Battle Angel Alita - Last Order, Vol. 2: Angel of the Innocents

銃夢Last Order [GUNNM Last Order] #2

by Yukito Kishiro

Beautiful battle angel Alita's adventures continue as she awakens in a new cyborg body and encounters a world filled with bizarre and tormented characters.

Genres: Manga, Comics, Science Fiction, Seinen, Graphic Novels, Cyberpunk, Comics Manga

208 pages, Paperback

First published January 1, 2002

About the author

Yukito Kishiro (Japanese: 木城ゆきと) is a Japanese manga artist born in Tokyo in 1967 and raised in Chiba. As a teenager he was influenced by the mecha anime Armored Trooper Votoms and Mobile Suit Gundam, in particular the designs of Yoshikazu Yasuhiko, as well as the works of manga artist Rumiko Takahashi. He began his career at age 17, with his debut manga, Space Oddity, in the Weekly Shonen Sunday. He is best known for the cyberpunk series Battle Angel Alita.

Reviews

[Juho Pohjalainen · Rating 3 out of 5]

Too much time spent on a fight, too little - but still some, to its credit - on worldbuilding and carrying on the story, developing the characters. Picked up a bit towards the end: good to see the Scrapyard again, how they're doing, and especially Koyomi.

Still, I can begin to see the signs of the series's downfall.

[Mariana · Rating 2 out of 5]

Ο δεύτερος τόμος της sequel σειράς του Yukito Kishiro αποτελείται από έξι κεφάλαια και 208 σελίδες. Ακούει στο όνομα Angel of Innocents και ξεκινά ακριβώς από εκεί που μας άφησε ο πρώτος τόμος. Όταν αποφάσισα φέτος να συνεχίσω με εκείνη την ιστορία που μου γνώρισε τον κόσμο των Manga αισθανόμουν ενθουσιασμό και φόβο. Ενθουσιασμό γιατί θα επέστρεφα σε ένα ιδιαίτερο αγαπητό σύμπαν και φόβο γιατί είχα ακούσει πως ο mangaka είχε αλλάξει τον επίλογο. Δεν ήξερα λοιπόν αν εμένα οι αλλαγές αυτές θα μου άρεσαν. Τώρα που ολοκλήρωσα και το Angel of Innocents αυτό που μπορώ να πω είναι πως δεν έχω συνηθίσει ακόμα τη νέα στροφή στην ιστορία. Παραμένω αποστασιοποιημένη στα όσα διαβάζω και λίγα πράγματα είναι αυτά που με ενθουσιάζουν δίνοντας μου βέβαια το κίνητρο να συνεχίσω. Μέσα σε αυτά είναι η πρωταγωνίστρια που παραμένει στα μάτια μου το ίδιο αγαπητή, γενναία και αξιοθαύμαστη, οι αναφορές αλλά και οι μικρές εμφανίσεις χαρακτήρων της μητέρας-σειράς, τα flashback της Gally αφού μας δίνουν πληροφορίες για το παρελθόν της και όλα τα στοιχεία που ο mangaka πετά εδώ και εκεί για την ιστορία του κόσμου. Από εκεί και πέρα όμως λείπει ο ενθουσιασμός και η αγωνία. Και πάνω απ’ όλα σε πολύ μεγάλο ποσοστό λείπει το συναίσθημα του άγνωστου. Το να νιώθεις δηλαδή ένταση και αγωνία για το τί θα διαβάσεις στην επόμενη σελίδα αφού ο συγγραφέας είναι απρόβλεπτος και δεν φοβάται να ταλαιπωρήσει τους χαρακτήρες του ανεξαρτήτου αν τους θεωρεί καλούς ή κακούς. Δυστυχώς για την ώρα τουλάχιστον αυτή η αίσθηση αγνοείται στο Last Order αφού πολλές από τις θεωρίες μου έχουν βγει σωστές. Στον αρχικό τόμο είχα προσπαθήσει αυτό να το δικαιολογήσω σκεπτόμενη πως είναι εισαγωγικός και ο στόχος είναι να γνωρίσουμε τους καινούριους χαρακτήρες και να δούμε τί ισχύει από το φινάλε του Battle Angel Alita και τί όχι. Και ο δεύτερος όμως τόμος ακολουθεί τα βήματα του πρώτου. Είναι καθαρά εισαγωγικός με τον συγγραφέα να δίνει την αίσθηση πως δεν έχει βρει ακόμα τα πατήματα του ενώ δυσκολεύεται να περάσει από την εισαγωγή στο κυρίως μέρος. Ακόμα «πολεμά» να εξηγήσει στο κοινό τί έχει κρατήσει και τί όχι από το τέλος της πρώτης σειράς και τί συμβαίνει με γνωστούς χαρακτήρες. Παράλληλα προσπαθεί να εισάγει τη νέα ιστορία και να βρει τρόπο να διώξει την Gally στο διάστημα χωρίς να φανεί όμως η κίνηση αυτή βιαστική ή αψυχολόγητη. Θέλει η ροή να βγάζει νόημα και να είναι συμπαγής. Και ενώ παλεύει με όλα αυτά βάζει την ηρωίδα του να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να μάχεται. Στο δεύτερο τόμο σπαταλά πολλές σελίδες στη μάχη. Τόσες που ένιωσα κούραση και εξάντληση. Και δυστυχώς για εκείνον και για εμένα έπεσα και πάλι μέσα στις περισσότερες από τις θεωρίες μου.

