What do you think?
Rate this book
Έρως ανίκατε μάσαν
Τι κάνεις όταν βρίσκεσαι σ' ένα απομονωμένο ορεινό χωριό για το διήμερο των εκλογών κι ενώ όλοι σε μπουκώνουν λυσσαλέα με τα πιο εκλεκτά φαγιά της οικουμένης ο πορσελάνινος θρόνος αρνείται να ενδώσει στις ικεσίες σου; Κι αν ένα και μόνο εσώρουχο αρκούσε για να σε μεταμορφώσει στο πιο ποθητό πλάσμα του κόσμου; Θα ήταν ευλογία ή κατάρα; Και ποια η θέση όλων εμάς που μετά θάνατον δε θέλουμε ούτε να καούμε ούτε να ταφούμε, αλλά να μεταποιηθούμε σε χρηστικά και καλαίσθητα διακοσμητικά εσωτερικών χώρων;
Τέτοια και άλλα αγωνιώδη ερωτήματα απαντιούνται με τρόπο παραληρηματικό στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που μας θυμίζει ότι το γέλιο είναι συχνά η μόνη σωσίβια λέμβος στις φουρτούνες της ζωής.
Τέτοια και άλλα αγωνιώδη ερωτήματα απαντιούνται με τρόπο παραληρηματικό στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που μας θυμίζει ότι το γέλιο είναι συχνά η μόνη σωσίβια λέμβος στις φουρτούνες της ζωής.
264 pages, Paperback
First published January 1, 2015
14 people are currently reading
394 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 103 reviews
June 27, 2016
Τι πιο όμορφο και πιο τρυφερό απο αυτο
το νοσταλγικό ταξίδι που σου προσφέρει απλόχερα ο 'ανίκητος έρωτας'μαχόμενος για την ζωή μεσα και πέρα απο όποια δυσκολία,αποτυχία ή νομοτέλεια της φύσης!
Δεν γέλασα,σε κανενα συγκεκριμένο σημείο του βιβλιου,ειχα ομως μόνιμα ενα χαμόγελο οικειότητας και ταύτισης που κάποιες λίγες φορες έδινε τη θεση του στο παράπονο,την πίκρα και ελάχιστες στιγμουλες στο δάκρυ.
Η πλειονότητα των Ελλήνων τολμώ να πω μετα βεβαιότητας θα μπει στον προσομοιωτή
αναμνήσεων της ζωής του -παρελθόν-παρόν - ίσως και μέλλον- και θα βρει ατόφια κομμάτια δικών του εμπειριών,οικογενειακών καταστάσεων, τραγικών ή κωμικών γεγονότων, ιστορίες γνωστών,φίλων, συγγενών,ταξιδιών πραγματικών ή 'ψυχικων'
και τοτε σιγουρα θα ταυτιστεί,θα θυμηθεί, θα μυρίσει, θα νοσταλγήσει, θα ξαναζήσει κομμάτια της δίκης του ύπαρξης!
Θλιβερή χαρά στολισμένη με ελπίδα.
Αισιόδοξος πόνος απο επιλογές και πάθη ανακουφισμένος απο προσμονή και απαντοχη.
Τραγικά λάθη που δεν αξίζουν την φθορά της ψυχής αν τα προσπεράσεις μαθαίνοντας.
Χαμόγελο,
θλίψη,ψυχραιμία,μελαγχολία,πόνος,ηρεμία και περισσή επιμονή και λαχτάρα για τον προσωπικό παράδεισο ειναι οι στάσεις που κανεις ξεκινώντας αυτό το ταξιδι.
Ο απόλυτος αυτοσαρκασμός και η βαθιά επίγνωση της πραγματικότητας μεσα απο ενα
τρυφερό,κοφτερό και πονεμένης επιδίωξης χιούμορ, σε κάνουν να χαμογελάς σε αναπτερώνουν ψυχικά και ηθικά νιωθεις οικειότητα και στοργή μαζι με ενα αλλόκοτα γοητευτικό αίσθημα μπερδεμένης απελπισίας και ελπίδας
Ξεχνιέσαι,αγαλλιαζεις.
Τα καλά της ζωής μας... ανήκουν οριστικά στο παρελθόν!
Το μέλλον εχει αρχίσει ήδη να δείχνει τα βήματα προς τη χαμένη μας αξιοπρέπεια και την ψυχική φθορά.
Το μήνυμα του βιβλιου βροντερό: ο πόνος πρέπει να ξεκλειδώσει το γέλιο,εστω κι αν γελάμε με τα χαλια μας πρέπει να γελάμε και να ελπίζουμε ... 'Κι ας ειναι η κωμωδία το αδικημένο αδελφάκι της τραγωδίας στην λογοτεχνια'
Απο τραγωδία χορτάσαμε...τωρα μας απέμεινε το γέλιο με αναπάντεχη γενναιοδωρία και αγαπη.... Ολούθε!!!!
