Nooit kwam Sara Silverstein in aanraking met geweld – of het moest het met geheimen omgeven verleden van haar vader zijn. Tot ze op een herfstdag in het bos oog in oog komt te staan met een verkrachter. Niet lang daarna worden zij en haar familie ’s nachts op gewelddadige wijze overvallen in hun huis. Dan doet Sara een gruwelijke ontdekking. Alles wat ze heeft geleerd over goed en kwaad lijkt niet meer te gelden. Er blijft voor Sara niets anders over dan het nemen van een dodelijk besluit.
Jessica Durlacher was, voordat ze debuteerde als schrijfster, criticus en columniste. Zij stelde verschillende literaire bloemlezingen samen en maakte deel uit van de redactie van het tijdschrift De Held. Ook vertaalde zij beide delen van Maus van Art Spiegelman, de graphic novel over de jodenvervolging. Haar vader is de auteur G.L. Durlacher, die een indrukwekkend autobiografisch oeuvre schreef over zijn herinneringen aan de holocaust.
Im Rahmen meiner EU-Autorinnenchallenge habe ich mich erneut aus meiner Komfortzone herausbegeben und bin auf meiner Reise durch Europa in den Niederlanden bei der mir unbekannten Schriftstellerin Jessica Durlacher gelandet. Irgendwie habe ich ja mittlerweile schon Gefallen daran gefunden, Bücher zu erforschen, die mir noch nie jemand empfohlen hat und von denen kaum einer weiß. Manchmal ist dieses Abenteuer mühsam und oft lohnt es sich, wie in diesem Fall. Ohne Zweifel ist es aber immer spannend, ganz allein, auf sich gestellt, literarisch auf Entdeckungsreise zu gehen.
Diese sehr spannende Familientragödie beginnt relativ harmlos mit einem Unfall des Großvaters und Oberhauptes der Familie Silverstein und steigert sich nach und nach in Form einer Perlenkette an kleinen beziehungsweise mittleren Kalamitäten und riesigen Katastrophen zu einem beispiellosen Drama. Fast scheint es so, als hätte der übervorsichtige Shoa-Überlebende und pensionierte Historiker Silverstein nur durch seine vorausschauende Existenz und durch sein Leid der Vergangenheit alles Übel von seiner Familie ferngehalten. Als Herman Silverstein an einer Infektion mit multiresistenten Bakterien infolge eines Krankenhausaufenthaltes nach seinem Unfall stirbt, brechen die Dämme, und es kommt knüppeldick für die Familie. Saar, seine Tochter, wird beim Joggen angefahren und vergewaltigt, ihr Sohn Mitch bricht sein Studium in Amerika ab, wird US-Marine und will nach einer Bootcamp Ausbildung in den Krieg nach Afghanistan ziehen. Die Wohnung von Saars Familie wird von zwei maskierten Tätern überfallen und ausgeraubt, die Saars Mann niederschießen und ihrer Tochter Tess wer weiß was angetan haben. So setzt sich die Tragödie Schritt für Schritt fort und eskaliert sehr rasant.
Selbstverständlich käme man als Leser*in irgendwann mal auf die Idee, dass eine derartige Häufung von unglücklichen Zufällen nicht mehr zufällig sein und dahinter auch eine Methode oder ein Täter stecken könnte. Leider nimmt uns die Autorin diese spannende Erkenntnis beim Lesen des Buches, indem sie schon fast von der ersten Seite an erstens die zukünftige Tragödie und zweitens auch die systematische Vernichtung der Silversteins in vagen drohenden, wabernden Andeutungen spoilert. So etwas ist ärgerlich, denn ich lasse mich in einem Buch sehr gerne, wie auch jeder andere in der Realität in seinem eigenen Leben damit umgehen muss, von ebendiesem Leben überraschen. Da kommentiert auch nicht eine allwissende Erzählerin, was noch passieren wird. Dies nimmt dem grandios konstruierten Plot sehr viel von der Spannung und dem Überraschungseffekt. Zudem stellen diese permanenten Andeutungen punktgenau die häufigsten Redundanzen in der Erzählung dar, und gehörten eigentlich auch stilistisch unbedingt eliminiert. So, das war es aber schon mit meinen Kritikpunkten, die trotzdem sehr wenig an der Güte dieser Geschichte ändern können.
