Pyramids

Discworld #7

by Terry Pratchett

Being trained by the Assassin's Guild in Ankh-Morpork did not fit Teppic for the task assigned to him by fate. He inherited the throne of the desert kingdom of Djelibeybi rather earlier than he expected (his father wasn’t too happy about it either), but that was only the beginning of his problems...

Genres: Fantasy, Fiction, Humor, Comedy, Audiobook, Science Fiction Fantasy, Satire

341 pages, Paperback

First published January 1, 1989

About the author

Sir Terence David John Pratchett was an English author, humorist, and satirist, best known for the Discworld series of 41 comic fantasy novels published between 1983–2015, and for the apocalyptic comedy novel Good Omens (1990), which he co-wrote with Neil Gaiman.
Pratchett's first novel, The Carpet People, was published in 1971. The first Discworld novel, The Colour of Magic, was published in 1983, after which Pratchett wrote an average of two books a year. The final Discworld novel, The Shepherd's Crown, was published in August 2015, five months after his death.
With more than 100 million books sold worldwide in 43 languages, Pratchett was the UK's best-selling author of the 1990s. He was appointed an Officer of the Order of the British Empire (OBE) in 1998 and was knighted for services to literature in the 2009 New Year Honours. In 2001 he won the annual Carnegie Medal for The Amazing Maurice and His Educated Rodents, the first Discworld book marketed for children. He received the World Fantasy Award for Life Achievement in 2010.
In December 2007 Pratchett announced that he had been diagnosed with early-onset Alzheimer's disease. He later made a substantial public donation to the Alzheimer's Research Trust (now Alzheimer's Research UK, ARUK), filmed three television programmes chronicling his experiences with the condition for the BBC, and became a patron of ARUK. Pratchett died on 12 March 2015, at the age of 66.

Reviews

[Fedra]

Ήταν μεγάλη παρηγοριά να ξέρει πως οι θεοί ήταν εκεί. Το να ξέρει πως οι θεοί ήταν εδώ, αυτό ήταν το τρομερό της υπόθεσης.

Ο Τεπίκ είναι ο γιος του Φαραώ που πηγαίνει και σπουδάζει στο "εξωτερικό". Καθώς παίρνει το πτυχίο του (δεν θα σας πω σε ποιόν τομέα, είναι έκπληξη!), ο πατέρας του πεθαίνει και ο Τεπίκ χρειάζεται να αναλάβει τα καθήκοντά του στον θρόνο και να κανονίσει το χτίσιμο της πυραμίδας για τον πατέρα του. Και αρχίζει το πάρτι καθώς οι πυραμίδες είναι ως γνωστόν σχήματα μυστικιστικά και μπορούν να κάμψουν τον χωροχρόνο...(!)

Ταξίδι στην αντίστοιχη Αίγυπτο του κόσμου του Δίσκου (a.k.a. Τζελιμπέιμπι). Μια Αίγυπτο με τα όλα της! Τους Φαραώ, τους θεούς με κεφάλια ζώων, τις γάτες, τις καμήλες, τις Πυραμίδες.

Αλλά ταξίδι και στην αρχαία Ελλάδα. Ή το αντίστοιχο του κόσμου του Δίσκου δηλαδή. Δείτε την αρχαία Ελλάδα μέσα από τα παράδοξα μάτια του Δίσκου. Είναι το κατάλληλο βιβλίο αν θέλετε να ξεχάσετε την Ελληνική ιστορία της αρχαιότητας που ξέρατε. Αυτό δεν είναι κακό. Ο sir Terry Pratchett θα σας ανταμείψει με την δική του εκδοχή.

Βιβλίο ιδανικό για μαθηματικούς, για όσους τους αρέσουν τα μαθηματικά (άλλωστε στο βιβλίο αυτό γνωρίζουμε τον σπουδαιότερο μαθηματικό στον κόσμο του Δίσκου!) ή για όσους απολαμβάνουν μια καλή φαντασία μαζί με χιούμορ.

Συγχαρητήρια για την μετάφραση και την απόδοση των λογοπαίγνιων στα Ελληνικά! Και πάλι ένα μπράβο στις εκδόσεις Ψυχογιός που έχουν εκδώσει έστω αυτά τα 4 βιβλία από τον κόσμο του Δίσκου. Από τα 4 οι "Πυραμίδες" μου άρεσε το λιγότερο, αλλά και πάλι είναι σίγουρα απολαυστικό και πολύ έξυπνο.

ΥΓ. Να πω επίσης εδώ, έχοντας διαβάσει γενικά αρκετά βιβλία από τον κόσμο του Δίσκου πως κάτι τρέχει μαζί του και όλο πάει να καταστραφεί και μετά τον φτιάχνουν και ίσως θα έπρεπε κάτι να κάνει η Μεγάλη Αστροχελώνα Άλφα του Τουίν; Λέω εγώ τώρα.... Πάντως κομματάκι ασταθής ο κόσμος παιδιά. Ευτυχώς που εμείς δεν ζούμε σε κόσμο να πιστεύουμε σε πολλούς θεούς και πως εκείνοι μας καθορίζουν και... Oh wait...

[somuchreading]

Με λίγα λόγια: Παρότι κάπου χάνει, με τους χαρακτήρες του να μην είναι ιδιαίτερα memorable και μερικά από τα αστεία του να μένουν από καύσιμο στην πορεία του βιβλίου, αυτό είναι ένα ακόμη απολαυστικό κομμάτι του Discworld και μάλιστα standalone.

[Ευθυμία Δεσποτάκη]

Στις πρώτες 100 σελίδες βαρέθηκα αφόρητα και το είχα παρατήσει για τρεις μήνες ή τέσσερις. Το ξανάπιασα και το τελείωσα μονοκοπανιά! Ο τρόπος που τα γυρίζει όλα τα πάνω κάτω είναι φοβερός.

[BunnySuicides]

Παιδιά δεν καταλάβαινα. Τσαλακώνονται οι διαστάσεις, η πυραμίδα λέει σε ορθή γωνία, δε μπορούσα να τα φανταστώ αυτά. Κάποιες ιστορίες ήταν περιττές, ο αρχιτέκτονας και οι γιοι του -μη πω για τον ταριχευτή- θα μπορούσαν να έχουν πολύ μικρότερο ρόλο. Ακόμα και η ιστορία μου φάνηκε βαρετή, δε με τράβαγε. Με κράτησε το χιούμορ του Πράτσετ και μόνο, αλλά δεν αρκεί.