What do you think?
The Nova Trilogy #1
The Soft Machine
In Naked Lunch, William S. Burroughs revealed his genius. In The Soft Machine he begins an adventure that will take us even further into the dark recesses of his imagination, a region where nothing is sacred, nothing taboo. Continuing his ferocious verbal assault on hatred, hype, poverty, war, bureaucracy, and addiction in all its forms, Burroughs gives us a surreal space odyssey through the wounded galaxies in a book only he could create.
184 pages, Paperback
First published January 1, 1961
About the author
William S. Burroughs
389 books7,353 followersWilliam Seward Burroughs II, (also known by his pen name William Lee) was an American novelist, short story writer, essayist, painter, and spoken word performer.
A primary figure of the Beat Generation and a major postmodernist author, he is considered to be "one of the most politically trenchant, culturally influential, and innovative artists of the 20th century".
His influence is considered to have affected a range of popular culture as well as literature. Burroughs wrote 18 novels and novellas, six collections of short stories and four collections of essays.
Five books have been published of his interviews and correspondences. He also collaborated on projects and recordings with numerous performers and musicians, and made many appearances in films.
He was born to a wealthy family in St. Louis, Missouri, grandson of the inventor and founder of the Burroughs Corporation, William Seward Burroughs I, and nephew of public relations manager Ivy Lee. Burroughs began writing essays and journals in early adolescence. He left home in 1932 to attend Harvard University, studied English, and anthropology as a postgraduate, and later attended medical school in Vienna. After being turned down by the Office of Strategic Services and U.S. Navy in 1942 to serve in World War II, he dropped out and became afflicted with the drug addiction that affected him for the rest of his life, while working a variety of jobs. In 1943 while living in New York City, he befriended Allen Ginsberg and Jack Kerouac, the mutually influential foundation of what became the countercultural movement of the Beat Generation.
Much of Burroughs's work is semi-autobiographical, primarily drawn from his experiences as a heroin addict, as he lived throughout Mexico City, London, Paris, Berlin, the South American Amazon and Tangier in Morocco. Finding success with his confessional first novel, Junkie (1953), Burroughs is perhaps best known for his third novel Naked Lunch (1959), a controversy-fraught work that underwent a court case under the U.S. sodomy laws. With Brion Gysin, he also popularized the literary cut-up technique in works such as The Nova Trilogy (1961–64). In 1983, Burroughs was elected to the American Academy and Institute of Arts and Letters, and in 1984 was awarded the Ordre des Arts et des Lettres by France. Jack Kerouac called Burroughs the "greatest satirical writer since Jonathan Swift", a reputation he owes to his "lifelong subversion" of the moral, political and economic systems of modern American society, articulated in often darkly humorous sardonicism. J. G. Ballard considered Burroughs to be "the most important writer to emerge since the Second World War", while Norman Mailer declared him "the only American writer who may be conceivably possessed by genius".
Burroughs had one child, William Seward Burroughs III (1947-1981), with his second wife Joan Vollmer. Vollmer died in 1951 in Mexico City. Burroughs was convicted of manslaughter in Vollmer's death, an event that deeply permeated all of his writings. Burroughs died at his home in Lawrence, Kansas, after suffering a heart attack in 1997.
A primary figure of the Beat Generation and a major postmodernist author, he is considered to be "one of the most politically trenchant, culturally influential, and innovative artists of the 20th century".
His influence is considered to have affected a range of popular culture as well as literature. Burroughs wrote 18 novels and novellas, six collections of short stories and four collections of essays.
Five books have been published of his interviews and correspondences. He also collaborated on projects and recordings with numerous performers and musicians, and made many appearances in films.
He was born to a wealthy family in St. Louis, Missouri, grandson of the inventor and founder of the Burroughs Corporation, William Seward Burroughs I, and nephew of public relations manager Ivy Lee. Burroughs began writing essays and journals in early adolescence. He left home in 1932 to attend Harvard University, studied English, and anthropology as a postgraduate, and later attended medical school in Vienna. After being turned down by the Office of Strategic Services and U.S. Navy in 1942 to serve in World War II, he dropped out and became afflicted with the drug addiction that affected him for the rest of his life, while working a variety of jobs. In 1943 while living in New York City, he befriended Allen Ginsberg and Jack Kerouac, the mutually influential foundation of what became the countercultural movement of the Beat Generation.
