آمریکایی که من کشف کردم

by Vladimir Mayakovsky, وازریک درساهاکیان (Translator)

سال نشر: بهار 1363

مایاکوفسکی در این اثر خاطرات سفر خود به آمریکای جنوبی - مکزیک - و ایالات متحده ی آمریکا را بازگو می کند. این کتاب از روی ترجمه ی ارمنی آن به فارسی ترجمه شده است

Genres: Poetry, Russia, Nonfiction, Travel, Literature, Russian Literature, History

144 pages, Hardcover

First published January 1, 1925

About the author

Vladimir Mayakovsky (Владимир Владимирович Маяковский) was born the last of three children in Baghdati, Russian Empire (now in Georgia) where his father worked as a forest ranger. His father was of Ukrainian Cossack descent and his mother was of Ukrainian descent. Although Mayakovsky spoke Georgian at school and with friends, his family spoke primarily Russian at home. At the age of 14 Mayakovsky took part in socialist demonstrations at the town of Kutaisi, where he attended the local grammar school. After the sudden and premature death of his father in 1906, the family — Mayakovsky, his mother, and his two sisters — moved to Moscow, where he attended School No. 5.

In Moscow, Mayakovsky developed a passion for Marxist literature and took part in numerous activities of the Russian Social Democratic Labour Party; he was to later become an RSDLP (Bolshevik) member. In 1908, he was dismissed from the grammar school because his mother was no longer able to afford the tuition fees.

Around this time, Mayakovsky was imprisoned on three occasions for subversive political activities but, being underage, he avoided transportation. During a period of solitary confinement in Butyrka prison in 1909, he began to write poetry, but his poems were confiscated. On his release from prison, he continued working within the socialist movement, and in 1911 he joined the Moscow Art School where he became acquainted with members of the Russian Futurist movement. He became a leading spokesman for the group Gileas (Гилея), and a close friend of David Burlyuk, whom he saw as his mentor.

The 1912 Futurist publication A Slap in the Face of Public Taste (Пощёчина общественному вкусу) contained Mayakovsky's first published poems: Night (Ночь) and Morning (Утро). Because of their political activities, Burlyuk and Mayakovsky were expelled from the Moscow Art School in 1914.
His work continued in the Futurist vein until 1914. His artistic development then shifted increasingly in the direction of narrative and it was this work, published during the period immediately preceding the Russian Revolution, which was to establish his reputation as a poet in Russia and abroad.

Mayakovsky was rejected as a volunteer at the beginning of WWI, and during 1915-1917 worked at the Petrograd Military Automobile School as a draftsman. At the onset of the Russian Revolution, Mayakovsky was in Smolny, Petrograd. There he witnessed the October Revolution.

After moving back to Moscow, Mayakovsky worked for the Russian State Telegraph Agency (ROSTA) creating — both graphic and text — satirical Agitprop posters. In 1919, he published his first collection of poems Collected Works 1909-1919 (Все сочиненное Владимиром Маяковским). In the cultural climate of the early Soviet Union, his popularity grew rapidly. As one of the few Soviet writers who were allowed to travel freely, his voyages to Latvia, Britain, Germany, the United States, Mexico and Cuba influenced works like My Discovery of America (Мое открытие Америки, 1925). He also travelled extensively throughout the Soviet Union.

The relevance of Mayakovsky's influence cannot be limited to Soviet poetry. While for years he was considered the Soviet poet par excellence, he also changed the perceptions of poetry in wider 20th century culture. His political activism as a propagandistic agitator was rarely understood and often looked upon unfavourably by contemporaries, even close friends like Boris Pasternak. Near the end of the 1920s, Mayakovsky became increasingly disillusioned with the course the Soviet Union was taking under Joseph Stalin: his satirical plays The Bedbug (Клоп, 1929) and The Bathhouse (Баня, 1930), which deal with the Soviet philistinism and bureaucracy, illustrate this development.

On the evening of April 14, 1930, Mayakovsky shot himself.

Reviews

[Peiman E iran · Rating 3 out of 5]

