Jump to ratings and reviews
Rate this book

A Field Guide to Getting Lost

Rate this book
Whether she is contemplating the history of walking as a cultural and political experience over the past two hundred years (Wanderlust), or using the life of photographer Eadweard Muybridge as a lens to discuss the transformations of space and time in late nineteenth-century America (River of Shadows), Rebecca Solnit has emerged as an inventive and original writer whose mind is daring in the connections it makes. A Field Guide to Getting Lost draws on emblematic moments and relationships in Solnit's own life to explore the issues of wandering, being lost, and the uses of the unknown. The result is a distinctive, stimulating, and poignant voyage of discovery.

209 pages, Paperback

First published July 7, 2005

Loading...
Loading...

About the author

Rebecca Solnit

123 books8,494 followers
Writer, historian, and activist Rebecca Solnit is the author of more than twenty books on feminism, western and indigenous history, popular power, social change and insurrection, wandering  and walking, hope and disaster, including Call Them By Their True Names (Winner of the 2018 Kirkus Prize for Nonfiction), Cinderella Liberator, Men Explain Things to Me, The Mother of All Questions, and Hope in the Dark, and co-creator of the City of Women map, all published by Haymarket Books; a trilogy of atlases of American cities, The Faraway Nearby, A Paradise Built in Hell: The Extraordinary Communities that Arise in Disaster, A Field Guide to Getting Lost, Wanderlust: A History of Walking, and River of Shadows: Eadweard Muybridge and the Technological Wild West (for which she received a Guggenheim, the National Book Critics Circle Award in criticism, and the Lannan Literary Award). Her forthcoming memoir, Recollections of My Nonexistence, is scheduled to release in March, 2020. A product of the California public education system from kindergarten to graduate school, she is a columnist at the Guardian and a regular contributor to Literary Hub.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
6,964 (31%)
4 stars
8,028 (36%)
3 stars
5,087 (23%)
2 stars
1,532 (6%)
1 star
389 (1%)
Displaying 1 - 30 of 115 reviews
Profile Image for Mostafa Alipour.
92 reviews60 followers
February 8, 2024
و نترسیم از گم شدن!
هشدار! این ریویو بطور غیر معمولی طولانی خواهد بود، اگر حوصله کافی برای اتمام متن ندارید(که البته در جامعه کتابخوان ها کمی عجیب به نظر می‌رسه) به راحتی گذر کنید!
دلیل طولانی شدن این متن قطعا لذت بی حدی هست که از این کتاب بردم. توی آپدیت ها هم به این اشاره کرده بودم که شاید اگر روزی قصد داشتم چیزی بنویسم، احتمالا اشتراکات زیادی با این جستارها داشت، ولی خب قطعا به این کیفیت از کار در نمی‌اومد!
و اما برگردیم به کتاب:
بارها به این اشاره کردم که هیچ نویسنده‌ای برای من بلندی و عمق اورهان پاموک نیست، لذتی که از تک تک کتابهاش بردم غیر قابل وصفه و گل سرسبد اونها قطعا "کتاب سیاه" هست. این کتاب از جهت دیگه‌ای هم برای من خاطره انگیز هست. اولین بار که بطور جدی تصمیم گرفتم ریویو بنویسم با کتاب سیاه پاموک وارد این فضا شدم. هر بخش از کتاب سیاه با جمله زیبایی شروع می‌شه و دورنمایی از محتویات اون بخش هست. من هم به تقلید ریویو رو همینطور آغاز کردم. با یک سوال، سوالی که کتابی به این حجم براش نوشته شده. "آیا حاضریم عزیزی رو از دست بدیم تا خودمون رو پیدا کنیم؟" بین گم شدن و پیدا شدن رابطه مستقیمی وجود داره. گاهی اوقات گمشده پیدا شدنی نیست و ما در حین گشتن به دنبال شی یا شخص مورد نظر دست آورد غیرمنتظره‌ای برای ما داره، چیزی که در حالت عادی انتظارش رو نداشتیم. چون چیزی مارو از مسیر قبلی و از پیش تعیین شده منحرف کرده. چه بسا که یافته جدید به قدری ارزشمند باشه که دیگه نیازی به تلاش برای ادامه جستجو و پیدا کردن گمشده اصلی نبینیم.
سوال بالا برای شرایط گم شدن های ناخودآگاه هست، گم شدن هایی که از کنترل ما خارجه. اما اگر در گم شدن نفعی نهفته شده چرا ما بطور خودآگاه خودمون رو گم نکنیم؟! گم بشیم، شاید ماهم خودمون رو پیدا کردیم!
تا حالا به این موضوع فکر کردید که بخش بسیار بزرگی از دنیا برای ما ناشناخته است و حتی تا آخر عمر هم ناشناخته باقی می‌مونه. چقدر حاضریم برای کاهش ناشناخته ها ریسک کنیم؟
جمله معروفی از رمان "ابله" فیودور داستایفسکی بارها به گوشمون خورده.
اطمینان داشته باشید که خوشبختی کریستف کلمب زمانی نبود که آمریکا را کشف کرد بلکه زمانی خوشبخت بود که می کوشید آن را کشف کند.

