What do you think?
Rate this book
Hoeveel waarheid heeft de mens nodig: over het denkbare en het leefbare
Essay over de functie van het waarheidsbegrip in het leven van de mens.
207 pages, Paperback
First published January 1, 1990
7 people are currently reading
163 people want to read
About the author
Rüdiger Safranski
37 books260 followersRüdiger Safranski is a German literary scholar and author. He has been Professor of Philosophy and Humanities at the Free University of Berlin since 2012.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
June 23, 2021
Creo que este ensayo de Safranski en realidad debería llamarse ¿Cuánta verdad puede tolerar el hombre? Se trata de una verdadera joyita que reflexiona sobre la relación de diversos filósofos, personajes históricos y pensadores, desde Socrates hasta Kant, pasando por von Kleist y Nietzsche hasta Hitler y Kafka, entre muchísimos más, con la verdad, por medio del análisis de su obra, pero también de su vida. Desgranando así la evolución de este escurridizo y ambivalente concepto en distintos periodos y a través de los diferentes cambios paradigmáticos de la historia del hombre hasta nuestros días. Una lectura fundamental, profunda sin ser pesada, relevante y cautivadora, gracias al estilo habitual de Safranski, y totalmente recomendable para cualquier lector interesado en filosofía, metafísica y cuestiones relativas al ser humano e incluso cualquier adepto a los ensayos y la no ficción.
June 16, 2016
Este ensayo es excepcional de todas las formas posibles. Hace un claro análisis del pensamiento filosófico y vital de personajes históricos desde Mozart a Nietzsche haciendo un recuento de sus postulados más arraigados hasta cierto enfoque postmoderno que es lo nuestro actualmente. No lo suelten si lo cogen, es en serio un gran libro para entender aspectos metafísicos y filosóficos.
March 31, 2025
Op essayistische wijze onderzoekt Safranski hoe er door intellectuelen is nagedacht over de verhouding van de mens tot de waarheid. Het woord waarheid is wat verwarrend, want eigenlijk doelt Safranski op de gevonden waarheden van intellectuelen -ideeën dus - om de kloof tussen ons bewustzijn en de wereld daaromheen te dichten.
De kloof werkt als volgt: mensen zijn niet goed ingebed in hun omgeving, we vallen er niet mee samen en moet leven met dit gebrek. Ons bewustzijn staat namelijk los, en is daarmee ‘vrij’ van de realiteit daaromheen, de planten, dieren, huizen etc. We kunnen erop reflecteren, maar maken geen onderdeel van de wereld uit. Het bewustzijn kent een andere entiteit en staat daarmee op afstand van die wereld en het leven, die vaak multi-interpretabel wordt aangeduid met ‘het zijn’.
Dit thema van de onmogelijkheid samen te vallen werkte Safranski later indrukwekkend uit in het boek ‘het kwaad. Of het drama van de vrijheid’ waarin hij het kwaad niet voorstelt als begrip ‘maar als een naam voor het bedreigende dat het vrije bewustzijn kan tegenkomen en voor iets wat het zelf kan doen’.
In ‘Hoeveel waarheid heeft de mens nodig?’ wil Safranski de ideeën over de waarheid en (al het denkbare) laten botsen op de praktische toepasbaarheid (al het leefbare).
Safranski beschrijft hoe verschillende grote denkers hun waarheden vonden en ze wilden inzetten om het ware zijn tevergeefs dichter te naderen, om iets meer samen te vallen dus. In het beste deel van het boek beschrijft hij hoe Rousseau verlangde naar de natuurstaat, om vervolgens terreur goed te keuren met zijn algemene volkswil, hoe Heinrich von Kleist poogde om aansluiting te vinden bij zijn omgeving en hoe Nietzsches wilde triomferen over zijn ‘eerste natuur’ om een nieuw mens te worden dat geen slachtoffer was van biologische of maatschappelijke zwakheden.
Deze denkers zochten naar onmiddellijkheid stelt Safranski, en hun ‘waarheden’ moesten hen daarbij helpen.