Much of Burroughs's work is semi-autobiographical, primarily drawn from his experiences as a heroin addict, as he lived throughout Mexico City, London, Paris, Berlin, the South American Amazon and Tangier in Morocco. Finding success with his confessional first novel, Junkie (1953), Burroughs is perhaps best known for his third novel Naked Lunch (1959), a controversy-fraught work that underwent a court case under the U.S. sodomy laws. With Brion Gysin, he also popularized the literary cut-up technique in works such as The Nova Trilogy (1961–64). In 1983, Burroughs was elected to the American Academy and Institute of Arts and Letters, and in 1984 was awarded the Ordre des Arts et des Lettres by France. Jack Kerouac called Burroughs the "greatest satirical writer since Jonathan Swift", a reputation he owes to his "lifelong subversion" of the moral, political and economic systems of modern American society, articulated in often darkly humorous sardonicism. J. G. Ballard considered Burroughs to be "the most important writer to emerge since the Second World War", while Norman Mailer declared him "the only American writer who may be conceivably possessed by genius".
Burroughs had one child, William Seward Burroughs III (1947-1981), with his second wife Joan Vollmer. Vollmer died in 1951 in Mexico City. Burroughs was convicted of manslaughter in Vollmer's death, an event that deeply permeated all of his writings. Burroughs died at his home in Lawrence, Kansas, after suffering a heart attack in 1997.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
September 24, 2026
"– To bierze się doustnie – oczywiście sobie to wstrzykniesz – pamiętaj, że lepiej cierpieć przez miesiąc, zobaczysz – od tego nałogu się umiera, czyż nie?
I obdarza mnie przeciągłym, straszliwym ludzkim spojrzeniem."
"Kończyli nam się pośrednicy - znikali w srebrnych lustrach z roku 1910, w wirujących łopatach wentylatorów czasem ginęli rozwiewani przez powiewy przegniłej morskiej bryzy - w głębi zatoki czerwony jadowity wąż morski desperacko płynie przez ścieki - spod moskitiery bucha słodki kamforowy zapach podgrzewanego opium – podłoga zżarta przez termity ugina się pod naszymi stopami niczym gąbka - albatros skulony o świcie na przerdzewiałym stalowym dachu."
"– Śmierci, przybywaj."
"Zostałem więc jawnym agentem, nie wiem, dla kogo pracuję, polecenia odczytuję ze znaków drogowych, gazet i strzępów rozmów, wychwytuję je z powietrza jak sepy kradnące sobie padlinę z dziobów."
"Błękitna mgła napełnia studnię i odcina powietrze, nie możemy już mówić. Moje dłonie zapadają się w jego ciele. Zasypiamy w ciele tego drugiego. Zapachy dłoni i brzucha. Budzi nas stojące w zenicie słońce, cienie ostów rozszarpują nasze miękkie nocne ciała."
"Z pokorą uległem, w pasywnej pozie umieram,"
"Wszędzie był chłód w powietrzu i w naszych ciałach."
"Pan Bóg Paniki zapełnia puste ulice smutną muzyką, a oszalały wehikuł czasu wznieca huragan wśród lat i stuleci - wiatr w zakurzonych biurach i archiwach - archiwa zarządu rozrzucone po śmietniskach planety - książki kodowe niegdyś wszechpotężnego zarządu, który kontrolował żelaznym pazurem rozkoszy i bólu uczucia i ruchy planety, począwszy od jej narodzin aż po jej śmierć - struktura rzeczywistości rozpada się w cichej eksplozji - papierowy księżyc i drzewa z muślinu, rozdarcia na srebrzystoczarnym niebie, pokrywa świata spływa w strugach deszczu."
„Wzywamy bojowników wszelkich narodowości - przeciąć linie słów – zmienić języki - otworzyć przejścia – rozwibrować gości – pył słów - pył obrazów - przewrót w Szarej Maszynowni"
"Chłopak zrzucił pordzewiałe ciało i miejski pył podgrzewa kit czarna zarzygana pościel żółta febra w panamskich barakach zapach deszczu pod stalowym dachem brudne ubrania metaliczne przekrwione zwierzęce oczy ruszty czarnych rozkoszy aromatyczne kwieciste ciała na zmianę z cieknącymi ciałami w stanie rozkładu, gdy pęka różowa skorupka."