το νοσταλγικό ταξίδι που σου προσφέρει απλόχερα ο 'ανίκητος έρωτας'μαχόμενος για την ζωή μεσα και πέρα απο όποια δυσκολία,αποτυχία ή νομοτέλεια της φύσης!
Δεν γέλασα,σε κανενα συγκεκριμένο σημείο του βιβλιου,ειχα ομως μόνιμα ενα χαμόγελο οικειότητας και ταύτισης που κάποιες λίγες φορες έδινε τη θεση του στο παράπονο,την πίκρα και ελάχιστες στιγμουλες στο δάκρυ.
Η πλειονότητα των Ελλήνων τολμώ να πω μετα βεβαιότητας θα μπει στον προσομοιωτή
αναμνήσεων της ζωής του -παρελθόν-παρόν - ίσως και μέλλον- και θα βρει ατόφια κομμάτια δικών του εμπειριών,οικογενειακών καταστάσεων, τραγικών ή κωμικών γεγονότων, ιστορίες γνωστών,φίλων, συγγενών,ταξιδιών πραγματικών ή 'ψυχικων'
και τοτε σιγουρα θα ταυτιστεί,θα θυμηθεί, θα μυρίσει, θα νοσταλγήσει, θα ξαναζήσει κομμάτια της δίκης του ύπαρξης!
Θλιβερή χαρά στολισμένη με ελπίδα.
Αισιόδοξος πόνος απο επιλογές και πάθη ανακουφισμένος απο προσμονή και απαντοχη.
Τραγικά λάθη που δεν αξίζουν την φθορά της ψυχής αν τα προσπεράσεις μαθαίνοντας.
Χαμόγελο,
θλίψη,ψυχραιμία,μελαγχολία,πόνος,ηρεμία και περισσή επιμονή και λαχτάρα για τον προσωπικό παράδεισο ειναι οι στάσεις που κανεις ξεκινώντας αυτό το ταξιδι.
Ο απόλυτος αυτοσαρκασμός και η βαθιά επίγνωση της πραγματικότητας μεσα απο ενα
τρυφερό,κοφτερό και πονεμένης επιδίωξης χιούμορ, σε κάνουν να χαμογελάς σε αναπτερώνουν ψυχικά και ηθικά νιωθεις οικειότητα και στοργή μαζι με ενα αλλόκοτα γοητευτικό αίσθημα μπερδεμένης απελπισίας και ελπίδας
Ξεχνιέσαι,αγαλλιαζεις.
Τα καλά της ζωής μας... ανήκουν οριστικά στο παρελθόν!
Το μέλλον εχει αρχίσει ήδη να δείχνει τα βήματα προς τη χαμένη μας αξιοπρέπεια και την ψυχική φθορά.
Το μήνυμα του βιβλιου βροντερό: ο πόνος πρέπει να ξεκλειδώσει το γέλιο,εστω κι αν γελάμε με τα χαλια μας πρέπει να γελάμε και να ελπίζουμε ... 'Κι ας ειναι η κωμωδία το αδικημένο αδελφάκι της τραγωδίας στην λογοτεχνια'
Απο τραγωδία χορτάσαμε...τωρα μας απέμεινε το γέλιο με αναπάντεχη γενναιοδωρία και αγαπη.... Ολούθε!!!!
November 4, 2017
Από τα βιβλία εκείνα που διαβάζοντάς τα όχι μόνο ξεχνάς τα προβλήματά σου αλλά γελάς κιόλας. Πέντε αστεράκια γιατί κάθε φορά που το άνοιγα μου έφτιαχνε την διάθεση.
July 25, 2016
Σε ένα καλοκαίρι που λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων το διάβασμα μου τον τελευταίο μήνα έσπασε το πανελληνιο ρεκόρ των 3 σελίδων ανά δυο εβδομάδες το ερως ανικατε μάσα αποτέλεσε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για γρήγορο ξεκούραστο και ευχάριστο διάβασμα ανάμεσα στις εφιαλτικές εκείνες μέρες που δεν υπάρχει χρόνος ουτε να ανασάνεις. Δε θα προδώσει στον αναγνώστη κάτι σαν ανάγνωση αλλα εγώ προσωπικά του προσφερω 4 γενναιόδωρα αστεράκια μόνο και μόνο για το διαρκές χαμόγελο που μου πρόσφερε σε μια περίοδο που ακόμα και η ανάγνωση εφημερίδας μου προκαλεί εξάντληση
September 23, 2015
Ναι, ναι, είμαι ένας από τους λίγους που δεν είχαν ξαναδιαβάσει ΠΟΤΕ Κορτώ. Ψέματα, είχα διαβάσει ένα-δύο μικρά κείμενά του παλιότερα στο ίντερνετ, που όμως ούτε καν τα συγκράτησα. Είχα όμως διαβάσει και ακούσει πολλά *για* τον Κορτώ. Εδώ και κάποιο καιρό επίσης τον ακολουθώ στο facebook και παρόλο που μου τα πρήζει με την εμμονή του στη Nutella (Merenda über alles αγαπητέ Αύγουστε· και την κανονική, όχι την αηδία με τη μαύρη σοκολάτα!), γελάω πολύ με το χιούμορ του.
Μου είχαν πει ότι στα βιβλία του είναι εντελώς διαφορετικός: χωρίς χιούμορ και με ροπή προς το μελό. «Εεεεεε, τα παραλένε», μου έλεγε η Μαρία, «Να διαβάσεις όμως την “Κατερίνα”, είναι υπέροχη. Και να πας να δεις και τη θεατρική διασκευή με την Παπαληγούρα, καταπληκτική». Αγόρασα το βιβλίο, διάβασα την υπόθεση, επειδή εγώ όμως στη ζωή μου έχω ανάγκη περισσότερο από πράγματα που με κάνουν να χαμογελάω παρά να ψυχοπλακώνομαι, την άφησα στην άκρη και ούτε την παράσταση είδα (και μάλλον έχασα). Όταν όμως βγήκε το «Έρως Ανίκατε Μάσαν», δεν θα έχανα την ευκαιρία να διαβάσω τον πλακατζή Κορτώ που ήθελα:-)
Δικαιώθηκα. Χαμογελούσα διαρκώς καθ’ όλη την ανάγνωση. Ακολούθησα δε τη συμβουλή του Παναγιώτη (νούμερο ένα Κορτωφάν) που με παρότρυνε να το διαβάζω λίγο-λίγο κάθε μέρα. Προσφέρεται άλλωστε, αποτελείται από μικρές αυτοτελείς ιστορίες γραμμένες χωρίς ιδιαίτερο ειρμό: είναι χιουμοριστικές αναμνήσεις του συγγραφέα, από διάφορες φάσεις τις ζωής του. Σαν να αποφάσισε να τις επιλέξει (όχι και τόσο) τυχαία από το ημερολόγιό του και να τις κάνει βιβλίο.
Οι ιστορίες του «Έρως ανίκατε μάσαν» είναι κάτι μεταξύ ευθυμογραφημάτων του Τσιφόρου, χρονογραφημάτων του Φρέντι Γερμανού, και μπλογκ ποστ κάποιων χρυσών παιδιών του μπλόγκινγκ, πριν από μια δεκαετία. Δεν είναι τίποτα από όλα αυτά, αλλά και είναι όλα, δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς. Αααα, ΝΑΙΙΙΙΙΙ, ήρθε η επιφοίτησις! Μου θύμισαν, λοιπόν, πάρα πολύ τα παλιά καλά κείμενα του Ντέιβιντ Σεντάρις, κυρίως στο πρώτο βιβλίο του που κυκλοφόρησε στα ελληνικά, το «Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια»! Βέβαια!
