan dat wat voor hen was bepaald. Zelfs - of misschien vooral - in 2013 een waar genoegen deze roman te (her)lezen.
July 11, 2023
Het boek begint met een levendige beschrijving van enkele geconstrueerde tableaux vivants, en dat blijft het hele boek door zo. Niet alleen Eline is belangrijk, ook de zetting, het decor van mensen en hun conventies, zoals het toeging in het gegoede Haagse milieu van 130 jaar geleden. (Ik schrijf dit in 2023.) Van zo vele personages worden de zieleroerselen ten tonele gevoerd en dat doet Couperus met taal die rijk is aan ornamentiek.
Stilistisch zie ik het boek als een amalgaam van Romantiek en Naturalisme. In het boek zijn de – de Romantiek eigen – contrasten tussen ‘himmelhoch jauchzend’ en ‘zum Tode betrübt’ niet van de lucht, ook letterlijk in de scenes rond het noodweer dat een eindweegs in deel 2 losbarst. Het Naturalisme laat zich gelden rond het besef van de lotsbestemming en het mengsel van gelatenheid en mentale strijd die dat teweegbrengt. Bij Couperus is het lot onontkoombaar, hij noemt het vaak noodlot. Noodlot is ook de titel van een zijner boeken. Het is voor het leesplezier wel goed dat de auteur de lezersaandacht niet louter bij hoofdpersoon Eline gevangen houdt, hij schildert een bredere constellatie van personen van een aantal families, ja ook enkele personeelsleden krijgen een sprekende rol in het sterk op elkaar betrokken geheel.
Nog een vleug Romantiek: Eline is vol van een onrust barend onvervuld verlangen, waarvan zij rusteloos overloopt; zij is daarmee het type van de ‘Wanderer’; zij ontvliedt ook daadwerkelijk enkele malen het verstikkende Den Haag: eerst nog familiaar ingebed op De Horze, later in diverse buitenlanden. Maar als telkenmale noodlotsgedachten haar bekruipen, dan dringt een soort a-religieuze predestinatie zich op, gepaard aan fatalisme.
Maar de mentale triltinteling van alle emotiën, van alle verwijtingen, van alle lieflijke loftuitingen, de zwarigheid der sentimenten, blijft bij mij hangen als een zeer gevarieerd waan-zinnelijk zinnenspel met fraaie diepte, zowel over het geheel van de roman als op woordniveau. JM
Het vorenstaande schreef ik op 10 juli 2023, toen ik op pagina 338 was, van de 497. Ik heb voornamelijk de pdf van de tweede druk uit 1890 gelezen, ontleend aan de dbnl website, in afwisseling met een papieren uitgave uit ca. 1974, die 448 pagina’s telt.
Zo is het dan gelukt om dit boek te lezen tussen Couperus' geboortedatum en diens sterfdatum; de laatste was in 1923, nu een eeuw geleden.
Stilistisch zie ik het boek als een amalgaam van Romantiek en Naturalisme. In het boek zijn de – de Romantiek eigen – contrasten tussen ‘himmelhoch jauchzend’ en ‘zum Tode betrübt’ niet van de lucht, ook letterlijk in de scenes rond het noodweer dat een eindweegs in deel 2 losbarst. Het Naturalisme laat zich gelden rond het besef van de lotsbestemming en het mengsel van gelatenheid en mentale strijd die dat teweegbrengt. Bij Couperus is het lot onontkoombaar, hij noemt het vaak noodlot. Noodlot is ook de titel van een zijner boeken. Het is voor het leesplezier wel goed dat de auteur de lezersaandacht niet louter bij hoofdpersoon Eline gevangen houdt, hij schildert een bredere constellatie van personen van een aantal families, ja ook enkele personeelsleden krijgen een sprekende rol in het sterk op elkaar betrokken geheel.
Nog een vleug Romantiek: Eline is vol van een onrust barend onvervuld verlangen, waarvan zij rusteloos overloopt; zij is daarmee het type van de ‘Wanderer’; zij ontvliedt ook daadwerkelijk enkele malen het verstikkende Den Haag: eerst nog familiaar ingebed op De Horze, later in diverse buitenlanden. Maar als telkenmale noodlotsgedachten haar bekruipen, dan dringt een soort a-religieuze predestinatie zich op, gepaard aan fatalisme.
Maar de mentale triltinteling van alle emotiën, van alle verwijtingen, van alle lieflijke loftuitingen, de zwarigheid der sentimenten, blijft bij mij hangen als een zeer gevarieerd waan-zinnelijk zinnenspel met fraaie diepte, zowel over het geheel van de roman als op woordniveau. JM
Het vorenstaande schreef ik op 10 juli 2023, toen ik op pagina 338 was, van de 497. Ik heb voornamelijk de pdf van de tweede druk uit 1890 gelezen, ontleend aan de dbnl website, in afwisseling met een papieren uitgave uit ca. 1974, die 448 pagina’s telt.