"Oczy ma spokojne i smutne jak mały kotek,"
"Chłodny uliczny bruk, w oddali południowe podmuchy, dawno temu chłopiec boso nad strumieniem bujał się na żerdzi, śledząc wzrokiem klucz gęsi przecinający sine wieczorne niebo, i nagle wzniósł się nad strumień, nad ulicę, nad dom i spojrzał z góry na kolejowe tory. Nie bał się wysokości. Gdy wrócił, poszedł na poddasze przerobione na pracownię i powiedział o tym ojcu.
– Umiem latać, tato.
– Nie mamy takich umiejętności, synu."
"magnetofon przewija powoli taśmę, miażdżąc na metalowy pył radioaktywny opad słów rozpadających się miast. Pył słów brudzi mu ubranie, gdy wpada w dziurę między światami."
"Podszepty stworzonego przeze mnie w kłębach opiumowego dymu świata unoszą się w czasie, najsmutniejsze kwestie z filmów wyryte na zmrożonych szybach, pył unoszący się po ulicach i rozbebeszonych budynkach, widmowi dozorcy, szarawy jesienny chłód kładzie się w zasnutych popiołem lodowatych korytarzach... petycja stworzona przez moje dawne ja..."
"Przeciąć ciągi słów. Przeciąć ciągi dźwięków. Wymazać obrazy do kontroli umysłów. Zniszczyć maszynę nadzoru. Spalić księgi. Zabić kapłanów. Zabić! Zabić! Zabić!"
"– Tak po prostu – czas po prostu czas – osobiście nie mam nic przeciwko, żeby cała ta kupa gówna wyleciała w powietrze – przeżyłem już niejedną novę – urodziłem się w żarze novej.
– Cóż, panie Martin. Chyba każde urodziny takie są.
– Nie zgodziłbym się – w każdym razie już na mnie czas – wybuchowy bilet nie pozostawia zbyt wiele czasu;"
"to, czym byłem, jest teraz tylko puszczoną wstecz ścieżką dźwiękową"
"obskurny pokój przesycony zapachem gnijących twarzy, cienie samochodów mkną po różowej tapecie."
"Delikatny mechanizm to ludzkie ciało w stanie oblężenia, permanentnego ataku chmary głodnych pasożytów o różnych nazwach, które są żarłoczne z natury, a ich jedynym celem jest jedzenie."
"Substancje te mogłyby usunąć z naszej planety to, co nazywamy lękiem. Jako że wszystkie monopolistyczne i hierarchiczne systemy są zasadniczo zakorzenione w lęku, nie powinno zaskakiwać, że stosowanie kuracji apomorfinowej i próby zsyntetyzowania udoskonalonej wersji tej substancji spotykają się ze sprzeciwem ze strony pewnych nudnie przewidywalnych trybików delikatnego mechanizmu."
I obdarza mnie przeciągłym, straszliwym ludzkim spojrzeniem."
"Kończyli nam się pośrednicy - znikali w srebrnych lustrach z roku 1910, w wirujących łopatach wentylatorów czasem ginęli rozwiewani przez powiewy przegniłej morskiej bryzy - w głębi zatoki czerwony jadowity wąż morski desperacko płynie przez ścieki - spod moskitiery bucha słodki kamforowy zapach podgrzewanego opium – podłoga zżarta przez termity ugina się pod naszymi stopami niczym gąbka - albatros skulony o świcie na przerdzewiałym stalowym dachu."
"– Śmierci, przybywaj."
"Zostałem więc jawnym agentem, nie wiem, dla kogo pracuję, polecenia odczytuję ze znaków drogowych, gazet i strzępów rozmów, wychwytuję je z powietrza jak sepy kradnące sobie padlinę z dziobów."
"Błękitna mgła napełnia studnię i odcina powietrze, nie możemy już mówić. Moje dłonie zapadają się w jego ciele. Zasypiamy w ciele tego drugiego. Zapachy dłoni i brzucha. Budzi nas stojące w zenicie słońce, cienie ostów rozszarpują nasze miękkie nocne ciała."
"Z pokorą uległem, w pasywnej pozie umieram,"
"Wszędzie był chłód w powietrzu i w naszych ciałach."
