"Jag frågade mamma varför jag inte fått följa med henne den där kvällen. Hon svarade alltid samma sak. Hon tyckte så synd om pappa att hon gav honom det finaste hon hade".
In haar autobiografische roman "Mig äger ingen" beschrijft Åsa Linderborg op heel unieke wijze haar kinderjaren, haar tienerjaren en ook de daaropvolgende jaren als volwassen vrouw en moeder met als rode draad in het verhaal de band die ze met haar vader Leif had. Vader Leif, een arbeider tewerkgesteld in de metaalfabriek in Västerås, stond er alleen voor met zijn dochter nadat zijn echtgenote Tanja hem verlaten had voor een ander. Hij vlucht weg in drank en communistische praat, doch de angst om op te vallen, om gezien te worden - en dus beoordeeld - staat de strijd om verandering in de weg. Dit in tegenstelling tot zijn echtgenote, die wel degelijk actief is in een politieke beweging.
Hoewel Åsa het hoofdpersonage is in het boek en het verhaal vanuit haar perspectief wordt verteld, staat eigenlijk toch Leif centraal. Een bijzonde boeiend en aangrijpend verhaal, waarin drankmisbruik en de armoede van de arbeidersklasse een belangrijke rol spelen. Toch is het geen kommer en kwel, integendeel. De manier waarop Åsa schrijft, met de nodige humoristische kwinkslag, zorgt ervoor dat vooral de liefde van een vader voor zij dochter in de verf komt te staan. Een ietwat klungelige liefde, met verwoede doch vergeefse pogingen om goed te doen ("willen maar niet kunnen"), die zonder veel dramatiek wordt beschreven. Dit maakt van het boek een aangrijpend, realistisch verhaal zonder overdreven drama.
"Pappas liv hade varit mycket lättare om han inte förväntat sig de mest omöjliga saker".
Voor de liefhebbers van Zweden en een stukje Zweedse politieke geschiedenis valt er ook heel wat te rapen in het verhaal, wat natuurlijk een cultureel extraatje is.
Een boek dat nog even na blijft zinderen, dat aanzet tot nadenken. Ik twijfel tussen 3,5 en 4 sterren omdat er toch ook een aantal bijzonder langdradige stukken in zitten, waarin uitvoerige beschrijvingen eindeloos doorgaan zonder enige meerwaarde te bieden voor het verhaal. Ik beken, tot 2 keer toe sloeg ik zo'n stuk over tot er weer "actie" was in het boek. Dat is jammer.
Maar zeker een bijzonder mooi, aangrijpend verhaal dat het lezen waard is.