Το μεγαλύτερο προσόν του συγγραφέα δεν είναι το πνευματώδες και συχνά καυστικό και μαύρο χιούμορ του. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτοσαρκάζεται. Λίγοι άνθρωποι έχουν τα κότσια να το κάνουν και με τόσο ευφυή τρόπο. Νομίζω οι αγαπημένες μου ιστορίες ήταν με σειρά προτίμησης το Κινέζικο Βρακί, ο Ανεπρόσκοπος, και ο Άντρας που Αγαπούσε τις Σερβιέτες. Σε αυτές (ειδικά στην πρώτη) έπιασα τον εαυτό μου να γελάει τρανταχτά· όχι ότι δεν γέλασα σε άλλες, κάθε άλλο, μάλιστα σε κάποια κείμενα αναγνώρισα τον εαυτό μου και οικεία μου πρόσωπα ;-)
Το ευχαριστήθηκα πολύ αυτό το βιβλιαράκι και θα το συστήνω ως θεραπεία για τις κακές μέρες. Είναι ιδανικό φάρμακο. Το διαπιστώνει κανείς διαβάζοντας και το συγκινητικό επίμετρο. Πράγματι, το γέλιο είναι συχνά η μόνη σωσίβια λέμβος στις φουρτούνες της ζωής…
Μου είχαν πει ότι στα βιβλία του είναι εντελώς διαφορετικός: χωρίς χιούμορ και με ροπή προς το μελό. «Εεεεεε, τα παραλένε», μου έλεγε η Μαρία, «Να διαβάσεις όμως την “Κατερίνα”, είναι υπέροχη. Και να πας να δεις και τη θεατρική διασκευή με την Παπαληγούρα, καταπληκτική». Αγόρασα το βιβλίο, διάβασα την υπόθεση, επειδή εγώ όμως στη ζωή μου έχω ανάγκη περισσότερο από πράγματα που με κάνουν να χαμογελάω παρά να ψυχοπλακώνομαι, την άφησα στην άκρη και ούτε την παράσταση είδα (και μάλλον έχασα). Όταν όμως βγήκε το «Έρως Ανίκατε Μάσαν», δεν θα έχανα την ευκαιρία να διαβάσω τον πλακατζή Κορτώ που ήθελα:-)
Δικαιώθηκα. Χαμογελούσα διαρκώς καθ’ όλη την ανάγνωση. Ακολούθησα δε τη συμβουλή του Παναγιώτη (νούμερο ένα Κορτωφάν) που με παρότρυνε να το διαβάζω λίγο-λίγο κάθε μέρα. Προσφέρεται άλλωστε, αποτελείται από μικρές αυτοτελείς ιστορίες γραμμένες χωρίς ιδιαίτερο ειρμό: είναι χιουμοριστικές αναμνήσεις του συγγραφέα, από διάφορες φάσεις τις ζωής του. Σαν να αποφάσισε να τις επιλέξει (όχι και τόσο) τυχαία από το ημερολόγιό του και να τις κάνει βιβλίο.
Οι ιστορίες του «Έρως ανίκατε μάσαν» είναι κάτι μεταξύ ευθυμογραφημάτων του Τσιφόρου, χρονογραφημάτων του Φρέντι Γερμανού, και μπλογκ ποστ κάποιων χρυσών παιδιών του μπλόγκινγκ, πριν από μια δεκαετία. Δεν είναι τίποτα από όλα αυτά, αλλά και είναι όλα, δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς. Αααα, ΝΑΙΙΙΙΙΙ, ήρθε η επιφοίτησις! Μου θύμισαν, λοιπόν, πάρα πολύ τα παλιά καλά κείμενα του Ντέιβιντ Σεντάρις, κυρίως στο πρώτο βιβλίο του που κυκλοφόρησε στα ελληνικά, το «Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια»! Βέβαια!
Το μεγαλύτερο προσόν του συγγραφέα δεν είναι το πνευματώδες και συχνά καυστικό και μαύρο χιούμορ του. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτοσαρκάζεται. Λίγοι άνθρωποι έχουν τα κότσια να το κάνουν και με τόσο ευφυή τρόπο. Νομίζω οι αγαπημένες μου ιστορίες ήταν με σειρά προτίμησης το Κινέζικο Βρακί, ο Ανεπρόσκοπος, και ο Άντρας που Αγαπούσε τις Σερβιέτες. Σε αυτές (ειδικά στην πρώτη) έπιασα τον εαυτό μου να γελάει τρανταχτά· όχι ότι δεν γέλασα σε άλλες, κάθε άλλο, μάλιστα σε κάποια κείμενα αναγνώρισα τον εαυτό μου και οικεία μου πρόσωπα ;-)
Το ευχαριστήθηκα πολύ αυτό το βιβλιαράκι και θα το συστήνω ως θεραπεία για τις κακές μέρες. Είναι ιδανικό φάρμακο. Το διαπιστώνει κανείς διαβάζοντας και το συγκινητικό επίμετρο. Πράγματι, το γέλιο είναι συχνά η μόνη σωσίβια λέμβος στις φουρτούνες της ζωής…
June 15, 2017
Το διάβασα στο ενδιάμεσο της εξεταστικής μου και πραγματικά ήταν ότι καλύτερο για εκείνη την περίοδο. Νόμιζα βέβαια ότι δε θα κολλήσω, γιατί λέω εντάξει, ευθυμογραφήματα είναι, αλλά κανά 2 βράδια με πήρε λίγο παραπάνω απ΄ όσο θα ήθελα. Είναι το πρώτο του Κορτώ που διαβάζω και με άφησε ευχαριστημένη, κάπως έτσι το περίμενα. Τις περισσότερες φορες είχα ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη διαβάζοντάς το, αλλά υπήρχαν μερικές σκηνές που πραγματικά γελούσα για ώρα. Ωστόσο, βάζω 4 αστεράκια, γιατί υπήρχαν κανά δυο κεφάλαια, που δε με ενθουσίασαν και ο συνεχόμενος λόγος του χωρίς τελείες ή κόμμα, με έχαναν κάποιες στιγμές. Αλλά, πραγματικά μου άρεσε πολύ. Έκανα λοιπόν, την αρχή με έναν πολύ ταλαντούχο νέο έλληνα συγγραφέα και το χαίρομαι, γιατί βλέποντας τα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου, ελάχιστα είναι από έλληνες/ιδες συγγραφείς. Έγινε το ξεκίνημα.
April 2, 2021
Ευθυμογράφημα που δε θα κερδίσει ούτε Pulitzer ούτε Booker αλλά πολύ το χάρηκα. Χασκογελούσα όλη την ώρα σαν το εξάχρονο.
Και μπορεί αυτό να μην είναι αξιόπιστο δείγμα λογοτεχνικής αξίας αλλά πάντα θα βλέπω με συμπάθεια τα έργα που κουβαλάνε αυτή τη γλυκόπικρη ελαφράδα. Γιατί τίποτα στο κόσμο δεν ξορκίζει πιο αποτελεσματικά το φόβο απ'το γέλιο.
Άσε που μπήκα στον πειρασμό να δώσω μεγαλύτερη βαθμολογία για το δραχμοσουζάκι* και μόνο!
*Ρωτήστε τους υπερήλικες τι είναι, ούτε στο Γκουγκλ δεν υπάρχει.
Αλλά επειδή δεν μπορώ να σας αφήσω έτσι ανενημέρωτους, ιδού:
Και μπορεί αυτό να μην είναι αξιόπιστο δείγμα λογοτεχνικής αξίας αλλά πάντα θα βλέπω με συμπάθεια τα έργα που κουβαλάνε αυτή τη γλυκόπικρη ελαφράδα. Γιατί τίποτα στο κόσμο δεν ξορκίζει πιο αποτελεσματικά το φόβο απ'το γέλιο.
Άσε που μπήκα στον πειρασμό να δώσω μεγαλύτερη βαθμολογία για το δραχμοσουζάκι* και μόνο!
*Ρωτήστε τους υπερήλικες τι είναι, ούτε στο Γκουγκλ δεν υπάρχει.
Αλλά επειδή δεν μπορώ να σας αφήσω έτσι ανενημέρωτους, ιδού:
December 28, 2015
Λοιπόν… το κορτώπουλο μου αρέσει… όχι με πατάτες και μουστάρδα στο φούρνο αλλά σε βιβλίο ωγκρατέν, όταν είμαι ξαπλωμένο στο κρεβάτι μου… ενίοτε και διαβάζοντας τις αναρτήσεις του στο fb… αν και τελευταία μ’έχουν κουράσει οι συνεχείς αναφορέ�� του σε φαγητό και μερέντες… οκ, τα εμπεδώσαμε, πάμε παρακάτω…
En tout cas, αυτά είναι προσωπικά, δεν τα σχολιάζω… Πήρα το βιβλίο με μεγάλες προσδοκίες ομολογώ… είχα διαβάσει διάφορα, είχα ακούσει κι από φίλη – αναγνώστρια που εκτιμώ τη γνώμη της ότι κατουρήθηκε στο γέλιο μπροστά στον κόσμο (και που να βρει η καημένη πάνα ακράτειας μες στο καφέ), μ’αρέσει κι εμένα το βιτριολικό του χιούμορ, είπα ‘εδώ είμαστε… επιτέλους θα γελάσει το χειλάκι μας…’. Στο κάτω – κάτω, ευθυμογραφήματα είναι αυτά…
Όμως… δεν ξέρω… δεν… δεν...
Αισθάνθηκα σαν να εκβιάζεται το γέλιο ή το χαμόγελό μου… σαν να πρέπει να γελάσω από υποχρέωση… τα αστεία μου φάνηκαν χοντροκομμένα και μόνο σε ελάχιστα σημεία βρήκα εκείνο το λεπτό έξυπνο χιούμορ που εισχωρεί μέσα σου… Για όσους τον παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια φανατικά, μου φάνηκαν αναμασημένες ιστορίες… Τα αστεία πιότερο επιθεώρηση του Σεφερλή μου θύμισαν παρά αθάνατη ελληνική κωμωδία.
Υπήρχαν μικρά κομμάτια που χαμογέλασα κι ακόμα λιγότερα που γέλασα… όμως ήταν λίγα…
Ως σκορόφιδο λοιπόν, είμαι ίσως λίγο σκληρό… είμαι ίσως λίγο αυστηρό στην κριτική μου… έτσι συνήθως συμβαίνει όταν ο άλλος ανεβάζει τον πήχη ψηλά… όταν επιζητάς το γέλιο και τελικά εκείνο σε προδίδει…
Ίσως πάλι εγώ να είμαι στραβό… όταν χάρισε σε τόσον κόσμο το γέλιο κι εγώ δεν μπόρεσα να γελάσω… πάντως ως skorofido μετά βίας γέλασα…
En tout cas, αυτά είναι προσωπικά, δεν τα σχολιάζω… Πήρα το βιβλίο με μεγάλες προσδοκίες ομολογώ… είχα διαβάσει διάφορα, είχα ακούσει κι από φίλη – αναγνώστρια που εκτιμώ τη γνώμη της ότι κατουρήθηκε στο γέλιο μπροστά στον κόσμο (και που να βρει η καημένη πάνα ακράτειας μες στο καφέ), μ’αρέσει κι εμένα το βιτριολικό του χιούμορ, είπα ‘εδώ είμαστε… επιτέλους θα γελάσει το χειλάκι μας…’. Στο κάτω – κάτω, ευθυμογραφήματα είναι αυτά…
Όμως… δεν ξέρω… δεν… δεν...
Αισθάνθηκα σαν να εκβιάζεται το γέλιο ή το χαμόγελό μου… σαν να πρέπει να γελάσω από υποχρέωση… τα αστεία μου φάνηκαν χοντροκομμένα και μόνο σε ελάχιστα σημεία βρήκα εκείνο το λεπτό έξυπνο χιούμορ που εισχωρεί μέσα σου… Για όσους τον παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια φανατικά, μου φάνηκαν αναμασημένες ιστορίες… Τα αστεία πιότερο επιθεώρηση του Σεφερλή μου θύμισαν παρά αθάνατη ελληνική κωμωδία.
Υπήρχαν μικρά κομμάτια που χαμογέλασα κι ακόμα λιγότερα που γέλασα… όμως ήταν λίγα…
Ως σκορόφιδο λοιπόν, είμαι ίσως λίγο σκληρό… είμαι ίσως λίγο αυστηρό στην κριτική μου… έτσι συνήθως συμβαίνει όταν ο άλλος ανεβάζει τον πήχη ψηλά… όταν επιζητάς το γέλιο και τελικά εκείνο σε προδίδει…
Ίσως πάλι εγώ να είμαι στραβό… όταν χάρισε σε τόσον κόσμο το γέλιο κι εγώ δεν μπόρεσα να γελάσω… πάντως ως skorofido μετά βίας γέλασα…
June 7, 2015
Αυτή την φορά δεν την πάτησα όπως με το ''Ο Άνθρωπος που έλεγε πολλά'' που το διάβασα σε μια μέρα και παραλίγο να πάθει εξάρθρωση το σαγόνι μου από τα γέλια. Τέτοιου είδους βιβλία δεν διαβάζονται μονοκοπανιά ούτε μόνο μια φορά γιατί σίγουρα κάτι έχεις χάσει.
Διάβαζα μια ιστορία κάθε πρωί πριν πάω στην δουλειά σαν αντιβίωση κατά της γρουσουζιάς. Πολλές φορές διάβαζα μια παράγραφο δύο και τρεις φορές γιατί από τα γέλια την έχανα.
Ο Κορτώ έχει ένα πικρό, κοφτερό, ευφυές χιούμορ. Ανηλεής με τον εαυτό του με μια γραφή σχεδόν ντελιριακή ξεδιπλώνει φάσεις από την ζωή του από τα παιδικά του χρόνια μέχρι σήμερα.
Αυτό το βιβλίο μου έβγαλε ότι μου έβγαζαν τα χιουμοριστικά βιβλία του Γερμανού και τα χρονογραφήματα της Έλενας Ακρίτα την δεκαετία του '80. Ήθελα να το πάρω να πάω σε μια παραλία με τους φίλους μου να το διαβάζουμε και να γελάμε.
Πιστεύω ότι κάθε αναγνώσρης θα αναγνωρίσει τον εαυτό του σε κάποια από τις ιστορίες που περιγράφει. Σε μένα ήταν η ιστορία στην παραλία με την πλαστική καρέκλα και το καρπούζι.
Το επίμετρο στο τέλος είναι μια γλυκιά σφαλιάρα για να σε φέρει στα ίσια σου.
Διάβαζα μια ιστορία κάθε πρωί πριν πάω στην δουλειά σαν αντιβίωση κατά της γρουσουζιάς. Πολλές φορές διάβαζα μια παράγραφο δύο και τρεις φορές γιατί από τα γέλια την έχανα.
Ο Κορτώ έχει ένα πικρό, κοφτερό, ευφυές χιούμορ. Ανηλεής με τον εαυτό του με μια γραφή σχεδόν ντελιριακή ξεδιπλώνει φάσεις από την ζωή του από τα παιδικά του χρόνια μέχρι σήμερα.
Αυτό το βιβλίο μου έβγαλε ότι μου έβγαζαν τα χιουμοριστικά βιβλία του Γερμανού και τα χρονογραφήματα της Έλενας Ακρίτα την δεκαετία του '80. Ήθελα να το πάρω να πάω σε μια παραλία με τους φίλους μου να το διαβάζουμε και να γελάμε.
Πιστεύω ότι κάθε αναγνώσρης θα αναγνωρίσει τον εαυτό του σε κάποια από τις ιστορίες που περιγράφει. Σε μένα ήταν η ιστορία στην παραλία με την πλαστική καρέκλα και το καρπούζι.
Το επίμετρο στο τέλος είναι μια γλυκιά σφαλιάρα για να σε φέρει στα ίσια σου.
September 30, 2015
Ακόμα ένα απολαυστικό βιβλίο από τον Κορτώ με ευθυμογραφήματα, που προσωπικά τα κατευχαριστήθηκα! Το αυτοσαρκαστικό και καυστικό χιούμορ του συγγραφέα ξεχειλίζει και είναι ό,τι πρέπει για άμεσο τονωτικό διάθεσης.
June 27, 2017
Αχ Κορτόπουλο μου έχεις πάρει το μυαλό με τα καμώματα σου.
Πολύ μου άρεσε και το επίμετρο.
Πολύ μου άρεσε και το επίμετρο.
March 30, 2016
Γέλασα μέχρι δακρύων με αυτό το βιβλίο. Η αμεσότητα του Κορτώ απλά υπέροχη. Είναι σαν να έχεις έναν φίλο σου να κάθεται δίπλα και να σου λέει αστείες ιστορίες, τις δικές του αστείες ιστορίες. Η γραφή του είναι όπως όταν μιλάμε στην καθημερινότητα. Ευκολοδιάβαστο, αληθινά αστείο και όμορφο <3
January 3, 2016
Ενίοτε ευφυέστατο, ενίοτε χονδροειδές, το χιούμορ του Κορτώ σε αυτό το βιβλίο είναι μεγάλη συντροφιά και παρηγοριά για τους απανταχού λαίμαργους. Μικρά διηγήματα, αυτοβιογραφικού χαρακτήρα και γεμάτα ακομπλεξάριστο αυτοσαρκασμό, συνθέτουν το κωμικό και γλυκό "έρως ανίκατε μάσαν". Απέχει παρασάγγας από την αριστουργηματική κωμωδία, όμως μοιάζει να είναι η ψυχοθεραπεία του συγγραφέα και η "ορμητική προφορικότητα" που χαρακτηρίζει -όπως λέει και ο ιδιος- τα κωμικά του βιβλία είναι εκτιμητέα. 3,5 αστεράκια.
December 13, 2018
Πρώτη που φορά που διάβασα ευθυμογραφήματα αλλά όχι η πρώτη φορά που διάβασα Κορτώ. Έτσι μου ήταν πολύ οικείος ο τρόπος που με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και ευφυΐα περιέγραφε τις ιστορίες του, που είχαν ως κεντρικό θέμα το φαγητό, μία από τις ωραιότερες απολαύσεις της ζωής. Πέρασα πολύ ευχάριστα διαβάζοντας το και γέλασα πολύ. Το συνιστώ και σένα!
November 23, 2015
Αν εξαιρεσεις κάποια αστεία σημεία δεν με ενθουσίασε.Για την ακρίβεια,δεν κατάφερα καν να το τελειώσω.Το χιουμορ μου φάνηκε επαναλαμβανόμενο και ακομα δεν βρήκα κάποιο νόημα σε αυτό το βίβλιο.Μου άφησε την αίσθηση ότι το έγραψε απλά για να γράψει κάτι.
July 1, 2015
Ο Κορτώ μου αρέσει στο γράψιμό του...τον παρακολούθησα και στην παρουσίαση του συγκεκριμένου βιβλίου,ήταν γλυκύτατος...ωστόσο το Έρως Ανίκατε Μάσαν δε με κέρδισε...ο ίδιος έχει εξαιρετικό χιούμορ, πιστεύω όμως οτι αυτό ξεδιπλώνεται πολύ καλύτερα μέσα στα μυθιστορήματά του,παρά στα ευθυμογραφήματα...κι επειδή μοιάζει να διακατέχεται από κάποιες εμμονές,συμβαίνει αυτές να εισχωρούν μέσα στη γραφή του και να λειτουργούν ανασταλτικά ως προς το συναίσθημα που μεταφέρεται στον αναγνώστη...
Ίσως πάλι να είναι μόνο δική μου ιδέα,μα αντί γέλιου το βιβλίο με έκανε να νοιώσω θλίψη...γι'αυτο και δεν θέλησα να διαβάσω όλες τις ιστορίες...
Ίσως πάλι να είναι μόνο δική μου ιδέα,μα αντί γέλιου το βιβλίο με έκανε να νοιώσω θλίψη...γι'αυτο και δεν θέλησα να διαβάσω όλες τις ιστορίες...
May 16, 2015
Μην χάσετε αυτο το βιβλιο. Εχει ενα ντελιριακό , πικρο, κοφτερό, ευφυές χιούμορ. Εχει πολυ γελιο , και έναν προσεχτικά κρυμμένο λυγμό.
July 25, 2017
2,5 ⭐⭐ γέλασα πολύ! το ευχαριστήθηκα!
February 21, 2016
Μεγαλύτερη σαχλαμάρα δεν έχω διαβάσει ποτέ! Βλέπω που του δίνουν 4 και 5 αστέρια και τραβάω τα μαλλιά μου....
August 20, 2020
Ανάλαφρο, ευχάριστο, αληθινό, κι ευτράπελο, αλλά και πολύ βαθύ κάποιες φορές σε συνειδητοποιήσεις της ζωής μας. Κάποια κεφάλαια πραγματικά ξεκαρδιστικά.
November 24, 2019
Γλυκούλι σε γενικές γραμμές! Έχει χιούμορ και σου ανοίγει την όρεξη!
July 8, 2020
Δεν θα πω ότι μου άρεσε ούτε ότι γέλασα , το συγκεκριμένο βιβλίο είπα να το διαβάσω αυτή τη περίοδο που είχα τα κάτω μου και πίστευα ότι έχει χιούμορ και θα γελάσει το χει��άκι μου . Έκανα λάθος το συγκεκριμένο βιβλίο του συγγραφέα δεν μου άρεσε ήταν νομίζω αυτοσαρκαστικο και μιωνε τον εαυτό του ! Αλλά βιβλία του που έχω διαβάσει είναι πολύ καλά αλλά το συγκεκριμένο όχι . Για τα δικά μου γούστα και σε σχέση τη περίμενα εγώ από αυτό το βιβλίο
June 6, 2015
Ωραίο βιβλιαράκι γεμάτο από τις προσωπικές ευτράπελες και τραγελαφικές ιστοριούλες απείρου κάλλους του συγγραφέα από τα παιδικά του χρόνια μέχρι και σήμερα. Με διασκέδασε και πέρασα καλά διαβάζοντάς το μέσα σε 2 μέρες, χαρίζοντας μου χαμόγελα αλλά και λίγη συγκίνηση. Χαίρομαι που γνώρισα την ιλαρή πλευρά του Κορτώ που αποδόθηκε σε αυτό το βιβλίο με απίστευτη γλυκύτητα.
May 15, 2015
Το διάβασα στη διάρκεια μιας δίωρης πτήσης, δε σταμάτησα να γελάω...!απίστευτο το χιούμορ του Κορτώ, 5 αστεράκια μόνο και μόνο για τις αστείες στιγμές που μου χάρισε...!
September 1, 2016
Ο Κορτώ απολαυστικότατος όπως πάντα! Περιγραφές που σε κάνουν να ταυτίζεσαι και να γελάς μέχρι δακρύων!
October 31, 2015
Ακόμα ένα βιβλίο με διηγήματα από τη ζωή του συγγραφέα, δοσμένο με το άμεσο κ βιτριολικό του χιούμορ! Γελούσα μόνη μου διαβάζοντας το! Τέλειο!
July 14, 2016
Απλά απολαυστικό και φουλ καλοκαιρινό. Καλογραμμένο με άπλετο χιούμορ.
December 13, 2015
Πολύ ευχάριστο βιβλίο, με πολλές καλές ιστορίες. Να διαβάζεις μια όταν θες να γελάσεις λίγο!
October 27, 2015
4,5* Γέλασα με την ψυχή μου! Συγκινήθηκα στις τελευταίες δύο σελίδες! Ένα πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα!
November 10, 2015
Βοήθεια! Δεν μπορώ να αναπνεύσω απο το γέλιο!!!
October 8, 2017
Αν εξαιρέσουμε μερικά πραγματικά αστεία κομμάτια το υπόλοιπο ήταν απογοητευτικό.
Displaying 1 - 30 of 103 reviews