Spring Snow

The Sea of Fertility #1

by Yukio Mishima, Michael Gallagher (Translator)

Alternate cover edition of ISBN 9780099282990

Tokyo, 1912. The closed world of the ancient aristocracy is being breached for the first time by outsiders - rich provincial familes, a new and powerful political and social elite. Kiyoaki has been raised among the elegant Ayakura family - members of the waning aristocracy - but he is not one of them. Coming of age, he is caught up in the tensions between old and new, and his feelings for the exquisite, spirited Satoko, observed from the sidelines by his devoted friend Honda. When Satoko is engaged to a royal prince, Kiyoaki realises the magnitude of his passion.

Genres: Fiction, Japan, Japanese Literature, Classics, Historical Fiction, Literature, Novels

389 pages, Paperback

First published January 1, 1967

About the author

Yukio Mishima (三島 由紀夫) was born in Tokyo in 1925. He graduated from Tokyo Imperial University’s School of Jurisprudence in 1947. His first published book, The Forest in Full Bloom, appeared in 1944 and he established himself as a major author with Confessions of a Mask (1949). From then until his death he continued to publish novels, short stories, and plays each year. His crowning achievement, the Sea of Fertility tetralogy—which contains the novels Spring Snow (1969), Runaway Horses (1969), The Temple of Dawn (1970), and The Decay of the Angel (1971)—is considered one of the definitive works of twentieth-century Japanese fiction. In 1970, at the age of forty-five and the day after completing the last novel in the Fertility series, Mishima committed seppuku (ritual suicide)—a spectacular death that attracted worldwide attention.

Reviews

[Maria Thomarey]

3,5 ο Μισιμα είναι δύσκολος , είναι Άργος σου σπάει τα νεύρα , αλλά είναι υπέροχος . Ακομα θυμάμαι την αίσθηση του να τον διαβάζω ...... Γενικά η ιαπωνική λογοτεχνία το έχει αυτό . Είναι αργή και τελετουργική σαν μια τελετή τσαγιού , αλλά ταυτόχρονα είναι λες και σου έχουν βάλει μέλι στα δάκτυλά και σου έχει κολλήσει το βιβλίο .... Είναι " ο τρόπος των Σαμουράι" μάλλον .

[Vaso]

Βρισκόμαστε στην Ιαπωνία του 1910. Ο Κιγιοακι είναι ο γιος του μαρκήσιου, ένας ήσυχος νέος αρκετά συγκρατημένος που δεν εκφράζεται εύκολα. Παρακολουθούμε λοιπόν την πορεία της ζωής του, τις συνήθειες τις αριστοκρατίας και όσες από τις δυτικές συνήθειες έχουν ενστερνιστεί. Η σχέση του με τη Σατοκο, κόρη κόμη που οι δεσμοί των οικογενειών τους κρατούν αρκετά χρόνια, αλλάζει μέσα στα χρόνια. Αυτήν ακριβώς την αλλαγή παρακολουθούμε σε συνάρτηση με άλλα γεγονότα που συμβαίνουν παράλληλα.

Στο πρώτο μέρος της τετραλογίας της γονιμότητας, ο Mishima με την όμορφη και λυρική πρόζα του, μιλά για τον έρωτα του Κιγιο με τη Σατοκο, πως αυτός διαμορφώνεται μέσα από τη διστακτικότητα των ηρώων, αλλά και πόσο οι προσδοκίες των οικογενειών για κοινωνική αποδοχή και πίστη ως προς την αυτοκρατορική οικογένεια, καταπιέζουν τους δύο νέους. Ταυτόχρονα όμως δείχνει την αλλαγή που υπάρχει μεταξύ της παλιάς αριστοκρατίας και των οικογενειών που αποκτούν χρήμα και αναπόφευκτα μεγάλη επιρροή. Η σκιαγράφηση του χαρακτήρα του Κιγιο, με τη βαθιά εσωτερικότητα, την ανάλυση ακόμη και των ονείρων του και την βαθιά ευάλωτη ευαισθησία του είναι το λιγότερο εξαιρετική!