Saar erkennt nach und nach das System, das hinter dem vermeintlichen Unglück ihrer Familie steckt und identifiziert in detektivischer Kleinstarbeit als Einzige in der Familie den Täter, der als Mastermind hinter all diesen Katastrophen steckt. Dabei findet sie auch noch einiges über ihren toten Vater und ihren Sohn heraus. All diese anfänglichen Vertuschungen sind möglich, weil alle Familienmitglieder aus Scham, falscher Rücksichtnahme, mangelnder Kommunikationsfähigkeit und falscher Einschätzung der Situation ihre Geheimnisse bewahren und sich gegenseitig nicht alles beichten. Das System Familie Silverstein ist also auch kompliziert und spielt dem Täter vorerst in die Hände. Hier hat Jessica Durlacher großartige Charakter- und Beziehungsstudien vorgelegt, die sich in den sehr detaillierten und liebevoll konzipierten Figuren manifestieren.
Sprachlich hat mir das Werk auch ausnehmend gut gefallen und inhaltlich legt es dem Leser natürlich noch ein Paradebeispiel von jüdischer Identität in modernen Zeiten vor. Auch eine gehörige Portion der Thematik Antisemitismus und unterschiedliche Positionen einer Familie zum Umstand, dass ein Kind Soldat werden will und in den Krieg ziehen möchte, würzen dieses Familiedrama zusätzlich mit Spannung und moralischen Einblicken. Jetzt will ich aber gar nicht mehr zu viel von diesem grandiosen Plot spoilern, denn dann würde ich denselben Fehler machen, den ich an der Autorin kritisiere.
Fazit: Eine absolute Leseempfehlung, für dieses großartig konzipierte Familiendrama, das ohne die permanenten Vorankündigungen der Autorin sogar Züge eines spannenden Thrillers aufweisen würde.
"Ich hatte zunehmend das Gefühl, aus Glas zu sein, eine mundgeblasene Vase auf einem wackeligen Tisch, ständig in Gefahr zu zerbrechen. Ich meinte dauernd, nach Luft schnappen zu müssen, mein Nacken war schmerzhaft verspannt, und mir wurde jeden Tag von neuem bewusst, dass dies das Leben war, an das ich mich gewöhnen musste. Und dass es vorläufig eher schlimmer als besser werden würde. Künftig würde sich mein Leben am Rande der Angst abspielen, für meinen Alltag würde nur ein schmaler Grat vorhanden sein. Es war ein bisschen so, als hätte ich zu hören bekommen, dass ich fortan in einem Wohnwagen leben müsse, wo mein gesamtes Hab und Gut auf einem Quadratmeter Fläche Platz finden musste, einem Wohnwagen zudem, der lebensgefährlich schleuderte."
Ik had net het boek van haar vader gelezen ‘Godvergeten tijd.’ Elementen daarvan komen terug. Het boek laat in ieder geval zien dat de oorlog ook kan doorleven in 2e en 3e generaties. Jessica Durlacher heeft een ontzettend spannend verhaal geschreven. Ze heeft de hoofdpersoon heel mooi uitgewerkt. Ik herkende wat gedachtespinsels. Het einde vond ik zo ontroerend mooi.