‎دوستانِ گرانقدر، در این کتاب <مایاکوفسکی> با نوعِ نگارشِ هنرمندانه و البته شیرین و همراه با ته مایه ای از طنز، به شرحِ سفرش به مکزیک و آمریکا پرداخته است و به نوعی سفرنامه ای به زبانِ ساده تهیه کرده است که هرچه را به چشم دیده در آن برایِ مخاطب بیان نموده است... از نوع رفتارِ مردمان تا شهرنشینی و خوراک هایِ آنها و کار و شغل و همه و همه .. هرچه که از نظرش لازم بوده را در موردِ مکزیکوسیتی و نیویورک و شیکاگو، نوشته است
‎به انتخاب بخش هایی از این کتاب را در زیر برایِ شما بزرگواران مینویسم
---------------------------------------------
‎شب هنگام در سراسرِ مکزیکوسیتی فشنگ به پرواز در می آید و صدایِ شلیک از همه جا به گوش میرسد.. پلیس در همهٔ موارد نیز موفق به پیدا کردنِ قاتل نمیشود... بیش از هرجا در هتل ها شلیک میکنند. از کُلت به عنوانِ دربازکُن استفاده میکنند و سرِ بطری را می پرانند. علناً از داخلِ اتومبیل شلیک میکنند تا سر و صدایی کرده باشند.. شرط بندی هم که میکنند، قرعه میکشند تا ببینند به رویِ چه کسی باید شلیک کرد! و برنده نیز بی بُرو برگرد شلیک میکند... همه کُلت دارند، از نوجوانِ پانزده ساله بگیر، تا پیرمردِ هفتاد و پنج ساله
***********************************
‎آمریکایی جماعت، به عنوانِ مثال، اگر فقط نوکِ سوزن تیز میکند، در تمامِ دنیا در کارش همتا ندارد، ولی ممکن است چیزی دربارهٔ سوراخِ سوزن نشنیده باشد. سوراخِ سوزن در حیطهٔ تخصصِ او نیست و اجبار ندارد تا چیزی در موردِ آن بداند
***********************************
‎زبانِ آمریکایی زبانِ خیالیِ برجِ بابِل است، تنها با این تفاوت که آنها زبانها را با یکدیگر درهم می آمیختند تا هیچکس از آن سر در نیاورد. ولی آمریکایی زبان ها را در هم می آمیزند تا همه از آن سر درآورند. در نتیجه از زبانِ انگلیسی مثلاً زبانی بدست می آید که همهٔ مردمان میفهمند، به غیر از انگلیسی ها
***********************************
‎آمریکا به کشورِ پول و ربا تبدیل خواهد شد... بانک ها وحشیانه برایِ سپرده هایِ کارگری تبلیغ میکنند و دولت به همه و حتی پاپ در رُم نیز وام میدهد .. این پول را از هرجایی که بتوانند برداشت میکنند، حتی از جیب و کیسهٔ لاغرِ کارگران در آمریکا
***********************************
‎با وجودِ عظمتِ ساختمان هایِ آمریکایی، با وجودِ سرعتِ عملیاتِ ساختمانی در آمریکا، ارتفاعِ آسمانخراش هایِ آنها و دسترس ناپذیریِ امکانات و حجمِ آنها برایِ اروپا، ساختمانهایِ آمریکایی هم معمولاً تصورِ عجیبِ موقتی بودن را در انسان ایجاد میکند
***********************************
‎شیکاگو بهترین سیستمِ بلوارهایِ جهان را دارد.. شیکاگو با تمامِ شهرهایِ دیگر فرق دارد و فرقِ آن نه فقط در ساختمان ها و نه فقط در مردمش، بلکه در جوش و خروشِ خاصِ شیکاگوییِ آن است
‎شیکاگو به خاطرِ کارخانه هایش خجالت نمیکشد و آنها را وادار نمیکند تا به حومه ها عقب نشینی کنند.. چراکه بدونِ نان و گوشت در این شهر نمی توان زندگی کرد و در این شهر عشوه هایِ عادت به گیاه خواری هیچ لزومی ندارد... کشتارگاه هایِ شیکاگو، یکی از نفرت انگیزترین مناظری است که به عمرم دیده ام... این شهر بیشتر از شهرهایِ دیگر با تولید و ماشین آلات سر و کار دارد
---------------------------------------------
‎امیدوارم این ریویو در جهتِ آشنایی با این کتاب، کافی و مفید بوده باشه
‎<پیروز باشید و ایرانی>

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 3 out of 5]

به نظرم خاطرات مایاکوفسکی از سفرش به آمریکا، آن هم در دورانی که هنوز هیاهوی صنعت در همه جا به گوش می رسید - مثلا فوردیسم - و بسیاری از اتفاقات مدنی در آمریکا هنوز رخ نداده بود - مثلا نهضت های سیاهان و کمرنگ تر شدن نقش مذهب در ظواهر امور - ، جالب است

ظاهرا او در این سفر کلیت تکنولوژی آمریکایی را می پسندد - رویکرد فوتوریستی او محرک این پذیرش است - اما از طغیان آن علیه انسان - به طور خاص کارگران و زحمت کشان و محیط دلخوش نیست - البته گاهی خصوصا در مورد طبیعت چاره ی کار را در تکنولوژی های آینده می بیند و نه در انکار اصل آن. او به سیاست های آمریکا در قبال آمریکای جنوبی - مکزیک به طور خاص - حمله می کند و دخالت های پول پرستانه ی آمریکاییان را به باد انتقاد می گیرد. او مظاهر دلار پرستی آمریکایی را - که اصلا معادل خست یا آینده اندیشی نیست بلکه سرشار است از هوس خرج کردن های کلان و کلان تر - می کاود و از خود بیگانه شدن ها و رنج های اقشار پایین را باز گو می کند. در عین حال انزجار خود را از آداب دانی های بورژازی پنهان نمی کند

طبیعی است که حس کنیم آمریکا در این کتاب یک طرفه نگریسته شده است، اما به نظرم بهتر آن است که در کنار مثبت اندیشی های رایج گذشته و حال، به مایاکوفسکی به خاطر دیدن زوایایی که حداقل در آن روزگار کمتر دیده می شدند، احترام بگذاریم

[Uroš Đurković · Rating 4 out of 5]

https://tekstura.blog/2025/10/25/novo...