«Φαίνεται παράξενο, αλλά όταν ζεις μόνο για τα αισθήματά σου, σαν σημαία υπάκουη στο αεράκι, πρέπει να ζεις μ’έναν τρόπο που σε κάνει δειλό απέναντι στη φυσική πορεία των πραγμάτων, γιατί αυτό σημαίνει ότι είσαι ήδη υποχείριο της φύσης. Η υποταγμένη στα αισθήματα ζωή, απεχθάνεται κάθε περιορισμό, όποια κι αν είναι η πηγή του, με αποτέλεσμα-τι ειρωνεία, αλήθεια!- να τείνει να περιορίσει και κάθε ενστικτώδη αίσθηση της ελευθερίας.»



4,5 αστέρια

[Ioannis Korovesis]

Η αιώνια πάλη που συχνά πυκνά συναντάται σε Ιάπωνες συγγραφείς, αυτή μεταξύ της παράδοσης και των αξιών του σύγχρονου κόσμου, μέσα από μια τραγική ιστορία αγάπης (;) ανάμεσα σε δύο νεαρά παιδιά της υψηλής κοινωνίας της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Ο συγκλονιστικος πρώτος τόμος της τετραλογίας του Μισίμα "Η Θάλασσα της Γονιμότητας" κράτα τον αναγνώστη καθηλωμένο με την υπέροχη και αισθησιακή πρόζα του, τις υπερρεαλιστικές περιγραφές του, το ψυχολογικό βάθος των χαρακτήρων του και τους άφθονους συμβολισμούς του.

Γεμάτα πέντε αστέρια για το μυθιστόρημα του αμφιλεγόμενου Γιουκίο Μισίμα. Ένα από τα καλύτερα αναγνώσματα των τελευταίων μηνών.

[Ορφέας Μαραγκός]

Το Δίψα για έρωτα ήταν για μένα βιβλίο αποκάλυψη που όταν το διάβασα βρήκε αμέσως μια θέση στα αγαπημένα μου. Από τη Θάλασσα της Γονιμότητας έχω βρει εδώ και καιρό τα δυο πρώτα βιβλία. Αν και έχω φάει τα παλαιοβιβλιοπωλεία δεν βρίσκω πουθενά τους τόμους Γ και Δ παρόλα αυτά είπα να το ξεκινήσω.

Η ικανότητα του Μισίμα να πλάθει εικόνες τόσο εκλεπτυσμένες, τόσο λεπτομερείς χωρίς να χρειάζεται να αναλωθεί σε ποταμούς λέξεων και σελίδων, είναι αυτή που μου είχε κάνει εντύπωση από το πρώτο του βιβλίο που είχα διαβάσει.

Εδώ έχουμε την όλη την μεταφορά της ατμοσφαίρας, τα χρώματα, και κυρίως τις μυρωδιές. Είναι πραγματικά παράξενη η ικανότητα του να μεταφέρει τόσο εύκολα τόσες μυρωδιές μόνο με λέξεις. Εδώ λοιπόν έχουμε στην πλήρη άνθηση της, την εικονοπλαστική τέχνη του Μισίμα.

Στην υπόθεση του βιβλίου θεωρώ ότι πρόκειται για έναν εσωτερικό διάλογο του ίδιου του συγγραφέα που προβάλλεται πάνω στον χαρακτήρα του έργου του, τον Κιγιοάκι. Ο τρόπος που τον σκιαγραφεί, ο τρόπος με τον οποίο βάζει όλους τους άλλους χαρακτήρες γύρω του, είναι θεωρώ συμπληρωματικός. Η κυκλοθυμία η δυσθυμία, και η ανικανότητα ή η άρνηση λήψεις άμεσων αποφάσεων αποφάσεων, καθώς και η παθητική παρακολούθηση της ζωής να κυλά χωρίς να επεμβαίνει, δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο του Κιγιοάκι. Όλο το βιβλίο στην ουσία είναι ένα περιστρεφόμενο καρουζελ. Αποφάσεις και συνέπειες, αιτία και αιτιατό, είναι το μοτίβο όλου του έργου. Στην ουσία βλέπουμε μια προαναγγελθείσα δολοφονία χαρακτήρα, που ίσως να καταλήγει και στη [αυτο]δολοφονία (αυτοκτονία) του ίδιου του συγγραφέα. Ο Κιγιοάκι είναι ένας τραγικός χαρακτήρας που δεν σε αφήνει να τον αγαπήσεις. Όμως από την άλλη δεν μπορείς και να τον μισήσεις. Αναγκάζεσαι λοιπόν να μπεις στη θέση του, να σκέφτεσαι σαν αυτόν και να γυρνάς τις σελίδες περιμένοντας αυτό που μαντεύεις ήδη.

