Written in the splendid bareness of her late style, these pages are Marguerite Duras's theory of literature: comparing a dying fly to the work of style; remembering the trance and incurable disarray of writing; recreating the last moments of a British pilot shot during World War II and buried next to her house; or else letting out a magisterial, so what? To question six decades of storytelling, all the essays together operate as a deceitful, yet indispensable confession.
Marguerite Germaine Marie Donnadieu, (4 April 1914 -3 March 1996) known as Marguerite Duras, was a French novelist, playwright, screenwriter, essayist, and experimental filmmaker.
Her script for the film Hiroshima mon amour (1959) earned her a nomination for Best Original Screenplay at the Academy Awards.
Czytam tę książkę i już myślę o powrocie. Zapamiętuję momenty, żeby przetrawić je jeszcze raz, w innym czasie, kiedy stanę się inną osobą albo znów się zgubię. Bo to książka dla zagubionych. W pisaniu. W życiu. Zbiór dotyka nicości i kompulsji pisania wbrew rozpadowi znaczenia. Każdy esej (opowiadanie? relacja? monolog?) wydaje się skonstruowany wokół tematu, przez który autorka się nie przewierca – tylko opukuje przedmioty rozważań dookoła, równocześnie ze strachem i wściekłością. Nie, o tym nie można pisać – mówi. Ale pisze, okrąża rzecz jak drapieżnik. Wśród tematów pojawia się zamieszkiwanie, śmierć, sztuka, starożytny Rzym. Niewysłowiony smutek wypływa tak samo ze śmierci muchy i grobu młodego pilota, który zginął w ostatni dzień wojny. Pisanie to w ujęciu Duras mistyczny akt przeciwstawiania się nicości. Samotny proces konstruuje rzeczywistość dookoła. Brak tematu to temat. Pisanie to zataczanie kół. Błądzenie. Znajdowanie się w błądzeniu. Widzę w tym rodzaj pocieszenia.