Het klopt dat de zoektocht naar waarheid vaak het samenvallen met het zijn op het oog heeft en dat de ‘onmiddellijkheid’ een onderdeel van dat samenvallen vormt. Toch mist dit werk coherentie. Met de boektitel verwacht ik een zoektocht naar de vraag wanneer iemand genoeg ‘waarheid’ bezit, in dit geval kennis heeft, die helaas – ontoereikend blijkt omdat zij niet raakt tot een alwetende, universele kern. Maar die vraag over een gewenste kennishoeveelheid voor het dagelijks leven wordt slechts zijdelings behandeld met Nietzsche. Een religieuze focus ontbreekt eveneens, terwijl het logisch was geweest enkele christelijke theologen en bijv. Boeddha te behandelen, die het samenvallen tussen aards handelen en de hemelse sferen heel anders opvat. De religieuzen ‘waarheden’ geven immers houvast. Ook een existentiële focus mist. Camus is een opvallende afwezige, die met De mythe van Sisyphus en De vreemdeling toch zeer invloedrijk werk schreef over een onbereikbare waarheid, de onmogelijkheid samen te vallen en een afwezige zin in het leven.
Safranski is sterk in het leesbaar maken van zeer complexe ideeën, zonder afbreuk te doen aan hun intellectuele zeggingskracht. Maar in dit boek vergaloppeert hij zich vaak in zijn analyses van egodocumenten. Zo probeert hij Socrates en Kafka hardnekkig te koppelen aan zijn hoofdthema.
Kenbaar of niet, de waarheid blijkt toch te groots en ontsnapt aan dit boek. De grondstellingen van dit boek werden beter uitgewerkt in Het Kwaad.
De kloof werkt als volgt: mensen zijn niet goed ingebed in hun omgeving, we vallen er niet mee samen en moet leven met dit gebrek. Ons bewustzijn staat namelijk los, en is daarmee ‘vrij’ van de realiteit daaromheen, de planten, dieren, huizen etc. We kunnen erop reflecteren, maar maken geen onderdeel van de wereld uit. Het bewustzijn kent een andere entiteit en staat daarmee op afstand van die wereld en het leven, die vaak multi-interpretabel wordt aangeduid met ‘het zijn’.
Dit thema van de onmogelijkheid samen te vallen werkte Safranski later indrukwekkend uit in het boek ‘het kwaad. Of het drama van de vrijheid’ waarin hij het kwaad niet voorstelt als begrip ‘maar als een naam voor het bedreigende dat het vrije bewustzijn kan tegenkomen en voor iets wat het zelf kan doen’.
In ‘Hoeveel waarheid heeft de mens nodig?’ wil Safranski de ideeën over de waarheid en (al het denkbare) laten botsen op de praktische toepasbaarheid (al het leefbare).
Safranski beschrijft hoe verschillende grote denkers hun waarheden vonden en ze wilden inzetten om het ware zijn tevergeefs dichter te naderen, om iets meer samen te vallen dus. In het beste deel van het boek beschrijft hij hoe Rousseau verlangde naar de natuurstaat, om vervolgens terreur goed te keuren met zijn algemene volkswil, hoe Heinrich von Kleist poogde om aansluiting te vinden bij zijn omgeving en hoe Nietzsches wilde triomferen over zijn ‘eerste natuur’ om een nieuw mens te worden dat geen slachtoffer was van biologische of maatschappelijke zwakheden.
Deze denkers zochten naar onmiddellijkheid stelt Safranski, en hun ‘waarheden’ moesten hen daarbij helpen.
Het klopt dat de zoektocht naar waarheid vaak het samenvallen met het zijn op het oog heeft en dat de ‘onmiddellijkheid’ een onderdeel van dat samenvallen vormt. Toch mist dit werk coherentie. Met de boektitel verwacht ik een zoektocht naar de vraag wanneer iemand genoeg ‘waarheid’ bezit, in dit geval kennis heeft, die helaas – ontoereikend blijkt omdat zij niet raakt tot een alwetende, universele kern. Maar die vraag over een gewenste kennishoeveelheid voor het dagelijks leven wordt slechts zijdelings behandeld met Nietzsche. Een religieuze focus ontbreekt eveneens, terwijl het logisch was geweest enkele christelijke theologen en bijv. Boeddha te behandelen, die het samenvallen tussen aards handelen en de hemelse sferen heel anders opvat. De religieuzen ‘waarheden’ geven immers houvast. Ook een existentiële focus mist. Camus is een opvallende afwezige, die met De mythe van Sisyphus en De vreemdeling toch zeer invloedrijk werk schreef over een onbereikbare waarheid, de onmogelijkheid samen te vallen en een afwezige zin in het leven.
