Freud

The Routledge Philosophers

by Jonathan Lear

Jonathan Lear clearly introduces and assesses all of Freud's thought, focusing on those areas of philosophy on which Freud is acknowledged to have had a lasting impact. These include the philosophy of mind, free will and determinism, rationality, the nature of the self and subjectivity, and ethics and religion. He also considers some of the deeper issues and problems Freud engaged with, brilliantly illustrating their philosophical significance: human sexuality, the unconscious, dreams, and the theory of transference.

Freud is one of the most important introductions and contributions to understanding this great thinker to have been published for many years, and will be essential reading for anyone in the humanities, social sciences and beyond with an interest in Freud or philosophy.

Genres: Philosophy, Psychology, Psychoanalysis, Nonfiction, Biography, Theory, Academic

296 pages, Paperback

First published June 15, 2005

About the author

Jonathan Lear is an American philosopher and psychoanalyst. He is the John U. Nef Distinguished Service Professor in the Committee on Social Thought at the University of Chicago and served as the Roman Family Director of the Neubauer Collegium for Culture and Society from 2014 to 2022.

Reviews

[Hossein · Rating 5 out of 5]

ترجمه‌ی فوق العاده و دقیق و چاپ تمیز نشر نو، لذت خوندنش رو چندین برابر کرد.

[Mohammadreza · Rating 5 out of 5]

در بابِ شرح و شفاف‌سازیِ نظریات روانکاوی فروید، جاناتان لیر از هر جهت بی نقص عمل کرده است. بررسی روانکاوی فرویدی یا در واقع تحلیلی فلسفی با نیم نگاهی به فلسفه ارسطویی، موجب شده «فروید-جاناتان لیر» به اثر منحصربه‌فردی تبدیل شود. یکی از مهمترین اقدامات جاناتان لیر، برطرف کردنِ سوء تفاهم ها و سوءِ فهم های نظریات فروید است. اتفاقِ مثبتِ دیگری که به اهمیتِ کتاب افزوده، تحلیلِ فلسفی-روانکاویِ پرونده بیمارانِ فروید است. جاناتان لیر از تحلیلی ابتدایی می آغازد و سپس خواننده را با تحلیل های پیچیده و بسیار مهمِ روبرو می کند. ترجمه بی نقص و دقیق است و پاورقی ها و توضیحاتِ مترجمانِ این کتاب، موجباتِ فهمِ پاره ای از موارد دشوار کتاب را فراهم کرده اند.

پ. ن : «فروید-جاناتان لیر» کتابی به مثابه مبانی آشنایی با روانکاوی فرویدی نیست و لازمه خوانشِ کتاب، آشنایی اجمالی با نظریات روانکاوی فرویدی است.

[Paul Ataua · Rating 3 out of 5]

It is a readable introduction to Freud the philosopher, and it is written in a fairly accessible language. It does, however, seem rather superficial at times and never really get to grips with the aspects of Freud’s work that I find most central to his philosophical position. Interesting in its links to Plato, but there's just a little too much Lear in the interpretation and possibly not enough Freud.

[Morgan Blackledge · Rating 5 out of 5]

This book was an answer to my prayers.

No no!

Not really!

I don’t actually do that.

But if I did.

I would have prayed all last year for a great new book on psychoanalysis.

And then this book would have dropped and that would have made it seem like it worked.

Anyway.

This is a great book.

It’s a well written, economical, plain spoken contemporary elucidation of Freudian psychoanalysis, written by the clearly insightful, skillful and erudite psychoanalyst and philosopher Johnathan Lear.

Lear posits that the prime directive of psychoanalysis is for the analysand to observe their own experiences, and say whatever comes to mind, without self censorship, for the sake of brining the fullness of their psychological existence into conscious awareness.

All of the other special structures and constructs of the psychoanalytic ‘situation’ are designed specifically to foster this outcome.

That’s so clear.

I really really wanted someone to come along and write a book like this.

And he did.

And I’m so dang happy about it.

I honestly can’t even!

Yass mama yass!!!!

The 📖 hit the 🎯

[Sedighe Vazehi · Rating 4 out of 5]

تا جایی که متوجه شدم نویسنده‌ی کتاب، جناب جاناتان لیر متاثر از ارسطو هست و این در درک و روایتش از فروید -حداقل در این کتاب- بسیار موثر بوده. علاوه بر این دست کم برای من که قبلا هیچی از فروید نخونده بودم بعضی جاها قابل تشخیص نبود که دیدگاهی که مطرح میشه دیدگاه فروید هست یا نویسنده. با این وجود چشم‌انداز خوبی در طرح مساله و آشنایی ابتدایی با فروید برای من داشت.
ترجمه کتاب هم بسیار دقیق بود و امتیاز چهارم رو برای ترجمه میدم.

[Mohammad Marashi · Rating 4 out of 5]

به عنوان کسی که تا الان کتابی در این زمینه نخونده بودم خیلی با خوندنش راحت بودم. جاناتان لیر توی هر قسمت مسئله‌‌ای که در برخی موارد بیمار‌های فروید و در برخی موارد انسان‌ها به طور کلی باش مواجه هستند رو شرح میده، بعد از اون نظر فروید در رابطه با مسئله رو شرح میده و در آخر در برخی موارد نظرات فروید رو نقد میکنه، و انقدر اینکار رو با نظم خوبی انجام میده که هم به فهمیده شدن مطالب کمک میکنه و هم خوندن کتاب رو خوشایند میکنه.