[Eric Byrd · Rating 3 out of 5]

One reaches the end of this idiosyncratic travelogue to find Mayakovsky straightfacedly declaring that the aim of the foregoing sketches “is to induce study of America’s weaknesses and strengths, in anticipation of the prolonged struggle ahead.” Huh? My Discovery of America (1925) has its Communistic boilerplate (some of it very funny), and on a jaunt out to Coney Island Mayakovsky plays the glum Comrade—

On my way out, I decided that it was not the thing to leave Luna Park without even trying a single amusement. They were all the same to me, and I began a melancholy slinging of rings at the twirling figures of dolls.

—but the idea that this book—a sensibility on tour, full of the poet’s peculiar lyric wit and comic braggadocio—could function as some sort of strategic fact-finding report is just ridiculous. Mayakovsky’s attempts to serve the state with art, to league the artistic and political avant-gardes, tended to backfire. He completely alienated Lenin with his verse epic 150,000,000 (1921), which attacked Anglo-American meddling in the Russian Civil War. Lenin was repulsed by the poem’s bizarre climax, in which a superman peasant named Ivan, who has 150,000,000 heads (the population of the USSR about 1920) wades across the Atlantic to grapple, Godzilla vs. Ghidorah-like, with an equally colossal Woodrow Wilson, whose top hat (the cartoon iconography of capitalism!) is the size of the Eiffel Tower.


Mayakovsky embarks at Le Havre. Various Spanish ports, then Cuba. While the ship is coaling at Havana, he wanders the docks, and during a sudden downpour shelters in a warehouse stocked ceiling-high with British whiskey awaiting secret shipment to the dry States (he also mentions that during Prohibition international liners were forbidden to serve alcohol while in US territorial waters). Landing at Vera Cruz, Mexico, he’s shocked to learn that the majestic literary Indians of James Fenimore Cooper and Thomas Mayne Reid are downtrodden coolies. Diego and Frida show him samples of pre-Columbian art. He marvels at Mexico City’s chaotic traffic, recreational gunplay, incessant revolution and yearly, monthly presidents. He crosses the border at Laredo, Texas. Stops in St. Louis and Philadelphia don’t fully prepare him for the “technological fantasyland” of New York City, the Metropolis-cityscape of electrified skyscrapers, elevated trains, and façades whose “evenly chiseled windows are like a stenciled advertizing poster.”





I like this jerky, variegated Vertov-like reel of New York works and days:

Up until one o’clock, typewriters chatter, jacketless people sweat, columns of figures lengthen on paper.

At one o’clock comes a break: an hour for the office workers, and fifteen minutes for the laborers.

Lunch.

Everyone’s lunch is dependent on the weekly wage. The fifteen-dollar people buy a dry snack in a paper bag for a nickel and munch away with the full zest of youth.

The thirty-five-a-week lot go to a huge mechanized eating point. Having shoved in their five cents, they press a knob, and an exactly measured quantity of coffee splashes out into a cup. And for another two or three nickels they can open one of the little glass doors to the sandwiches on the huge shelves piled with comestibles.

The sixty-dollar types eat gray pancakes with golden syrup and eggs in the countless Childses-Rockefeller cafés—as white as any bathroom.

The hundred-dollar-and-plus people go to restaurants of all the nationalities—Chinese, Russian, Assyrian, French, Hindu—anywhere except the tasteless American ones which guarantee you gastritis with Armour tinned meat that’s been lying around almost since the War of Independence.

After New York he trains back into the heartland. In Chicago he tours slaughterhouses amid “squealing, mooing and bleating” “the like of which will not be heard again until the end of the world, when people and livestock get squashed between merging rock faces.” Like Nabokov two decades later, he’s horrified by the gaudily hand painted neckties—“of a color like a cross between a canary, a fire and the Black Sea.” In Detroit he considers the absurdities of driving and parking; the inadequacy of newsreels to represent the Ford assembly line; the workers financing bourgeois amenities with credit; the provisional, “bivouac structure” of American architecture, in which each building “looks contrived, hastily converted from whatever it might have been, and due for demolition upon the rapid completion of its moment of indispensability.” On the voyage back, a group of footloose young Americans consumes the ship’s entire store of champagne.

[Thanos Andritsos · Rating 5 out of 5]

Είχα διαβάσει (ή καλύτερα ξεφυλλίσει) το συγκεκριμένο έργο στα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια, όταν ήρθα σε επαφή με τον ίδιο το Μαγιακόφσκι. Στάθηκα, τότε, σε μερικά από τα ποιήματα και σύντομα χάθηκε στη μνήμη μου μέσα στο πλήθος των άλλων -γνωστότερων- ποιημάτων του.
15 χρονια μετά, έπεσα πάλι πάνω του μέσα από μια τελείως διαφορετικη διαδρομή, προερχόμενη από διαβάσματα για την αμερικάνικη πόλη των αρχών του 20ου αιώνα.
Γνωρίζοντας την ποίηση του Μαγιακόφσκι, γνωρίζοντας από την άλλη μεριά κείμενα και μελέτες για την πόλη και το χώρο, δε μπόρεσα να μετριάσω το θαυμασμό μου για αυτό το εξαιρετικό πάντρεμα.
Πώς μπορείς να μιλήσεις για μια πόλη, πώς μπορείς να περιγράψεις ένα τόπο χρησιμοποιώντας δεδομένα, νούμερα, στοιχεία, εικόνες, περιγραφές.... χωρίς την άψυχη βαρεμάρα των ακαδημαϊσμών.
Σαφώς η περιγραφή είναι στρατευμένη, σαφώς εντάσσεται συνειδητά στην προπαγανδιστική προσπάθεια των πρώτων χρόνων του σοβιετικού κράτους. Ούτε ο ίδιος δε θα το αρνούταν αυτό.
Όμως αυτό δε μειώνει σε τίποτα τη δύναμη του, γιατί η γραφή του Μαγιακόφσκι δεν εκκινεί ούτε από το φθόνο, ούτε από το θαυμασμό, ούτε από το μίσος, ούτε από το διδακτισμό ενάντια στην χώρα που θα γινόταν σύντομα ηγέτιδα του καπιταλιστικού κόσμου και βασική εχθρός της ΕΣΣΔ.
Εκκινεί από την αγάπη για όλους τους τόπους και τους λαούς τους, από την αναλυτική ματιά που γνωρίζει την ουσία πίσω από την επιφάνεια, τη γνώση για τη σημασία των επιτευγμάτων της επιστήμης και της τέχνης και, πάνω από όλα, την πραγματική ελπίδα και αγωνία για έναν κόσμο ειρήνης, αλληλεγγύης και ισότητας, όπου η εργατική τάξη θα απολάμβανε τους καρπούς του μόχθου της.

