Open Secrets

by Alice Munro

In these eight tales, Munro evokes the devastating power of old love suddenly recollected. She tells of vanished schoolgirls and indentured frontier brides and an eccentric recluse who, in the course of one surpassingly odd dinner party, inadvertently lands herself a wealthy suitor from exotic Australia. And Munro shows us how one woman's romantic tale of capture and escape in the high Balkans may end up inspiring another woman who is fleeing a husband and lover in present-day Canada.

Carried away --
A real life --
The Albanian virgin --
Open secrets --
The Jack Randa hotel --
A wilderness station --
Spaceships have landed --
Vandals

Genres: Short Stories, Fiction, Canada, Contemporary, Literary Fiction, Nobel Prize, Literature

294 pages, Paperback

First published January 1, 1994

About the author

Collections of short stories of noted Canadian writer Alice Munro of life in rural Ontario include Dance of the Happy Shades (1968) and Moons of Jupiter (1982); for these and vivid novels, she won the Nobel Prize of 2013 for literature.

People widely consider her premier fiction of the world. Munro thrice received governor general's award. She focuses on human relationships through the lens of daily life. People thus refer to this "the Canadian Chekhov."

(Arabic: أليس مونرو)
(Persian: آلیس مانرو)
(Russian Cyrillic: Элис Манро)
(Ukrainian Cyrillic: Еліс Манро)
(Bulgarian Cyrillic: Алис Мънро)
(Slovak: Alice Munroová)
(Serbian: Alis Manro)

Reviews

[Weronika]

4,5 ⭐️ Pięknie napisane, niebanalne i niekiedy bardzo poruszające opowieści. Niektóre wątki stawały się momentami twardymi orzechami do zgryzienia, więc kiedy dwa czy trzy razy wzięłam tą książkę w codzienną podróż na studia, nie było łatwo odciąć się od zgiełku i w pełni załapać często ukryty pomiędzy wierszami prawdziwy sens historii. Nie mniej jednak warto sięgnąć po lekturę owej autorki. Mnie na pewno zainteresowała do dalszego czytania zbiorów opowieści, których z tego co mi wiadomo, zostało wydanych całkiem sporo.

[Agnieszka Dobiesz]

"W rzece zostało jeszcze trochę wody, na tyle, żeby się dało wypłynąć łódką, i w sierpniową niedzielę wypłynął jakiś metodystyczny kaznodzieja. Modlił się o deszcz podczas publicznego nabożeństwa. Ale łódź miała drobny przeciek i woda zaczęła się wlewać do środka, zmoczyła mu nogi i wreszcie łódź zatonęła, a pastor stał tak w wodzie, niemal do pasa. Czy to był wypadek, czy złośliwy kawał? Powiadali, że wszystkie jego modlitwy są wysłuchiwane, tylko na opak."

[Książkowa Wrona]

Ogromne zaskoczenie, przepiękne, delikatne, pełne spokoju opowieści. Nie mogę ocenić ich niżej.

[Kamila]

Wygląda na to, że nie potrafię docenić geniuszu noblistki, nie będę pisać, że zachwyca jak nie zachwyca.

Książka nudna, starająca się imitować prawdziwe życie, ale w sposób nieudolny, nienaturalny (pełno w opowiadaniach zaskakujących par, wypadków, ale i nie zabrakło porwania przez kosmitów), przesadzony i ogólnie nieciekawy. Każde z opowiadań kończy się tajemniczo, bez wyjaśnienia co tak naprawdę się stało, ale przy tym nie czułam najmniejszej potrzeby, żeby się nad tym zastanawiać. Cała akcja toczy się w małym kanadyjskim miasteczku, w połowie zeszłego stulecia, przez co opisywane problemy i styl życia są odległe dla polskiego czytelnika.
Wychwalane różnorodne formy sprowadzają się do tego, że niektóre opowiadania są podzielone na numerowane części, a inne nie, i w mniej więcej połowie z nich część narracji prowadzona jest w formie listu.
Starałam się docenić, ale nie dałam rady. Nic ciekawego.

[Margolcia]

W polskim tłumaczeniu Anny Przedpełskiej-Trzeciakowskiej Jawne tajemnice wydało Wydawnictwo WAB Grupa Wydawnicza Foksal z Warszawy. Jawne tajemnice to jedna z historii, jakie poznajemy w tym zbiorku. Alice Munro, przecież, to mistrzyni krótkiej formy. Trochę balzakowskie portrety kobiet w różnych fazach życia, z emocjami w skali od najmniej intensywnych do kipiących dodatnimi bądź ujemnymi implikacjami. Chwilami reporterskie opowieści, jakby zza szyby, przez pryzmat czasu lub ostygłych we wspomnieniach zdarzeń. Po każdej historii, trzeba złapać oddech, wrócić do zwykłych zajęć, codziennych spraw, bo wtedy dopiero przychodzą przemyślenia. Sprytny zamysł literacki autorki. Ja jednak czułam się czasem tym zmęczona, myślę, że dobrze wyreżyserowane nowelki filmowe, mogłyby być bardzo ciekawe.