[Moh. Nasiri · Rating 4 out of 5]

‍ □ درمانی بر یک درمان

ویتگنشتاین هدف خود را از تأسیس فلسفه‌اش رویكرد درمانی در گستره فلسفه می‌خواند و از روی اتفاق كار فلسفی خود را با روانكاوی مقایسه می‌كند. او مشكل عمده فلسفه پیش از خود را كاربرد نابجای زبان می‌نامد و درصدد ارائه مثال‌هایی بر می‌آید كه با استفاده مناسب از زبان مسائل فسلفی نه حل، كه منحل شوند. جاناتان لیر نیز در كتاب «فروید» كه ترجمه فارسی آن به تازگی منتشر شده درصدد بر‌می‌آید روانكاوی- و به‌خصوص مبدع آن یعنی فروید- را بر روی كاناپه روانكاوی بخواباند و سؤال‌های چالشی را با او در میان بگذارد كه به‌مثابه اشتباه‌های وی تاریخ روانكاوی را مبتلا به مشكلاتی كرده كه خود فروید از پس آن برنیامده است. شواهد متعددی از این كتاب می‌توان نشان داد كه طی آن نویسنده فروید را نه به شیوه خشك، پوزیتیوستی و یك‌سونگرانه هانس آیزنك و نه به سبك جامعه‌شناسی سطحی و تطبیقی اریك فروم به باد انتقاد می‌گیرد. صدالبته این انتقاد نه رویه‌ای رفتارگرایانه و بیرون از متن مانند آیزنك دارد و نه به شیوه فروم به مقایسه بی‌سرانجام و یك‌پاراگرافی ماركس و فروید ختم می‌شود.

لیر فیلسوفی عضو انجمن بین‌المللی روانكاوی است. دغدغه او هم از سنخ روانكاوی است و هم از جنس فلسفه. رویه‌اش در این كتاب به فلسفه علم تأسیسی می‌ماند، مشابه همان رویه‌ای كه وبر نسبت به جامعه‌شناسی داشت. فلسفه مدنظر لیر به دیدگاه كانتی «شرایط ممكن‌شدن ایده‌های تجربی» نزدیك است و باید دقت كرد كه این ایده‌ها از كندوكاو در تجربه‌های بالینی و قیاس آن با نظریه‌های فروید حاصل می‌شوند. در دو بخش اول كتاب نگاه فلسفی غالب است. در درآمد كتاب لیر به مقایسه فروید با فیلسوفان متأخر یونان باستان (سقراط، افلاطون و ارسطو) و دیدگاه‌های آنان می‌پردازد. فصل اول كتاب راجع به قیاس نظریات فروید با دیدگاه‌های تحلیلی دانلد دیویدسن است و از منظر دیویدسن مطالعات درباره ناهشیار را پی می‌گیرد و به نقد آن می‌پردازد. تا فصل شش حضور فیلسوفان چندان پررنگ نیست- گرچه نگاه فلسفی و دغدغه‌های پیگیرانه آن كماكان ادامه دارد. در فصل نتیجه‌گیری نویسنده باز هم سری به فیلسوفان یونان می‌زند. اما چرا لیر دغدغه فلسفی دارد؟ به گفته خودش هدف او گشودن امكانات تأویل – اینكه چه ممكن است بر بیماران فروید رفته باشد- و دوام نفوذ اندیشه فروید است. لیر می‌خواهد سؤالاتی را از فروید و بیمارانش بپرسد كه یا فروید نپرسید یا با طرح نابهنگام آنها، بیماران را برای همیشه از اتاق روانكاوی راند یا روند آن را مختل كرد. روند شكل‌گیری كتاب- اگر بتوان از این اصطلاح استفاده كرد- حالتی «تئوری‌گرافیك با مبنای فلسفی» دارد. اصولا جاناتان لیر با دیدگاه‌های فروید متقدم همدل نیست. او تلویحا بر این باور است كه فروید هر چه به پختگی می‌رسید، دیدگاه‌هایش سازش بیشتری با واقعیت وجودی بیماران پیدا می‌كرد. از سوی دیگر فروید آن‌قدر نابغه بود كه توانایی تبدیل مشكل به راه‌حل را دارا باشد. دو نمونه از این خلاقیت‌ها را می‌توان به ترتیب زمانی در كنارنهادن هیپنوتیزم در درمان بیماران هیستریك و تئوریزه‌كردن مسئله انتقال در پی شكست روانكاوی بیماری به نام «دورا» پی گرفت. از اولی تداعی آزاد به وجود آمد و از دومی كشف مكانیسم پدیده انتقال. انتقالی كه در ابتدای امر بزرگ‌ترین مشكل میان روانكاو و بیمار بود كه بعدها با نبوغ فروید به بزرگ‌ترین...

✍️ نیما شریفی
https://bit.ly/3b2pze4

@nashrenow

[Michael A. · Rating 5 out of 5]

Lucid and accessible philosophical introduction to Freud that is critical yet sympathetic (my favorite kind of introductions!) Argues, contra Donald Davidson, that the unconscious ought not to be thought of as a "second mind". I am rather new to Freud but I found Lear's argument rather compelling, I do think the mind ought to be thought of holistically that may be divided (preconscious, unconscious, subconscious, conscious...) but it is still "one"... I guess a kind of cognitive monism? I don't know. His chapter on dream analysis was very compelling but I felt he could have articulated condensation and displacement a bit better (I needed outside reading material to better comprehend it - the fault in lack of understanding could be my own!) but either way it fairly radically shifted the way I look at dreams. The concept of transference seems tricky (he even admits it is not very well understood in psychoanalysis itself!) but I thought Lear did a good job articulating this concept at an introductory level (though it was still quite complicated and I'm not sure I quite get the full gist of it!). The pleasure/reality principle stuff is neat and Lear's critique of the death drive was interesting, but I didn't quite understand it to be honest haha. Lear's articulating of the id/ego/superego and its genealogical formation and the Oedipus complex were really good, I was enthralled with it: gave me a lot to think about! I think Freud's theory of morality and religion are quite interesting (and like most of his theories fairly weird) but I do think Lear pretty much demolished it with his critique (Lear admits its the weakest part of Freud's theory and from what I know I tend to agree, though it is still an interesting thing to read about...Freud essentially constructs his own myth to explain mythologies). Overall, very good introduction to Freud and I feel like it is accessible to most people, the chapter on Transference was by far the hardest one to grasp, but this is a perfect introduction for someone with a little bit of experience of reading academic texts (like, say, a freshman undergrad). Maybe not the absolute best "baby's first Freud" book but I can't imagine one being better while also still being as academically rigorous yet compelling.