Έχω το συνήθειο όταν παίρνω στα χέρια μου ένα βιβλίο ή manga να κοιτάζω το εξώφυλλο, τον τίτλο και την περίληψη και να σκέφτομαι την πορεία που ο συγγραφέας θα δώσει στην ιστορία του. Θεωρίες που αν έχω όρεξη τις γράφω σε ένα χαρτί το οποίο και κρατώ δίπλα μου με στόχο να δω αν κάποια θα πραγματοποιηθεί. Το ίδιο έκανα και στον τόμο αυτό. Ο τίτλος μου έδωσε αρκετές πληροφορίες. Ο άγγελος δεν μπορούσε να είναι άλλος από τη Gally αφού ο Kishiro από τη μητέρα σειρά έτσι την αποκαλεί. Οι αθώοι όμως ποιοι ήταν;; Το μυαλό μου πήγε αμέσως στα παιδιά. Γιατί αυτά είναι οι πιο αθώες ψυχές μιας κοινωνίας. Ξέροντας από τον πρώτο τόμο πως η Gally βρίσκεται στο Salem για να ανακαλύψει τί έγινε με τη Lou και γνωρίζοντας πως εκεί γίνεται εμφύλιος με τα μικρά παιδιά να βρίσκονται στη μέση υπέθεσα πως η ιστορία θα επικεντρώνονταν στην προσπάθεια της ηρωίδας να τα προστατέψει. Το γεγονός πως στο εξώφυλλο κυριαρχούσε το μαύρο χρώμα και μια πρωταγωνίστρια υπερβολικά σοβαρή με έκανε να σκεφτώ πως οι σκηνές άκρατης βίας θα καλύπτουν αρκετές σελίδες. Και ξέρετε κάτι;; Αν εξαιρέσουμε τα δύο τελευταία κεφάλαια βγήκα σωστή στις υποθέσεις μου. Με το χέρι στην καρδιά δεν έχω ακόμα συνηθίσει αυτή τη νέα ιστορία και δεν μπορώ να αφήσω πίσω μου το φινάλε που διέγραψε ο Kishiro.

Θέλω να πιστεύω πως ο τρίτος τόμος θα ξεφύγει από αυτές τις εισαγωγικές ενότητες και θα τρέξεις λίγο την ιστορία ώστε να νιώσω ξανά την αδρεναλίνη στο αίμα μου και να αισθανθώ αγωνία και περιέργεια για τη συνέχεια. Δυστυχώς για μένα τα τέσσερα από τα έξι κεφάλαια ήταν μέτρια έως κακά με μόνο τα δύο τελευταία να ξεχωρίζουν και να μου δίνουν την ελπίδα πως η συνέχεια θα είναι καλύτερη. Για αυτό το λόγο έδωσα μόνο 2 αστέρια στο Angel of Innocents.