جستجوی هر ناشناخته‌ای پر از لذته، یا حتی به تعبیر داستایفسکی نوعی از خوشبختیه. قطعا خیلی قبل تر از این حرف ها بشر با این لذت آشنا شد و مطلب جدیدی نیست، اما تفاوت مهم در چیز دیگه‌ای هست. زندگی در دنیای امروز با زمانی که جملاتی مشابه جمله داستایفسکی در مدح جستجوی ناشناخته ها نوشته می‌شد تفاوت فاحشی پیدا کرده. درگیر روزمره بودن و ملال جز جدایی ناپذیر زندگی ماست، دنیایی که اگر ساعتهاهم به بازه روز اضافه بشه بازهم آرزوی یک نفس راحت چیزی جز سراب نیست. نه اینکه بخوام بزرگی کار گذشتگان رو زیر سوال ببرم اما ارزش جستجو در این مواقع هست که آشکار می‌شه، در همین شلوغی ها و نبود آرامش.
من هم مثل سولنیت عاشق این هستم که از مسیرم بیرون بزنم، ورای ناشناخته ها. دوست دارم راه برگشتم رو با چندین کیلومتر اضافه پیدا کنم. گم شدن برای من سخت و به ندرت اتفاق می‌افته، حداقل در فضای شهرها، اغلب با اولین عبور نشانه های کافی برای ثبت در خاطرم می‌مونه. فارغ از این توانایی ترسی هم از بابت گم شدن احتمالی ندارم. حتی بدون استفاده از مسیریاب های پیشرفته و در دسترس امروزی با الگوریتم های ساده‌ای می‌تونیم به مقصد ناشناخته برسیم. اما به شرطی که تمرکزمون رو از دست ندیم، عجله نکنیم و به قدر کافی صبور باشیم. پرسه زدن در نواحی ناشناس شهر یکی از تفریحات جذاب من هست. خیلی از مواقع برای قدم زدن از خانه خارج می‌شم و بدون در نظر گرفتن مقصد خاصی، غرق فکر و خیال از جایی کاملا غریبه سردرمیارم و بعد از کیلومترها پیاده روی بدون تکرار مسیر رفت برمی‌گردم. یا گاهی که برای رسیدن به مقصد معلوم عجله‌ای در کار نیست نمی‌تونم با وسوسه امتحان کردن مسیر جدید، متفاوت و احتمالا خیلی طولانی تر کنار بیام. این مدل از رفتار صرفا محدود به پرسه زنی های شهری و مشتقاتش نیست. به نظرم این نوعی از تفکر هست و در نگاه ما به دنیا و زندگی و تمام تصمیماتی که می‌گیریم مشهوده. زندگی ما این روزها بی شباهت به حرکت لوکوموتیو روی یک ریل از پیش نصب شده نیست. با کوچکترین انحراف از ریل عواقب ناگواری رخ می‌ده و شاید برگشت غیرممکن باشه. تنها چاره ممکن برای فرار از این بستگی در تغییر وسیله نقلیه است. ادامه حرکت با قطار مارو در مسیر نگه می‌داره اما خب نباید انتظار شگفتی داشت. شاید فعلا ایده‌آل ترین امکان، پرواز در ارتفاع و با هواپیما باشه، حرکتی در فضا و با محدویت های کمتر. احتمالا الان به خطر سقوط فکر می‌کنید و حق با شماست. امکان سقوط وجود داره، اما در مقابل مزایای وسیع پرواز اندک و ناچیز محسوب می‌شه. بله، این رو هم می‌دونم که احتمال اندک هم نباید نادیده گرفته بشه. برای هرچیزی باید بهایی پرداخت و قدم گذاشتن در مسیر ناشناخته ها هم مستثنی نسیت. بهای فاصله گرفتن از زمین احتمال سقوط هست و وارد مسیر ناشناخته شدن بدون خطر نیست. همه چیز به انتخاب ما بستگی داره. بطور دقیقتر به ظرفیت ما در تحمل عدم قطعیت، ظرفیتی که به ما کمک می‌کنه در شبهه و رازآلودگی باقی بمونیم بدون اینکه بی محابا دنبال حقیقت و انتها بود.
آیا باید برای شناخت ناشناخته ها به هر چیزی متوصل شد؟
این سوال جواب دقیق و مشخصی نداره، حداقل برای من. برای هر ناشناخته‌ای باید به ظرفیتمون رجوع کنیم. اما سوال اساسی تری که پس زمینه فلسفی داره جرقه نوشتن این کتاب رو در ذهن سولنیت به وجود آورد. سوالی که از گفتگوی های افلاطون به نام "منون" استخراج شده. وقتی چیزی کاملا ناشناخته است چطور به دنبالش باشیم و اگر یافت شد چطور یقین پیدا کنیم که همون مورد جستجو هست؟
چگونه در پی چیزی هستی که ذاتش مطلقاً بر تو پوشیده است؟ سوال آن دانشجو سوال اساسی کل زندگی‌ام شد. چیزهایی که به دنبالشان هستیم خودشان در حال دگرگونی‌اند و ما نمی‌دانیم یا فقط تصور می‌کنیم می‌دانیم که از آن سوی این دگرگونی چه چیزی در انتظارمان است. عشق، فرزانگی، فیض و الهام، چطور به دنبال چیزهایی هستی که برای دستیابی به آن‌ها باید به طریقی مرز و محدوده‌های خود را تا قلمروهای ناشناخته بکشانی و کس دیگری بشوی؟

همینطور که از عنوان کتاب پیداست سولنیت مارو با سیلی از سوال های متعدد تنها میذاره و به هیچ عنوان برای اونها دنبال جواب نیست. سوال هایی که برای هر کدوم به قدر چند جلد کتاب می‌تونیم صحبت کنیم ولی بهشون جواب ندیم. نه اینکه نخوایم جواب بدیم، نمی‌تونیم. اگر شما هم مثل من دنبال قلقلک مغزتون هستید و بدون کلوز کردن برنامه های قبل بهش تسک جدید تحمیل می‌کنید، این کتاب برای شماست.
تمرین آگاهی نمی گوید جهان خودت را نباف، می گوید خیلی پابند گمانت نباش، بیش از حد مطمئن نباش. گاهی بد نیست که ندانیم قرار است چه کنیم، بد نیست گاهی به مانعی بربخوریم، بد نیست متوجه شویم که زندگی رازآلود است. کمی عدم قطعیت و بلاتکلیفی در خود دارد، بد نیست بدانیم که ما احتیاج به کمک داریم.