[Ali · Rating 3 out of 5]

خیلی مردد بودم بین ۳ و ۴ و به نظرم نمره‌اش ۳.۵ هست.
کتاب مروری هست به افکار و آرای فروید ولی بیشتر به این می‌پردازه که اهمیت فلسفی افکار فروید در زمانه‌ی ما چی هست. من کتاب رو برای آشنایی با افکار فروید شروع کردم ولی فکر می‌کنم خیلی کتاب مناسبی برای شروع نیست. کتاب رو یه فیلسوف روانکاو نوشته و خوندنش یه جاهایی سخت میشه. مخصوصا این که یه قسمت‌هایی از کتاب معلوم نیست کدوم حرف‌ها نظر نویسنده است و کدوم‌ها نظر فروید. ولی کتاب ایده‌های جالبی رو در مورد نظریات فروید و اهمیتشون در زمان حال به ما میده و نقدهایی هم که نویسنده به نظریات فروید وارد می‌کنه جالب هستن. من متن انگلیسی کتاب رو خوندم و ترجمه‌ی فارسی کتاب رو هم تا اینجا تا نیمه‌ی کتاب دنبال کردم. به نظرم ترجمه‌ی خوبی از کتاب انجام گرفته ولی لحن ترجمه زیادی حماسی و ادبی شده و فهم متن انگلیسی راحت‌تر از متن فارسی هست یه جاهایی. در کل ولی بعد از خوندن کتاب بیشتر علاقمند شدم که نظریات فروید رو مطالعه کنم. حس می‌کنم ما همیشه نقدهایی که به فروید وارد شده رو خوندیم و هیچ‌وقت نرفتیم اول ببینیم حرف فروید چی بوده اصلا.

[Alina · Rating 3 out of 5]

Lear states that his purpose in this book is to give a "philosophical" introduction to Freud's thought. I anticipated that this would involve analyzing Freud's implicit metaphysical assumptions, or connecting his ideas to issues in philosophy of mind, etc. Lear does none of that. This rather feels like a summary of Freud's key ideas; there is no philosophical explication of their broader significance, or philosophical argument for their legitimacy. Some of my dissatisfaction comes from this violation of expectations.

The rest of my dissatisfaction stems from my attitudes toward Freud's ideas themselves. I've been suspicious of Freud's work, and was hoping that reading Lear's understanding of Freud (Lear, as a philosopher whose work I admire) would change my mind. It did not. Reading this book affirms my sense that Freudian psychoanalytic theory is very much like a religion. It provides a seemingly comprehensive framework to understand our human nature and to explain our experiences. But its principles are reductive and ungrounded, as much as the principles in any given religion are. The hype over and acceptance of psychoanalytic theory is perhaps due to the same factors that contribute to the acceptance of religions. Their explanations offer guidance and meaning to the most confusing and painful areas of experience.

Moreover, I think Freud's ideas can flourish only in the individualistic, narcissistic, capitalist culture of our day. It would baffle people from communalist cultures how one could think it is a good idea to talk and think about ourselves - without thinking about the broader world, history, and our communities - for hours on end. Criticisms of self-help culture are pretty much applicable to Freudian psychoanalysis, from the understanding of psychoanalysis that Lear's book has left to me.

Let me give some examples and summarize some parts of this book. Freud believes that there is an unconscious that has dispositions, very much like our conscious dispositions. The difference is that the unconscious's dispositions are not targeted at specific individuals or events; they are more general emotional impulses. In contrast, our dispositions and attitudes are directed at particulars. Moreover, the unconscious is fundamentally sexual. If this view on the structure of the mind is appealing, I think it is because it captures the fact that we can have mental states that do not have particular propositional or conceptual content. But one does not need to posit a second agential force inside ourselves, distinct from our own, (let alone a force that is sexual in nature) to account for this fact. We can just posit that there is a range of kinds of dispositions and experiences we are capable of; some are conceptual, and others are not. I think a more useful framework for understanding this fact is that there are conceptual and non-conceptual elements of most mental states. We can examine mental states in terms of these two kinds of aspects; there is no need to posit a second agent or personality is the source of all the non-conceptual elements.

Freud, moreover, believed that the act of interpreting our dreams gives us insight into the unconscious. This seems like a load of nonsense. If the ways we interpret something shed light on the non-conceptual, emotional drives that back up and color our experience, evaluating our interpretations of anything, not just dreams, should do the trick with letting us understand our emotions. Freud does not provide any convincing argument for his claim that the contents of dreams are all hyper significant, reflecting our desires and fears. The competing thesis is that the contents of dreams are quite random, or re-hashing of imagery and experiences from our lives; the support for this is that songs and images can get stuck in our heads for reasons totally unrelated to our desires and fears (e.g., the song is simply catchy). Freud's approach to dream analysis is tantamount to the affirmation of forming conspiracy theories about anything we wish, without requiring actual facts or evidence to support such theories.

Freud also proposes the reality principle, the pleasure principle, and the death drive. He thinks that our experience is ontogenetically originally driven by the pleasure principle; we seek out pleasure, and understand reality in such a way as to promote the attainment of pleasures (e.g., an infant hallucinates the mother's breast, because this gives pleasure, and the infant believes that the breast actually exists in doing this). It is a cognitive achievement to let the reality principle structure our experience; the reality principle simply refers to our sensitivities to how the world actually works, independently of our needs and pleasures. Why do we need this elaborate positing of fundamental psychic 'principles'? It is commonsense that we seek out pleasure, and this disposition influences the beliefs we form and the ways we go about the world. There are many different, fine-grained psychological explanations that could be offered to examine this in detail. The 'explanation' of these two principles is both reductive, and doesn't actually offer much explanatory power; it doesn't help us understand the psychological mechanisms that are going on, whose manipulation could help us intervene on our experience.

