<< Τα πάντα μυρίζουν σαν σκουπίδια. Σκουπίδια, καυσαέριο, σκόρδο και κύμινο. Εγώ, όμως μόνο το παιδί μου μυρίζω >>
Στις πρώτες 7 σελίδες, αυτές της αρχικής εντύπωσης, στη γνωριμία με το συγγραφέα ξετυλίγεται ως την κορύφωση της, μια ‘’γνώριμη’’ σκηνή, από ταινίες και άλλα βιβλία κι όμως δεν με προέτρεψε να μην το διαβάσω. Διότι, ο συγγραφέας, εστιάζει – κάτι που εν συνεχεία φαίνεται και σε πλείστα άλλα σημεία – σε διαφορετικά σημεία. Άλλες τέμνουσες και παράλληλες. Επίσης, οι φιλοσοφικές σπόντες που πετάει με εύσχημο τρόπο, παρουσιάζουν ενδιαφέρον, σα να θυμίζουν αντικαυτηριασμό ( αν μπορούσαμε να κλείσουμε τα μάτια και να το φανταστούμε αντίστροφα, για κάτι που έχεις ζήσει, υπάρχει η δυνατότητα κι εδώ που τα λέμε, είναι ωφελιμότερη απ’ το να ξαναζείς σκηνές ). Άλλες φορές, τις κρύβει και τις φανερώνει.
<< Θα χτίσουν αυτοί οι άχρονοι άντρες μια χώρα στο όνομα του Αλλάχ; Θα τους επιτρέψουμε να απαγορέψουν τη μουσική, το θέατρο, τη λογοτεχνία, ακόμη και τα αρχαία μνημεία; Όπως λένε ότι θέλουν να κάνουν; Προτιμούμε αυτό, από τον άθρησκο κομμουνισμό; Σε ποιανού τα χέρια αφήνουμε τη μοίρα του κόσμου; Οδηγούμε σιωπηλοί μες στα πορτοκαλί φαράγγια, μέσα από χαλίκια και άμμο. Ένας πρώιμος χειμώνας χωρίς χιόνι. Αυτός ο πόλεμος έχει τελειώσει. Η πολιτική είναι το μόνο πράγμα που καθυστερεί τη νίκη του Δβίδ ενάντια στο Γολιάθ. Βουνά εναλλάσσονται με βουνά, χαλίκια με χαλίκια. Προχωρούμε μπροστά, αλλά παραμένουμε στο ίδιο σημείο >>
Όταν ο συγγραφέας αφήνεται να απλωθεί βγάζει από μέσα του σκληρή μαγικότητα. Χάνεται όμως στη συνέχεια και πλατειάζει. Το αντιλαμβάνεται και φιμώνεται, ως την επόμενη φορά που θα αφεθεί. Μαζεύεται σε μικρές, ξερές προτάσεις. Σα νοητές ανάσες καθημερινότητας, αντί για σπείρες. Εύκολο βιβλίο, όχι εύπεπτο. Οι σελίδες κυλούν. Οι χαρακτήρες πείθουν και δηλωτικά, όπως η εργασιομανία κι η απομόνωση των συναισθημάτων περιγράφονται εξαίσια. Ενώ, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, είναι πως τους δήθεν, ο συγγραφέας, τους ‘’σκάβει’’ από μέσα, καθώς τους σφυρηλατεί. Με αποτέλεσμα όταν τελικά μιλούν, να μοιάζουν γελοίοι.
Ακολουθούν δυο σημεία αναπάντεχα κι αναπτερώνει το ηθικό επίσης, σαν ένας συγγραφέας που δίνει στον εαυτό του τη δυνατότητα, να κινηθεί πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά, κυκλικά, έξω απ’ οτιδήποτε συμβατικά φυσιολογικό και όχι με την πρόθεση να έλξει κακούς αναγνώστες κι ηλίθιους ανθρώπους, παραμένει ο αυθορμητισμός που ακυρώνει αυτή την εντύπωση. Άλλωστε, τελικά στο χώρο του βιβλίου, τέτοιες εξελίξεις απουσιάζουν απ’ τους ‘’καλούς’’ συγγραφείς. Το ‘’φυσιολογικό’’ μένει όσο χρειάζεται, όπως και το λευκό διακόπτεται από άλλα χρώματα. Αλλά, το κυρίαρχο σημείο του συγγραφέα, είναι να αντιλαμβάνεσαι τη συναισθηματική διάσταση της Ιστορίας. Είναι αξιέπαινο και ωφέλιμο. Η αντίληψη, όταν συνδυάζει την κατανόηση και τη συμπόνια, διαφέρει από κάθε στείρα διαδικασία που περνάει από πάνω μας και δεν αφήνει τίποτα. Αυτή η δημιουργία εχθρών στα μέτρα μας, που αποτυπώνεται, θυμίζει το ίντερνετ που από εργαλείο, έχει γίνει η δική μας –του καθενός μας – μηχανή πολέμου κι απολαμβάνουμε αναπαυτικά τις κερδοφορίες της, ώσπου βλέπουμε πως κόβουν.
3,5