Tokyo, 1912. The closed world of the ancient aristocracy is being breached for the first time by outsiders - rich provincial familes, a new and powerful political and social elite. Kiyoaki has been raised among the elegant Ayakura family - members of the waning aristocracy - but he is not one of them. Coming of age, he is caught up in the tensions between old and new, and his feelings for the exquisite, spirited Satoko, observed from the sidelines by his devoted friend Honda. When Satoko is engaged to a royal prince, Kiyoaki realises the magnitude of his passion.
Yukio Mishima (三島 由紀夫) was born in Tokyo in 1925. He graduated from Tokyo Imperial University’s School of Jurisprudence in 1947. His first published book, The Forest in Full Bloom, appeared in 1944 and he established himself as a major author with Confessions of a Mask (1949). From then until his death he continued to publish novels, short stories, and plays each year. His crowning achievement, the Sea of Fertility tetralogy—which contains the novels Spring Snow (1969), Runaway Horses (1969), The Temple of Dawn (1970), and The Decay of the Angel (1971)—is considered one of the definitive works of twentieth-century Japanese fiction. In 1970, at the age of forty-five and the day after completing the last novel in the Fertility series, Mishima committed seppuku (ritual suicide)—a spectacular death that attracted worldwide attention.
იაპონურ ლიტერატურას თითქმის არ ვიცნობ, თუმცა მუდმივად ვცდილობ თუ რაიმე საინტერესოს მოვკრავ თვალს ხასიათიც შევუსაბამო.
ეს წიგნი ძალიან შემთხვევით მომხვდა ხელში და სათაურივით ჰაეროვნად იკითხება ბოლომდე, სიუჟეტი ძალიან დინამიურია, მაგრამ თითქოს რაღაც უხილავი მარწუხები არ გიშვებენ და გაიძულებენ ბოლომდე მიყვე.
ნამდვილად საკმაოდ იშვიათი ლიტერატურული ნამუშევარია - კითხვის დროს მუდმივად ვფიქრობდი ‘ღმერთო რა ლამაზი წიგნია’, სილამაზის სრული მნიშვნელობით, ასეთი ჰაეროვნება, დახვეწილობა, ემოცია და ფილოსოფია.
ჩემი პირველი გადაკვეთაა მიშიმასთან. ძალიან კარგია, თავიდან ბოლომდე იაპონური რომანია და თითოეული ტერმინი სიუჟეტში ან სქოლიოში მაინცაა ახსნილი. თხრობა თითქოს მდორედ მიდის, გადუნებს, გგონია აკონტროლებ სიტუაციას და უცებ სიუჟეტი სხვანაირად ვითარდება, რაც თავისებურ კომფორტს გაძლევს, რომ თან მოდუნდე, თან სიურპრიზებს ელოდო. პერსონაჟები კარგადაა ჩაშლილი და არაფრის მომცემი გმირები თითქმის არ გვხვდება რომანში. ერთი რაც ცოტა დამღლელია, არის ყოველ მეხუთე წინადადებაში შედარებები. მესმის კი, ლამაზია, იაპონიაა, უხდება, თუმცა სიხშირე მაინც მეზედმეტა. მთლიანობაში კარგი რომანია და ტეტრალოგიის იმ 2 რომანსაც წავიკითხავ, თუა ხელმისაწვდომი
ძალიან ლამაზი და სევდიანი საკითხავია. მამშვიდებდა იაპონური ბაღების და ბუნების აღწერების კითხვა. საბოლოოდ 3 ვარსკვლავის დაწერას ვაპირებდი, იმიტომ რომ საჩემო თითქოს მაინც არ იყო. ვერ ვწვდები მთავარი პერსონაჟის საქციელს და განცდებს. მაგრამ მაინც 4-ის დაწერა გადავწყვიტე, ალბათ მხოლოდ იმის გამო, რომ ჩვენი მიმდინარე ამბებიდან და თანამედროვე აჩქარებული ტემპიდან ყურადღების გადასატანად დავიწყე კითხვა და თავის საქმე მშვენივრად შეასრულა. სრულიად განსხვავებულ კულტურასა და ეპოქაზე კითხვამ დამამშვიდებლად იმოქმედა ჩემზე. ასე რომ პერსონაჟების განცდებს ბოლომდე ვერ გავუგე, მაგრამ წიგნი მაინც მომეწონა.
მიშიმა უბრალოდ მიყვარს! ლიტერატურის ისტორიაში იშვიათია ასეთი ესტეთი. მშვენიერება მიშიმასათვის რელიგიის რანგშია აყვანილი და კლასიკურ ფორმულასაც იმეორებს - მშვენიერება ტრაგიკული და დასჯადია. ასევეა ახალგაზრდობა და სიყვარულიც - ორთავე მშვენიერი, მყიფე და ტრაგიკულია. ცალკე უნდა აღვნიშნო ძვირფასი თათია სენსეი, რომელსაც საოცრად ლამაზად აქვს თარგმნილი და როგორც გამანდო, მეორე წიგნის თარგმანიც დასრულებული აქვს. იმედია, მალე ვიხილავთ მეორე წიგნსაც ამ ტეტრალოგიისა.
საოცარი წიგნია, თითქოს ველოდი მსგავს დასასრულს, მაგრამ მაინც უდიდესი შეუქცევადი ემოცია დამიტოვა, ამ სამყაროს რეალობა ეჯახება, ახალგაზრდულ სიყვარულს და რატომღაც ახალგაზრდული სიყვარული მუდამ მარცხდება ამ ბრძოლაში.. იღუმენიას სიტყვები, რომ ყველაფერი მიზეზ-შედეგობრივი კავშირია და ეს სამყარო ერთი დიდი ქსელია, იმას ნიშნავს რომ ან ეპოქაში დასრულდა მათი სიყვარული მაგრამ სადღაც ის განაგრძობს არსებობას, და კიოაკის ბოლო სიზმარი, რომ ისევ შეხვდებიან… საოცარი წიგნია, მწერლის შედარებები ცალკე საოცრება 🩷
ნელია, მაგრამ კარგი მისი მხრივ, პერსონაჟების სახელების დამახსოვრება ჩელენჯია ამ წიგნში. უკვე 300 გვერდზე მივხვდი ვინ ვინ იყო ისიც ძლივს. ისე ძალიან კარგი წასაკითხი და რეალისტური დასასრული აქვს.