Nutshell

by Ian McEwan

Nutshell is a classic story of murder and deceit, told by a narrator with a perspective and voice unlike any in recent literature. A bravura performance, it is the finest recent work from a true master.

To be bound in a nutshell, see the world in two inches of ivory, in a grain of sand. Why not, when all of literature, all of art, of human endeavour, is just a speck in the universe of possible things.

Genres: Fiction, Book Club, Contemporary, Mystery, Literary Fiction, Audiobook, Thriller

208 pages, Hardcover

First published September 1, 2016

About the author

Ian McEwan studied at the University of Sussex, where he received a BA degree in English Literature in 1970 and later received his MA degree in English Literature at the University of East Anglia.

McEwan's works have earned him worldwide critical acclaim. He won the Somerset Maugham Award in 1976 for his first collection of short stories First Love, Last Rites; the Whitbread Novel Award (1987) and the Prix Fémina Etranger (1993) for The Child in Time; and Germany's Shakespeare Prize in 1999. He has been shortlisted for the Man Booker Prize for Fiction numerous times, winning the award for Amsterdam in 1998. His novel Atonement received the WH Smith Literary Award (2002), National Book Critics' Circle Fiction Award (2003), Los Angeles Times Prize for Fiction (2003), and the Santiago Prize for the European Novel (2004). He was awarded a CBE in 2000. In 2006, he won the James Tait Black Memorial Prize for his novel Saturday and his novel On Chesil Beach was named Galaxy Book of the Year at the 2008 British Book Awards where McEwan was also named Reader's Digest Author of the Year.

McEwan lives in London.

Reviews

[Emmsy]

„Przeciwności losu wymusiły na nas ostrożność i to działa, boli nas, gdy zbliżamy się do ognia lub gdy zbyt mocno kochamy.”

Sięgnęłam po tę pozycję ze względu na tajemniczego narratora, ale zawiodłam się treścią.

„W skorupce orzecha” autorstwa Iana McEwana to książka, która wzbudza mieszane uczucia i niepokój. Narratorem tej opowieści jest nienarodzony jeszcze płód, co samo w sobie jest koncepcją niezwykle oryginalną, lecz jednocześnie budzi pewne zastrzeżenia. Jego perspektywa jest nie tylko zaskakująca, ale też nieco naciągana – jak to możliwe, by nienarodzone dziecko operowało tak wyrafinowanym i dojrzałym językiem?

Bohaterowie tej powieści to Trudy, matka narratora, która ma romans z bratem swojego męża, Claude’em. Głównym wątkiem jest ich spisek mający na celu zamordowanie męża Trudy, aby przejąć jego majątek. Intryga kryminalna, która powinna nadawać powieści tempa i napięcia, niestety nie spełnia oczekiwań. Brakuje jej głębi oraz zaskakujących zwrotów akcji, co sprawia, że fabuła wydaje się płytka i przewidywalna.

Wracając do narratora, płód posiada niewiarygodnie rozwinięty intelekt oraz świadomość. Jego refleksje na temat świata zewnętrznego, sztuki, literatury i moralności są tak dojrzałe, że momentami trudno uwierzyć, że to rzeczywiście myśli istoty, która nie miała jeszcze okazji się narodzić. Ten dysonans pomiędzy wiekiem narratora a jego językiem i przemyśleniami może wywoływać sporą konsternację, a nawet zniechęcić do lektury.

Podsumowując, to książka pełna sprzeczności. Z jednej strony, McEwan zasługuje na uznanie za oryginalność pomysłu i literacki kunszt, z drugiej jednak, zbyt dojrzały język narratora oraz słabo rozwinięty wątek kryminalny pozostawiają wiele do życzenia.

[Patrycja Górczak]

Wcale nie powinno się jej przyjemnie czytać. Dlaczego? Z kilku powodów.
Po pierwsze, pisana jest z perspektywy nienarodzonego dziecka. Nad wyraz mądrego dziecka, co jest nieco deprymujące.
Po drugie - matka nie dba o zaawansowaną już ciążę. Prawie nic nie je, nie przygotowuje się na narodziny, bo po porodzie zamierza oddać dziecko. Dni upływają jej na piciu, zdradzaniu męża i knuciu zbrodni.
Po trzecie - wspomniana zbrodnia. Matka ze swoim kochankiem (który jest bratem jej męża) planują morderstwo. Nienarodzone dziecko jest obserwatorem i mimowolnym świadkiem.

A jednak, mimo tych wszystkich "dziwności" czytało się bardzo przyjemnie. Klasyczna powieść o zbrodni i zdradzie napisana z całkiem innej perspektywy nabiera charakteru.

www.kawazliterami.wordpress.com
www.instagram.com/kawazliterami
www.facebook.com/kawazliterami

[Blondeintrouble]

Kolejna książka Iana McEvana przeczytana w tym roku, niestety nie wywołała u mnie tylu emocji co „W imię dziecka”. Jak dla mnie książka słaba, choć zapowiadała się bardzo ciekawie. Pierwsza rzecz która jest naprawdę niezwykła to narrator, nigdy wcześniej nie czytałam podobnej książki, pod tym względem. Niestety im dalej w las tym gorzej. Tak naprawdę od początku wiemy co się wydarzy, kto będzie brał udział w tym wydarzeniu, jedyną rzeczą, której nie wiemy jest jak zakończy się sytuacja. Chociaż wydaje mi się, że większość osób które czytała bądź czyta tę książkę może się domyślać jakie będzie zakończenie. Książkę czytało mi się bardzo topornie, tak naprawdę ostatnie strony przeleciałam wzrokiem. Jest to jedna z tych książek, które ulatują z naszej głowy zaraz po przeczytaniu.

[Alexandra]

Jedyne co mi się w tej książce podobało to punkt widzenia, z którego prowadzona jest narracja. Mamy perspektywe nienarodzonego dziecka. Wyjątkowy pomysł.
Ogólnie książka słaba. Słaba intryga. Ponad 200 stron obrzydliwych opisów "miłości" kochanków i ich przygotowania do morderstwa... Nic ciekawego. Nie polecam.

[Weronika]

Już od samego początku zawiodło mnie to, że "tajemniczy narrator" to po prostu 9miesięczny płód w brzuchu matki!
Jedyna myśl, która przychodzi mi do głowy to to, że ta książka jest jakąś przekombinowaną kampanią pro life.
Podobał mi się styl, ale było dość nudno. Może miałam inne oczekiwania.

[Jagodas]

Sama historia nie jest wyszukana ale pomysł i sposób narracji - rewelacyjny!

[Sei]

Pojebane ale zajebiste

[Haniax]

na początku bardzo mi się podobało ze względu na raczej niespotykany pomysł, ale potem jakoś nic szczególnego się nie działo

[Nina]

4,25⭐️ Wow! Styl pisania Ian McEwana bardzo mi odpowiada, a sposób narracji tego opowiadania jest nie do podrobienia! Podziwiam naprawdę za wyobraźnię.

[Jakub Szestowicki]

Ian McEwan wciąż w złej formie