کتاب با بخشی به نام "درهارا بازکن" شروع می‌شه و از رسمی می‌خونیم که در شب عید در خانه برای ورود الیاس نبی باز باقی می‌مونه. اگر انتظار رخ دادن معجزه داریم باید از محیط امن مون خارج بشیم! همون مقدار که احتمال خطر میره، احتمال ورود الیاس نبی هست. و بخش جالب این معجزه در این هست که الیاس نبی ظاهر عجیب و شاخصی نداره و با شمایل یک انسان معمولی حاضر می‌شه! ایهام جالبی در این اتفاق هست، برابر بودن انسان ها و اینکه شاید معجزه در چیز دیگه‌ای هست. اینکه اگر ما برای دیدن و شنیدن همیشه حاضر باشیم نیازی به حضور شخص مهمی نیست، حکمت و خرد زندگی رو از همه می‌شه شنید. گاهی برای دسترسی به ناشناخته نیازی به دوری و زحمت زیادی نیست و همین اطراف به قدر کافی یافت می‌شه.
نکته بسیار جذاب این کتاب برای من در برخورد اول نامگذری نصف بخش های کتاب بنام "آبی دوردست" بود. چیزی که از جلدش هم پیداست. از کودکی رنگ آبی جز جدایی ناپذیر زندگی من بود، بی نهایت به این رنگ علاقه دارم و هنوز هم باعث هیجانم می‌شه. مزیت قلم سولنیت در این هست که توی این جستارها سراغ روایت های متفاوت اما گیرا و جذابی رفته. اتفاق هایی از این دست که در عین عادی بودن و بارها رخ دادنشون اطرافمون بهشون بی توجه بودیم. مثل من که با این حجم علاقه به آبی تاحالا به این حجم درباره مفهومی که می‌تونه داشته باشه عمیق و دقیق نشده بودم. دو مفهوم دوردست بودن و ناشناخته بودن به نوعی قرابت دارند. اینطور که ما معمولا ناشناخته هارو در دوردست تصور می‌کنیم و مفهوم دوردست هم با رنگ آبی گره خورده. دوردست هایی که وقتی بهشون نزدیک می‌شیم ازهم می‌پاشن، دیگه آبی نیستن و بازهم این دوردست هست که به رنگ آبی خودنمایی می‌کنه. چیزی که با دست یابی فروکش نمی‌کنه و فقط جابجا می‌شه. رنگ حسرت، رنگ جایی که هرگز بهش نمی‌رسیم و همیشه در فاصله است. اما باید این نکته رو به خاطر داشت که آبی اون دوردست ها ننشسته و بلکه در این بین قرار داره. موضوع جایی جالب تر می‌شه که به تعبیر زیبای سولنیت خود آبی دوردست چیزی نیست جز همان نور گم شده! نوری که از خورشید به زمین رسیده و رنگ آبی بخاطر فرکانس بیشتر پراکندگی بیشتری داره و در نتیجه بخش هایی از رنگ آبی در طول مسیر گم می‌شن!
دنیا در کرانه هایش آبی است.این آبی همان نور گم شده است. ... آب کم عمق رنگ چیزی را می گیرد که زیرش باشد اما آب عمیق پر است از این نور پراکنده؛ هرچه آب خالص تر، آبی پر رنگ تر.

وقتی "نقشه" به گوشمون میخوره اولین چیزی که به ذهنمون می‌رسه این هست که دلیل ساختشون فرار از گم شدن و رسیدن راحت تر به مقصد هست. اما حالا نویسنده کاملا برعکس این مفهوم سعی می‌کنه مارو به دنبال خودش بکشونه و همینطور که خودش هم گم شده مارو گم کنه. اما مقصد کجاست؟ نه اون می‌دونه، نه ما. باهم پرسه می‌زنیم و از نقشه‌اش برای نگاهی متفاوت به جهان اطراف و زندگی در عدم قطعیت بهمون می‌گه. از پذیرش آبی دوردست بدون سعی بیجا برای لمس مرز های بینهایت. از اشتیاق کاذب برای رسیدن به بینهایت در صورتی که مهمتر از رسیدن وجود همین اشتیاق
در ماست نه چیزی که برای اون مشتاقیم. مفهومی که در نقل قول داستایفسکی هم مشهود بود. اشتیاق رو نه در فاصله و مسیر که در مقصد می‌بینیم در صورتی که اگر عاشق همین فاصله بین خودمون و آبی دوردست باشیم همیشه پیش رونده خواهیم بود.
پرسه زنی ارزشمنده، اما آیا صرفا در محیط رخ میده؟ معلومه که نه! گم شدن در زمان هم ممکنه، با پرسه زدن در خاطرات و افکار. به همین دلیل نویسنده در متن بطور پراکنده از خاطراتش گفته و می‌تونه برای ما نمونه‌ای باشه تا چطور در ذهنمون پرسه بزنیم، خودمون رو رها کنیم که گم بشیم! اما خب نباید انتظار برای حرکت در مسیری معیین داشت، در هر قسمت ممکنه چیزی بخونیم که احساس سرگشتگی کنیم. که این ویژگی از اواسط کتاب به بعد بسیار بیشتر به چشم می‌خوره، انگار به نوعی در مسیر نوشتن و خواندن هم گم شدن را تجربه می‌کنیم. اتفاقی که باعث می‌شه کتاب رو رها کنیم اما اگر با نویسنده همراه بشیم تمایلی به کنار گذاشتن کتاب نداریم.
و سخن پایانی:
تنها کلید نجات در این هست که بدونیم گم شدیم.
گم شدن عیبی نداره، اما نباید گم باقی موند.
گاهی از چارچوب های خودساخته خارج بشیم و گم بشیم، شاید بتونیم روحمون رو پیدا کنیم. خیلی از خطراتی که نگرانشون هستیم فقط داخل ذهن ما رخ میدن!

اگر تا حالا گم نشدی انگار که زندگی نکردی...!

پ ن: این اولین تجربه من از کتاب صوتی بود، اما برای اولین انتخاب مناسب من نبود. کتاب پر از نکاتی بود که برای درک درست بعضی از قسمت هارو چندین بار گوش دادم و یادداشت برداری کردم. با اینکه نسخه چاپی رو هم داشتم اما بخاطر صوتی بودن ازش کلی یادداشت برداری کردم و چه بهتر! خلاصه که دردناک ولی شیرین بود.
پ ن: شنیدن این کتاب رو با پرسه زنی در صبح یک روز جمعه و بارانی شروع کردم. گم شدم و با قسمت جدیدی از شهر آشنا شدم.
پ ن مهم: با اینکه همچنان حس خوبی به ریویوهام ندارم انگار قالب مشخصی پیدا کرده و امیدوارم اونهایی که تا انتها تحمل می‌کنن براشون مفید باشه و از دور دستانشون رو می‌فشارم.