Zo is het dan gelukt om dit boek te lezen tussen Couperus' geboortedatum en diens sterfdatum; de laatste was in 1923, nu een eeuw geleden.
August 31, 2010
A wonderful English translation of a Dutch masterpiece. This is not a book to be raced through. It doesn't drag and it's not tedious, but you will want to go along with it's unhurried pace because you'll enjoy it all the more.
Eline Vere lives with her sister, brother-in-law and nephew in The Hague. She's frivolous, she's kind, she's lively and witty, she's melodramatic and given to bouts of temper tantrums, she's a daydreamer and given to flights of fancy, she's eccentric, she's uncertain, she's lovely and she's tragic.
There's just so much in this book that it's difficult to review without giving it all away. Eline Vere is the central character and we are given peeks into her thoughts as she enjoys life as a social butterfly, without a care in the world and her only mission appears to be having a good time. She's charming and knows what she has to do to get all to love her. But she's also given to bouts of depression and she falls into infatuations easily.
But it's not just about her, there is also a great many other characters the author spends time lovingly developing, and the reader gets to know them all, understand them, love or despise them accordingly.
There are elements of Jane Austen's 'Persuasion' and Tolstoy's 'Anna Karenina' in here that make this a very compelling read. You cannot help but fall into the story, share the laughter and the tears, the anger and the love, the celebration and the depression. This has it all, in my opinion.
Eline Vere lives with her sister, brother-in-law and nephew in The Hague. She's frivolous, she's kind, she's lively and witty, she's melodramatic and given to bouts of temper tantrums, she's a daydreamer and given to flights of fancy, she's eccentric, she's uncertain, she's lovely and she's tragic.
There's just so much in this book that it's difficult to review without giving it all away. Eline Vere is the central character and we are given peeks into her thoughts as she enjoys life as a social butterfly, without a care in the world and her only mission appears to be having a good time. She's charming and knows what she has to do to get all to love her. But she's also given to bouts of depression and she falls into infatuations easily.
But it's not just about her, there is also a great many other characters the author spends time lovingly developing, and the reader gets to know them all, understand them, love or despise them accordingly.
There are elements of Jane Austen's 'Persuasion' and Tolstoy's 'Anna Karenina' in here that make this a very compelling read. You cannot help but fall into the story, share the laughter and the tears, the anger and the love, the celebration and the depression. This has it all, in my opinion.
April 22, 2023
Великолепна! 💗
Книга, която, независимо дали бях прочела на 13, 23, или 33, винаги щеше да ме омае по начина, по който го направи сега. Този вид романи са прекрасни - учат те на изтънченост, чувствителност, добри маниери и на усет за дълбокото и стойностното в човешките отношения. Никога няма да спра да се присмивам на хората, които не четат и не са прочели нищо от високата художествена литература: този пропуск неминуемо си личи във възпитанието и качествата им ;-)
Това е втората ми книга на Луи Курепюс след „Психея“ (изд. от „СОНМ“) една силно символистична и приказна творба. Този холандски писател е магичен и невероятно проницателен! Не е случайно, че е класик не само на северната, но и на световната литература.
Книга, която, независимо дали бях прочела на 13, 23, или 33, винаги щеше да ме омае по начина, по който го направи сега. Този вид романи са прекрасни - учат те на изтънченост, чувствителност, добри маниери и на усет за дълбокото и стойностното в човешките отношения. Никога няма да спра да се присмивам на хората, които не четат и не са прочели нищо от високата художествена литература: този пропуск неминуемо си личи във възпитанието и качествата им ;-)
Това е втората ми книга на Луи Курепюс след „Психея“ (изд. от „СОНМ“) една силно символистична и приказна творба. Този холандски писател е магичен и невероятно проницателен! Не е случайно, че е класик не само на северната, но и на световната литература.
April 18, 2015
I am pretty much always going on about the lack of real classics of Dutch literature. Louis Couperus's 'Eline Vere' is probably as close as it gets, even though it does borrow heavily from the Russian tradition of realist novels, and Anna Karenina in particular. Luckily though, 'Eline Vere' does manage to establish itself as a well-balanced and ultimately independent novel which is mainly about melancholy, desire and morality.
It does take some getting used to. The high society of Den Haag is a strange world, governed by etiquette, secrecy and hugely dominant moral imperatives. It's pretty much Jane Austen on steroids in some chapters. Couperus's Den Haag would be a barren and joyless landscape if it weren't for the baroque drama that permeates every sentence of his language. Stylistically, 'Eline Vere' presents a wild array of frivolous sentences, often alternating Dutch, French and English to great effect. (This, of course, has its roots in Anna Karenina as well). But unlike Tolstoï, Couperus is not afraid to go a little over the top.