Nadat ik de eerste 50 bladzijdes had gelezen was ik steeds bang dat dit boek in een of andere thriller zou veranderen. Gelukkig was dit niet zo. Het boek was erg spannend om te lezen, vooral als je vaak in het donker naar huis gaat, maar het behield de psychologische karakter. Het was interessant om te lezen hoe Sara steeds aftakelde na de dood van haar vader. Ik vond het einde een beetje anticlimactisch, er was zo veel opbouw voor de brief van Herman aan z'n vriend en het bleek op het eerste gezicht niet heek interessant. Toen ik er later over nadacht besefte ik me wel dat de leugens die Herman erin vertelt erg passen bij alle personages, die steeds maar willen laten zien hoe sterk ze zijn ondanks alles wat hen is overkomen. De epiloog kan je misschien wel de samenvatting van het hele verhaal noemen: leugens, geheimen en het idee dat je altijd sterk moet zijn, hoe zwak je je ook voelt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Geweldig, maar erg beklemmend boek dat gewetensvragen stelt. Hoe ver ga je om je geliefden te beschermen? Wat is menselijkheid? Hoe leef je met schaamte en angst?
160 hoofdstukken (achterlijk veel) vind ik niet echt nodig. Dan voel je je toch een beetje behandeld als een kind van 8. Desalniettemin is het een spannend en vlot verhaal met mooie, levensechte personages - niet zo gek: de gelijkenissen met Durlachers eigen leven zijn evident. Spijtig dat de verfilming (niet gezien) zulke slechte recensies krijgt. Hier zou toch een prima film in zitten.
Het boek is makkelijk te lezen. Wel vond ik het soms redelijk chaotisch. Het is een boek wat ik niet snel nog eens zal lezen, maar ik vond het wel waar om hem een keer te lezen. Door het boek heen vallen alle puzzelstukjes in elkaar, ik had wel een spannender einde verwacht.
Het boek leest als een trein en mag wat mij betreft het predicaat "literaire thriller" meekrijgen. Het is al een tijd geleden dat ik 's morgens meteen na het afgaan van de wekker naar mijn boek greep om gauw even een stukje verder te kunnen lezen, maar De held kon me zelfs om 6.00 uur in de ochtend al in de ban houden.
Wanneer ben je een held? Als je bijna verkracht wordt en erover zwijgt? Als je als filmmaker zó'n enorm succesvolle film maakt dat die wordt verkozen tot beste buitenlandse speelfilm? Als je als dertienjarige een enorm drama meemaakt maar je staande weet te houden? Als je ziet dat je ouders weggevoerd worden en je het als vijftienjarige drie maanden in je eentje weet te overleven? Of als je denkt dat door te gaan vechten in Afghanistan je ideaal verwezenlijkt wordt?
In De Held zijn véél mensen een held en ze hebben het zélf niet eens in de gaten.
Wow, wat een mooi boek. Ik heb gehuiverd en gehuild, maar vooral heb ik mijn manier van denken herkend in de hoofdpersoon Sara. Jessica Durlacher heeft echte mensen geschapen en ik vind het jammer dat het boek uit is. Ik had graag langer een 'vriendin' willen zijn van Sara en haar gezin. Een diepe buiging voor mevrouw Durlacher...
Dit boek is met recht een literaire thriller. Het is spannend en geeft veel stof tot nadenken: waarom verzwijgt de moeder dat ze is aangerand? Wanneer gedraag je je heldhaftig en is een muzelman afkeurenswaardig? In het leven van de afzonderlijke leden van de familie Silverstein gebeuren ogenschijnlijk dingen die niets met elkaar te maken hebben. Uiteindelijk blijkt dat ze àlles met elkaar te maken hebben door het geheime verleden van haar vader. Uiteindelijk vraag ik mij af: zou ik geschoten hebben?
Sara Silverstein leeft met haar gezin een rustig leven. Tot op een dag, haar zoon Mich, te kennen geeft zich te willen aansluiten bij de mariniers van de US. Terwijl hij afreist naar Amerika, wordt in Nederland het leven van de familie Silverstein op zijn kop gezet door een verschikkelijke gebeurtenissen. Wat in de eerste instantie lijkt op een toevallig noodlot, lijken de gebeurtenissen in relatie te staan met de joodse afkomst van het gezin, en het verleden van vader Herman.
Een spannend boek maar behoort wat mij betreft niet tot de beste boeken die Durlacher heeft geschreven.
Als mijn haat niet groot genoeg is, is mijn liefde dat dan wel? Houd ik wel genoeg van mijn geliefden als ik niet voor ze kan doden? Ik denk aan mijn vaders woorden over de muzelmannen. Aan vergeving en menselijke goedheid. Maakt een schot van mij een muzelman? Is wraak een vorm van verlies? Of houd ik mezelf daarmee voor de gek uit angst - lafbek die ik ben?
Ik vond het wel een leuk boek maar het duurde echt super lang voordat het spannend werd en ik vind dat een goede thriller altijd spannend moet zijn. Maar toen het spannend werd was het wel echt spannend! Verrassend einde en mooi geschreven het voelde alsof je het zelf meemaakte
Het was een interessant boek met een goed verhaal. Er vonden een aantal spannende en heftige gebeurtenissen plaats in het boek waardoor je aandacht erbij bleef.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Het eerste boek dat ik van Durlacher las. Het boek was mijn kopje thee niet. Ik ben geloof ik vier keer overnieuw begonnen met lezen omdat ik gewoon niet in het boek kon komen. Ik werd er niet ingezogen zoals ik dat bij sommige boeken ervaar. Daarbij vond ik het te literair geschreven dat ook mijn kopje thee niet is omdat het voor mij de geloofwaardigheid en de vaart ermee uit een verhaal haalt. Verder was het plot al vanaf verre te doorgronden en vond ik haar houding tov haar in Amerika studerende zoon te tuttig. Wat ik wel goed vond aan het boek waren de stukken mbt WOII, maar ik geloof niet dat ik nog een boek van haar ga lezen.
Actually, i didn't think it was that good. It's very much all from inside the leading-characters mind and she's rather incoherent and inconsistent with a weird fascination for her recently deceased dad. It has some thrillers aspects and some from WOII and the holocaust, but i find the whole plot rather far-fetched in that area. I was far more interested in her sons decision of joining the American Army as a marine, but all the leading character could do was moan about her poor baby-boy but does let him whisk away her problems when she can't.
Vlot leesbaar boekje, houdt de spanning goed vast. Maar het verhaal is slap en stijgt niet uit boven de standaard 'literaire' thriller. En wat voor boodschap kunnen we uit dit boek halen? Wie uit een NSB-nest komt blijft fout? WOII is nog niet afgelopen? Joden worden nog steeds door NSB'ers (neonazi's) getreiterd maar slaan nu terug? Het boek zet nogal clichébeelden neer: het kind van een NSB'er en dat van een Ghanese illegaal vertolken het kwaad. De Joden in het boek zijn de hulpeloze slachtoffers, maar niet voor lang.
Dit boek komt heel traag op gang. Voor mij al een eerste negatief punt, want bij thrillers heb ik graag vaart van in het begin, zoals in de boeken van Ellory. In het begin dacht ik regelmatig: wat sleept Durlacher er nog allemaal bij? Waar gaat dit allemaal heen? Uiteindelijk wordt alles duidelijk. Naar mijn smaak te gestructureerd geschreven met een bepaald doel voor ogen. Bij goede thrillers merk je die opbouw niet zo. Hier wel, en dat maakt het voor mij net iets minder geslaagd. De apotheose vond ik ook maar minnetjes. Had er iets meer van verwacht.
De wortels van de familie en hun geschiedenis zitten zo diep en het is heel goed verteld op een manier waarop alle heftige gebeurtenissen die ze in het boek meemaken hierop aansluiten. Echt crazy dingen gebeuren er en Jessica schrijft het heel mooi waardoor je het met detail voor je kan zien. Het einde was lowkey hartverscheurend. Ben steeds meer into het lezen aan het raken en dit boek heeft me er mee geholpen, ook al lees ik normaal niet echt over onderwerpen als de tweede wereldoorlog, but i liked this :)