بیستم بهمن صفردو
Profile Image for Hilda hasani.
172 reviews192 followers
January 5, 2021
به این فکر می‌کنم که میزان لذت بردن و ستاره دادن ما به جستارهایی که می خوانیم به شدت به این بستگی دارد که تا چه اندازه نحوه‌ی فکر کردن و نوشتن و تحلیل کردن جستار نویس عزیز را بپسندیم. به عبارتی اینکه چقدر موقع خواندن نوشته‌ها بگوییم :«ا این موضوعی که خیلی وقت بود در سر من بود از ذهن کس دیگر هم گذشته»
البته تمام این شرایط وابسته به جستارنویس قهار بودن نویسنده است که کار چندان راحتی هم نیست، جستار چیزی فراتر از صرفا تجربه‌های روزمره و خاطرات کودکی‌مان گفتن است. جستار نوشتن در نظر من آمیختن مجموعی از درک ما نسبت به جهان هستی و تمام چیزهایی که چشم مان را به خود خیره می کنند است.
از همه این حرف‌‌ها که بگذریم من با خانوم سولنیت اوقات خوبی را سپری کردم، هرکدام جستارها را مانند میان وعده‌ای خوش طعم در یک روز می خواندم و خیلی ساده و بی کم و کاست لذت می بردم.
من بهره‌ی‌ خودم را از این مجموعه جستار بردم.
Profile Image for Rosa .
211 reviews108 followers
July 31, 2024
دیدن دنیا از دریچه ی چشم دیگران همیشه جذابه، گاهی نکته هایی که از نظر ما پنهون موندن رو برامون روشن میکنه، گاهی به فکر ما جهش میده، اما هر کتاب و هر نگارشی برای رسیدن به این منظور در مواجهه با هر مخاطبی کارایی نداره، این کتاب هم سلیقه و حوصله ی خودش رو می طلبه، اما برای من کشش لازم رو نداشت...
Profile Image for Negar Afsharmanesh.
448 reviews85 followers
June 5, 2023
پرسه‌زنی اجازه می‌دهد خودمان و پیرامون‌مان را بهتر بشناسیم. در این مجموعه جستار به ‌هم‌پیوسته، سولنیت تجارب زیسته و تاریخ و فلسفه را در هم تنیده و اثری برای تامل درباره همین موضوع آفریده و با عباراتی درخشان هنر آگاهانه بیراهه‌روی را این‌طور توصیف می‌کند: «گم کردن خود یعنی تسلیمی لذت‌بخش، گم‌شده در آغوش خود، بی‌اعتنا به جهان، یکسره غرق در آنچه حاضر است طوری که همه‌ چیز اطرافش محو شود. به ‌قول بنیامین، گم بودن یعنی حضور تمام‌وکمال و حضور تمام‌وکمال یعنی داشتن ظرفیت ماندن در تردید و رازآلودگی.»در این کتاب نویسنده سعی کرده به رابطه انسان و طبیعت بیشتر بپردازه.کتاب خیلی دلنشین و دوست داشتنی بود خیلی دوستش داشتم.
Profile Image for °•.Melina°•..
455 reviews714 followers
October 22, 2024
خوانش صوتی/2.5⭐️/اوایلِ کتاب اینطوری بودم که واو چه جستاری پیدا کردم حتما میرم چاپیشم میخرم و چه موضوع جذابی انتخاب کرده و تنوع خوبی داره. اما بعد یکم که گذشت یعنی هنوز به وسط کتاب نرسیده داستان‌ها برام به شکلی بی‌مزه، غیرقابلِ گوش سپردن و صرفا درد و دل و دفترخاطراتی نه چندان جالب دراومدن متاسفانه و تغییر عقیده دادم به اینکه خوب شد حالا صوتیشو گوش دادم ببین دیگه خوندنش چه حوصله بره.
نمیدونم، دوست نداشتم اینطوری شه اما اینطوری شد. یک فصل از آبی دور دست رو دوست داشتم و یکی دیگه که اسمشم یادم نیست.
Profile Image for Elia.
92 reviews6 followers
November 26, 2023
اگر می‌شد پنج ستاره هم بیشتر می‌دادم:)
تیکه تیکه‌ی این کتاب نکته و زیبایی و درسه...
خییییییلی خیییییلی پیشنهادش می‌کنم!
فقط سعی کنین در اولین فرصت بخونینش:)
Profile Image for صان.
430 reviews531 followers
February 26, 2023
این مجموعه جستار برای من با باقی کتاب‌های این مجموعه کمی تفاوت داشت. ربکا سولنیت در جستارهاش رویه متفاوتی رو پیش می‌گیره. خودش رو مقید و در بند ساختارهای منطقی قرار نمی‌ده و متن‌هاش بیشتر از این که متنی منطقی و حسابگر و نتیجه‌بگیر باشن، متن‌هایی ادبی و درونی‌اند.
حال و هوای کلی این جستارها درست مثل تصویر جلدشه؛ آبی و ساکت و مغموم و تنگ و گاهاً رقیق. موسیقی کانتری و بلوز، مکان‌های متروکه، بیابان‌گردی‌های بی‌پایان، دوستی‌های تمام‌شونده، مرگ، دوری، خطوط دوردست افق، مایه‌های بی‌جانِ نقاشی‌های رنسانسی، همه و همه خمیرهایی‌اند که احساسات نویسنده رو تکونی عمیق دادن و نتیجه‌ش شده نوشتن این جستارها.
من هم مثل خانم سولنیت، در مکان‌ها و نوستالژی‌ها غرق می‌شم، من هم آبی‌های دوردست رو می‌شنوم و سکوت خاطره‌ها و رفته‌ها رو ارج می‌دم، من هم عاشق سکوتم و می‌تونم بفهمم عشق سولنیت رو به سنگ‌های بیابان‌ها و به پیاده‌روی‌های طولانی و به صحرا‌گردی‌ها و جزئیاتی که فقط توی طبیعت می‌شه پیدا کرد؛ و فقط با مخاطره کردن می‌شه تجربه‌شون کرد.
مساله دوم این کتاب همینه، مخاطره کردن رفتن به سمت رها شدن، به سمت گم شدن، پیدا کردنِ چیزهای جدید در گم شدن، مرز‌های نو، سرزمین‌های جدید، کشفیات جغرافیایی و در کنار همه‌ی این‌ها از دست‌دادنی همیشگی که تنها از دست‌ندادنیِ جسم ضعیف و خاطره‌ی اشکالود ماست.

شیوه‌ی روایت سولنیت پاره‌پاره‌س، جایی خاطره می‌گه و توصیف می‌کنه، جایی از درونش می‌گه و حس‌هایی شخصی و ذهنی رو به تصویر میاره، گاهی به تاریخ هنر ارجاع می‌ده، گاهی سرک می‌کشه توی کتابخونه‌ها و از نقشه‌های واقعی و کاشفان قاره‌ی آمریکا می‌گه (این گم‌شده‌های واقعی!) و از هر حسی و حقیقتی می‌گه که بتونه در تصویر کردن احساسش به جهان کمک‌کننده باشه.