[Latif · Rating 4 out of 5]

سالِ هزار و نهصد و بیست و شِش از مایاکوفسکی ای که از موتور خلاقیتش "ابرِ شلوارپوش" جهید چیزی جز اگزوزِ غُرغُرویی نمونده بود و ناگهان این سفرنامه رو داد بیرون. استفاده ام از استعاره موتور بی دلیل نیست چون مایاکوفسکی "فوتوریست" بود و فوتوریسم جدا از نفی اکیدِ فرهنگِ گذشته و اصل بودنِ هنر در برابر زندگی، معیارشون برای زیبایی "نیرو"،"سرعت" ،"انرژی" بود و شاعر رو "موتور" میدونستن. حاصلِ سه ماه گشت و گذارِ این موتورِ روسی در آمریکا و مکزیک میشه این سفرنامه. در نگاهِ اول شاید خودِ مسافرتِ یک روس به آمریکا و نقد های تُند و گزنده اش نسبت به جریانِ امور در سرزمین یانکی ها چپی به نظر بیاد ولی همین مایاکوفسکی صفحه شصت و چهار مینویسه:
"من نیویورک را دوست دارم. نیویورک روزهای عادی و پرکار پاییزی را."
البته دوباره برمیگرده به تُف و لعنتِ تاکسیا و واکسیا و فروشنده های بلیط بخت آزمایی.
اما چرا این کتاب برایِ من لذت بخشه. اول زبانِ خاصی که مایاکوفسکی داره، یعنی راوی اول کتاب میگه:
"من آنقدر کم زیسته ام که نمی‌توانم پدیده های جزئی را دقیق و بی کم و کاست توصیف کنم.
من آنقدر نزیسته ام که همه چیز را به دقت توصیف ‌کنم."
ولی اتفاقا با نکته سنجیِ تمام تصاویری جزئی و ناب از آمریکا به دست میده مثلا:
"نمیدانم واکسی ها چگونه نان در می آورند، سرخپوستان پا برهنه اند و اگر هم کفش داشته باشند چنان چیزی است که نه می‌توان آن را واکس زد و نه نام کفش بر آن نهاد"
زبانِ مایاکوفسکی زبانی خطاب به همه چیز و همه کسه و پر از خطاب و عجله در گذار از یک نکته به نکته بعدی و تصاویرِ در هم پیچیده ای که با ریشخند و طعنه موقعیت رو به نقد میکشه. جایی خوندم که این رو میشه همون "gonzo journalism" اولیه پنجاه سال پیش از به وجود اومدنش به حساب آورد که توش راوی تلاش میکنه با شوکه کردن یا هیجان زده کردنِ خواننده گزارش رو تاثیر گذار کنه ولی فکر میکنم مایاکوفسکی با بینشِ عمیقی که داره جایی فراتر از این رویکردِ ساده قرار میگیره و روایتش فروکاستنی به یک گزارشِ خشنِ زبانی نیست.
خُب بخشی از روایتِ سارکستیکِ مایاکوفسکی برآمده از درونمایه هایِ شهریِ "فوتوریست" های روسی هست که برای آرمانشهرِ آینده، حال رو به باد انتقاد میگیرن که این حال آمریکایِ بخت برگشته دهه بیسته که گیرِ مایاکوفسکی افتاده، همون دهه ای که توش گتسبیِ بزرگ و خورشید همچنان میدمد منتشر شد.
جالبیش اینه که میگه:
"گفتنِ حرف های صدبار غر غر شده درباره آمریکایی ها آسان است، مثلا: سرزمین دلار، سگ های امپریالیسم و از این قبیل..." و خودش این کارو نمیکنه. روایتش بینِ نکته سنجی هایِ طنازانه و تغزل هایِ ماشینی و تحلیل هایِ سردستی اما ادیبانه و جذاب در نوسانه.
و در نهایت چنان که در آغاز مینویسه:
"مسافرت برایم لازم است. تماس با اشیا زنده دارد برای من جایگزین کتاب خواندن می‌شود. مسافرت، کتابخوان های امروز را مجذوب میکند. اشیا که به خودی خود جالب اند‌. جایگزین کنجکاوی های خیالی در مورد چیزهای ملال انگیز،و جایگزین تصویر ها و استعاره ها میشود."
این کتاب پارادوکسه خودش، در عینِ حالی که کتابه ولی چنان روایتِ مایاکوفسکی زنده است که برام جایگزینِ یه سفر شد.

[Anastasia · Rating 5 out of 5]

Meraviglioso.
“Questi americani non esistono. Si definisce americano il bianco che dà del negro persino a un ebreo e che al negro non dà neppure la mano; che quando vede un negro insieme a una donna bianca rispedisce il negro a casa sua con il revolver in pugno; che si permette a sua volta di violentare le ragazze negre e applica la legge di Lynch contro il negro che osa accostarsi a una donna bianca: gli mozza le mani e i piedi e lo arrostisce vivo sul fuoco.”

[Gerardo Daniel Jiménez · Rating 4 out of 5]

Mayakovski nos relata su paso a lo largo de algunas ciudades del continente: La Habana, Veracruz, Ciudad de México, New York, Chicago y Detroit. Ya desde que nos describe la atmósfera al interior del barco de vapor que lo lleva a América, predomina en la mirada del poeta el caos de las muchedumbres, alienadas en los vértigos del placer, el dinero, y el poder. En todas las ciudades que visita, Mayakovski se fija en tres cosas: el desarrollo técnico, las desigualdades socioeconómicas y las singularidades culturales. El puerto de Veracruz, por ejemplo, lo decepciona porque no refleja las ficciones de indios y selvas que había conocido en Rusia, sin embargo, se interesa por el desorden de soldados, boleros, comerciantes y gente que anda por las calles con sacos repletos con las monedas de una divisa fuertemente devaluada. Ya de camino a la Ciudad de México el poeta se da cuenta que no le interesan realmente los panoramas del país sino sus muchedumbres y algunos individuos, en particular Diego Rivera, sonriente artista, amigo, guía, caudillo del muralismo y una de las principales socialités del país. Ante todo destaca la excesiva cortesía y hospitalidad de los mexicanos, que ya desde entonces aplicaban los conocidos tratos de "mi casa, tu casa", etc. Aunque la situación política y económica del país es más que desfavorable para la mayoría de la población, no hay un movimiento proletario fuerte, y dentro del partido comunista mexicano, ya de por sí minoritario, son pocos los camaradas verdaderamente comprometidos con la lucha. Todo esto desconcierta y desilusiona a Mayakovski. Estos sentimientos se acentúan sobre todo en New York, cuya sola crónica ocupa más de una tercera parte del libro. Esta ciudad erizada de rascacielos es al mismo tiempo un sueño y una realidad, un espectáculo de variedades y el corazón de la barbarie capitalista. Mayakovski atestigua la segregación racial; a las clases bajas alienadas en la explotación laboral y a las clases altas alienadas en trivialidades y en privilegios mediocres; la barroca algarabía de luces artificiales de Broadway y Coney Island; el culto religioso al dólar; la pluralidad étnica; las calles procelosas de automóviles, etc. Por último Chicago y Detroit, las secciones dedicadas a estas ciudades son más bien una denuncia a la cultura y la economía estadounidenses, más que una crónica de viajes. Chicago es una ciudad violentísima, sembrada de mafias y rastros, donde parece que convertirse en un asesino es lo más normal del mundo. Por otro lado, Detroit, donde se encuentra una de las principales fábricas de Ford. Al hablar con los obreros de la compañía, Mayakovski descubre las miserias salariales, los accidentes soslayados y encubiertos, los asfixiantes horarios y, finalmente, la impotencia sexual que sufren esos trabajadores explotados y envenenados por la fábrica. Buen libro.

[Taylor Dorrell · Rating 5 out of 5]

Such a treat!

Strikes, guns, revolutionaries, an assassination, and a bull fight are just some of the eventful scenes in Mayakovsky's trip through Mexico, Cuba, and the US. From getting swindled on Coney Island (one of my favorite quotes was his description of Coney Island: "I have never seen such depravity stimulating such ecstasy... New York lovers must equate the happy life with just such an idiotic carnival") to touring the Ford factory in Detroit (a former employee told him after that the tour was fabricated to only show the "classy side" - Mayakovsky observed, "In Detroit you find the highest divorce rate. The Ford system gives its workers impotence"), Mayakovsky gives such a brutally honest account of the Americas. He of course criticized segregation saying that "even now Pushkin wouldn't be allowed into a... hotel or salon in New York" and more generally wanted to see how the benefits and downsides of industry/technology came to fruition in hopes of the USSR channeling the benefits (he advocates for a better Fordist system and lists potentially silencing trains as another funny/brief example because "we poets need to converse on the trains"). His witty prose plastered a grin across my face throughout, but his sobering critiques are still relevant to this day!

"It could happen that the United States will jointly turn out to be the final armed defenders of a hopeless bourgeois cause... The aim of my sketches is to induce study of America's weaknesses and strengths, in anticipation of the prolonged struggle ahead."

I'm trying to find out as much about his brief time spent in Cleveland... But it looks like there's little online.

[Sergio Perkunas · Rating 3 out of 5]

Un documento interessante da leggere, di grande valore storico: come la propaganda dell'Unione Sovietica dell'epoca vuole mostrare gli Stati Uniti ai propri cittadini.
Demagogico ma riflette ancora una certa libertà di espressione: il poeta si permette di trovare anche qualcosa di positivo; o forse a Majakovskij (che immagino come una specie di Marinetti) era tollerata una libertà maggiore.
Alcuni dei difetti che trova negli Stati Uniti sono gli stessi che potrebbe elencare Goebbels in un discorso pubblico. A proposito del Jazz ricordo i "divertimenti negroidi" di un film di propaganda del regime fascista.
Altri difetti fanno sorridere, detti da un sovietico, come l'architettura popolare fatta da palazzi tutti uguali; forse nell'URSS del '25 non era ancora partita l'edilizia dei casermoni grigi; mi chiedo quindi in che condizioni vivesse la maggior parte del popolo. O il fatto che la maggior parte degli operai vivesse in condizioni ben peggiori della classe borghese. Ripensando ai racconti di Grossman (revisionista ingrato ...) mi viene da pensare che la quasi totalità della popolazione vivesse in condizioni disastrose, una ristretta classe di intellettuali in condizioni buone e una ridottissima classe di burocrati di partito vivesse nel vero lusso (Grossman li paragonava a operai, borghesi e industriali della società capitalista).
Altre cose fanno meno sorridere (ma potrebbe essere dovuto alla mia ignoranza sull'Unione Sovietica del '25): durante gli scioperi i picchetti erano proibiti e gli operai, per impedire ai crumiri di entrare, formavano un muro umano in continuo movimento, continuando a camminare. Ma a casa sua gli operai potevano scioperare? Potevano fare picchettaggio?
A Detroit c'erano ventimila russi e ottantamila ebrei di provenienza russa (loro non li considera russi, sono di altra razza?) ... quanti operai statunitensi sono andati in URSS?
Insomma, detesto chi urla, i trascinatori di folle, i portatori di verità assolute; che siano fascisti, comunisti, cinquestellisti, o di qualsiasi religione classica o moderna (ecol-ambient-omeopat-animalista).

[Pete · Rating 3 out of 5]

Mayakovsky's writings about his three-month stay in Mexico/USA in 1925. (he went to cleveland!). It's not essential and VM scribbled it down for various Russian newspapers, and has a few American poems that are collected elsewhere. But it is also Mayakovsky, in full throat, describing America. it has age in spots but in other places, not one particle is wrong.

"Aspects of New York life are difficult. It is easy to utter any number of hackneyed phrases, completely unaccountable to anyone, about Americans - things like: the land of dollars, jackals of imperialism, and so on.
But this would only be one frame in the enormous American film."

anyway i remain vexed, inside and outside of this particular ISBN, by the idea of ranking books on a 1-5 scale. but this is exactly 60% necessary, this book, although YMMV. if you are bonkers for Mayakovsky or jazz age Soviet-American nexuses kick that up to 90%.

[Glenn · Rating 5 out of 5]

We all know Mayakovsky was a genius. Even Lenin admitted Mayakovsky was a political genius (take or leave the art). Millions of critics, observers, visitors, and tourists have discovered less about America, than Mayakovsky did in 1925. Mayakovsky cuts to the heart of the biggest issues, and tickles the belly of the smallest details.

Neil Cornwell's translation is good, and both the poems and prose read well. Colum McCann's foreword is a fair enough context, but handles Mayakovsky like any other Ginsberg or Kerouac.

[leni_hermanni · Rating 4 out of 5]

1925 Mexico, New York, Chicago and Detroit through the eyes of a great Russian poet. Impressive, innovative technology. Gigantic, intimidating buildings. Corrupted governments and putrid morals. A country built on false ideals, with capitalism as its foundation. Such an invaluable, historic description, yet more contemporary than ever

[Slavica Stanković · Rating 5 out of 5]

Preporuka!
Za sve zainteresovane - knjiga je prevedena i na srpski, potražite je kod izdavačkog kolektiva Carmela.

[loafingcactus · Rating 5 out of 5]

This book, first published in 1925, is about what US people might call “the Americas,” Mayakovsky has thoughts about our appropriation of “America” for ourselves and in the manner of the great Oxford English Dictionary traces the final establishment of our appropriation to Coolidge, who by chance I just finished reading a book about – https://www.goodreads.com/review/show...

He starts his tour in Cuba and then Mexico. His criticism of Mexican culture is surely hilarious but as a white US person it is a little untoward to enjoy it too much so I kept a stiff lip. But by the time he gets to tearing up New York City – he gives H.L. Mencken, writing in the same time period but no crossed paths that I know of, a run for his money.

His observations are also in the spirit of de Tocqueville’s Democracy in America (on my Essentials for US Citizenship shelf - https://www.goodreads.com/review/list...), documenting observations of the American character made 104 years earlier. The observations of both books can be seen through to what Americans are up to today. In Mayakovsky’s case, observations of entrepreneurs, of the mad rush of technology in their service rather than the service of the people and with no thought toward creating a cohesive American landscape much less a cohesive American people, and in particular the foolishness of the train schedule.

[Ivan Velisavljević · Rating 4 out of 5]

Moje otkrivanje Amerike nije turistički putopis ni sentimentalni dnevnik: Majakovski otkriva Ameriku agresivno, strasno, ironično, materijalistički, analizirajući stvarnost na momente trezveno, na momente u poetskom zanosu, ali bez ikakve površne egzotike.

Kada piše o Meksiku, recimo, odakle putopis počinje, zgrožen je koridom i oduševljava ga trenutak kada jedan bik konačno zabije rog u čoveka, „sveteći se za ostale bikove“. Majak simpatiju daje životinji, a ne ljudskom spektaklu. Njegova mržnja prema "čovečanstvu" koje uživa u krvavom spektaklu preliva se u sarkazam: žali što bikovima ne mogu da se nameste mitraljezi. To je tipično Majakovo premeštanje pravila igre, poetska fantazija koja pokazuje koliko mu je važnije da obrne moralnu perspektivu nego da ostane u granicama deskriptivnog. Ali Meksiko, kao prva tačka, nije egzotika već ogledalo imperijalizma. U slučaju meksičkog bogatstva, opljačkanog od strane američkog kapitala, Majakovski jasno kaže: srebro i nafta otišli su severno, Meksiku su ostali tigrovi, papagaji i glad. Nema fascinacije "egzotikom" – naprotiv, egzotika je za Majakovskog besmislena i uvredljiva kategorija, nešto što se prodaje strancima, dok domaćima ostaje glad. Ne čudi što, gotovo u maniru izveštaja, piše i o Komunističkoj partiji Meksika (Partido Comunista Mexicano), kako bi analizirao mogućnosti otpora, posebno u Vera Kruzu. (Inače postoji fotografija Majakovskog sa Fransiskom Morenom (Francisco J. Moreno), koji je bio parlamentarni predstavnik PCM iz Vera Kruza, ubijen 1925. godine, ubrzo nakon susreta sa Majakovskim.)

Majakovski i Njujork vidi suprotno od mita o efikasnosti: umesto "karikaturne organizovanosti", o kojoj piše književnost, Majakovski vidi ljude koji besposleno tumaraju, zastaju, raspituju se – i paradoksalno, baš tu, u srcu kapitalističkog sveta, primećuje i neku neobičnu otvorenost ulice, spontanost kontakta. Ali zato o američkoj štampi i moralu piše nemilosrdno: „novine su ućutale, kao da su im usta napunili dolarima“; „nijedna zemlja ne iznosi toliko moralnih, uzvišenih, idealističkih licemernih koještarija kao Sjedinjene Države“. Poređenje dva senzacionalistička slučaja u vestima – milioner sa seveta što raspisuje konkurs da usvoji devojčicu, seoske starice na jugu koje linčuju žene zbog prostitucije i preljube – postaje groteskni prikaz američke moralne patologije.

U susretu sa eltrejnovima, sabvejem, elektrikom i pulsom njujorškog napretka, Majakovski odjednom insistira na zadacima umetnosti: ne veličati tehniku, već je obuzdavati; ne uživati u estetici nebodera i automobila, već misliti o buci, smradu, nemogućnosti stanovanja. To je samokritički futurizam, poetski otpor sopstvenom ranijem zanosu tehnikom. U tom smislu Moje otkrivanje Amerike nije samo politički pamflet o kapitalizmu i imperijalizmu, već i prelom u shvatanju umetničkog zadatka, koji kod Majakovskog dolazi negde između Zapada i povratka dokumentarizmu Novog LEF-a.

Kada opisuje strukturne pojave američkog kapitalizma – nagrađivanje pokornih radnika, kažnjavanje nepokornih, podelu radničke klase na iscrpljene i privilegovane, srednjeklasne iluzije o bogaćenju, priče da i čistač može postati milijarder – Majakovski zapravo piše proročki esej o "američkom snu" kao ideološkoj obmani. To je lucidno, sarkastično, ponekad brutalno, ali i danas iznenađujuće tačno. (Slična aktuelnost važi i za neke uzgredne primedbe, poput 'trgovačkog lukavstva' da nešto košta 99,95 a ne 100.)

Ova izvrsna knjiga, objavljena u Novom Sadu, dvojezično, u prevodu Meline Panajotović, mešavina je reportaže, političkog manifesta i pesničkog pamfleta. Možda je nedosledna, skokovita, povremeno neuredna, ali upravo u toj nabijenosti nalazi se njena snaga: Majakovski ne putuje da bi opisivao pejzaže, već da bi izvrtao svet naglavačke. Njegova Amerika nije ni obećana zemlja, ni vrhunac tehničkog razvoja, ni obećanje slobode – već zemlja buke, dvoličnosti, gladi i mita o bogatstvu, koju secira sovjetski pisac.

Majakovski u Mom otkrivanju Amerike sve što vidi pretvara u teren za polemiku, satiru, hiperbolu, moralni gnev. Nema neutralnog tona, nema neke umerene posmatračke misije – sve je angažovano, političko, poetsko i lično. Taman kako se i očekuje od pesnika kakav je bio Majak.

[Akis N. · Rating 3 out of 5]

Ένα 6μηνο ταξίδι του μεγάλου Σοβιετικου ποιητή κ συγγραφέα σε Μεξικό, Κούβα και ΗΠΑ. Ιδιαίτερη έμφαση στις ΗΠΑ, σκληρές περιγραφές 3 πόλεων (νέα Υόρκη, Σικάγο κ Ντιτρόιτ) όπου ανάμεσα στα άλλα εκπλήσσει ο νόμος περί απεργίας, όπου αν ήθελες να απεργησεις, δεν στο απαγόρευαν αλλά έπρεπε τις 10 ώρες που απεργουσες να μη σταματήσεις να περπατάς γύρω γύρω από το χώρο εργασίας σου. Ανατριχιαστικη η περιγραφή των σφαγείων του Σικάγο, απανθρωπες οι συνθήκες στο εργοστάσιο του Φορντ στο Ντιτρόιτ...
Πρεπει να διαβαστεί από όποιον θέλει να υποστηρίζει ότι η αδικία τον πνίγει και ασχολείται με τα εργασιακά

3,5 *

[Matt Morris]

Written in 1926, Mayakovsky makes often witty, off-the-cuff observations and analysis of American landscapes & society from a Marxist's point of view, e.g., the treatment of striking clothing workers on the picket line, the sentencing of the rich (Leopold & Loeb, life) versus that of the poor (Sacho & Vanzetti, death), how uncomfortable Pullman cars are, bigotry, America's love of celery, segregation, etc. There's plenty to love about this book, plenty of quotable quotes, many just as applicable today as they were back then, such as, "There isn't a country that spits out as much moralistic, lofty, idealistic, sanctimonious rubbish as the United States does." I heart Mayakavosky.

[julieta · Rating 3 out of 5]

Libro de viaje de maiakovski por Cuba, México, y Estados Unidos. La parte que más me gustó sin duda fue la de México, una maravilla ver México descrito en esa época, y que apareciera Diego Rivera. Eran más salvajes en esa época, pero tampoco me parece que haya cambiado tanto México. Por lo demás, la descripción de EEUU vista por alguien anti capitalismo, así que interesante, pero me faltaron seres humanos en sus crónicas, no solo trabajadores y teorías. Pero está entretenido igual.

[Cindy · Rating 4 out of 5]

I thought the book exhibited insight to America now and then from without and from within. The author was able to see past the glitz and the money. America all about making another buck. These were his views of the most reported areas of America not the central or south parts of America. Mostly the major stops for travelers. NY, Chicago, Detroit but still missing California. I wonder what his view would have been of the Mid-west?

[Fernanda Villava · Rating 3 out of 5]

Una lectura que vale mucho la pena para completar la historia del comunismo en México y dar una pincelada costumbrista de 1925-1926. Tiene muchas puntadas de buen humor, que hacen reír. Además es muy impresionante leer como hay cosas, tanto en México como en Estados Unidos que siguen igual desde entonces. Y muchas otras que sí es claro el progreso.

[Δεσποινα · Rating 4 out of 5]

Ένα ενδιαφέρον βιβλίο. Είναι αξιοσημείωτο με πόση διορατικότητα παρατηρεί και παρουσιάζει τις πόλεις.
Στο τρίτο μέρος, η συζήτησή του με τον αμερικάνό συγγραφέα Μάικλ Γκολντ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ουόρλντ" 9 Αυγούστου 1925 (σελίδες 170-172) έχει επίσης ενδιαφέρον.
Η κριτική του Thanos Andritsos με καλύπτει απόλυτα.

[Julie Luinyy · Rating 4 out of 5]

Un court recit de voyage surprenant par sa modernité. Il est interessant de voir les États Unis des années 20 à travers le regard d'un avant gardiste soviétique. Les réflexions sur le système capitaliste sont encore largement valides. La description de Chicago et de son abattoir sont glaçantes.

[Nastia · Rating 3 out of 5]

Qué risa todo y qué curioso que muchas de las experiencias e impresiones (muy soviéticas, btw) siguen siendo reconocibles cien años después.

"El mango es una parodia del plátano con un hueso peludo", dijo el poeta.

[Constantin]

"on the ocean there are more waves then there is any need for in everyday life" doamne ce-l iubesc pe Mayakovsky :))). Worth the read if only to see a Soviet man get culture shocked by tacos in New York.

[Neil · Rating 4 out of 5]

Amerikkka sucks

[Q.P. Moreno · Rating 3 out of 5]

Muy bueno. Me gusta Mayakovsky, pero no escribió esto para ser su obra maestra, todavía tengo que explorarlo más.

[Rocio Anahi · Rating 4 out of 5]

Nadie puede negar que como diario de viaje estamos ante una hermosa narrativa, pero si debo ser sincera y probablemente los rusos me odien por lo que diré, este libro es un buen ejemplo de amor apache.

[Maria Jose · Rating 3 out of 5]

En efecto se trata de su diario de viaje por américa, no solo por Nueva York, buena parte del viaje transcurre por Méjico, país que le llama bastante la atención. Estados Unidos es otra cosa, con quien es bastante más crítico en la mayoría de los aspectos. Siendo lo mas destacable la cantidad de gente extranjera que se encuentra en el país. Desde luego que en cuestiones de trabajo, se reparte libre y con razón pues las condiciones en las que trabajaban era bastante lamentables. Merece la pena, es cortito y tiene una mirada curiosa. Para releer cuando yo consiga ir por allí.

[Breno Filo · Rating 5 out of 5]

"O objetivo de meus ensaios é fazer com que no pressentimento de uma luta remota se analisem os lados fracos e fortes da América" ~ Mal ele poderia esperar que sua escrita ainda disparasse questões atualíssimas a respeito dos povos que vivem sob as linhas opressivas e alinhavadoras de desejos em torno da manutenção da força cultural do business. A luta pela emancipação operária requer práticas sensíveis como a de Maiakovski.