Η γραφή του Μισίμα είναι τρομερή και είμαι πολύ περίεργος να δω πως συνεχίζει όλο αυτό. Πραγματικά κρίμα που τέτοιες εκδόσεις δεν ξανατυπώνονται και μένουν συνήθως στο πρώτο τιράζ.

4 στα 5

[Xenia Germeni]

Tableau vivant μιας χωρας και μιας εποχης και μιας αλλης ηπείρου. Ο Μισιμα ζωγραφιζει οταν γραφει και κεντα τις λεπτομερειες. Το πρωτο μερος της 4λογιας ολοκληρωθηκε..Πυκνο και με βαθος στους χαρακτηρες μοιαζει ετοιμο σεναριο ταινιας. Σε καποια σημεια αυτη η λεπτομερεια κουραζει λιγο, ωστοσο ειναι απαραιτητη για να προχωρησει καποιος το βιβλιο.

[Sokratis Liakos]

Εξαιρετική πλοκή,με "βαρύ" λεξιλόγιο,που,ωστόσο,δεν κουράζει καθόλου.

[Georges Varanx]

Καθώς προχωρούσε η ανάγνωση αυτού του παράξενα γοητευτικού βιβλίου είχα σκεφτεί να το χαρακτηρίσω ως εξής: "Λυρικότατο στις περιγραφές, μαγευτικό στην αποτύπωση μιας Ιαπωνίας που παλεύει να μοιάσει στη Δύση, απογοητευτικό στην πλοκή. Δεν έχω βρει ακόμα αυτό που το κατατάσσει στα αριστουργήματα."

Όντας μέρος μιας τετραλογίας, τώρα πια καταλαβαίνω, ότι αυτό που θεώρησα απογοητευτικό ως πλοκή είναι μέρος μιας συγκλονιστικής ιστορίας, που μόνο καθώς πλησιάζει το τέλος του πρώτου τόμου αναδεικνύεται σε όλο της το μεγαλείο. Του το δίνω του Μίσιμα αυτό, γιατί με άφησε πεινασμένο για περισσότερα.

Ίντριγκες, δυνατοί χαρακτήρες, ονειρικές περιγραφές, φιλοσοφικές αναζητήσεις, συγκλονιστικοί έρωτες και πολιτικά παιχνίδια στην Ιαπωνία μιας εποχής, όχι και τόσο μακρινής κι άλλο ένα βιβλίο που αξίζει να φτάσει στην τελευταία του λέξη, όσο κι αν μοιάζει να καθυστερεί η πορεία του προς τα κει.

ΝΑΙ και φύγαμε για τα επόμενα.

[Antonio Papadourakis]

Επιγραμματικά: υψηλή λογοτεχνία!!!

[Babis Papadimitriou]

Βρισκόμαστε λίγο μετά την παλινόρθωση του αυτοκράτορα Μεϊτζί. Η δυτική επιρροή πλέον έχει παρεισφρήσει για τα καλά στην Ιαπωνία η οποία προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της από τον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο. Ο ήρωας της ιστορίας, ένας 19χρονος φοιτητής γόνος ζάπλουτης οικογένειας θα ερωτευτεί παράφορα την κόρη ενός ξεπεσμένου αριστοκράτη και θα κάνει τα πάντα για να την κατακτήσει. Η ανωριμότητα με την οποία θα χειριστεί τα πράγματα θα οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες. Ο συγγραφέας καταφέρνει να δημιουργήσει περίπλοκους χαρακτήρες και να μας παρουσιάσει μέσα από τις οικογένειες των πρωταγωνιστών τις αντιλήψεις της εποχής του. Οι μικρές και φαινομενικά άσχετες λεπτομέρειες συνθέτουν προς το τέλος του βιβλίου ένα ανυπέρβλητο λυρικό κρεσέντο που μόνο με ταινία του Kurosawa θα μπορούσα να το παρομοιάσω.