Όσον αφορά τη βαθμολογία του κάθε κεφαλαίου ξεχωριστά αυτή διαμορφώθηκε ως εξής:

Phase 7: And the cruelty of the world (⅕). Όσο όμορφος και ποιητικός είναι ο τίτλος του κεφαλαίου τόσο άσχημη είναι η ιστορία του. Ο προηγούμενος τόμος έκλεισε με τον θάνατο του Jim Roscoe. Αυτός ξεκινά ακριβώς από το σημείο αυτό με σκηνές γεμάτες αίμα και βία. Τόση που θέλεις να κάνεις εμετό. Δεν είναι εύκολο πράγμα ούτε για έναν ενήλικα να βλέπει πως ένα ρομπότ ξεσκίζει κυριολεκτικά έναν άνθρωπο που είναι ήδη νεκρός και τον κρατά στα χέρια του σαν κούκλα! Ένα ρομπότ που έχει μέσα του το μυαλό αυτού του ανθρώπου και θέλει να καταστρέψει τα πάντα γύρω του! Ούτε είναι εύκολο να βλέπεις το πως άνθρωποι σκοτώνουν άλλους ανθρώπους. Και φυσικά δεν είναι εύκολο να βλέπεις για χιλιοστή φορά τον Desty Nova να θέλει να επαναφέρει ένα νεκρό άνθρωπο παρά τη θέληση του ώστε να τον βάλει να ζει σε ένα σκληρό και άδικο κόσμο. Ο Nova έχει καταπατήσει κάθε νόμο ηθικής και δεν έχει κανένα όριο. Θα έπρεπε πλέον να έχω συνηθίσει αυτόν τον εγωιστικό χαρακτήρα αλλά δεν μπορώ! Με φουντώνει κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του να μιλήσει αφού μόνο πόνο προκαλεί και μεγαλύτερο χάος φέρνει. Πίστευα ότι θα γλιτώναμε στον τόμο αυτό από την παρουσία του αλλά δεν μου έκανε τη χάρη να φύγει για το Jeru όπως έλεγε αφού θέλησε να μπλεχτεί στη μάχη στο Salem για τα δικά του σχέδια. Το μόνο καλό στο κεφάλαιο αυτό ήταν τα λόγια της Marge - αλήθεια πως ακριβώς είναι η μητέρα της Pam και γιατί εκείνη γνωρίζει πως είναι η μητέρα της; Δεν υποτίθεται πως τα παιδιά δεν ξέρουν τους γονείς τους;; Ή τέλος πάντων εκείνους από το σπέρμα των οποίων προήλθαν; - προς τους απάνθρωπους συναγωνιστές της: Those of us that were lucky enough to survive can we afford to be fighting one another? Aren’t they just kids?. Επιτέλους η φωνή της λογικής στο Salem!! Και η Gally; θα μου πείτε. Τί κάνει στο κεφάλαιο αυτό; Τίποτα το ιδιαίτερο, θα σας απαντήσω.

Phase 08: The tall, tall tower of stacked wood (2,5/5). Όσο ωραίοι είναι οι τίτλοι των κεφαλαίων τόσο μη ικανοποιητικό μου φαίνεται το περιεχόμενο τους! Το ρομπότ με τον Jim στα χέρια αρχίζει το καταστροφικό του έργο έχοντας ως πρώτο στόχο τη Nora. Η οποία αμφιταλαντεύεται μετά τα όσα έχουν συμβεί για το αν πρέπει να συνεχίσει να ζει σε ένα κόσμο που παίζει με το μυαλό των ανθρώπων, που πειραματίζεται μαζί τους και που τους κοροϊδεύει δημιουργώντας ουτοπίες που στην πραγματικότητα είναι δυστοπίες. Πώς μπορεί να συνεχίσει να ζει με ένα τσιπάκι αντί για μυαλό;; Να παλέψει για τί και για ποιόν;; Το ρομπότ εκμεταλλεύεται την σύγχυση της και προσπαθεί να την κάνει να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο. Απέναντι του μπαίνει η Pam η οποία και προσπαθεί να πείσει την Νόρα να μην εγκαταλείψει αφού εκείνη είναι δίπλα της. Φυσικά η Pam δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της. Η Gally όμως μπορεί. Έρχεται λοιπόν να αναλάβει δράση κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα: θα πολεμήσει το ρομπότ υπερασπιζόμενη τους αθώους.
Το κεφάλαιο είναι το ίδιο σκοτεινό, σκληρό και βίαιο με το πρώτο. Πήρε όμως μεγαλύτερο βαθμό για τρεις λόγους:
α) για τη φιλία Pam - Nora
β) για την αναφορά της Gally στη Scrapyard. Οι κάτοικοι του Salem πρέπει να τους χρωστούν ευγνωμοσύνη αφού χωρίς εκείνους δεν θα τρέφονταν και δεν θα ζούσαν με όλες τις ανέσεις του κόσμου. Ότι έρχεται στον κόσμο τους προέρχεται από τη Scrapyard η οποία και ζει στη δυστυχία. Επιτέλους κάποιος την ανέφερε και έκανε κατανοητό το πώς επιβίωνε τόσο καιρό το Salem. Φυσικά αν οι κάτοικοι της Scrapyard ήξεραν για τα πειράματα στο Salem θα προτιμούσαν χίλιες φορές τη δυστυχία τους αλλά όπως και να ‘χει ήταν καιρός να αναγνωριστεί η προσφορά τους στην ουράνια πολιτεία.
γ) για την αναφορά σε εκείνους που δημιούργησαν το Salem, το Jeru και τη Scrapyard. Σε αυτούς που έφεραν την ανθρωπότητα σε αυτό το σημείο. Υπάρχουν ακόμα;; Κι αν ναι που είναι;;

Phase 9: Which unfulfilled promise is that, I wonder (⅖). Η μάχη του ρομπότ και της Gally καλύπτει τις σελίδες όλου του κεφαλαίου. Το ρομπότ φαίνεται να υπερισχύει αλλά η αντίπαλος του αν κάτι ξέρει καλά αυτό είναι να πολεμά. Θεατές της ο Nova και οι τρεις του κλώνοι που κάνουν ουσιαστικά αναμετάδοση της. Με τον Nova να βάζει ΞΑΝΑ την εγωιστική του περιέργεια πάνω από όλα και χωρίς καμία ντροπή να δηλώνει πως δεν έχει πρόβλημα να παραδώσει τη Gally αν το αντάλλαγμα είναι ο νεκρός Jim. Για να μπορέσει να πειραματιστεί πάνω του! Με αηδιάζει αυτός ο χαρακτήρας!
Δεν είμαι φαν των τεχνικών και στρατηγικών μάχης και έτσι δεν βρήκα κανένα ενδιαφέρον σε αυτή. Τα δύο αστέρια οφείλονται στην ανάμνηση της Gally και στο ερώτημα που εξερευνά ο Kishiro όσον αφορά τους λόγους που κάποιος μάχεται στη ζωή.

Phase 10: Yearning Song (⅖). Το τέλος της μάχης δίνει το έναυσμα για μια νέα αρχή. Για όσους ενδιαφέρονται για τις τεχνικές μάχης της Gally το κεφάλαιο αυτό αξίζει περισσότερα των δύο αστεριών. Μέσω του Nova εξηγείται το πώς η πρωταγωνίστρια καταφέρνει να αντιστρέφει μάχες που φαίνονται χαμένες. Εγώ όμως δεν διαβάζω το manga για αυτό το στοιχείο. Βαριέμαι τις εξηγήσεις αυτές. Κάτι που συνέβη και εδώ. Την προσοχή μου κέντρισαν μόνο οι τελευταίες σελίδες όπου εμφανίζεται ο φιλόσοφος Kishiro -που τόσο αγαπώ- και μέσω της Gally μας βάζει να σκεφτούμε για το μυστήριο της ζωής. Ένα μυστήριο που οδηγεί κάποιους σαν τον Jim να χάσουν τον εαυτό τους και άλλους να το εκμεταλλευτούν και να το ζήσουν στο έπακρο. Μετά από τόσο κεφάλαια μέσα στο αίμα και στη σκληρότητα είχα ανάγκη λίγο προβληματισμό. Με το κεφάλαιο αυτό κλείνει η ιστορία του Salem και ο εμφύλιος που ξεκίνησε στον πρώτο τόμο. Νομίζω πως σιγά σιγά η εισαγωγή φτάνει στο τέλος της.