"Pan Bóg Paniki zapełnia puste ulice smutną muzyką, a oszalały wehikuł czasu wznieca huragan wśród lat i stuleci - wiatr w zakurzonych biurach i archiwach - archiwa zarządu rozrzucone po śmietniskach planety - książki kodowe niegdyś wszechpotężnego zarządu, który kontrolował żelaznym pazurem rozkoszy i bólu uczucia i ruchy planety, począwszy od jej narodzin aż po jej śmierć - struktura rzeczywistości rozpada się w cichej eksplozji - papierowy księżyc i drzewa z muślinu, rozdarcia na srebrzystoczarnym niebie, pokrywa świata spływa w strugach deszczu."
„Wzywamy bojowników wszelkich narodowości - przeciąć linie słów – zmienić języki - otworzyć przejścia – rozwibrować gości – pył słów - pył obrazów - przewrót w Szarej Maszynowni"
"Chłopak zrzucił pordzewiałe ciało i miejski pył podgrzewa kit czarna zarzygana pościel żółta febra w panamskich barakach zapach deszczu pod stalowym dachem brudne ubrania metaliczne przekrwione zwierzęce oczy ruszty czarnych rozkoszy aromatyczne kwieciste ciała na zmianę z cieknącymi ciałami w stanie rozkładu, gdy pęka różowa skorupka."
"Oczy ma spokojne i smutne jak mały kotek,"
"Chłodny uliczny bruk, w oddali południowe podmuchy, dawno temu chłopiec boso nad strumieniem bujał się na żerdzi, śledząc wzrokiem klucz gęsi przecinający sine wieczorne niebo, i nagle wzniósł się nad strumień, nad ulicę, nad dom i spojrzał z góry na kolejowe tory. Nie bał się wysokości. Gdy wrócił, poszedł na poddasze przerobione na pracownię i powiedział o tym ojcu.
– Umiem latać, tato.
– Nie mamy takich umiejętności, synu."
"magnetofon przewija powoli taśmę, miażdżąc na metalowy pył radioaktywny opad słów rozpadających się miast. Pył słów brudzi mu ubranie, gdy wpada w dziurę między światami."
"Podszepty stworzonego przeze mnie w kłębach opiumowego dymu świata unoszą się w czasie, najsmutniejsze kwestie z filmów wyryte na zmrożonych szybach, pył unoszący się po ulicach i rozbebeszonych budynkach, widmowi dozorcy, szarawy jesienny chłód kładzie się w zasnutych popiołem lodowatych korytarzach... petycja stworzona przez moje dawne ja..."
"Przeciąć ciągi słów. Przeciąć ciągi dźwięków. Wymazać obrazy do kontroli umysłów. Zniszczyć maszynę nadzoru. Spalić księgi. Zabić kapłanów. Zabić! Zabić! Zabić!"
"– Tak po prostu – czas po prostu czas – osobiście nie mam nic przeciwko, żeby cała ta kupa gówna wyleciała w powietrze – przeżyłem już niejedną novę – urodziłem się w żarze novej.
– Cóż, panie Martin. Chyba każde urodziny takie są.
– Nie zgodziłbym się – w każdym razie już na mnie czas – wybuchowy bilet nie pozostawia zbyt wiele czasu;"
"to, czym byłem, jest teraz tylko puszczoną wstecz ścieżką dźwiękową"
"obskurny pokój przesycony zapachem gnijących twarzy, cienie samochodów mkną po różowej tapecie."
"Delikatny mechanizm to ludzkie ciało w stanie oblężenia, permanentnego ataku chmary głodnych pasożytów o różnych nazwach, które są żarłoczne z natury, a ich jedynym celem jest jedzenie."
"Substancje te mogłyby usunąć z naszej planety to, co nazywamy lękiem. Jako że wszystkie monopolistyczne i hierarchiczne systemy są zasadniczo zakorzenione w lęku, nie powinno zaskakiwać, że stosowanie kuracji apomorfinowej i próby zsyntetyzowania udoskonalonej wersji tej substancji spotykają się ze sprzeciwem ze strony pewnych nudnie przewidywalnych trybików delikatnego mechanizmu."
June 9, 2016
Operacja na otwartym mózgu, bez znieczulenia i bez trzymanki. Kce wincyj.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews