Acaba sendo terriblemente significativo de como adoitan ser as lecturas brancas de jazz, para o bo é para o malo. Definitivamente agradezo a preocupación pola técnica e o estilo, pero non deixa de ser significativo como moitas veces utiliza estas lecturas meramente formais para desligar o jazz da súa condición de música AFROamericana, insistindo que acaba sendo, sen máis, música americana. En varios momentos defende como o Jazz puido superar as súas raíces de clase obreira e racializada para poder ser música para todo o mundo, incluso ricos brancos. Curiosamente, esta apariencia de universalidade non deixa de ser, como é evidente, unha forma de multiculturalismo americano que defende o mesmo proxecto nacional polo que esus mesmes escraves existiron. Non me gustaría facer parecer que non admiro o gran traballo de documentación e coñecemento técnico, pero non podía deixar de pensar que todo iso estaba disposto sobre un fondo ideolóxico nacional bastante perigoso e, sendo honestos, lowkey racista.
as a casual reader of sheet music and pretty much layman in the musical world this book was such a special treat (especially loved how much tirro transcribed from archival records into sheet music)
This was my textbook from a Jazz History class senior year in college - a CD accompanies it. The fam and I are taking a few minutes every week to learn/re-learn about jazz. Last week: the blues/Robert Johnson. This week: rags/Scott Joplin.