Phase 11: Nevertheless (⅘). Μετά από 4 υποτονικά κεφάλαια έρχεται το προτελευταίο να ανεβάσει κατακόρυφα τη βαθμολογία και να μου τραβήξει το βλέμμα. Επιτέλους επιστρέφουμε στον αρχικό λόγο που η Gally έμεινε στο Salem. Νόμιζα πως τον είχαμε ξεχάσει! Το κεφάλαιο αυτό μου θύμισε το πόσο δημιουργικός μπορεί να γίνει ο Kishiro. Μου θύμισε ότι έχω να κάνω με ένα mangaka με ανατρεπτικό μυαλό. Το σώμα της Lou βρέθηκε αλλά το τσιπάκι που την κρατούσε ζωντανή δεν είναι μαζί της. Άρα είναι νεκρή;; Μπορεί και όχι λέει ο Nova. Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να έχει σταλθεί στο Jeru. Η Lou τιμωρήθηκε σκληρά αφού η φιλία της με τη Gally την οδήγησε στο να ξεσκεπάσει το μεγάλο μυστικό του Salem. Η Gally έχει μια πιθανότητα να την επαναφέρει αν βρει το τσιπάκι της. Για να το κάνει αυτό πρέπει να ταξιδέψει στο Jeru. Ξέρει πως και να βρει το τσιπάκι στο τέλος θα πονέσει και θα πρέπει ΞΑΝΑ να πει αντί σε έναν ακόμα φίλο αφού η Lou δεν θα τη θυμάται - θα ζήσουμε άραγε ξανά παρόμοια σκηνή με αυτή του Ido;; Όλα δείχνουν πως ναι. Ο Kishiro δεν είναι καθόλου ρομαντικός - αλλά τουλάχιστον εκείνη θα τη θυμάται και θα της έχει δώσει μια ευκαιρία να ζήσει ξανά! Η Gally πάντα θυσιάζονταν για όσους αγαπούσε, κι ας πλήρωνε τις συνέπειες. Το ίδιο θα κάνει και τώρα. Πριν όμως αναχωρήσει στέλνει μήνυμα προς όσους την περιμένουν στην επιφάνεια της γης. Αυτό σημαίνει πως δεν θα τους ξαναδούμε;; Όπως και να ‘χει ένας νέος δρόμος εμφανίζεται στην πορεία της πρωταγωνίστριας προς την αυτογνωσία ο οποίο περνά μέσα από το Jeru. Φύγαμε λοιπόν για το Jeru!

Phase 12: The weight of the sin of dreaming (5/5). Φανταστικό κεφάλαιο, τέλειο φινάλε. Εξαιρετικό σχέδιο. Καταπληκτικοί διάλογοι. Ανατρεπτική ιστορία! Όλα αυτά χωρίς η Gally να κάνει την παραμικρή εμφάνιση. Ποιοι εμφανίζονται; Μερικοί από όσους μου είχαν λείψει και αναρωτιόμουν αν θα τους δω ξανά. Δύο παλιοί αγαπητοί μου χαρακτήρες που μου θύμισαν γιατί αγαπώ τη σειρά και γιατί πρέπει να τη συνεχίσω. Στο κεφάλαιο αυτό αφήνουμε την Gally που ταξιδεύει για το Jeru και μεταφερόμαστε στη Scrapyard. Ο Kishiro ξέρει πως οι αναγνώστες του αναρωτιούνται τι να συμβαίνει εκεί. Η απάντηση δίνεται αμέσως όταν βλέπουμε πως ο Victor έχει πάρει τον έλεγχο των εργοστασίων και πλουτίζει από την όλη κατάσταση. Δεν έχουν αλλάξει και πολλά, οι ισχυροί συνεχίζουν να κυβερνούν. Ένας ονειροπόλος όμως τύπος τριγυρνά σε αυτή προσπαθώντας να τους πείσει να τον ακούσουν. Πολεμά για το όνειρο του, για την ένωση της γης με τον ουρανό. Πολεμά για μια ζωή συνεργασίας και ενότητας. Ο ονειροπόλος νεαρός κάποτε είχε ραδιοφωνικό σταθμό και τριγύρναγε από περιοχή σε περιοχή αποφεύγοντας να αγγίζει τους άλλους αφού είχε το χάρισμα να βλέπει τα πάντα για εκείνους. Κάποτε συνάντησε ένα cyborg το οποίο και ερωτεύθηκε. Τώρα πολεμά για τα πιστεύω του. Μόνο που η μάχη οδηγεί από τη μία απογοήτευση στην άλλη. Έτσι χάνει την πίστη του. Μέχρι που ένα χαρτάκι σε σχήμα αεροπλάνου πέφτει από τον ουρανό στα πόδια του. Και όταν το αγγίζει εικόνες τον κατακλύζουν δίνοντας του πίσω την πίστη να παλέψει για αυτό που άλλοι θεωρούν ως αμαρτία. Για το όνειρο του. Δίπλα του έχει ένα δεκατετράχρονο κορίτσι που θέλει να γίνει φωτογράφος. Τα ονόματα των δυο τους: Koyomi και Kaos.
Ρούφηξα κυριολεκτικά τις σελίδες και όταν έφτασα στο τέλος επέστρεψα στην αρχή και διάβασα ξανά το κεφάλαιο. Τόσο πολύ μου είχε λείψει η Scrapyard, η Koyomi ο Kaos ακόμα και ο Victor! Μεταξύ του Salem και της Scrapyard επιλέγω την πρώτη κι ας είναι η ζωή σκληρή και δύσκολη. Δεν υπάρχουν τουλάχιστον τα πειράματα στο ανθρώπινο μυαλό. Με θλίβει βέβαια που η ιστορία Kaos - Lou έχει διαγραφεί αλλά η χαρά μου που ξαναείδα παλιούς γνώριμους χαρακτήρες, που τους δόθηκε ο λόγος και ήταν για ένα ολόκληρο κεφάλαιο οι απόλυτοι πρωταγωνιστές έκαναν τη λύπη μου πιο υποφερτή. Εύχομαι και ελπίζω να μην είναι η τελευταία φορά που βλέπουμε την επιφάνεια της γης. Εύχομαι και ελπίζω κάποια στιγμή η Gally να προσγειωθεί ξανά σε αυτή και να μάθουμε τί κάνουν όχι μόνο ο ονειροπόλος και η φωτογράφος αλλά και όλοι οι υπόλοιποι.

⅖ λοιπόν για το Angel of Innicents αφού από τα έξι κεφάλαια του, που ο Kishiro αποκαλεί ως φάσεις, μόνο τα δύο τελευταία με κράτησαν δίνοντας μου το κίνητρο να προχωρήσω στον τρίτο τόμο. Γιατί ξέρετε εγώ μπορεί να έχω αποφασίσει να διαβάσω όλη την ιστορία του Last Order αλλά αν οι τόμοι είναι απογοητευτικοί και δεν μου λένε τίποτα γρήγορα το ενδιαφέρον μου θα μειωθεί και υπάρχει ο κίνδυνος της εγκατάλειψης. Χρειάζομαι ο κάθε τόμος να μου δίνει κίνητρα για να πηγαίνω στον επόμενο. Οι δύο πρώτοι ήταν εισαγωγικοί και δεν κατάφεραν να με βάλουν στο κλίμα της ιστορίας αλλά είχαν κάποια λίγα κίνητρα ώστε να έχω ήδη στο κομοδίνο μου τοποθετήσει τον τρίτο τόμο της σειράς.

[osoi · Rating 3 out of 5]

Практически весь том занимает битва главной героини с гигантским монстром невиданной мощи. Я «за» эшкн, но только в том случае, когда он подкреплен чем-то, а не является бессмысленной и беспощадной тратой времени и пространства. Алита скачет по стенам, выдает пинки, позволяет впечатать себя в стену, и по необходимости модифицирует свое новообретенное тело. На галерке четверка персонажей голосом докладывает происходящее на сцене, перемежая крики «Она не выдержит его протонный удар, потому что у нее не хватит плазменного заряда!» псевдо-философствованиями и обсуждением амбивалентности Новы. Color me impressed :|

В целом ощущение, будто все предыдущие законы мира можно выкинуть в окно начиная с первого тома Last Order. Людей здесь восстанавливают с нуля, тело напичакано нано-роботами, что в режиме реального времени перестраивают структуру за 5 минут, а за пару ночей можно создать гигантского робота из ничего. Мне больше нравилось в городе-помойке, где был более четкий ограничитель способностей, и люди были меньше похожи на всемогущих богов. Интерес к персонажам и их сюжетным линиям теряется, когда знаешь, что их еще 100500 раз можно вернуть к жизни.