حواستون باشه، دوستی که نسخه‌ی انگلیسی کتاب رو خونده بود می‌گفت یکی از فصل‌های این کتاب خیلی خیلی سانسور شده چون راجع به روابط نویسنده با مردها بوده. اگر خواستین کمتر کتاب رو از دست بدید، اون فصل رو (من هم یه حدس‌هایی زده بودم که کدوم فصل می‌تونه باشه) از روی متن خارجی بخونید؛ به سادگی می‌تونید نسخه‌ی ای‌پاب‌اش رو در لایب‌جن بیابید.
Profile Image for Hanieh.
87 reviews78 followers
September 4, 2021
نقشه هایی برای گم شدن مجموعه ای از جستار هاست که در آن ها نویسنده نقشه هایی را برای گم شدن، گم بودن و گم کردن و گشت و گذار در سکوتِ حاصل از این گم شدگیِ از روی عمد (نه از روی اتفاق) ارایه می دهد. نقشه‌های کتاب نه برای پیدا کردن مسیر، که درواقع برای گم کردن خود است و به اصطلاح "گاهی باید گم بشوی تا بتوانی چیزی را پیدا کنی."
در جستار های مختلف کتاب، نویسنده ی به نوعی دست مارا می گیرد و به مکان های مختلفی می برد که افکار یا خاطره ای در پس ذهنش از آن دارد و مارا هم در این قدم زدن شریک می کند. جستار های با عنوان آبیِ دوردست را خیلی دوست داشتم که اشاره به این داشت که رنگ آبی با دوردست ها گره خورده و زمانی که نزدیک می شویم از هم میپاشد و دیگر آنطور که از دور به نظر می امد، نیست. جایی خواندم که درباره ی سولنیت نوشته بود: "ربکا سولنیت را می‌توان کوچ‌نشینی در سرزمین اندیشه نامید که بساطش را از صحراها و کوهستان‌ها و جنگل‌ها تا سرزمین‌های هنر و سیاست و تاریخ فرهنگی بر دوش کشیده و عشق به رفتن در واژه‌واژه‌ی نوشته‌هایش موج می‌زند."
ترجمه ی کتاب از نیما اشرفی و بسیار روان بود اما از آنجایی که کتاب حاوی نکات فراوانی بود که باید در آن ها تامل می کردم، خواندنش بسیار زمان بر بود و چندین ماه طول کشید. اما خسته کننده نبود. طوری که باز هم شوق بازگشت به خوانش کتاب را داشتم و دوست داشتم با نویسنده، مکان های بیشتری را کشف کنم.
Profile Image for Nelma Gray.
29 reviews35 followers
June 2, 2019
چطور با ناشناخته‌های زندگی مواجه می‌شیم؟ چطور دنبال کشفشون میریم داوطلبانه؟ آیا همیشه بی‌هدف سرگردانیم؟ منظره‌ی این سرگردانی چه اهمیتی داره؟
Profile Image for Tahmineh Baradaran.
583 reviews147 followers
February 9, 2022
چند جستاربیشترشاعرانه درباره انواع گم شدن . گم شدن فیزیکی ، گوشه گیری وگم شدن ازدیگران ، انقراض گونه های زیستی و..
خواندنی است ولی کمی زیاده گویی دارد . دربعضی قسمتها از فرط اسامی خاص مکانها و شخصیتهای آمریکایی نا آشنا برای من ، برایم کاملا" خسته کننده وغیرقابل ارتباط گیری بود . همین طورقسمتهایی که درمورد هنرنقاشی بود برای من بدلیل عدم تخصص جالب نبود .
واماّ نگاه من:
ما هم انواعی ویژه از گم کردن داریم مثل مفقودالاثرها یا آنانکه گم شدند ، گمشان کردند و پیدا نشدند ..گم – پیدایی خوب است ولی گم وگورشدن نه !
اگردرپیش چشممان شیء باارزشی از ما به ته دره ای غلتیده وگم شود دردناک است ولی دردناک تراست که حتی ندانیم کجا وچرا آن راگم کردیم . نگاه ما شاید همیشه به جستجویش بماند .
Profile Image for i.
58 reviews23 followers
April 13, 2024
فک کنم دیگه وقتش رسیده که جستار امتحان کردنو بذارم کنار !
۳ بخش اخرو نخونده گذاشتم کنار و از اینایی ام که خوندم یدونش با ذائقه ام جور درومد . جستار از نظر من یه جور قصه کلثوم ننه تعریف کردن بی در و پیکره ! انگار توی مترو نشستی داری به حرفای بغل دستیت گوش میدی. امیدوارم در اینده یا نظر من تغییر کنه یا جستار های بهتری ترجمه بشه.
Profile Image for Mahya danesh.
121 reviews
November 4, 2023
از اون کتاب هایی که هر لحظه به خودم میگفتم مواظب باش تند نخونی ،مواظب باش چیزی روی جا نندازی ، زود تمومش نکنی بذاری کش بیاد.
هر لحظه بعد از خوندنش دلم میخواست ایران بودم ،تهران بودم ،سریع لباس میپوشیدم میرفتم توی شهر پرسه میزدم .این کتاب روح پرسه زن شهری من رو بعد از مدتها بیدار کرد.
عاشق اون حس ماجراجویانه ای ام که بهم داد و حالم رو خوب کرد.
Profile Image for Alireza Heydari.
36 reviews4 followers
December 21, 2020
"نگران بسیاری از آدم‌هایی هستم که هرگز سپرشان را نمی‌اندازند و هیچوقت ورای آنچه می‌شناسند قدم نمی‌گذارند"
Profile Image for Aida Ganjian.
74 reviews14 followers
April 9, 2021
چیزهایی که به دنبال‌شان هستیم درحال دگرگونی اند و ما نمی دانیم فقط تصور میکنیم میدانیم که آن سوی این دگرگونی چه چیزی در انتظارمان است.اگر هیچگاه گم نشده ای، هیچگاه زندگی نکرده ای.

جالبترین نکته این جستارها به نظرم رفتن و درجا نزدن و در عین حال رشد کردن در اون مسیر جدید بود،
مثل آدم هایی که به اسارت یکسری قبایل دراومده بودن و بعد خودشون دیگه دوست نداشتن از اون قبایل جدا شن، یا خرچنگ هایی که سولنیت بهشون اشاره کرده بود که از صدف تنگی که احاطه شون کرده جدا میشن تا رشد کنن
اولی انگار یه جور اجبار بود که بعد باعث دگرگونی و تغییر میشد و‌ دومی یه جور اختیار و تصمیم به درجا نزدن و امید به رشد کردن.
Profile Image for Monireh  Safari.
30 reviews6 followers
August 2, 2022
خیلی سخت بود بین ۳ ستاره و ۴ ستاره انتخاب کنم.

به طور کلی جستار خوندن به نظرم کار سختیه. یه بخش‌هایی از کتاب خیلی به حالات، دیدگاه‌ها و تجربه‌های درونی نویسنده ربط داره و ارتباط گرفتن با نوشته و ادامه دادنش کار سختی می‌شه (خودم یه مدتی رها کرده بودم خوندن کتاب رو).

ولی در نهایت به نظرم چند تا نکته‌ و بخش درخشان داشت کتاب، که باعث شد ستاره‌ی چهارم رو هم بهش بدم =)، مثلا این بخش:

"گاهی بد نیست ندانیم قرار است چه کنیم، بد نیست گاهی به مانعی بربخوریم. بد نیست متوجه شویم که زندگی رازآلود است، کمی عدم قطعیت و بلاتکلیفی در خود دارد..."
Profile Image for Payam Ebrahimi.
Author 74 books178 followers
December 24, 2022
به جز جستار اول که بد نبود باقیش شبیه دل‌نوشته و درددل بود.
Profile Image for Sepideh.
29 reviews5 followers
May 31, 2022
‏قصه ها تکه تکه می شوند، یا فرسوده شان می کنی یا پشت سرشان می گذاری.
با گذر زمان قدرت قصه یا خاطره اش محو می شود، با گذر زمان تو کس دیگری می شوی. اما اگر عسل به خاکستر تبدیل شود، تو هم میتوانی از دست قصه ها خلاص شوی.
کتابی بسیار عمیق و عالی، از نویسنده ای که قطعن تجربیات عمیقی رو گذرونده.
اگر فرصت کنم حتمن باز میخوانمش.
Profile Image for Maryam Shokri.
28 reviews15 followers
April 29, 2021
بیشتر قسمت‌های این کتاب چنگی به دل نمی‌زنه و انقدر بعضی جاها متنش مبهم و درکش سخته که واقعاً نمی‌تونم خوندن این کتاب رو توصیه کنم؛ اما چرا بهش چهار ستاره دادم؟ چون اون قسمت‌هایی از کتاب که برام جذاب و روان بود رو خیلی زیاد دوست داشتم. با خوندن این کتاب قطعاً دلتون می‌خواد گم بشید، یا به عبارت بهتر خودتون رو گم کنید، غبطه می‌خورید به حال مهاجرهایی که در سرزمین جدیدشون در معرض گم شدن هستن، دلتون می‌خواد بزنید به جاده و سفر کنید به جاهایی که هیچ ایده‌ای ندارید که کجای نقشه واقع شدن، دلتون می‌خواد بیشتر به طبیعت بپیوندید و احتمالاً وقتی میرید پیک‌نیک به جهت حرکت آب رودخونه و محل طلوع و غروب خورشید با دقت بیشتری نگاه می‌کنید تا شاید یاد بگیرید با کمک این‌ها مسیریابی کنید، دلتون می‌خواد بیشتر به تفاوت‌های موجود در زبان‌های مختلف توجه کنید و یادتون نمیره که زمانی قبیله‌ی سرخپوستی در شمال کالیفرنیا ساکن بودند که به جای "دست چپ/راست" از عبارت "دست شرقی/غربی" استفاده می‌کردند و بنابراین بسته به اینکه در کدام جهت حرکت می‌کردند، تعریف "دست شرقی/غربی" هم تغییر می‌کرد
...
در زمان خوندن این کتاب یه روز با دوستانم رفتیم پیک‌نیک و بعد سه نفر از اکیپ ما رفتند یه کم کوهنوردی کنن، یکی از دوستان از اون دو نفر دیگه جدا میشه و میره دورتر، انقدر دور که گم میشه و تلفن همراهش رو هم نبرده بود که بتونیم باهم در تماس باشیم. خلاصه بعد از اینکه دو ساعت نگرانش بودیم، با کمک آدمایی که تو مسیر دیده بودنش، پیدا میشه و اعتراف می‌کنم که نه تنها این هم‌زمانی خیلی برام جالب بود، بلکه دوست داشتم به جای دوستم، من گم می‌شدم.
Profile Image for Sahar.
92 reviews88 followers
May 13, 2021
"ما با قصه ها راه‌مان را پیدا می‌کنیم، اما گاهی فقط با رها کردنشان می‌توانیم رها شویم."
Profile Image for Hoda P.
47 reviews29 followers
July 24, 2021
آبی دوردست آرامش بخش. گم شدن در بین کلمات این کتاب واقعا عالی بود.
یکی از قشنگ ترین بخش ها کتاب برای من آبی دوردست بود. در بین جستارهایی که خوندم این از همه قشنگتر بود.
Profile Image for Amir.
234 reviews84 followers
November 27, 2020
سولنیت رو از جستاری به اسم آبی دوردست شناختم. ارادتم از اونجاست. گم شدنی که سولنیت ازش حرف می‌زنه، گم‌شدنی که ذات آدمیه، چیزیه که اسمی براش نداشتم. نوشته‌های سولنیت، معنی چیزهایی رو برام عوض می‌کنه. در واقع این‌که به چیزهایی برای من معنی بخشیده. یاد نوشته‌ای از وبلاگ ٢۵ نوامبر افتادم. اون‌رو می‌ذارمش این‌جا و زیاده نمی‌گم:

«در انگلیسی برای "دلتنگ شدن شديد برای موطن/خانه" واژه هست: Homesick، معادل آلمانی اش میشود: Heimweh. ولی برای صورت معکوس این دلتنگی واژه خاصی نیست در حالیکه در آلمانی برای آن هم واژه داریم: Fernweh، به معنای "دلتنگی برای جایی دور که شاید حتي نمی دانیم کجاست، میل شدید به رفتن. در فارسي می شود همان "جاده اسم منو فریاد میزنه". من بعد از اینکه زبان آلمانی خواندم تازه فهمیدم آن همه سالهای نوجوانی و جوانی، بیقراری هایم اسم داشته.»