The most insightful point of psychoanalysis, which Lear keeps up as a theme running throughout the chapters, is about the nature of psychological healing. Healing does not happen when we form the correct beliefs, or make discoveries that explain out pasts. Rather, healing happens when we are engaged in our pathological behaviors live-time, have this behavior disrupted (e.g., by reflecting and self-awareness; by a psychoanalyst), and then change our route activity and complete the behavior in such a way as to give it a new form. But this point is not unique to psychoanalysis. Behaviorist approaches in psychology focus and expand on this point. Moreover, William James, who preceded Freud by half a century, makes this point in his analyses on the nature of habit.

I might not be doing Freud justice for how innovative and important his ideas are. Maybe I can be critical of him because the conceptual resources to which I have access are already influenced and enhanced by Freud's discoveries about the existence of the unconscious. But at Freud's time, his points were momentous, and before him no one thought about psychological dynamics between the unconscious and conscious. But that simply isn't true. Philosophers for a very long time have talked about the force of emotion and impulse, and the disconnect between those and reason. Moreover, philosophers have known about unconscious processes and mechanisms, and posited how they structure our conscious experience (Hume, Kant). I set out hoping to have my mind changed about Freud, to see his importance. But with all the charity I can muster, I think his insightful/correct points have already been made by other thinkers preceding him, and his misleading/incorrect points are nicely disguised and are believed in religiously by too many.

I'm writing this all out because writing reviews helps me remember my reading experience; but also because I think Freudian ideas are positively destructive and unhelpful, and I wish for people to be more critical towards him. The ideas are destructive in that the explanatory entities that are posited to account for our experiences are all located inside one's psyche. When Freud understands that the individual's relationships to others shape one's development, he acknowledges these relationships only as, or in the form of, an internal, psychological structure the individual possesses, a structure that she imposes on the world. There is no mention of politics, culture, or history, and how these fundamentally shape the possibilities of relationships and experiences.

Nonetheless, this book is written quite clearly, and is well organized. I'd recommend it for readers who want an introduction to Freud's central ideas. But do not expect a philosophical take or analysis of these ideas; and take caution in one's evaluation of them. Lear does not provide any resources to help us evaluate Freud; he states that he largely agrees with psychoanalytic theory. So his writing can make it difficult to critically evaluate Freud, or at least does not aid in providing a critical lens.

[Ali · Rating 4 out of 5]

جالبه که انگار یادم رفته بوده بزنم که کتاب رو تموم کردم. به صورت کلی کتاب خوبی بود ولی به نظرم برای شروع کار کتاب مناسبی نیست. یه مقدار خوبی فلسفه پردازی‌های جاناتان لیر مخلوط شده با روایت نظریات فروید و یه جاهایی تفکیک این دو سخت میشه.
کتاب یه مقدار هم سنگین هست و همونطور که گفتم برای آشنایی با فروید احتمالا کتاب مناسبی نیست ولی ارزش خوندن داره

[Wim · Rating 4 out of 5]

This is a to be recommended summary of the major tenets of Freud’s thoughts.

Refreshing to read this balanced account against all the recent Freud bashing.

Yes mistakes were made but Freud gave us some great insights for our journey towards our understanding of our psyche

And this book underlines the primal importance of the free association attitude underlying psychoanalysis

[محدثه · Rating 4 out of 5]

خب باید بگم که شما با یه کتاب نسبتاً سخت‌خوان که در عین حال بسیار ژرف و کاربردی هست روبرو هستید. جاناتان لیر در این کتاب به توضیح، تفسیر و موشکافی آراء فروید پرداخته. بهتره هرکسی که به فروید و یا مباحث روانکاوی و البته مباحث خودشناسی! علاقه‌مند هست، خواندن این کتاب رو در اولویت بذاره. این کتاب می‌تونه ذهن شما رو از برخی بدفهمی‌هایی که نسبت به نظریات فروید وجود داره آگاه و اصلاح کنه.
نکتهٔ پراهمیت این کتاب اینه که جاناتان لیر موضعی کاملاً معتدل و منصفانه به آراء و افکار فروید داره، در این کتاب نه خبری از جانبداری‌های مبالغه‌آمیز و بی‌دلیل از فروید و نظریاتش هست و نه خبری از سوءگیری‌ها و تفسیرهای غیرمنصفانه و جاهلانه!

به قول اسلاوی ژیژک
«اگر بنا باشد به این پرسش پاسخ دهم که در میان روانکاوان معاصر چه کسی برای نگارش درآمدی بر فروید در مقام فیلسوف شایسته‌ترین است، انتخابم کسی نخواهد بود جز جاناتان لیر»

و در نهایت درود بر جناب جعفری و جناب طهماسب برای ترجمهٔ دقیق و عالی چنین اثر مهم و ارزشمندی.

[Julian Meynell · Rating 3 out of 5]

This is a philosophical introduction to Freud's views. It's interesting in many ways and Lear is not afraid to critique Freud, but at times the work turns more into an exposition of Lear than a popular philosophical introduction should be. Also, at times he is not harsh enough with Freud. Freud had almost no philosophical background and like all people who start doing philosophy with no real background in it, he makes dreadful first year undergraduate type mistakes. Lear is to patient with this and its clear that Freud's views on religion and morality are so simple minded as to be virtually worthless from a philosophical perspective.

Where Freud is at his most interesting from a philosophical perspective is where he is developing psychological views based on psychology that are philosophically relevant. The wall between psychology and philosophy is barely there if at all and this is where a philosopical introduction is most useful. Fortunately, that covers most of the book.

An additional criticism that I have is that if we take a long clear hard-headed look at Freud, then we have to conclude that he was both a genius and a fucked up dude. Furthermore, he was much more captured by the morays of his time than he ever expected. Lear is bad at understanding this which is essential to understanding Freud. To take the most obvious example of this, Lear discusses at length the case example of Dora primarily in the chapter on Transference. Like Freud, he misses the fact that Dora is essentially being pimped out by her father in order to bang another man's wife. Lear engages in subtle victim blaming here as does Freud. Dora seems the only wholly reasonable one here to me.

Lear is both a psychoanalyst and a philosopher and this is the strength and weakness of the book. He is stilll locked in some of the myths of psychotherapy, such as the therapist can be a neutral objective partner in the therapeutic relationship. IN my opinion, if we think philosophically we see that things are more complicated than that. Also he is clearly a Freudian psychotherapist and his closeness to Freud often blinds him to both the real flaws of Freud and his real achievements. BOth of which are numerous. On the other hand, he reflexively locates Freud where he should be located as a practitioner first and a theorizer second.

Still having said this the book is very good and rich in ideas. My three star rating is harsh and its almost a four star, but I rate harshly and I would only give at most three or four secondary sources in philosophy a five star rating, its the primary sources that get that kind of thing.

[Paul Johnston · Rating 3 out of 5]

2019 Review: I read this again (twice) recently without realising that I had previously read and reviewed it six years ago! Quite a lot of water has flowed under the bridge since then (!) and my views on the book are a bit different. I still think it is a readable and interesting introduction to Freud and I like the fact that Lear is ready to disagree with Freud and the fact that he has his own perspective does make the book interesting. But, despite his evident self-confidence, his thinking strikes me as rather superficial, lacking in either philosophical or psychoanalytic rigour. He seems to have a rationalistic view of consciousness (despite the fact that he is writing a book on Freud!) and then because he is so rationalistic he gets very caught up with the idea that the mind disrupts itself. He has a strange Davidson-influenced approach to understanding human agency but for all his preoccupation with teleology does not seem to notice that he regularly attributes agency to processes (e.g the mind disrupts itself plus lots of vaguely Darwinian talk of things "being selected"). He thinks and hopes that psychoanalysis can fulfil (what he sees as) the Greek project of providing a grounding for an ethically virtuous life, but the idea that a "robust moral psychology" could play this role is deluded. So interesting in that he is prepared to strike off on his own paths, but the paths don't really lead anyway and at best provide material for unravelling.

2013 Review: This is a very readable and interesting introduction to Freud (and to psychoanalysis). It looks at Freud from a philosophical point of view and makes many interesting links particularly to Socrates and Plato. I did occasionally feel that it was seeking to be popular in a negative sense and the author certainly has the confidence to present clear views and make clear judgements, some of which did strike me as being a bit quick or superficial. However, there are many interesting perspective and a good balance between sympathy and agreement with Freud and the attempt to stand back a bit and assess his work. Three stars is perhaps a bit harsh, but as an ex-philosopher my expectations of philosophers are a bit high. I also think that seeing Freud's work through Plato's eyes is rather more worthwhile and interesting than adding Davidsonian insights to psychoanalytic perspectives (but that is probably mainly a reflection on me rather than on this book!).

[Ariana · Rating 5 out of 5]

فروید
نوشته جاناتان لیر
ترجمه مجتبی جعفری و علی‌رضا طهماسب

.
.
.
جاناتان لیر، دانش آموخته فلسفه از دانشگاه شیکاگو است. او که به گفته خود سالیان زیادی مشغول مطالعه آثار فروید است، با نگرشی فلسفی به مبانی نظری تئوری روانکاوی و با تاویلی مناسب از آراء فروید، و به دور از قضاوت های ارزشی فردی، به نگارش این کتاب همت گمارده و در راستای ویراستی دیگر از کتاب دیباچه ای نیز برای خوانندگان فارسی زبان نگاشته است.
ترجمه خوب کتاب و مبانی نظری آن، آن را به کتابی مورد توجه برای علاقه‌مندان به مطالعات انسانی تبدیل کرده است‌ و برای دانشجویان روانشناسی و فلسفه، مطالعات اجتماعی و دیگر رشته های علوم انسانی مفید و آموزنده است.
جاناتان لیر خود را موافق و یا مخالف آراء فروید ندانسته و همانطور که مترجمان نیز اذعان داشته اند، بر آن بخش از «ناعقلانیت انگیخته»، که در روانکاوی مورد توجه قرار می‌گیرد، تمرکز کرده است.
او در کنار مفاهیم پایه روانکاوی، همچو اخلاق و صداقت، به انتقال، رویأ، ناهشیار و میل جنسی می‌پردازد و در کنار مسائلی سازه محور در مبانی روانشناسی، همچو نشاط و افسردگی، به تأویل فلسفی خود پایبند مانده و مفاهیم فرویدی روانکاوی را در چهارچوبی مبرهن، جمع آوری و در این کتاب به چاپ رسانده است.
او برای نگارش این کتاب، چند کتاب به قلم خود فروید، به همراه منابعی از تاریخ روانشناسی و همچنین تاریخ فلسفه را نیز مورد بررسی دقیق قرار داده است و برای مطالعات بین رشته ای توصیه می‌شود.

باید توجه داشته باشید که وقتی چیزی را نقل می‌کنید، افکار گوناگونی به ذهنتان می‌رسد که بنا بر ملاحظات خاصی می‌خواهید آنها را کنار بگذارید. وسوسه می‌شوید به خود بگویید که این یا آن موضوع بی‌ربط است، یا اساسا اهمیتی ندارد، یا بی معنی است، پس نیازی نیست گفته شود. هرگز به این ملاحظات تن ندهید و حرفتان را بزنید_در حقیقت، دقیقا چون از گفتنش احساس ناخوشایندی دارید، باید حرفتان را بزنید. بعدها پی می‌برید و می‌فهمید که چرا این یگانه قاعده‌ای است که باید از آن تبعیت کنید. پس هرچه به ذهنتان خطور می‌کند بگویید. طوری عمل کنید که انگار مسافری هستید نشسته در کنار پنجرهٔ واگن قطار و چیزی را که در بیرون می‌گذرد برای کسی که درون واگن است توصیف می‌کنید.
در آخر، هرگز فراموش نکنید که قول داده‌اید کاملا صادق باشید و چیزی را به صرف آنکه، به هر دلیلی، گفتنش برایتان ناخوشایند است، از قلم نیاندازید. «فروید» در باب مبانی نخست روانکاوی.

در پناه خِرد.

[Benyamin Firoozyan · Rating 5 out of 5]

این کتاب کتابی بسیار روشنگر است. به جرعت می‌توانم بر این رای پافشاری کنم که کسی که این کتاب را نخوانده درک‌ روشنی از فروید ندارد. از جهاتی این کتاب هم به درد فلاسفه می‌خورد هم به درد روانشناسان بالینی یا روان‌کاونی که میخواهند هرچه بیشتر از اندیشه فروید در اتاق درمان استفاده کنند. نویسنده این کتاب بجای اینکه خود را غرق در مباحث نظری و نظرورزی های انتزاعی کند، سعی کرده است با آرای فروید اتاق درمان را مکانی برای پاسخ به بنیادی ترین مسائل فلسفه اخلاق کند.
به راستی چگونه باید زیست؟ این سوال بنیادینی است که در این کتاب سعی می‌شود هم از لحاظ فلسفی و هم از لحاظ روان‌کاوانه به آن پاسخ داده شود.
نویسنده سعی می‌کند اهمیت فلسفی آن بخش از آرای فروید را که تا به حال به آنها کم توجهی شده است را در اتاق درمان مشخص کند و همچنین سعی می‌کند درکی کامل از فرویدی که بارها و بارها قسمت های مختلف نظریه خود را تغییر داده است به دست دهد.
دیگر نکته مثبت این کتاب می‌تواند این باشد که نویسنده همواره رویکردی انتقادی دارد و سعی می‌کند تا جای ممکن دست از تایید بی‌چون و چرای آرای فروید بردارد و حتی بعضی قسمت ها آن را به کل مردود شمارد.
در نهایت باید هشدار بدهم که این کتاب یک کتاب مقدماتی نیست و برای فهم این کتاب باید در روان‌کاوی و فلسفه سر رشته داشته باشید.

[Odin · Rating 5 out of 5]

کتاب Freud نوشتهٔ جاناتان لیر معرفی فشرده و فلسفیِ اندیشهٔ فروید است که بیش از آن‌که بر تاریخ زندگی یا جزئیات بالینی تکیه کند، بر منطق مفهومی روان‌کاوی تمرکز دارد. لیر فروید را به‌عنوان متفکری می‌خواند که پرسش «انسان یعنی چه؟» را به سطح ناخودآگاه می‌برد. ویژگی متمایز کتاب، نگاه تحلیلی–فلسفی آن است. لیر فروید را نه به‌عنوان دانشمند تجربیِ کلاسیک و نه صرفاً درمانگر، بلکه به‌عنوان متفکری می‌بیند که در مرز میان فلسفه ذهن، اخلاق و روان‌شناسی حرکت می‌کند. نقدها نیز مطرح می‌شوند، اما نه از موضع ردّ کلی، بلکه با هدف روشن‌کردن محدودیت‌ها و پرسش‌های حل‌نشدهٔ نظریه فرویدی.
این کتاب برای خواننده‌ای مناسب است که می‌خواهد منطق درونی روان‌کاوی را بفهمد و بداند چرا فروید هنوز برای فلسفه و روان‌درمانی معاصر موضوعی زنده است. اثر کوتاه، فشرده و تحلیلی است و بیش از روایت تاریخی، بر فهم مفهومی تکیه دارد.

[Zayn Singh · Rating 5 out of 5]

Brilliant philosophical take on Freud. Will be rereading often.

[javor · Rating 4 out of 5]

Overall a good review of Freud for those unfamiliar with his works. A little oversimplifying at times, and attempted to give something of a Platonist reading of Freud. I quite liked Lear's description and defense of the Oedipus complex as an abstract model describing the formative and ambiguous emotional conflicts a child has with its parents in its early years of life, as well as his use of a 'level of generality' for how to apply Freud's theories of the Oedipus complex and of religion/society. I would recommend this to anyone new to Freud and interested in the basics of psychoanalysis.

[Michael Vidrine · Rating 5 out of 5]

An extremely gripping and philosophically compelling exposition of Freud’s major psychoanalytic theories.

[Justin Goodman · Rating 4 out of 5]

The most striking choice in this book is its title. There is no biography of Freud because Freud is a "philosophical" introduction, which is to say it's an ideography. Removing the man from the equation has its benefits. Lear's ability to unroll the structure of Freud's thinking so to, if not vindicate, make less ridiculous, ideas like the Oedipus Complex is admirable. Even more admirable is his willingness to sort ideas by utility. And by blending psychoanalysis into his Aristotelian commitments to virtue ethics, he transforms Freudian ideas into a fundamental tenet of being - “humanity…is not a biological given, but an ethical task” and this humanity can be achieved through the "conversation that...can structure the psyche" that is Psychoanalysis.

Of course an obvious problem appears when you tie anyone's "humanity" (an essentialist & definitionally anthropocentric concept) to an "ethical task," especially when your subject is the theories of a bourgeois doctor whose career was built on the neuroses of the well-to-do. This is not made any better by Lear following this up by warning that there are "currents alive in [our] culture that so valorize comfortable lives." Quite a statement from a tenured philosophy professor at a college whose community area, Hyde Park, is both racially and economicaly segregated.

There are intragroup debates about certain ideas Lear espouses like defining the unconscious as a non-conceptual structure that attacks thinking in itself (e.g. anxiety as a childhood adaptation to prevent thinking about such-and-such) as opposed to a kind of brain's brain with its own rationality (inspired by Wilfred Bion per Nell Boulton, but idk). And Peter Gay questions Lear's choice to exclude history. Despite Lear's tethering of Freud to Nietzsche, Gay says, Freud is far better understood as influenced by Plato if only because he was a Viennese elite with all the cultural preoccupations and biases of one. Ignoring this contingency allows Lear to elide Freud's "seriously questioned notions about female psychology."

