In 1864, just prior to the years in which he wrote his greatest novels — Crime and Punishment, The Idiot, The Possessed and The Brothers Karamazov — Fyodor Dostoyevsky (1821–1881) penned the darkly fascinating Notes from the Underground. Its nameless hero is a profoundly alienated individual in whose brooding self-analysis there is a search for the true and the good in a world of relative values and few absolutes. Moreover, the novel introduces themes — moral, religious, political and social — that dominated Dostoyevsky's later works. Notes from the Underground, then, aside from its own compelling qualities, offers readers an ideal introduction to the creative imagination, profundity and uncanny psychological penetration of one of the most influential novelists of the nineteenth century. Constance Garnett's authoritative translation is reprinted here, with a new introduction.
Works, such as the novels Crime and Punishment (1866), The Idiot (1869), and The Brothers Karamazov (1880), of Russian writer Feodor Mikhailovich Dostoyevsky or Dostoevski combine religious mysticism with profound psychological insight.
Fyodor Mikhailovich Dostoevsky composed short stories, essays, and journals. His literature explores humans in the troubled political, social, and spiritual atmospheres of 19th-century and engages with a variety of philosophies and themes. People most acclaimed his Demons(1872) .
Many literary critics rate him among the greatest authors of world literature and consider multiple books written by him to be highly influential masterpieces. They consider his Notes from Underground of the first existentialist literature. He is also well regarded as a philosopher and theologian.
Czy narrator obnaża pewne negatywne cechy społeczeństwa? Może i tak, ale zupełnie nie jestem przekonany do tych przemyśleń… Niezbyt sympatyczna postać, miałem przez większość czasu wrażenie, że gada od rzeczy
"Dręczyło mnie jescze jedno, a mianowicie, że ani nikt nie jest podobny do mnie, ani ja do nikogo. "Ja jestem jeden, a oni to wszyscy" - stwierdzałem w zadumie." Ten cytat dobrze podsumowuje charakter głównej postaci, także ostrzegam, że obcuje się tu z antybohaterem , więc trzeba się nastawić na irytację, ale to dobrze, bo to dobra książka ;)
5/5 Jestem absolutnie zachwycona geniuszem Fiodora Dostojewskiego. Ta książka zwaliła mnie z nóg i jak każda pozycja tego autora - zostanie ze mną na bardzo długo. Obawiam się, że jestem w takim momencie, że gdyby tylko Dostojewski dał mi jakikolwiek swój rękopis (chociażby to była krótka notatka zapisana na serwetce, podczas jedzenia kolacji w restauracji) ja z namaszczeniem analizowałabym każde słowo, które wyszło z pod jego pióra. Jestem przekonana, że ten autor nigdy mnie nie zawiedzie.
To moje pierwsze spotkanie z Dostojewskim. Fascynują mnie jego przemyślenia dotyczące człowieka świadomego i cierpiącego, który nie umie żyć inaczej, chociaż innym zazdrości. Świetnie opisane wewnętrzne konflikty i paradoksy, dużo autoironii, dużo bólu.
Gdybym miała grosik za każdym razem kiedy prostytutka w książce Dostojewskiego pozwala głównemu bohaterowi zrozumieć jego degrengoladę, to miałabym dwa. Nie jest to dużo, ale nadal warte uwagi.
O matko, co ta książka robi z głową. Dosłownie wgryza się w człowieka do tego stopnia, że czytasz pierwszą stronę i już wiesz, że zostawi ślady zębów na długo.
Pierwszą część - monologu, musiałam przeczytać dwa razy. I jest w niej tak wiele rzeczy, z którymi z przerażeniem i obrzydzeniem mogłam się zgodzić, a jednocześnie chciałam się opierać na tyle, że bałam się tego co dalej.
Druga część z kolei sprawiła mi ogrom frustracji na bohatera. Chciałam to jak najszybciej skończyć, ale chciałam też dowiedzieć się o nim wszystkiego. Chciałam nim potrząsnąć, zwyzywać go, a jednocześnie przytulić z całą swoją litością. A przy tym wszystkim, to był tak ciekawy obraz człowieka, że brakuje mi słów.
To taka historia, którą trudno się czyta i przez język, który wymaga ogromnego skupienia i przez to jak wiele się w tym wszystkim kryje, więc co akapit chcesz się zatrzymać i myśleć o tym, ale też przez to jak bardzo jest to przerażające.
Sama nie wiem...Mogę rozwinąć to jak na zajęciach otworzą mi się kolejne szufladki.
Czasem czuje że jest też we mnie troche z podziemnego człowieka, marze ale nic z tym nie robie tylko bezczynnie siedze. Jednak czasem staram się coś zrobić, za czymś dążyć, to mnie od niego odróżnia. Jest on bezczynnym, przekonanym o swojej intelektualnej przewadze nad wszystkimi innymi, którzy są głupcami i nie są go w stanie zrozumieć, szukającym zwady małym człowieczkiem, który pragnąc zostawić za sobą cień szuka poklasku światła jednocześnie się go panicznie bojąc. Tworzy plany uprzykrzenia życia ludziom którzy nawet o nim nie wiedzą.
Rzadko widuje się tak zadufanego w sobie żałosnego, w gruncie rzeczy antybohatera, jednak ten tu jest opisany klasowo, z każdą stroną (2 połowy tego utworu) czujemy coraz większą złość na jego postępowanie, nie dziwie się że w szkole nie miał przyjaciół.
Książka jest szczególnie przestrogą by nie żyć biernie, ale i by nie zamykać się w klatce przekonań o własnym geniuszu i swojej racji
W twórczości Dostojewskiego zawsze powraca motyw edukowania czytelnika poprzez przedstawienie mu postaci doprowadzonych do ekstremów, ale jednak u podstaw mających okrutnie ludzkie i bliskie atrybuty z nadzieją (i założeniem), że tenże 'nawróci się w czas'. Notatki z Podziemia doprowadzają ten koncept do ekstremum, forma zostaje pozostawiona w tyle, zamiast ekspansywnej powieści mamy strumień świadomości, i to jakiej świadomości! Wiele rzeczy można zarzucić (anty)bohaterowi, ale nie brak zrozumienia swojego położenia. To to zrozumienie okazuje się finalnym przekleństwem, poddając w wątpliwość wolną wolę. Pozostaje serce i wiara, iż jeszcze się tam nie dotarło. Pozostaje zawrócić na tej drodze
To Dostojewski pełną gębą podany w krótkim formacie. Opisując piekło egzystencji samym z sobą, tworzy bohatera tak obrzydliwego żeby pozbawić nas do niego współczucia. Ale tego właśnie pragnie Człowiek z podziemia, perwersyjnej satysfakcji z upodlenia. Które choć smakuje dobrze tak naprawdę jest tylko paliwem do samoudręczenia, piekło to nie inni, piekło sami gotujemy w swojej głowie. Choć rosyjski romantyzm każe cierpienie spajać z inteligencją, tak bochater jest o tyle głupi że nie zdaje sobie sprawy że inteligencja potrzebna jest w finezji samobiczowaniu, nie w cierpieniu w ogóle.
Dogłębnie przeprowadzona analiza obu dzieł pozwoliła na odrzucenie hipotezy zerowej (H₀) zakładającej brak związku pomiędzy utworem „2 + 2 = 5” zespołu Radiohead a myślą „2+2=4”, zawartą w Notatkach z Podziemia Dostojewskiego, przy jednoczesnym uzyskaniu wyników wspierających hipotezę alternatywną (H₁) o ich bezpośredniej ciągłości ideowej.