برای این‌که دری باز کنم، لینک ترجمه‌ی جستار آبی دوردست رو که توی بخش بی‌کاغذ نشر اطراف گذاشته شده رو این‌جا می‌ذارم. [پی‌نوشت: خیلی لینک گذاشتن بلد نبودم راستش. گوگل بفرمایید] پیشنهادش می‌کنم.

atraf.ir/bikaghaz/آبی-دوردست-بازنمایی...
Profile Image for Mahtab.
39 reviews27 followers
July 2, 2021
باید اعتراف کنم که عنوان کتاب و جمله ای که از لئونارد کوهن ابتدای کتاب نوشته بود گولم زد که بخذمش! من واقعا نتونستم با این کتاب ارتباط برقرار کنم. فقط جاهایی جملات قشنگی داشت! اینکه مثلا بیای در وصف رنگ آبی 4 بخش از یک کتاب رو اختصاص بدی بنطر من عجیب و غیرقابل درک هست. چون چندوقتی بود هیچ کتابی رو تا انتها نخونده بودم اینو کامل خوندم وگرنه حتما نیمه کاره رهاش میکردم.
Profile Image for علی‌رضا میم.
174 reviews17 followers
June 19, 2022
این نوع کتاب‌ها رو که به جستارنویسی شناخته میشه دوست دارم. لحن کتاب طوریه که انگار کنار نویسنده نشستی و اون داره برای تو (که دوست او هستی) مطلبی رو تعریف می‌کنه.
توی این کتاب، سولنیت در مورد گم‌شدن، پرسه زدن و مدیوم‌های مختلفی که ممکنه توی زندگی این حالت پیش بیاد حرف می‌زنه. جا به جا نقل قول و حکایت و شاهد مثال میاره و خب، به عنوان یه پرسه‌زن توی شهر نقطه‌نگاه جذابیه.
15 reviews2 followers
June 25, 2021
کتاب متن پیچیده و سنگینی داره و مخاطب عام به زوووور باید سعی به درک معنای محتوا کنه
در کل جستارهای نشر اطراف همه سنگینن
Profile Image for Maryam tamizi.
85 reviews17 followers
March 15, 2021
دنیای نویسنده، نحوه ترجمه و ویرایش باعث شد این کتاب یکی از محبوب‌ترین کتابایی باشه که خوندم.
Profile Image for Razieh mehdizadeh.
369 reviews78 followers
Read
February 25, 2022
اسم کتاب و سخن ناشر و پیشگفتار مترجم را بسیار جذاب تر از کل کتاب یافتم که آنگار با سختی و با کوشش فراوان به دنبال مثال ها و داستان هایی بود مرتبط با گم شدن.
.
نویسنده هایی که با این ژانر دست و پنجه نرم کرده اند بدون ادعای ارائه ی تعریف نظری برای این قالب نوشتن، تعبیرهای جالب و قابل تاملی درباره ی جستار دارند.
1. فرمی سیال برای گفتن رخدادهایی که بر من نویسنده رفته است و ردپایش را روی هویتم بای گذاشته است.
2. متنی ماجراجو در جست و جوی راهی برای حور کردن چیزهای به ظاهر ناجور- پیدا کردن خویشاوندی پنهان بین مقولات غریبه
3. قالبی لگام گریز که نشان می دهد چگونه امر شخصی و عمومی تار و پود هم را می تند و چگونه دانش آکادمیک و قوام شهودی درهمی می جوشد و قوام می یابد.
4. فرمی که به شکل یتوان فرسا مبهم است و مثل ماهی ر کف دست لیز می خورد.
5. متنی که ارتباط را توصیف نمی کند بلکه ان را کشف می کند.آشفته می کند. برهم می زند و دستکاری می کند.
6. ژانری که تعریف کردنی نیست مثل زندگی مثل عشق.
7. روایتی که ظرفیت وارسی درزها و شکاف ها و نشتی های خود را دارد. متنی که قادر به بررسی خطاها و شکست هایش است.
8. دغذغه ی او در یک جا نماندن و دعوت به سفر است. مسافر بودن و نرسیدن. نوشتن هم نوعی پیاده روی به مقصدی نامشخص است. او نه به دنیال مسیر است و نه برایش عدم قطعیت و رازآلودگی زندگی هراس دارد. نه دنبال جواب است و نه مقصدی خاص. درواقع نگاهی نو به جهان پیرامون است تا بتوانی در عدم قطعیت زندگی کنی و دوام بیاوری بدون اینکه لزوما مرزهای دور و ناشناخته را لازم باشد از هم تمییز بدهی .
گم شدنی که نویسنده از ان می گوید لزوما گم شدن در مختصات جغرافیایی نیست بلکه گم کردن زمان هم هست. وضعیتی که ویرجینا ولف با نشستن روی صندلی به ان دست پیدا می کرد.
ژاپنی ها رسمی دارند به نام کینزوگی که در ان ظروف شکسته را به جای دور انداختن با آب طلا و نقره بند می زنند و شمایلی جدید از ظرف می سازند تا رد گذشته را بتوان در آن دید و ستود. معتقدند تاریخچه ی هرچیزی بخشی جدانشدنی و قابل احترام است. گاهی نقص می تواند بزرگترین فضیلت باشد.
مثلا در سفر به کویر در چنین جاهایی متوجه می شوید که "خود" فقط با ارجاع به باقی جهان وجود دارد. بدون موه ها و خورشید و آسمان و انسان ها و موجودات دیگر، هیچ تویی در میان نیست. و ان چیز ثابت جهان است و تو خود منوط و مشروطی جزیی ار محیط خویش.
جستار اول- درها را باز کن.
در را به روی ناشناخته ها باز بگذار. در را به روی تاریکی باز بگذار. از انجا ارزشمندترین چیزها وارد می شوند. از انجاست که خودت امده ای و مقصدت هم همانجاست.