But while a lack of historical depth and professional disagreements are fine, I do feel they miss that the book is working to show how, "from the perspective of the philosophical tradition," "self-consciousness constitutes as the creatures we are" and that "psychoanalysis is located at the core of our humanity, for it really only enjoins one activity: to allow self-consciousness to unfold spontaneously of its own accord." My concern with Freud is Lear's pairing a radical Nietzschean social critique and an Aristotelian pursuit of "rational animality." If the foundation of psychoanalysis is the harnessing of the unconsciousness' impulse for creative repetition "at the level of self-conscious awareness," and the one activity our humanity enjoins is "allowing" self-consciousness to "unfold," it's unclear to me where the kinds of radical agency found in Nietzsche fit in. What is the relationship between civilization and its discontents?

Which is the irony of Lear's most striking choice in this book. Lear dismisses Freud's metaphysics, but the shape of his dismissal reminds us of the block that Freud stumbled into elitist cynicism on. In the same vein I think of Byung-Chul Han's Topology of Violence that tries to do the opposite, claiming Freud's concepts are outdated, having been replaced by a transparency-obsessed burnout society full of "achievement-subjects." Instead of a society whose outcasts are banished by structures of power (homo sacer), it's a society whose incasts are banished by their commitment to that structure (homo liber). Think Capitalist Realism: Is There No Alternative?. I think Lear and Han are optimistic and trying to move beyond Freud. They think we lived in that demarcated space, and I think we live in history.

[Isak · Rating 2 out of 5]

Boken lovar en överskådlig bild av Freuds livsverk och att sätta honom i ett bredare filosofiskt perspektiv. Tyvärr missyckas författaren med det senare (det räcker inte att jämföra med grekerna), vilket är synd då det är detta löfte som skiljer boken från de oräkneliga andra kommentarerna på Freud.

Men Lear är inte helt utan insikter. Hans kanske starkaste egna tanke är att dra kopplingen mellan det Freudinska, integrerade sinnet – som kan komma i kontakt med sitt undermedvetna – och Aristoteles definition av den dygdiga människan som en person med ett ”enat sinne”. Aristoteles faller lite platt när det kommer till att förklara vad just ett enat sinne är, och här ger Freud en förklaring, enligt Lear.

Av värde är även denna enkla kritik: ”If the aim of therapy is to facilitate benign and constrictive communication between the various psychic parts, what is left of the idea that there are distinct parts?”

Han erbjuder också en träffsäker och fin analogi, byggd på Freuds teori, för varför vi inte sällan blir förundrade av vårt egna och andras ofta motsägelsefulla, ologiska beteenden: att livet är ett slags skådespel eller pjäs, där vi tror oss spela en rationell roll vars beteende på något logiskt vis passar in i pjäsens struktur. Men vår tillvaro är mer likt en dans, där vi rör oss mellan olika emotionella motpoler, som i sig själva kan ses vara motsägelsefulla, men som jämviktade delar i dansens helhet är det svårt att föreställa sig den ena utan den andra.

Det behövs dock sägas att trots Lears breda kunskaper inom filosofi och psykoanalys finns vissa kunskapsluckor inom psykologin. Han ger bland annat en grov förenkling av Emotioner-kontra-kroppssensationer debatten (James-Lange vs Cannon-Bard), och har i vissa stycken svårt att hålla rätt och skilja på termer som ”ångest”, ”rädsla” och ”stress”.

Också störigt att han ägnar sig åt ganska billig psykoanalys av både Freud och Freuds patientfall. Han inleder ofta ett stycke med ”Here comes a better way of interpreting the situation.” varpå han ger en ofta dåligt motiverad analys som sällan ger djupare förståelse för varken fallet eller Freuds teori (eller placerar den i ett filosofiskt kontext!) och som aldrig klargör någon teoretisk grund för sina slutsatser. Tydligen så beror Freuds flitiga penna på att han vill bevisa sig för sin far. Och fallet ”Mr R” är tydligen rädd för att hans känslor ska utvecklas, men Lear beskriver inte vad detta innebär, eller varför det är på det viset.

En ofta återkommande fras i Lears egna mer utforskande/spekulerande stycken är ”we are not in a position to know for sure whether this interpretation is correct; the interesting point is that it could be.” Något som vid första anblick verkar rimligt då denna bok ser på Freud ur ett filosofiskt perspektiv, och inte är särskilt angelägen om kliniskt träffande analyser som möjliggör behandling av en patient. Men att någonting endast ”kan vara” inom psykologi säger ingenting. Det är ingen exakt vetenskap, allting ”kan vara” ifall det presenteras tillräckligt retoriskt skickligt. Detta påstående upplevs alltså mer som en nästan pinsam ursäkt för Lears egna ljumna analyser.

Boken lyckas ändå vara en huvudsakligen objektiv och relativt god översiktlig framställning av Freuds idéer. Ibland kritisk, ibland apologetisk. Men lever inte upp till sitt egna löfte, och är inte utan brister.

[Nima · Rating 4 out of 5]