When the story does kick in, it spreads like wildfire. Once you manage to unravel the structure of the different families (the Van Erlevoorts, the Van Raats, The Veres, The Ferelijns, The Van Rijssels and so on) you start to see the different interpersonal relationships emerge. 'Eline Vere' is arguably just a book about Eline Vere (although she is the dramatic character par excellence) but about an entire society's way of dealing with friendship, love and power. It is a novel of manners, but with weaker and stronger characters. Couperus manages to present them in all in a believable manner, and although one might feel that there is not a lot going on in the novel, I would argue otherwise. The greatest events in our life often build up inconspicuously, reaching a climax before we actually realized something was bound to happen. That is not to say that Couperus is subtle -he certainly isn't- but he does not hurry the story in any way, which is completely fine by me.
In essence, 'Eline Vere' is about how we deal with reaching one's limits. For one character, this might mean financial difficulties, for another it might mean dealing with a traumatic attack on self-confidence, or even just dealing with personal insecurity, a bad break on the romantic front or, in Eline's case, deep-set idealism and romanticism. In many ways, she's a classic figure in literature - struggling to unite the banality of daily life and its small joys with the world of her imagination, which holds great treasure and promise. For Eline, this means an investment in the world of art. She enjoys theatre, opera and music, and initially even sings herself. In her dreams, she idealizes Fabrice, the local baritone in the opera house, only to be confronted with his inadequacy when he takes the stage later on. I'd say Eline is mainly interesting from an artist's point of view - she longs to be a creator, much like her father, the painter. She is always dreaming of creating perfect worlds for herself, but is confronted with her limits as a creator. In her failure to be strong enough to change the world around her, she also loses her grip on the morality of her home town Den Haag. Just like her cousin Vincent Vere, another artistic mind who has trouble finding inner peace, she starts roaming around Europe, often insulting people along the way.
The following paragraph contains spoilers. Reader's discretion is advised.
The story of Eline is just one of the many stories of 'Eline Vere'. Each couple deals with their own (humane) problems, and I might just write something about Paul Van Erlevoort, for example, who is also a more artistic soul, or about Georges de Woude Van den Bergh, or Lawrence St. Clare. In short, Couperus has given us a novel with many different dimensions. And although it might be indebted to Anna Karenina structurally as well as in regards to general storyline and characters, it does transcend this initial influence to the point that I have probably enjoyed this book more than I ever did with Anna Karenina. Apart from being much closer to my own Belgian perspective (hey, there's no fifty pages about Russian farming in this one, don't judge me) it is also more engaging, humane and diverse, which I can only applaud.
It does take some getting used to. The high society of Den Haag is a strange world, governed by etiquette, secrecy and hugely dominant moral imperatives. It's pretty much Jane Austen on steroids in some chapters. Couperus's Den Haag would be a barren and joyless landscape if it weren't for the baroque drama that permeates every sentence of his language. Stylistically, 'Eline Vere' presents a wild array of frivolous sentences, often alternating Dutch, French and English to great effect. (This, of course, has its roots in Anna Karenina as well). But unlike Tolstoï, Couperus is not afraid to go a little over the top.
When the story does kick in, it spreads like wildfire. Once you manage to unravel the structure of the different families (the Van Erlevoorts, the Van Raats, The Veres, The Ferelijns, The Van Rijssels and so on) you start to see the different interpersonal relationships emerge. 'Eline Vere' is arguably just a book about Eline Vere (although she is the dramatic character par excellence) but about an entire society's way of dealing with friendship, love and power. It is a novel of manners, but with weaker and stronger characters. Couperus manages to present them in all in a believable manner, and although one might feel that there is not a lot going on in the novel, I would argue otherwise. The greatest events in our life often build up inconspicuously, reaching a climax before we actually realized something was bound to happen. That is not to say that Couperus is subtle -he certainly isn't- but he does not hurry the story in any way, which is completely fine by me.
In essence, 'Eline Vere' is about how we deal with reaching one's limits. For one character, this might mean financial difficulties, for another it might mean dealing with a traumatic attack on self-confidence, or even just dealing with personal insecurity, a bad break on the romantic front or, in Eline's case, deep-set idealism and romanticism. In many ways, she's a classic figure in literature - struggling to unite the banality of daily life and its small joys with the world of her imagination, which holds great treasure and promise. For Eline, this means an investment in the world of art. She enjoys theatre, opera and music, and initially even sings herself. In her dreams, she idealizes Fabrice, the local baritone in the opera house, only to be confronted with his inadequacy when he takes the stage later on. I'd say Eline is mainly interesting from an artist's point of view - she longs to be a creator, much like her father, the painter. She is always dreaming of creating perfect worlds for herself, but is confronted with her limits as a creator. In her failure to be strong enough to change the world around her, she also loses her grip on the morality of her home town Den Haag. Just like her cousin Vincent Vere, another artistic mind who has trouble finding inner peace, she starts roaming around Europe, often insulting people along the way.
The following paragraph contains spoilers. Reader's discretion is advised.
The story of Eline is just one of the many stories of 'Eline Vere'. Each couple deals with their own (humane) problems, and I might just write something about Paul Van Erlevoort, for example, who is also a more artistic soul, or about Georges de Woude Van den Bergh, or Lawrence St. Clare. In short, Couperus has given us a novel with many different dimensions. And although it might be indebted to Anna Karenina structurally as well as in regards to general storyline and characters, it does transcend this initial influence to the point that I have probably enjoyed this book more than I ever did with Anna Karenina. Apart from being much closer to my own Belgian perspective (hey, there's no fifty pages about Russian farming in this one, don't judge me) it is also more engaging, humane and diverse, which I can only applaud.
September 25, 2020
Citaat: "Ook de voordeur sloeg rammelend dicht en zij stond op straat. Een stortregen plaste stromend neer en de gierende wind rukte haar mantel op en sloeg haar als met vochtige gesels in het gelaat. Het was haar onmogelijk tegen die woeste kracht in te gaan en zij wendde zich om en liet zich doelloos voortstuwen door de storm, die haar in de rug vloog als een reusachtige vampier, met brede, verscheurende klauwen. "
Deze roman wordt terecht een klassieker genoemd. Het lezen van dit boek is puur genieten, omdat Couperus zo'n prachtige taal hanteert. Je wordt, als lezer, ondergedompeld in de wereld van de burgerij, op het einde van de 19e eeuw, in Den Haag. Verschillende families worden gevolgd. Hun leven lijkt alleen maar te bestaan uit visites afleggen, feestjes bouwen en naar de opera gaan. Maar gaandeweg merk je dat toch niet iedereen in dat wereldje zo gelukkig is. Is het dan allemaal schijn? Ook Eline Vere, die overal een graag geziene gaste is, blijkt niet zo vrolijk en zorgeloos als je op het eerste gezicht zou denken. Zij heeft een onbestemd gevoel van een of ander naderend onheil. Zij gelooft in het noodlot en lijkt daardoor haar geluk steeds weer te verspelen. Zware melancholische buien verhinderen haar om van het leven te genieten. Je zou denken dat het komt omdat een vrouw in die tijd echt wel weinig mogelijkheden had om uit haar benauwende wereldje te breken. Maar ook de heren zaten vast in hun "klasse". Familie en klasse waren toen zeer belangrijk. Alleen Vincent, Eline's neef, is er uit gebroken. Eline kijkt dan ook geweldig op naar haar neef. Vincent heeft alle comfort van dat overbeschermde wereldje opgegeven voor een avontuurlijk leven, maar moet wel geregeld aankloppen bij zijn rijke vrienden om aan geld te geraken... Heeft Eline dan te weinig karakter om iets aan haar situatie te veranderen? Naarmate het boek vordert, begin je als lezer ook in te zien dat al wat haar overkomt onvermijdelijk is. Dus toch het noodlot?
Deze roman wordt terecht een klassieker genoemd. Het lezen van dit boek is puur genieten, omdat Couperus zo'n prachtige taal hanteert. Je wordt, als lezer, ondergedompeld in de wereld van de burgerij, op het einde van de 19e eeuw, in Den Haag. Verschillende families worden gevolgd. Hun leven lijkt alleen maar te bestaan uit visites afleggen, feestjes bouwen en naar de opera gaan. Maar gaandeweg merk je dat toch niet iedereen in dat wereldje zo gelukkig is. Is het dan allemaal schijn? Ook Eline Vere, die overal een graag geziene gaste is, blijkt niet zo vrolijk en zorgeloos als je op het eerste gezicht zou denken. Zij heeft een onbestemd gevoel van een of ander naderend onheil. Zij gelooft in het noodlot en lijkt daardoor haar geluk steeds weer te verspelen. Zware melancholische buien verhinderen haar om van het leven te genieten. Je zou denken dat het komt omdat een vrouw in die tijd echt wel weinig mogelijkheden had om uit haar benauwende wereldje te breken. Maar ook de heren zaten vast in hun "klasse". Familie en klasse waren toen zeer belangrijk. Alleen Vincent, Eline's neef, is er uit gebroken. Eline kijkt dan ook geweldig op naar haar neef. Vincent heeft alle comfort van dat overbeschermde wereldje opgegeven voor een avontuurlijk leven, maar moet wel geregeld aankloppen bij zijn rijke vrienden om aan geld te geraken... Heeft Eline dan te weinig karakter om iets aan haar situatie te veranderen? Naarmate het boek vordert, begin je als lezer ook in te zien dat al wat haar overkomt onvermijdelijk is. Dus toch het noodlot?
February 12, 2025
Ik heb nog nooit een boek gelezen waarbij ik zo hard mijn best moest doen om de verschillende personages te onthouden, want het zijn er heel veel. Bovendien merkte ik op dat ik veel meer geïnteresseerd was in de romances van de nevenpersonages dan in het lijden van Eline. Voor de rest vond ik het een prima boek.
June 25, 2017
What a wonderful read! I have loved everything I have read by this author so far. This is Couperus' first novel published in 1889 and takes place in The Hague. I have seen this book compared to Anna Karenina by Tolstoy and I do see some similarities. The central character of Eline Vere is self-centered and her life is a series of unrealistic hopes and fantasies. She seems never able to attain the happiness she longs for, throwing away her best chance at a good life with a husband who loves her. Eline's life is a tragedy brought on by her own imagination. Couperus is expert at bringing the society of The Hague to life. Eline may be the central character and an unforgettable one, but the novel is not just about her but is filled with memorable characters whom we come to care about. Highly recommended.
September 22, 2025
oké niet helemaal uit… maar ik denk dat ik het verhaal snap🙃 en heb zin om weer wat nieuws te gaan beginnen
May 8, 2017
الرواية تم كتابتها في أواخر القرن التاسع عشر، عن فتاة إلينا تعيش في المجتمع الأرستقراطي ، يبدأ المؤلف بموصف كيف يعيش هذا المجتمع في لاهاي بهولنداوصف دقيق مليء بالتفاصيليذكرني لتولستوي في وصف الحياة والطبيعة.
إلينا لا تشارك الشباب في لهوهم مع بداية الروايه فهي متوهمة ونفسيتها سيئة.
في منتصف الرواية بعد عودة إلينا من الريف التي كانت هناك برفقة خطيبها وعائلته تمون في قمة سعادتها وفرحها وتطلب من الله ان يديم فرحها وسعادتها.
وكأنها تشك ان هذه السعادة ستدوم بسبب نفسيتها وخيالها.
ولكن الله لا يستجيب لها فالحياة يجب ان تستمر فهي تحب ان تهتم بالناس والاعتناء بهم وتقوم بالاعتناء بابن عمها المريض وتتأثر به وتصبح هناك مقارنه بينه وبين خطيبها وتشعر انها لا تستطيع إسعاد خطيبها.
وبرسالته طويله منها تنهي الخطوبة.
وتشعر بالندم بعد ذلك وتانب نفسها على الالم الذي سببته لخطيبها.
المؤلف رائع في ذكر التفاصيل للحياة وللطبيعة .
وكذلك اديه قدره كبيرة للغور داخل النفس الانسانية وتقلباتها.
إلينا لا تشارك الشباب في لهوهم مع بداية الروايه فهي متوهمة ونفسيتها سيئة.
في منتصف الرواية بعد عودة إلينا من الريف التي كانت هناك برفقة خطيبها وعائلته تمون في قمة سعادتها وفرحها وتطلب من الله ان يديم فرحها وسعادتها.
وكأنها تشك ان هذه السعادة ستدوم بسبب نفسيتها وخيالها.
ولكن الله لا يستجيب لها فالحياة يجب ان تستمر فهي تحب ان تهتم بالناس والاعتناء بهم وتقوم بالاعتناء بابن عمها المريض وتتأثر به وتصبح هناك مقارنه بينه وبين خطيبها وتشعر انها لا تستطيع إسعاد خطيبها.
وبرسالته طويله منها تنهي الخطوبة.
وتشعر بالندم بعد ذلك وتانب نفسها على الالم الذي سببته لخطيبها.
المؤلف رائع في ذكر التفاصيل للحياة وللطبيعة .
وكذلك اديه قدره كبيرة للغور داخل النفس الانسانية وتقلباتها.
August 25, 2024
ik heb in Eline Vere eindelijk iemand gevonden die even dramatisch is als ik
December 22, 2013
Eline Vere was mij aangeraden omdat het zo'n goede vroege beschrijving van een zich ontwikkelende depressie zou zijn. Daardoor was ik bang voor een hoop langdradig en deprimerend geëmmer. In plaats daarvan is het een ontzettend goed in elkaar stekend, van begin tot eind boeiend boek, dat mij vooral een prachtig beeld gaf van het dagelijks leven in de hogere kringen in een tijd dat de status van adel langzaam begint uit te rafelen - zo doen alle personages mee aan de dagelijkse soirees, diners, bals en operabezoekjes, terwijl ze zich steeds meer realiseren dat ze zich dat eigenlijk niet kunnen veroorloven. Ook bewonderingswaardig is hoe de hoofdpersonages stukje bij beetje naar voren komen uit beschrijvingen door en scènes met verschillende andere personages. Een ontzettend sterk boek, niet alleen de moeite waard voor hulpverleners en historici maar voor iedereen die van literatuur houdt.
April 4, 2023
En prachtige Nederlandse klassieker.
May 30, 2022
3,5 sterren - Nederlandse hardcover
Ik ben een Haags meisje dus misschien is dat wat me in dit boek zo getrokken heeft. Het stond op de verplichte leeslijst. Maar ik weet nog wel dat ik het graag heb gelezen. Dat is weer eens wat anders als Jan Wolkers. Dat was echt moeten zeg maar. Dat was dit boek niet. Je merkt wel dat het boek in een totaal andere tijd is geschreven. Het maakte het voor mij soms lastig om te lezen maar het boeide mij ook zo dat ik het toch iedere keer weer oppakte.
Eline komt uit een welgestelde familie. Niet alle mensen uit hun omgeving zijn net zo well to do. Wegens geld wonen veel mensen met een mooie familienaam en een lange familie geschiedenis buiten Den Haag. Wegens de kosten.
De zusjes zijn tegenpolen en Henk is dan Intermediair.
Elite Vere was Loius Couperus debuutroman uit 1889. Schrijven was zijn beroep en zijn leven in het buitenland, al dan niet benepen, was een dure zaak.
Ik wil nog steeds graag zijn reisverhalen en biografie lezen. Hij was een echte Haagse Dandy merk je in zijn werk.
Ik ben een Haags meisje dus misschien is dat wat me in dit boek zo getrokken heeft. Het stond op de verplichte leeslijst. Maar ik weet nog wel dat ik het graag heb gelezen. Dat is weer eens wat anders als Jan Wolkers. Dat was echt moeten zeg maar. Dat was dit boek niet. Je merkt wel dat het boek in een totaal andere tijd is geschreven. Het maakte het voor mij soms lastig om te lezen maar het boeide mij ook zo dat ik het toch iedere keer weer oppakte.
Eline komt uit een welgestelde familie. Niet alle mensen uit hun omgeving zijn net zo well to do. Wegens geld wonen veel mensen met een mooie familienaam en een lange familie geschiedenis buiten Den Haag. Wegens de kosten.
De zusjes zijn tegenpolen en Henk is dan Intermediair.
Elite Vere was Loius Couperus debuutroman uit 1889. Schrijven was zijn beroep en zijn leven in het buitenland, al dan niet benepen, was een dure zaak.
Ik wil nog steeds graag zijn reisverhalen en biografie lezen. Hij was een echte Haagse Dandy merk je in zijn werk.
September 14, 2022
More like 3. 5 stars.
This took me forever to read. Mostly because I took on this novel just before a massive undertaking: selling our house in Washington, putting all of our stuff into temporary storage, and moving my little family including kids, cats and dogs across the world. We're moving to Spain! The kids are still pretty young and the housing market was pretty decent. The time was right to make a big life change, for no other reason than to live a slower, richer existence, and to improve my Instagram feed (kidding). I'm not quite there yet (still waiting on the visa - ugh) but activity has slowed down enough for me to read again and I started by finishing Couperus' shot at a Hague novel.
This one has a slow, easy going pace. The prose is beautiful and I was never oppressed by the story's rhythm but the effect of so much nothing going on is a bit like Kubrick's use of time in Barry Lyndon. One starts to feel the pace of living among these upper class hallways and ballrooms. Unfortunately, this means Couperus' project, the churning interiority of ruling class dramas, did require a little more generosity on my part as reader than I may have had at times. Oh, the whinging, and the back of the hands pressed against the foreheads, and the tearful sobs because a boy said he liked a girl but she doesn't believe him... come on already.
Mostly I enjoyed this. The prose, as I said, is fantastic, and the characters are very well drawn - their dilemmas usually poignant. It overstays its welcome a bit, in my very humble opinion, but my circumstances in reading weren't entirely fair.
This took me forever to read. Mostly because I took on this novel just before a massive undertaking: selling our house in Washington, putting all of our stuff into temporary storage, and moving my little family including kids, cats and dogs across the world. We're moving to Spain! The kids are still pretty young and the housing market was pretty decent. The time was right to make a big life change, for no other reason than to live a slower, richer existence, and to improve my Instagram feed (kidding). I'm not quite there yet (still waiting on the visa - ugh) but activity has slowed down enough for me to read again and I started by finishing Couperus' shot at a Hague novel.
This one has a slow, easy going pace. The prose is beautiful and I was never oppressed by the story's rhythm but the effect of so much nothing going on is a bit like Kubrick's use of time in Barry Lyndon. One starts to feel the pace of living among these upper class hallways and ballrooms. Unfortunately, this means Couperus' project, the churning interiority of ruling class dramas, did require a little more generosity on my part as reader than I may have had at times. Oh, the whinging, and the back of the hands pressed against the foreheads, and the tearful sobs because a boy said he liked a girl but she doesn't believe him... come on already.
Mostly I enjoyed this. The prose, as I said, is fantastic, and the characters are very well drawn - their dilemmas usually poignant. It overstays its welcome a bit, in my very humble opinion, but my circumstances in reading weren't entirely fair.
April 26, 2011
She was finding it increasingly difficult to get along with Betsy; they quarrelled frequently, and most of the time it wasn't even her fault. Then there was Frederique, who was noticeably cool towards her, for what reason she hadn't the faintest idea, and although Madame van Raat seemed fond of her as ever, Eline herself had not lately been minded to display the winsome, respectful openness, that had endeared her to the old lady. There was no point to her life, the way she drifted aimlessly from one day to the next, and she yearned fro some vague idea, a dream without a particular contour but replete with figments of passions and love ranging from the exalted to the mundane, from the heights of idyllic romance to the simple, quiet joys of home and hearth.
Eline Vere by Louis Couperus is a turn of the century tale (originally published in 1889) that follows the society life of Eline Vere. Eline lives in the Hague with her demanding sister, Betsy, and her brother-in-law, Henk. Eline and Betsy come from money and although their parents have passed on, they live a life without wanting for anything. Couperus' naturalistic classic shows us how the beautiful Eline never finds a purpose for her life yet is confined by the expectations of women in Dutch society and implicitly by the bourgeois attitudes of her social circle in the Hague. The comparisons to Zola and Flaubert are just but by no means detract from the quality of this work nor diminish its place in the Dutch literary canon. Like Zola, Couperus gives us a realistic portrayal of the daily life of the well-to-do and like Flaubert, Couperus' Eline Vere is a psychological portrayal of a society woman whose life never matches her expectations and ends in tragedy because of it.
Eline, young, beautiful and wealthy, wants to be in love. She engages in a rich dream-life, imagining all sorts of romantic scenarios that equal the fictitious situations she reads about in her novels. So preoccupied by what her dream-life has to offer, her actual life, in comparison, is bland and disappointing. Imagining that a local opera star is her perfect match, she buys photo of him and walks in the woods when she knows that he will be there. Once this relationship that she imagines never materializes, she becomes manic:
Alone at last, she allowed herself to surrender to the storm of emotion raging in her heart, and with an anguished cry fell to her knees beside the Persian sofa. She pressed her throbbing forehead to the soft cushions embroidered with gold, trying to stifle her racking sobs with her hands, in so doing her hair came loose and tumbled about her slight, shaking frame in a mass of glossy waves.
The initial pain of disillusionment had ceded to a feeling of bitterness, as if she, even if only in her own eyes, had brought ridicule upon herself and disgrace, the stain of which would cling to her forever, haunting her like a spectre of mockery.
After Eline quickly recovers from this episode and accepts the marriage proposal of a neighborhood friend, Otto. Wanting to not make a mistake, she cancels at the last minute convinced that her bohemian cousin, Vincent, is in love with her. This relationship never materializes either into what she envisioned and she delves deeper into her fantasy world. Eline is is entranced by her own beauty and youth and never seems to find any purpose of person worthy of her attentions. In the end, her life is filled with regrets at missed opportunities and a life lived on the edge between reality and fantasy.
Ina Rilke's translation captures perfectly the cadence and lush language of this classic novel. Couperus brings to life the petty virtues of Dutch society and the fate of a woman who is expected to abide by those mores. She becomes tragic when, lacking any real promise of self-actualization, she seems to implode in on herself. Neither content nor challenged, Eline flits from love interest to love interest at the slightest emotional provocation, ready to sacrifice all for a vision of love that is not grounded in the mundane reality of life as a couple. Eline Vere is one of those sprawling epics that is wonderful to get lost in, a psychological old-time novel by a writer who embodies the soul of a storyteller.
March 28, 2021
Ik ervaar eigenlijk altijd enige afstand wanneer ik een boek lees dat in de 19e eeuw is geschreven, maar Couperus kwam met Eline Vere heel snel dichtbij. Dit boek, de personages, de gesprekken die ze hebben en de ruzies die ze maken, alles is zo écht. Bovenal Eline Vere mag en kan alles zijn, ze is dramatisch, wispelturig, egoïstisch en hysterisch, om het vervolgens weer liefjes goed te maken. Ze is niet altijd even sympathiek (volgens sommige personages is ze ronduit "zeer antipathiek"), maar ze kan zo heerlijk zwelgen en zich verliezen in zingen en opera, al is ze tegen het einde van het boek vooral zichzelf aan het verblijden met zelfmedelijden. Ik herken mezelf ook wel in Eline (minus dat verblijden met zelfmedelijden dan) en dat is dus zowel positief als negatief, maar hé, dat mag dus allemaal van Couperus dus uiteindelijk is alles goed.
April 4, 2017
A cross between Madame Bovary and Anna Karenina, with a little Jane Austen thrown in, this book tells the story of a fanciful young Dutch woman, Eline Vere, who desires nothing more than happiness but when she has it in her grasp thinks of nothing but losing it. When she does, her days are filled with increasing misery. Meanwhile, other characters pursue the objects of their affection much more successfully. I was hoping to find in this novel a description of The Hague, where it is set, but other than referring to the nearby Wood and to Scheveningen, a nearby resort (as well as summers in Groningen), the book takes place primarily in drawing rooms and bedrooms. Thus, although I liked it well enough, I was disappointed in this respect.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 10, 2025
? Ik was vooral benieuwd of deze "naturalistische" roman wel iets is om te gebruiken met een anderstalige.
🤔 Het verhaal geeft zeker wel aanknopingspunten om te gebruiken, maar het aantal bladzijdes (138) vind ik gewoon een nadeel om te gebruiken, maar wie weet is het toch een boekje dat ik ooit kan gebruiken om een anderstalige te helpen met de Nederlandse taal...
=> het verhaal ga ik zeker nog een keer in de originele versie lezen ;-)
MW 11/4/23
🤔 Het verhaal geeft zeker wel aanknopingspunten om te gebruiken, maar het aantal bladzijdes (138) vind ik gewoon een nadeel om te gebruiken, maar wie weet is het toch een boekje dat ik ooit kan gebruiken om een anderstalige te helpen met de Nederlandse taal...
=> het verhaal ga ik zeker nog een keer in de originele versie lezen ;-)
MW 11/4/23
April 4, 2021
Zo fijn deze na 7 jaar te hebben herlezen, een iets andere leeservaring maar nog steeds een favoriet 🌹
January 8, 2016
Couperus blijft een van mijn favorite auteurs. Heerlijke melancholie, vast zittend in het milieu waarin de personages geboren zijn en altijd verlangend naar een ander leven....
April 21, 2021
Prachtige psychologische roman over het leven van het aristocratisch milieu in 19e eeuws Den Haag. Korte hoofdstukken en zeer to the point geschreven.
February 23, 2025
3.5 stars. An overly long character based novel about Eline Vere, a young aristocratic woman, musically gifted, the younger of two sisters, with dark hair and eyes, slim, self indulgent, whose beauty is of great concern to her. Eline’s hopes are unrealistic, and fear plays too great a part in her thoughts of the future.
Eline struggles with what she wants to do with her life and who she would like to marry, if she was to marry. She has an abundant and fertile imagination in a society which undervalues this quality.
A thought provoking, although at times frustrating read as Eline cannot make up her mind!
This book was first published in Dutch in 1889 and is regarded as a Dutch Classic.
Eline struggles with what she wants to do with her life and who she would like to marry, if she was to marry. She has an abundant and fertile imagination in a society which undervalues this quality.
A thought provoking, although at times frustrating read as Eline cannot make up her mind!
This book was first published in Dutch in 1889 and is regarded as a Dutch Classic.
August 27, 2016
Basically a slow burner about the wealthy and bored, turn-of-the century patricians with too much time on their hands. Eline Vere is a young lady who images she's cut out for great things, cannot abide mediocracy and in the end burns out completely, insane and hooked on morphine.
Yes, it's a modern book, and he who enters here finds no heroes, nothing to look up to. There's always something interesting going on to make it worthwhile, though, for example, the way Couperus' works with the common traits that run within the four or five families that inhabit the book. That's great realism.
To contrast this, the passages that describe Eline's turmoil are mostly ridiculous and overblown, and generally the weaker part of the book (though undoubtedly critical for its success).
It's interesting, however, to see in Eline an instance of the sort of "Untergang des Abendlandes", party-on-the-volcano kind of vibe that did the rounds in the Belle-epoque, an era that is nowhere more visible than in Brussels, at uncle Daniel's, where decadant and bohemians gather, and where Eline goes to burn some bridges.
Couperus is a great observer of people, and his fatalism is tantalizing: character is a fate that even a complete useless nobilty could not escape.
Thank Christ, in thirty years, the middle class would live like this.
Yes, it's a modern book, and he who enters here finds no heroes, nothing to look up to. There's always something interesting going on to make it worthwhile, though, for example, the way Couperus' works with the common traits that run within the four or five families that inhabit the book. That's great realism.
To contrast this, the passages that describe Eline's turmoil are mostly ridiculous and overblown, and generally the weaker part of the book (though undoubtedly critical for its success).
It's interesting, however, to see in Eline an instance of the sort of "Untergang des Abendlandes", party-on-the-volcano kind of vibe that did the rounds in the Belle-epoque, an era that is nowhere more visible than in Brussels, at uncle Daniel's, where decadant and bohemians gather, and where Eline goes to burn some bridges.
Couperus is a great observer of people, and his fatalism is tantalizing: character is a fate that even a complete useless nobilty could not escape.
Thank Christ, in thirty years, the middle class would live like this.
Displaying 1 - 30 of 186 reviews