خصیصه ی ادم کامیاب خاصه در ادبیات ظریفت همین تحمل عدم قطعیت هاست. بدین معنا که انسان بخواهد در شبهه و رازآلودگی و شک و تردید بماند. بدون اینکه بی محاب در پی حقیقت و عقلانیت باشد. گم کردن خود یعنی تسلیمی لذت بخش، گم شده در آغوش خود، بی اعتنا به جهان یکسره غرق در هرچه حاضر است. وازه ی انگلیسی لاست در زبان انگلیسی از زبان باستان و به معنای سربازانی ست که از آرایش نظامی خارج می شوند تا به سرزمین خودشان برگردند. آتش بسی موفت با جهان پهناور.
هنر آرام بودن در عین گم شده گی طوری که ماندن در دل ناشناخته ها باعث وحشت یا عذابت نشود.
.
جستارهای آبی دوردست در دریاچه ها و نقاشی ها و...
دنیا در کرانه ها و اعماقش آبی ست. این آبی همان نور گم شده است. نور در انتهای طیف آبی اش. آب عمیق پر است از این نور پراکنده. هرچه آب خالص تر، آبی پررنگ تر. آسمان هم به همین دلیل آبی ست. اما آبی افق، آبی، آبی خطه ای که انگار با آسمان درهم می آمیزد. آبی تیره تر رویایی تر و ماتم زده است. آبی دورترین جایی ست که چشم می بیند. آبی دوردست. وری که به ما نمی رسد. نوری که گم می شود. رنگ حسرت، رنگ تنهایی رنگ انجایی که از اینجا پیداست و تو در انجا نیستی. رنگ جایی که هیچ وقت نمی توانی بروی.
.
بیا به این فاصله عشق بورزیم. فاصله ای که تمام و کمال در تار وپود دوستی تنیده چراکه انها که همدیگر را دوست ندارد فاصله ای بین شان نیست.
.
نقاشی های آبی. رود آبی. صره ی آبی. تپه های آبی- هنر پرسپکتیو- من را یاد چهره ی آبی عشق می اندازد.- نقاشان همیشه مفتون آبی دوردست بوده اند.
خاطرات مادران گم شده و نیاکانش و.. خاطره های فراوان از این ور و آن ور.. پراکندگی بسیار که گاه به آشفتگی می زند و سیر دنیال کردن را مشکل می کند.
.
جستار بعدی- رها کن
خرابه چیست/ سازه ای انسان ساخت که به دست طبیعت سپرده شده. مکانی پر از نوید ناشناخته ها با تمام شهودها و مخاطراتش.
ماجرای دوست صمیمی دوران مدرسه و خاطرات و شیطنت ها و خودکشی اش. خیلی دفترچه خاطرات وار پیش میره از اینجا به بعد- من به شخصه ترجیح نمی دم بخونم.-
.
ترانه هایی که راهشان را به جریان خون من باز کردند.
.
مکان ها باقی می مانندو. مکان هایی که تو را ساخته اند وئ به طریقی تو هم به آن ها مبدل شده ای. مکان ها ان چیزهایی اند که می توانی تصاحب شان کنی. همان چیزهایی که در نهایت تو را تصاحب می کنند.
.
وقتی رنگ آبی در افق تیره تر می شود لذتی نزدیک به رنج که جانت را می خلد.
.
صحرا سرشار از نیروهای بدوی و پر از سایه و رازآلودگی و خلوتی که از آن هراس داشتم. خلوتی و بی کرانگی.
در شهر تنهایی یعنی نبود دیگران یا دور بودن شان اما در مکان های دورافتاده تنهایی نه از جنس غیاب که از جنس حضور چیز دیگری ست. هوا انقدر ساکن و بی حرکت بود که صدای تک تک بال زدن های آرام کلاغی به گوش می رسید.
.
در نادستان و جستار اندیشه ها جایگزین قصه می شوند.
آدم هایی هستند که برایشان یک خورشید در آسمان وجود دارد و جز ان تاریکی ست و آدم هایی هستند که در شب های پرستاره زندگی می کنند.
.
کنار نهادن راه های اشتباه حتی اگر به دانش نینجامد یکی از راه های پیشبرد دانش است.
.
در قرن نوزدهم انسان همچنان در تلاش برای یافتن جاهای ناشناخته بود.
ز
Profile Image for Dorsa Hashemi.
50 reviews52 followers
July 1, 2023
در واقع میشه گفت کتابیه که شما در حین مطالعه لحظات زیادی با راوی احساس قرابت میکنید اما در انتها به نقطه مشخصی نخواهید رسید. یکجور توصیف مفصل احساسات گسترده بدون تلاش برای پایان بندی مشخص.
Profile Image for Sara  Tajdini.
38 reviews6 followers
November 24, 2020
رویای گم‌‌شدن، حتی اگر موقتی و کوتاه باشد، احساسی فراگیر و تقریبا همگانی‌ست. بیشتر آدم‌هایی که می‌شناسم، رویای زدن به طبیعت و مکان‌های بکر و خلوت را ستایش می‌کنند. حتی برای یک آخر هفته‌ی کوتاه، قدم زدن در جنگل و صعود به یک قله و اقامت در خانه‌ای روستایی و بی‌امکانات انتخاب خیلی‌هاست. انگار بیرون از مرز شهرها و خیابان‌بندی‌ها و ازدحام جمعیت، چیزی مرموز و فراموش‌شده از گذشته‌های دور هست که آدم‌ها را به خود دعوت می‌کند. اما همه‌ش این نیست، مکان‌هایی داخل شلوغی شهرها هست که متروکه و پرت‌افتاده‌اند و میل به پرسه زدن و کشف را در آدم بیدار می‌کنند. شاید به همین خاطر است که خانه‌های قدیمی با اتاق‌های تودرتو و دالان‌ها و حیاط‌هایشان چشم‌ها را به خود برمی‌گرداند. شاید رجعت به گذشته‌ی نامعلوم و تاریکی که همه از آن آمده‌ایم، رویای فراموش‌شده‌ی‌ جمعی ماست.
این کتاب دعوتی‌ست برای گشت‌و‌گذار در مکان‌های پرت‌افتاده و متروک و نامکشوف. تا اطلاع ثانوی ربکا سولنیت، ذهن درخشان و محبوب من است.
Profile Image for مِستر کثافت درونگرا .
250 reviews53 followers
May 31, 2023
جستار های کتاب خیلی خوبن، به هیچ عنوان زرد نیست، میتونه تو مسیری که حرکت میکنید تابلوهایی براتون باشه که شاید کمکتون کنه
Displaying 1 - 30 of 115 reviews