به‌گمانم یکی از فراگیرترین و درعین‌حال منسجم‌ترین درآمدها بر اندیشه فروید همین اثر باشد، کتابی که نگارنده‌اش، جاناتان لیر که چندی پیش درگذشت، از حیث ترکیب دو حوزه‌ی ظاهرا متباین، یعنی روان‌کاوی و فلسفه‌ی یونان باستان، جایگاهی ممتاز دارد. در سراسر کتاب، ارجاعات مکرر او به سقراط، افلاطون و ارسطو نشان‌دهنده‌ی تلاشی است برای پیوند دادن دو سنت فکری، یکی سنت عقل‌محور فلسفه‌ی کلاسیک، که سوژه را در افق لوگوس و خرد تعریف می‌کند، و دیگری سنت روان‌کاوی، که انسان را در چنبره‌ی نیروهای ناخودآگاه و واپس‌رانده می‌نشاند. آنچه در این اثر مرا به تحسین وامی‌دارد گستره‌ی آن است. حجم بالای صفحات کتاب اجازه می‌دهد مفاهیم با حوصله بسط یابند و در دام اختصارهای ساده‌انگارانه نیفتند، هرچند هنوز در برخی مواضع به‌ ویژه در بحث از مفهوم سائق مرگ "ثاناتوس" که از قضا ایده مورد علاقه من ار فروید است نوعی ایجاز مفرط به چشم می‌خورد.ترجمه‌ی فارسی، که حاصل همکاری آقای طهماسب، از چهره‌های شاخص و صاحب‌اعتبار در روان‌کاوی فرویدی با مترجمی دیگر است، در انتخاب واژگان دقتی وسواسی دارد، چنان‌که گویی خود مترجمان در مقام سوژه‌ی وسواسی‌نوروتیک تجسم یافته‌اند. با این حال، حواشی و پاورقی‌های انبوه مترجمان و مولف گاه تا حدی فزونی می‌گیرد که متن اصلی را در زیر انبوهی از توضیحات محو می‌سازد. احساسی به خواننده دست می‌دهد که گویی با مدخلی از ویکی‌پدیا روبه‌رو است، نه با اثری نظری. در باب نقدهای مؤلف بر فروید نیز باید گفت که بخشی از آن‌ها، به‌ویژه در زمینه‌ی دین، رنگی از تعصب و طنزی ناخواسته دارند. من شخصا با اصل نقد کردن مخالفتی ندارم، اما بیشتر انتقادات چه از سوی یونگ و پسافرویدی‌ها، چه روان‌کاوان روابط ابژه، چه روان‌شناسان تجربی یا روانشناسان ایگو آمریکایی در مقایسه با فروید، ناقص و کم‌عمق به نظر می‌رسند. تنها ژاک لاکان است که نقدش بر فروید را می‌توان مشروع و در عین حال وفادار دانست، چراکه پروژه‌ی فکری او نه گسست از فروید، بلکه بازگشت به او از سطحی ژرف‌تر است.در مجموع، کتابی است خواندنی و دقیق، با ترجمه‌ای شایسته‌ی توجه. پس از مطالعه‌ی آن، بی‌تردید خواندن آثار اصلی فروید ضرورتی انکارناپذیر دارد. و اگر در پی متنی جامع‌تر باشید، شاید "فروید در زمانه‌ی خویش و ما" اثر الیزابت رودینسکو انتخاب مناسبی باشد، هرچند رودینسکو، نویسنده خاله زنکی است.

[John · Rating 2 out of 5]

The two-star rating may imply this is a worse book than it is. Lear's philosophical introduction to Freud is a passable attempt at habituating Freud into philosophy. It also provides a potentially valuable supplement to some of Freud's key writings.

There were two problems for me. Firstly, the book spent too long on the areas of Freud's thought that I'm personally less interested in. Lear then seems to write off Freud's attempts to expand the purview of psychoanalysis to civilization as a whole as a regrettable exercise.

Secondly, I just was not convinced by Lear's attempts to read Freud as an unintentional philosopher. The book as a whole did nothing to warm me to psychoanalysis. The whole thing just seems rife with conjecture and unsubstantiated claims, hiding behind a sheen of empiricism. I'm curious about many of psychoanalysis' claims. It's infuriating how bad they are at making them.

Lear is possibly more conscientious than Freud himself on this count. He's quite critical of Freud's more wild conjectures. He also makes an attempt to strike out towards something more philosophically concrete. I just wasn't much persuaded by much of it.

My conclusion is that there's not a huge amount to be gained in terms of the social from lingering too long on Freud himself. Perhaps best to skip directly onto those European thinkers who synthesised his ideas into stronger social theory in the second half of the 20th century.

[Logan Kilinski · Rating 4 out of 5]

Lear lives up to the type of reading he proposes to make: to introduce and take Freud’s thought seriously to see what is worthwhile and what should be examined more critically. It is not terribly in-depth (which is impossible, given its scope relative to its length). It is certainly more of Lear making psychoanalysis palatable via Freud than a close reading of Freud—but this is not to the book’s detriment. If anything, this is exactly why it succeeds in being the type of introduction Lear wanted to write.

If I didn’t know as much as I did about Freud, then I feel like I wouldn’t have gotten as much from this book. However, Lear makes Freud far more palatable to those who know little to nothing about Freud and his critics.

I only wish Lear wrote more about the death drive, since he seems rather dismissive of it. Given that there’s a second edition, I would’ve thought he might have been able to expand on that, especially since he’s, to a degree, familiar with Lacan and Laplanche.

It’s not a “must-read” book on Freud. But it is certainly worth your time.

[Hendrik Strauss · Rating 4 out of 5]

Great reference point to retrace the developments of thinking about therapy and the human condition. I will be even more thankfull to have read it when going through essays wrote by Freud himself.
It is not directly a biography, rather the book is a philosophers view of what Freud thought: Analysed asking the question why Freud might have believed what he did. In that sense it is a work of intellectual history rather than a work of what is conventionally seen as analytical philosophy where what matters the most is the truth value of Freuds assertions. That is not to say that Lear ignores the more contradictory elements of Freuds thought - In fact he often triples down on them using Freuds concepts to show Freuds errors which is quite fun.

[maerius · Rating 4 out of 5]

Lucid and straightforward intro to Freuds basic concepts and themes, although it might be somewhat simplified and not in depth enough. Love how Lear ties Freud's theoretical categories into clinical reality and more significantly ethical considerations. My major problem would be his last chapter on Freud's critique of morality and religion. His critique of Freud's critique is okay, but not how he asserts too much of himself and shifts the problem onto HIS problem rather than Freud's.

[will · Rating 4 out of 5]

Insightful exploration of Freud's contributions to human thought. At times a bit dry as the approach is of an analytic philosophical nature, but for the most part doesn't get too bogged down in arguments. I disagree with some of Lear's analysis of later Freud's thought, but appreciate that he felt bold enough to disagree in good faith.

Listened to the audiobook and it was excellently performed. The accent for quotations of Freud was always entertaining.

[Mohsen · Rating 5 out of 5]

خواندن در مورد فروید آن هم از دیدگاه فلسفی، تجربه ی جدید و جالبی است. متن کتاب شاعرانه و گاهی کمی سخت است. اما حقیقتا که می ارزد. نویسنده سعی کرده‌خوانشی فلسفی-روانکاوی از بعضی از مسائلی که فروید مطرح کرده را ارائه کند.