Зато линия Каоса (что хвалился своими планами еще несколько глав назад) получилась жесткой и вполне в духе оригинальной серии. У него единственного, кажется, встречаются хоть какие-то прерятствия на пути к достижению цели.
И продолжение истории Лу - несмотря на сопутствующую драму, оно все же лучше «спасения в последнюю секунду», что предлагала ранее альтернативная концовка. Каким бы всемогуществом не обладали великие умы и какую бы силу воскрешения не держали в руках герои, что-то вернуть уже невозможно. За это респект, и я очень надеюсь, что на этом линия будет закончена.

hisashiburi

[Justin · Rating 4 out of 5]

Battle Angel Alita has always been a series that adeptly blended action and philosophy, making most fights a matter of ideology, as much as physical prowess, and so far this has continued into Last Order. Is life worth living, if all it brings is suffering? What keeps driving you forward, when it feels like you've lost everything? Are we slaves to fate? All of these questions crop up in this volume, turning what could have been a simple (if well choreographed) fight against a giant robot into a profound search for meaning. The shift in settings from the Scrapyard to Tiphares has been a refreshing one, and with the way this book ended, it promises more changes right around the corner. The world Kishiro has built here is so much more vast than it originally appeared, and it's wonderful getting to explore more of it.

There's a real sense of mystery to the Last Order story arc so far, that sets it apart from the original run. We're firmly into uncharted territory here, and the directions the story can go are functionally endless. The author knows how to build a believable world (or several of them, as the case may be), and I look forward to delving more into it.

[Nicolas · Rating 2 out of 5]

A peine meilleur que le premier, ce second tome ne vaut que grâce à certaines scènes où Gally contemple le monde depuis Zalem, ou pleure sur sa copine Lou trop tôt disparue. Parce que bon, son combat contre le monstre de Zalem est trop hyperbolique pour être autre chose qu'un passage un peu ridicule.

[Baal Of · Rating 3 out of 5]

Didn't so much like the main battle/boss, and it felt like it went on too long. The whole nano cloud idea is absurd. I can't quite bring myself to drop this to two stars, but the WTF aspects of the final section left me puzzled. I really wonder where this series is going. I wonder if the author actually knew when he writing it.

[Alex E · Rating 3 out of 5]

Alita battles not only a giant robot, but inner turmoil about what it means to be human.

I feel like Yukito Kishiro is really leaning on the more philosophical aspects of the story. Which has always been an interesting angle and has defientely been a part of the story all along. However, I do feel like ever since Last Order started, this has been much more of a focal point as Kishiro will present us with questions directly about humanity.

This is a direct continuation of the first volume, where the young scientist who died now has his conciousness in a giant robot body (and he's carrying his corpse around in his hand). He begins destroying pretty much everything, all the while waxing philosophically about humanity and life. Alita has to take him down while contemplating the questions posed by the villain and the supporting cast. Its a tough fight, and we even get a glimpse as to what the Scrapyard now looks like.

Overall, this was a very cool volume, but I think the original series hit you a bit less over the head with its philosophy angle. It let you - yourself come to your own conclusions instead of flat out stating things. I would say the writing in this new series so far is not up to par with the original series, but I am still enjoying it. Look forward to where Kishiro takes it from here.

[Kathryn · Rating 3 out of 5]

Interesting talk about what it means to be human 3.5 actual stars

[James · Rating 4 out of 5]

Large scale combat with a simple minded robot. Artwork is good.

[Kurtis Burkhardt · Rating 4 out of 5]

Pretty good Sci fi manga series, really good awesome art and action scenes but the overall story wasn’t that great 😁✌️❤️❤️

[Raine · Rating 3 out of 5]

Even if they do find ruw/lou’s brain, it wouldn’t be the same as the dead computer chip ruw/lou. Even she had the same memories

[Lenunu · Rating 4 out of 5]

This manga is totally great.

[Caguto · Rating 4 out of 5]

I like it.

[Haengbok92 · Rating 5 out of 5]

Beautiful copy. I'm still working through the readings of all of my Kanji, but in spite of the fact this doesn't have furigana, it is relatively easy to follow. And for the true lover of Battle Angel/Gunnm, it is well worth having for the larger size.

[Steven · Rating 2 out of 5]

I suspect I'd like this a lot more if half of the book wasn't a continuation of the confusing mayhem of the first in the revived series. In terms of story very little seems to actually happen until the last chapter and a half.

[Ivan · Rating 4 out of 5]

Four-and-a-half stars

[Darryl Knickrehm · Rating 2 out of 5]

Once the stupid, overly-long battle was over, I could see hints of the old Kishiro storytelling. Still, the drawing is so sloppy and quick-looking.

[emmanuel8f · Rating 5 out of 5]

she tries to find her lost friends