Editado pela primeira vez na Editora Record, o romance de Luiz Ruffato Eles Eram Muitos Cavalos já foi publicado na França, Itália, Portugal e recebeu os prêmios APCA e Machado de Assis 2001. Considerado uma das maiores vozes da literatura brasileira contemporânea, Ruffato é autor da série Inferno Provisó Mamma Son Tanto Felice, O Mundo Inimigo e Vista Parcial Da Noite. Os dois primeiros volumes receberam o prêmio APCA de melhor romance de 2005. Em Eles Eram Muitos Cavalos, durante um único dia, o autor percorre a cidade tentando desvendá-la. Não apenas os engarrafamentos, parques ou o dinheiro correndo por entre os conglomerados econômicos. Ele decifra cada dia, minuto e segundo da metrópole marcada pela diversidade humana - mosaico composto por gente de todo o Brasil. A orelha da nova edição é assinada por Sérgio Sant’Anna, e pode ser lida "Quantos autores já não sonharam com o mítico livro que traria em si as melhores virtualidades do conto e do romance? Uma obra com o olhar abrangente e romanesco sobre uma diversidade de cenas e personagens interligadas e, ao mesmo tempo, em seus episódios, o impacto do gênero conto, com a elaboração de uma linguagem condensada que aproxima o conto mais moderno, cheio de invenção, da poesia. E não é que Luiz Ruffato conseguiu esse livro, que você tem agora nas mãos, leitor, e que se abrir na primeira página não conseguirá parar de ler, com o coração em ritmo de taquicardia ou do dum-dum-dum eletrônico, as emoções arrepiando a pele? Tomado em seu todo, se poderia dizer que a personagem principal de ...Cavalos é a cidade de São Paulo, como se contemplada do mais alto de seus edifícios, ou do avião que se aproxima, à noite, dos aeroportos de Congonhas ou Cumbica. Em terra, o elenco imenso de habitantes da metrópole assustadora, mas cheia de uma poesia de sons, luzes e formas em movimento e, sobretudo, seres vivos, humanos e bichos, cada um, por mais humilde que seja - como [...]
Luiz Ruffato (Cataguases, fevereiro de 1961) é um escritor brasileiro. Formado em Comunicação pela Universidade Federal de Juiz de Fora, exerceu jornalismo em São Paulo. Publicou Histórias de Remorsos e Rancores (1998) e Os sobreviventes em 2000, ambos coletâneas de contos. Ganhou os prêmios APCA (Associação Paulista de Críticos de Arte) e Machado de Assis da Fundação Biblioteca Nacional com o romance Eles Eram Muitos Cavalos, de 2001.
Luiz Ruffato published Eles Eram Muitos Cavalos in 2001 to critical acclaim in his native Brazil.
Winner of the Brazilian National Library’s Machado de Assis Award and the APCA Award for best novel, this novel was translated from the Portuguese and made available to English readers in 2014.
Experimental and original, Ruffato has described a typical day in the life of the city of São Paulo with its myriad and diverse landscape, city views and personalities. Organized into 68 short chapters with titles like “Street” and “Tuesday ritual, the moon in Cancer” and “An Indian”, There Were Many Horses guides the reader through a literary tour of the city. Using poetry, stream of consciousness, and non-literary techniques (one chapter lists the books in a bookshelf and another is a transcript from a voicemail recorder) this novel has the feel of a hip documentary.
Sometimes disturbing, sometimes sad, and almost always interesting, this was nonetheless something of a chore for this reader. I can see what the author was doing and I can appreciate the art form, but I was not always buying what he was selling. I can also see how another reader would laud this as deserving of greater accolades and awards, literature professors who will want to assign this to students, and of young writers who would seek to emulate Ruffato’s bold statement.
Rutosti hevosia on hurja ja julma; surullinen ja metelöivä. Se on tykittävän kakofonian täyttämä kuvaus pienissä lokeroissaan pyristelevistä onnettomista ihmisistä yhteiskunnan laidalla - ympärillään tuo mieletön miljoonakaupunki - yli 12 miljoonan Sāo Paulo. Rikkaat ovat suojautuneet väkivallalta sähköaidoin, vartijoin ja panssaroiduin autoin siltä väeltä, johon Ruffaton katse tässä teoksessa kiinnittyy.
Kirjailija on valinnut nimettömästä ja kasvottomasta massasta seitsemänkymmentä ihmiskohtaloa ja läväyttää ne hengästyttävällä tavalla ja vauhdilla lukijan katseltaviksi. Kirjailijan monesti välimerkittömät, pitkät ja polveilevaa ajatuskulkua tulvivat lauseet vaativat lukijalta tarkkaavaisuutta. Ruffato vei tätä lukijaa rajulla realismillaan.
Romanzo di una tra le voci più interessanti della narrativa brasiliana contemporanea, già premio Machado de Assis 2001, Come tanti cavalli è un testo sperimentale con il quale Ruffato immagina un giorno qualunque nella vita della metropoli di San Paolo. Lo fa attraverso sessantanove micro-storie non collegate tra loro, che alternano grassetto e corsivo al carattere normale, cambiando a volte anche il font di scrittura e raccontano altrettanti episodi della quotidianità inframezzati da volantini, elenchi, annunci di incontri, lettere, un certificato di battesimo… Ruffato si propone di fotografare la realtà e la sua abilità consiste nel riuscire a rappresentarla in maniera fedele e attraverso una scrittura sicura e capace, modificando lo stile in base al personaggio a cui deve dar voce e interrompendo il parlato con i pensieri che vi si sovrappongono per cercare di essere il più aderente possibile a quello che accade nella vita vera. Con un meccanismo per certi versi simile alle Acqueforti di Buenos Aires di Roberto Arlt, l'autore realizza un collage di frammenti che rappresentano il tessuto sociale quanto mai eterogeneo di una città dominata da violenza, degrado e confusione. Gli uomini e le donne raccontati da Ruffato sono persone senza morale e senza prospettive e per la maggior parte di loro la sopravvivenza giornaliera sembra essere l'unica preoccupazione. L'etica è una parola vuota, o perché subordinata al soddisfacimento dei bisogni primari (ed è il caso dei più poveri) o perché già da tempo sacrificata sull'altare del dio denaro (ed è il caso dei ricchi). Pregi e difetti del libro sembrano connaturati alla forma stessa dei micro-racconti che "arrivano" con facilità al lettore ma scivolano via altrettanto rapidamente per l'impossibilità di approfondire i caratteri dei protagonisti. Risulta comunque perfettamente centrato l'obiettivo di Ruffato di realizzare un ritratto fedele di San Paolo da dentro.
Rutosti hevosia on häkellyttävä teos. Sen noin 70 lukua, joita kutakin voi kai pienoisnovelliksi kutsua, kertovat yhdestä päivästä São Paolossa. Ruffato pyrkii kuvaamaan tuon valtaisan metropolin monia kulmia enimmäkseen erilaisten köyhien ja huono-osaisten silmin. Otteet ovat kuin nopeita kuvakaappauksia tapahtumista, monin paikoin vailla alkua tai loppua. Enimmäkseen ne ovat ajatuksia, tapahtumakuvauksia tai eri henkilöiden kertomuksia, mutta toisinaan myös kirjeitä, rukouksia tai inventaarioita.
Ruffato ei pyri rakentamaan minkäänlaista tarinaa. Novellien väliltä ei löyty yhtäläisyyksiä tai samoja hahmoja. Kirja alkaa ja päättyy kesken kaiken. Ruffato ei rakenna loppuhuipentumaa, eikä selitä mitään. Lukijan viedään keskelle köyhää suurkaupunkia ja sen elämää kaikkine raadollisuuksineen. Tämän tarinan päähenkilö on kaupunki itsessään.
Ruffato onnistuu loistavasti kuvaamaan kaupungin hengen. Rutosti hevosia tuo jollain tapaa minulle mieleen Jack Kerouacin yhdistettynä Samuel Beckettin tajunnanvirran kuvaukseen. Sekavaa soppaa, joka kuvastaa poikkeuksellisen hyvin "päähenkilöä".
Tunnustan teoksen kirjalliset ansiot, mutta en silti lukukokemuksena erityisemmin pitänyt tästä. Paikoitellen liian sekava, kokonaisuus rikkonainen (mikä tietenkin kuuluu teoksen tyyliin), hyvin vähän samaistumispintaa ja jollain tapaa valtavan lohduton teos.
Erikoinen kirja. Jos nautit kirjallisuutesi raakana, ilman turhia lantrinkeja tai blingbling-kuorrutusta, niin kannattaa tarttua tähän teokseen.
Este libro condensa varias cosas a la vez: microrrelatos, ciclo de cuentos, narrativa fragmentaria, vanguardismo. Gira en torno a una idea central muy interesante: tratar de reflejar los contrastes y la diversidad de una megalópolis como Sao Paulo. A través de los cuentos que presentan diferentes perspectivas de los habitantes paulistas y nos permiten recorrer su geografía urbana, vamos conociendo la crudeza de esa ciudad tan desigual que pareciera presentar mundos paralelos.
Al igual que Obabakoak, "Ellos eran muchos caballos" es un ciclo de cuentos. Es decir que presenta relatos independientes pero pertenecientes todos a un universo común, están hilados los unos con los otros. En este caso el elemento aglutinador es la diversidad de los habitantes de Sao Paulo. Cada uno de los más de sesenta cuentos (muchos de ellos microrrelatos) nos acerca a un punto de vista diferente dentro de esa geografía humana, y lo hace desde la total cotidianeidad, reflejando el día a día y los pensamientos que se suceden a diario, incluso los más banales.
El estilo en que la obra está escrita ayuda mucho a lograr ese efecto de cotidianeidad y de proximidad. A través de la narrativa fragmentada, dejando frases sin terminar o haciendo enumeraciones que a priori parecerían no tener sentido, Ruffato nos acerca a lo cognitivo, al pensar y sentir de cada persona, de cada individuo, como si fuera un microcosmos dentro de ese universo más grande que es la ciudad. A veces el acercamiento a todo ese mundo se da desde lo más inesperado, como por ejemplo un fragmento de las páginas clasificadas.
Este es un libro muy importante en tanto nos permite acceder a puntos de vista con los que convivimos a diario pero que no solemos ver, ya sea porque no podemos o porque no queremos verlos. Maneja los extremos sociales (desde los más ricos hasta los más pobres) y también todos los términos medios. Permite visibilizar "el lado b", la cara oculta detrás del desarrollo y del confort. Y la experiencia diaria, ramificada en miles de posibilidades, de habitar y convivir con una megaciudad. Me gustó mucho. A veces es crudo leer ciertas realidades, pero es interesante como el autor las visibiliza, remarcando no sólo que existen sino también que, aunque no queramos, formamos parte de ellas. Del mismo modo se desliza cierta crítica social, pues el gran capital y la clase política buscan desligarse de responsabilidades, conformando su propia burbuja en la que hacen de cuenta como si no pasara nada.
Quizá la narrativa es un poco difícil, o no engancha del todo. Y eso creo que jalonó un poco mi puntuación hacia abajo. Pero es un muy buen libro y vale la pena explorar cada uno de estos microuniversos que son los relatos y desenmascarar todas las facetas que ofrece la vida urbana. Recomendado además, si tenemos en cuenta que al menos por estos lados, la narrativa brasileña contemporánea no suele ser muy conocida.
Luiz Ruffaton novellikokoelma Rutosti hevosia on loistelias teos ja yksi parhaimmista lukemistani kaunokirjoista. Brasilialaisen faveloissa kasvaneen kirjailijan yhden päivän aikaan (9.5.2000) sijoittuva teos ylittää genrerajat 69 itsenäisessä kertomuksessa, jotka tapahtuvat aamusarastuksesta yöhön eri puolilla São Pauloa. Mukana on niin ruokalistaa, minuuttinovelleja, minielämäkertoja, proosarunoa, huorien palvelukuvauksia, papin rukous, keittiön kaluste- ja varusteinventaario ja kirjahyllyluokituskin…
Vaikka brasilialaiset slummit eivät suomalaiselle lukijalle juuri muuten ole tulleet tutuksi kuin joistain elokuvista ja mediajutuista, kirjailija onnistuu välittämään todentuntuisen ja sykkivän tunnelman samaan tapaan kuin jotkut Burroughs, Beckett ja miksei Bunkerkin. Parasta antia on ehkä kerronnan monipuolisuus ja fokalisaation vaihtelu, kun aamusta kohti sinne keskiyötä ääneen pääsevät crackhuorat, muutamat eläimet (vauvaa järsivä rotta ja kulkukoira), monenmoiset oman elämänsä luuserit, joilla edessä ei ole kuin epätoivoa ja useimmilla perikato. Mukaan sopii sentään muutama positiivinenkin tarina, joskin niissäkin on synkkä pohjaväre, ja kertomusten leikkauspiste on useinkin tietoiseksi tuleminen kaiken romahtamisesta. Eletään usein onnellisessa muistikuvassa tai ehkä toteutumatta jääneessä tulevaisuudessa, jonka sitten päättääkin yllättävästä suunnasta tullut laukaus, joka lopettaa ministoorin hahmon elämän. Sammunut ilotyttö herää suu kuolaa valuen ja kokee välähdyksen onnellisesta lapsuudesta, kun hyppäsi isänsä kanssa hevoskyytiin matkalla aurinkoiselle pellolle. Nyt tulevaisuus on pilattu siellä slumminkämpän lattialla oksennuksen keskellä. Tai naapuri miettii, millaisia ystäviä hänestä ja tuntemattomaksi jääneestä miehestä olisikaan voinut tulla, jos tämän päätä ei olisi ammuttu tohjoksi autoryöstön yhteydessä.
Mielenkiintoinen näkökulma useisiin tarinoihin on kuitenkin salamyhkäisyys, joka liittyy kerronnan kohteisiin. Ne vain ilmestyvät lukijan näkökenttään vain hetkeksi kuin omassa kotikaupungissa kadulla tavattu juoppo, joka rämpii jonnekin koloonsa – ja se siitä. Harvemmin tulee ajateltua, mikä sekin on ja miksi siitä on tullut sellainen ja mihin menee ja miten se vääjäämättä tulee kohtaamaan loppunsa. Kuolemaa edeltävän elämän kuvaus tai välähdys siitä on leimaavaa suurimmalle osalle novelleja, joissa pääosassa ovat useimmiten syrjäytyneet luuserit, narkomaanit ja prostituoidut. Jostain oli ilmestynyt intiaani, eikä kukaan tietänyt mistä, ja se vain makasi jalkakäytävällä, ryyppäsi ja siivosi aikansa ravintolan keittiötä, kunnes hävisi olemattomiin. Idalina pääsee tekemään nuoruudenystävälleen kuolinmeikin, sillä olivathan opiskelleet yhdessä. Sitten vain mies tartutti hivin, lapsikin kuoli, kunnes oli hänenkin aikansa. Sekopäisenä harhaileva favelan asukas on kuin linnunpelätti, kun lapsi on kaapattu ja tytär menetetty iäksi. Jostain kajahtaa laukaus, kun pojat pomppivat puulaatikoiden päällä, ja kallo räjähtää. Välillä ollaan lapsiprostituoitujen matkassa illan hämärtäessä, välillä puheliripulin saaneen taksikuskin kyydissä tai angstia purkavan miehen monologin armoilla yleisessä vessassa.
Yhteistä kokoelman kertomuksille on tietynlainen lohduttomuus, ja ollaan jonkinlaisessa limbossa, eikä todellista pakotietä ole. Jotkut pyristelevät siitä hetken vapauteen irtiotoissaan arjen (mm. avioliiton, työn ja perheen) reaalitodellisuudesta huumeiden, seksiaddiktioiden ja karkumatkojen avulla, mutta omaa elämäänsä ei pääse pakoon, ja viimeisimmissä minielämäkerroissa ikään kuin kiteytyy fatalismi, kun entiset opiskelija-aktivistit pitävät samaisena toukokuun päivänä vuosikokoustaan. Se ei ole muuta kuin kuviteltujen menneisyyden rippeistä kiinni pitämistä, vaikka kaikki tuntuu jo olevan menetetty. Loistava tulevaisuus on lopullisesti ulottumattomissa. Siinäkin kertomuksessa tosin on yksi, joka välittää toivon pilkahduksen.
Erinomaisen hyvää kirjassa oli laadukas suomennos ja myös se, että mitään moralismia ei ollut missään vaiheessa, vaan jätetään ikään kuin lukijan harkintaan, miten näihin surullisiin hahmoihin tulisi suhtautua, on sitten kyseessä crack-lapset tai pormestari, joka on entinen mafiapomo, tai pedofiili kansanedustaja tai sadistinen sutenööri.
I wanted to like this book. It is written by a rising Brazilian author, and I usually enjoy reading the work of new authors from other countries. But sadly it was all I could do not to quit reading this book in the first few pages.
I suppose I am just getting too old to really enjoy new-fangled approaches to novels. This one is written in snippets that are more like poetry than prose, which I guess is fine if that is what you enjoy. It was not until page 24 that any of the bits began to even look like a short story. Honestly, I just don't understand the value of writing in run-on sentences, without punctuation or capitalization, and without any real indication of where the voices change.
Then there was the content. The book is set in Sao Paulo, and geez oh man does this book make Sao Paulo seem like a terribly depressing, violent, poor, and angry place.
I gave it 2 stars only because I was finally able to finish reading it. I try to reserve 1-star ratings for books I dislike so much that I can't even finish them.
*** I received my copy of this book for free through Goodreads First Reads (but I promise that did not influence my thoughts on this book).
Eles Eram Muitos Cavalos – Luiz Ruffato | Um Mosaico Literário do Povo Brasileiro | NITROLEITURAS #resenhas
Um romance experimental, literário e ao mesmo tempo bem brasileiro, ou melhor, com recortes de um brasil urbano, diverso e assustadoramente real.
Eles Eram Muitos Cavalos – Luiz Ruffato | 2001 (1ed.), 2007, Record, 160 páginas | Nota 4 em 5 | NITROLEITURAS
SINOPSE São Paulo, terça-feira, 9 de maio de 2000. Durante um único dia, o autor percorre a cidade tentando desvendá-la. Não apenas os engarrafamentos, parques ou dinheiro correndo por entre os conglomerados econômicos. Ele decifra cada dia, minuto e segundo da metrópole marcada pela diversidade humana – mosaico composto por gente de todo o Brasil.
Uma das maiores vozes da literatura brasileira contemporânea, Luiz Ruffato é autor, entre outros títulos, da série Inferno Provisório: Mamma son tanto felice, O mundo inimigo e Vista parcial da noite. Os dois primeiros volumes receberam o prêmio de APCA de melhor romance de 2005. Eles eram muitos cavalos recebeu os prêmios APCA e Machado de Assis de 2001. É publicado na França, Itália e Portugal.
RESENHA
Um livro impressionante, meio romance, meio poesia urbana, experimental ao mesmo tempo que contêm momentos de prosa direta e sem efeitos literários. Cenas recortadas do cotidiano de São Paulo, escritas de maneira monumental e poética. As narrativas evocam cenas de pobreza, drogas, prostituição, alcoolismo, e outras mazelas, pelo ponto de vista de suas vítimas.
São recortes de lutas brutais pela sobrevivência, de como o indivíduo é tragado pela podreira da nossa horrenda forma de vida em comunidades urbanas sociopáticas.
O livro é fantástico pela atmosfera que cria, a sensação de ter percorrido o inferno urbano de São Paulo. A imersão poética é medonha de boa, entendo claramente o porque da fama do livro e de seu autor.
A prosa se fragmenta em recortes rápidos do cotidiano, feito por meios de listas, trechos de conversas, sons, para depois se coagular em narrativas de cenas urbanas, histórias de dor, sofrimento, esperança, indiferença, desilusão, todas dentro da atmosfera claustrofóbica de uma São Paulo bem brasileira. Um livro revelador de como vivemos em uma sociedade BEM doente, desigual e insana.
Recomendo para quem curte literatura urbana e brutal, quem curte narrativas mais experimentais, e quem queira conhecer esse artesão da palavra que é o Luiz Ruffato, que por sinal é mineiro qui nem ieu, uai!
Nota 4 em 5
CITAÇÕES “4. A caminho O Neon vaga veloz por sobre o asfalto irregular, ignorando ressaltos, lombadas, regos, buracos, saliências, costelas, seixos, negra nesga na noite negra, aprisionada, a música hipnótica, tum-tum tum-tum, rege o tronco que trança, tum-tum tum-tum, sensuais as mãos deslizam no couro do volante, tum-tum tum-tum, o corpo, o carro, avançam, abduzem as luzes que luzem à esquerda à direita, um anel comprado na Portobello Road, satélite no dedo médio direito, tum-tum tum-tum, o bólido zune na direção do aeroporto de Cumbica, ao contrário cruzam faróis de ônibus que convergem de toda parte,
mais neguim pra se foder
um metro e setenta e dois centímetros está no certificado de alistamento militar calça e camisa Giorgio Armani, perfume Polo borrifado no pescoço, sapatos italianos, escanhoado, cabelo à-máquina-dois, Rolex de ouro sob o tapete,
mais neguim pra se foder
ela deve estar chegando, uma dessas estrelas que sobrevoam a estrada, a mulher, o patrão
compromisso inadiável em brasília expliquei pra
sim, claro, ele o trata como filho que gostaria de ter tido
sim, claro, o filho um babaca o cocainômano passeia sua arrogância pelas salas da corretora,
sim, claro, o filho um babaca o cocainômano desfila seus esteroides por mesas de boates e barzinhos — que já quebrou —, por rostos de leões-de-chácara e de garotas de programa — que já quebrou —, por máquinas de escrever de delegacias — que também já
sim mas é meu filho
e suborna a polícia, o delegado, o dono da boate, as garotas de programa, os leões-de-chácara,
sim mas é meu filho
sim, claro, a filha mora no Embu, macrobiótica, artista plástica esotérica,
os quadros sempre os mesmos quem não tem olhos pra ver riscos vermelhos, histéricos, espasmódicos, grossos, finos, fundo branco não tem olhos pra ver uma vez comeu ela horrível no estúdio entre pincéis e latas de tinta sobre uma mesa onde jazia esticada uma imensa tela em branco
mais um livro que prova que ler antes de dormir é um erro. Estou lá pelas 22h30, 23h todo sonolento e resolvo me embalar lendo mais um tico desse livro aqui - e estou aqui agora, tendo terminado esta brutalidade de livro.
E sabem o que é pior? O Luiz Ruffato nem de São Paulo é. É de Cataguases, Minas Gerais. Daí foi lá e escreveu isso. Que absurdo. Brutal.
I could not read this ... not a fan of this rambling 'stream of consciousness' type of writing, with sentences going on for pages. It's disjointed, confusing, and I'm not sure it can be classed as a novel. No doubt if one knows Sao Paolo or wishes to go there, it might be of interest as a series of city vignettes.
A ideia é interessante e as experimentações da escrita, ousadas. Mas, na minha leitura, o interesse rapidamente se perdeu no caos e, sem uma linha narrativa pra me guiar, acabei terminando o livro só por terminar.
Gostei genuinamente de alguns capítulos e certos usos da língua, com oclusões e reorganizações de palavras; e além disso, Ruffato também consegue criar diálogos que soam muito reais em tom e vocabulário. Mas as diversas variações nas formas de escrita e narração, que por um lado traduzem um pouco a cidade de SP, acabam também deixando a leitura cansativa e confusa. Sinto que muitas das características que julguei defeitos seriam bem vindas não fosse o excesso ou a aparente desorganização do todo.
No fim foi uma leitura decepcionante, mas não ativamente ruim.
The best way I can describe the book is diversity- diversity of topics, diversity of formats and diversity of emotions. On the latter, however, I found most of the chapters sad, depressing and maddening. I believe it paints a pretty bleak picture of the city of São Paulo on that particular date. However, it is a different way of illustrating one day in a city and given that it’s a new way to write a story, I give major props to the author for his artistic ability. Not a book I’ll read again, but it will find a significant audience
É curioso como o efeito do tempo pode agir sobre determinada obra. Algumas obras conseguem captar tão bem o tempo em que estão circunscritas que podem funcionar como um documento daquela data. Com outras, o tempo não é tão generoso, e em vez de registro documental de uma era, acabam sendo engolidas, marcadas por um carimbo temporal.
Tive a impressão de que Eles Eram Muitos Cavalos pertence ao segundo grupo. O que não deixa de ser irônico, uma vez que a narração cronológica de um dia inteiro na cidade São Paulo é o fio condutor com o qual o autor se guia para traçar um painel amplo e diversificado da vida na cidade. Organizado em 69 capítulos independentes entre si, e escritos nos gêneros literários mais distintos, o livro ambiciona abordar a realidade do tecido humano extremamente diverso, e desigual, de São Paulo. Nesse processo, sublinha o fato de que a cidade funciona como um buraco negro que suga a individualidade das pessoas e se sobrepõe de forma avassaladora aos dramas desses personagens.
A obra não vai muito além do exercício estilístico, também problemático. A impressão que fica é que a variação de gêneros mal esconde a ausência de continuidade cronológica de uma obra que se alicerça justamente na ideia de registro cotidiano. O resultado é irregular, com alguns capítulos se sobrepondo a um todo pouco coeso. E outros cuja abordagem mal esconde a posição social do autor como observador das nossas mazelas. Num momento especial de projeção de uma literatura periférica bastante prolífica, este olhar um tanto alienígena de Ruffato sobre as chagas sociais brasileiras soa, na melhor das hipóteses, datado.
There Were Many Horses by Luiz Ruffato is an experimental literary novel of life in Sao Paulo Brazil. It consists of 68 observations of city life on a "typical day." The style of these observations might be in a familiar narrative form, but might also be lists, dialogues, or blank verse. Even the traditional narrative might be interrupted with long enumerations.
This is an English translation of a Portuguese work, but still as the observation were of Sao Paulo, I frequently felt I was missing to local cultural references, which were necessarily used throughout.
Over all, I felt something was lost in the translation from Brazilian culture to mine.
I just couldn’t get into this one. Even once I’d worked out what was going on, I still found that the amount of concentration and effort needed to find my way through it simply wasn’t rewarded. The book is billed as a novel – but even Ruffato himself admits that it really isn’t, but rather a series of vignettes or fragments depicting one day, (5/9/2000) in the Brazilian capital Sao Paolo. The lack of structure apparently reflects the impossibility of reproducing the complexity of the city, and is an homage to its dynamic and diversity. The lack of a coherent narrative and the non-linear nature was for me a problem, and although some of the vignettes stood out, on the whole I couldn’t relate to any of them. The book has been much praised, so perhaps the fault is mine, but essentially I found it unreadable.
Aivan hirveä kirja. En ymmärrä hehkutusta. En olisi lukenut loppuun ellei olisi lukupiiriä varten. En tajua tämän ideaa. Muutama tarinoista, ne pisimmät ja syvimmät, olivat kuitenkin niin hyviä että tämä ansaitsee kaksi tähteä. En kuitenkaan suosittele. Kamala teos.
dos 70-e-poucos "contos" que criam a história, acho que no máximo 5 me chamaram interesse (2 foram espetaculares). do restante, foi um grande 'não' pra mim.
Luiz Ruffato escreve um livro polifônico e oswaldiano cujo personagem principal é a cidade de São Paulo. É uma mescla de romance e contos. Logo de início a técnica impressiona e muito. O autor parece ter um repertório infinito de casos e formas. Tem de tudo: inventários, pseudo poemas, orações, listas, narrativa mais convencional. Alguns capítulos são maravilhosos. Contudo, depois da metade, as técnicas começam a se repetir. Se é interessantíssimo ver um capítulo que é uma oração, quando temos um outro que é uma simpatia, sentimos que o livro já nos proporcionou aquilo antes. Da mesma forma, ele abusa das listas, com capítulos inteiros onde tudo o que lemos é a enumeração de diversos objetos, o que torna o livro um pouco enfadonho em certos momentos. Ademais, como os capítulos são bem curtos, poucas são as vezes em que conseguimos criar conexão emocional com uns personagens, o que pode tornar a experiência muito cerebral para alguns leitores. Tudo bem, é São Paulo. A metrópole engole seus habitantes. O livro parece querer mostrar que ninguém se importa com ninguém, ou estão muito ocupados com seus dilemas pessoais. Entretanto, quando conseguimos sentir a dor dos personagens, ter empatia por eles, é que o livro brilha e nos mostra porque é tão bem cotado.
um esquema tipo daqueles com a sally rooney, paul mescal, taylor swift etc, so que com a musica sampa, paulicéia desvairada do mário de andrade e esse livro
Entiendo la búsqueda por los diversos registros que hay en esta novela, entiendo la necesidad de hacer una novela que quiere mostrar la vertiginosidad de la ciudad y la multiplicidad de voces y personas que habitan la gran urbe. Entiendo lo fragmentario y me gusta que sea así porque las exigencias estéticas de un siglo vertiginoso y plural tienen que plasmarse a través de algo que no es lineal ni definitorio ni total.
Sin embargo, la velocidad es tanta y los cambios de tipografía, de tiempo, de circunstancia y de argumento a mí me resultaron algo estresantes y ya no tan placenteros. Este libro requiere que el lector suelte sus ideas preconcebidas de lo que es una novela, uno necesita desvincularse de la premisa de que todos los "capítulos", por darles un nombre formal, deban tener un sentido final. Es tan fragmentario que el sentido está en la experiencia individual de los fragmentos más allá de la totalidad de la novela. Este tipo de propuesta descoloca mucho y creo que es justo la intención, y quizá no es para todos los gustos.
Uno de los grandes aciertos es que hace una radiografía no convencional, de cierto modo selectiva o con el foco puesto en los pequeños detalles de Sao Paulo. Se vale de muchísimos recursos totalmente inesperados, repeticiones, onomatopeyas, diálogos que no parecen diálogos. Es una novela muy vertiginosa que reta a cada palabra, a veces el reto llega a ser desgastante.
En varmaan olisi tähän päätynyt ilman lukupiiriä. Aika haastava kirja täytyy sanoa. Minä niputtaisin tämän jonkinlaiseksi lyhytproosaksi, tyylien sekamelska on kyllä melkoinen. Kirja herätti kuitenkin paljon ajateltavaa epäkohdista Brasilian suurimmassa metropolissa. Lukija on vähän kuin turisti tarkkailija kadulla ja kahvilan pöydässä, missä kuulee pätkän keskustelua, ilmeitä ja eleitä, sitten tyypit jatkavat matkaansa eikä heitä enää koskaan nää. Tämän luettua jää tosin olo, että Sao Paolo on lähinnä likainen, huumeveikkoja, prostituoituja ja rikollisia kihisevä kaupunki. Siellä täällä kuitenkin pilkahtelee pieni toivo. Tarinoiden tyypit on kyllä sellaisia, että heidän matkassaan ei olisi oikeastaan pidempään viipynytkään.
Hieno pieni teos karusta ja kaoottisesta sãopaulolaisesta elämänmenosta, joka on milloin proosateksti, milloin runo, kirje, listaus, dialogi tai ihan jotain muuta. Kirjailijan luomat fiktiiviset, välähdyksenomaiset kuvaukset ja tarinat ovat kuin läpileikkaus suurkaupungin (joka todellakin on koko eteläisen pallonpuoliskon suurin) jokapäiväisestä elämästä. Aitouden tunne on hyvin vahva, mitään ei kaunistella. Fragmentaarisuus, tyylien alituinen vaihtelu ja kesken jäävät lauseet ja ajatukset tuntuivat kuvastavan arjen hallitsemisen mahdottomuutta ja sen ennakoimattomuutta, jatkuvaa liikettä sekä ihmiskohtaloiden kirjavuutta.
Faz tempo que quero ler livro do Luiz Ruffato, mineiro de Cataguases. Não sei julgar o estilo do livro, parecem contos não encadeados, sobre nosso cotidiano. Muito bem escrito, cada parte descrita em poucas palavras, que conseguem passar a imagem perfeita de cada situação. Achei uma descrição perfeita do nosso diário, com suas misérias e dura realidade, que muitas vezes não percebemos. Certamente vou ler outras obras do Rufatto, gostei muito.
Dynamic, explosive, fragmentary book. Not a novel, really, but a compilation of fragments, depicting the life in São Paulo, both the ugly and the beautiful sides. An interesting picture of a day in a megalopolis.