Safranski is sterk in het leesbaar maken van zeer complexe ideeën, zonder afbreuk te doen aan hun intellectuele zeggingskracht. Maar in dit boek vergaloppeert hij zich vaak in zijn analyses van egodocumenten. Zo probeert hij Socrates en Kafka hardnekkig te koppelen aan zijn hoofdthema.
Kenbaar of niet, de waarheid blijkt toch te groots en ontsnapt aan dit boek. De grondstellingen van dit boek werden beter uitgewerkt in Het Kwaad.
August 18, 2022
Una buena exploración por el pensamiento de algunos autores
September 9, 2022
Istina vlastitoga ja u množini je.
Pounutrašnjena polifonija.
Pounutrašnjena polifonija.
May 21, 2019
Kein Buch zum Einstieg, keines um es ohne jegliche Vorkenntnis zu lesen. Safranski übertreibt es manchmal mit den akademischen Erläuterungen und macht den Zugang damit nicht gerade leicht.
Und dem Buch fehlt auch eine klare Strukur.
#ReadYo'Shelves
#Non-Fiction
Und dem Buch fehlt auch eine klare Strukur.
#ReadYo'Shelves
#Non-Fiction
January 12, 2024
2.5. Divulgación filosófica para burgueses con copa de cognac en la mano. Notable en algunos momentos, más por su regusto literario (consciente de atraer a un publico borracho de autocomplacencia), que por su contenido. Forma un tanto hueca.
Hace treinta años todavía se podía valorar su biografía filosófica de Heidegger, pese a su densidad y brochazos periodísticos (a mí me dejó a medias, pero reconocí su interés), pero a estas alturas, Safranski me resulta mediocre en su calidad. Divulga, sí, pero expone exageradamente su ideología, lo que le lleva a pontificar.
Meloso para oidos poco dados a los aspectos más existenciales y vivenciales de la filosofía, aunque a veces didáctico (me gustó la forma en que abordó al comienzo la filosofía de Rousseau). El idealismo alemán lo despacha casi como si hubiera leído solamente un párrafo de la wikipedia. No matiza ni contextualiza adecuadamente a Nietzsche (lo pone prácticamente como un precursor del nazismo) y la exposición de Freud es paupérrima, anecdótica incluso, pese al punto literario.
Es más, el libro parece una colección de titubeos con grandes agujeros y que se queda en temáticas suficientemente conocidas. No me convence. Creo que solo sería apto para veinteañeros que se estén iniciando en la filosofía...y ni eso, pues las conclusiones aceptables (respecto a Kant, por ejemplo) son de cajón.
Hace treinta años todavía se podía valorar su biografía filosófica de Heidegger, pese a su densidad y brochazos periodísticos (a mí me dejó a medias, pero reconocí su interés), pero a estas alturas, Safranski me resulta mediocre en su calidad. Divulga, sí, pero expone exageradamente su ideología, lo que le lleva a pontificar.
Meloso para oidos poco dados a los aspectos más existenciales y vivenciales de la filosofía, aunque a veces didáctico (me gustó la forma en que abordó al comienzo la filosofía de Rousseau). El idealismo alemán lo despacha casi como si hubiera leído solamente un párrafo de la wikipedia. No matiza ni contextualiza adecuadamente a Nietzsche (lo pone prácticamente como un precursor del nazismo) y la exposición de Freud es paupérrima, anecdótica incluso, pese al punto literario.
Es más, el libro parece una colección de titubeos con grandes agujeros y que se queda en temáticas suficientemente conocidas. No me convence. Creo que solo sería apto para veinteañeros que se estén iniciando en la filosofía...y ni eso, pues las conclusiones aceptables (respecto a Kant, por ejemplo) son de cajón.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews