What do you think?
Rate this book
Verzamelde verhalen #5
Verhalen 1894-1903
In 2010 verscheen in onze Russische Bibliotheek het laatste deel van de verzamelde verhalen van Tsjechov (1860-1904) in de meesterlijke nieuwe vertaling van Tom Eekman, Aai Prins en Anne Stoffel. Daarmee is dit 3000 pagina's tellende project voltooid.
De verhalen zijn afgedrukt in hun volgorde van ontstaan. Wie zou menen dat de eerste vier delen moeten beschouwd worden als een aanloop naar het absolute meesterschap dat Tsjechov in de laatste jaren van zijn leven bereikte, vergist zich. Hoogstens kan men betreuren dat hij al op 44-jarige leeftijd stierf zodat er op dit vijfde deel, met daarin zijn meest beroemde verhalen zoals Drie jaren, Ariadna, Kruisbessen, De dame met het hondje, In het ravijn en De bisschop, niet nog méér delen kunnen volgen!
Maar dat treuren zou een vergissing zijn, en onnodig bovendien: immers van welke schrijver kan men zijn hele leven lang 3000 bladzijden onbeperkt herlezen? Want dit is wel het grootste geheim van Tsjechovs unieke schrijverschap: men herinnert zich hoe mooi men veel verhalen vond, vraagt zich af waarom ook weer, neemt enig deel opnieuw ter hand, bladert er wat in, begint een willekeurig verhaal opnieuw te lezen en is wederom verloren. Men vergeet de tijd, zijn plichten, huishouden en afspraken met vrienden en denkt: ‘Tsjechov voor altijd!'
De verhalen zijn afgedrukt in hun volgorde van ontstaan. Wie zou menen dat de eerste vier delen moeten beschouwd worden als een aanloop naar het absolute meesterschap dat Tsjechov in de laatste jaren van zijn leven bereikte, vergist zich. Hoogstens kan men betreuren dat hij al op 44-jarige leeftijd stierf zodat er op dit vijfde deel, met daarin zijn meest beroemde verhalen zoals Drie jaren, Ariadna, Kruisbessen, De dame met het hondje, In het ravijn en De bisschop, niet nog méér delen kunnen volgen!
Maar dat treuren zou een vergissing zijn, en onnodig bovendien: immers van welke schrijver kan men zijn hele leven lang 3000 bladzijden onbeperkt herlezen? Want dit is wel het grootste geheim van Tsjechovs unieke schrijverschap: men herinnert zich hoe mooi men veel verhalen vond, vraagt zich af waarom ook weer, neemt enig deel opnieuw ter hand, bladert er wat in, begint een willekeurig verhaal opnieuw te lezen en is wederom verloren. Men vergeet de tijd, zijn plichten, huishouden en afspraken met vrienden en denkt: ‘Tsjechov voor altijd!'
632 pages, Hardcover
First published January 1, 1958
About the author
Anton Chekhov
5,801 books10.1k followers
Antón Chéjov
(Spanish)
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
December 28, 2025
More than as a storyteller, I appreciate Anton Chekhov (1860-1904) for his sharp observation. The author’s depiction of human behaviour comes to resemble a comédie humaine. The fifth volume of his collected works contains Chekhov’s stories from 1895 to 1903. Apart from his plays (
Toneel compleet
) and letters, it is the last volume in the series. I’ve read one every December for the past five years, and I’m especially drawn to the author’s later works, including his stories from
1889 to 1894
.
Chekhov’s Russia is marked by social inequality, unveiling power dynamics in every part of society – between aristocratic and bourgeois classes, employers and employees, parents and children, urban and rural life, and even humans and animals. Although serfdom had been officially abolished, Chekhov shows how class society reasserts itself to preserve the existing order. The author refrains from moral judgement, but understands how moral virtue can become a form of social oppression.
Admittedly, not all storylines gripped me. This is partly due to the variety of Russian names, whose complexity dazzled me. To complicate things further, Chekhov doesn’t shy away from using frame narratives, even in short stories. There were three stories I liked in particular. My Life: The Story of a Provincial is about a young man of noble descent who is shunned for taking on a low-level job as a painter. In The Peasants, an ageing waiter returns to his parents’ rural village. Finally, the classic The Lady with the Dog turned out to be surprisingly modern and much warmer than most of the other narratives. I could imagine the main character as Audrey Hepburn or Catherine Deneuve, for example.
Next in my Russian reading sequence this year is Doctor Zhivago .
Chekhov’s Russia is marked by social inequality, unveiling power dynamics in every part of society – between aristocratic and bourgeois classes, employers and employees, parents and children, urban and rural life, and even humans and animals. Although serfdom had been officially abolished, Chekhov shows how class society reasserts itself to preserve the existing order. The author refrains from moral judgement, but understands how moral virtue can become a form of social oppression.
Admittedly, not all storylines gripped me. This is partly due to the variety of Russian names, whose complexity dazzled me. To complicate things further, Chekhov doesn’t shy away from using frame narratives, even in short stories. There were three stories I liked in particular. My Life: The Story of a Provincial is about a young man of noble descent who is shunned for taking on a low-level job as a painter. In The Peasants, an ageing waiter returns to his parents’ rural village. Finally, the classic The Lady with the Dog turned out to be surprisingly modern and much warmer than most of the other narratives. I could imagine the main character as Audrey Hepburn or Catherine Deneuve, for example.
Next in my Russian reading sequence this year is Doctor Zhivago .
March 24, 2017
Among others "Lady with the little dog", "The farmers", and especially "About love".
April 10, 2024
Niemand die zo briljant onmogelijke liefde, miscommunicatie, onbegrip, losbandigheid, bedrog, misleiding, naïviteit en hypocrisie in verhalen weet te vatten als Tsjechov, waarin mensen tot hun essentie worden teruggebracht.
Deel vijf van het verzameld werk van de meester van het korte verhaal met werk uit de latere periode, 1894 tot 1903, vlak voor zijn dood in 1904. Het is een periode waarin hij ook een aantal van zijn meest succesvolle toneelstukken schrijft, zoals Oom Vanja, Drie zusters, De kersentuin en De meeuw.
Dit vijfde deel trapt af met het ongemakkelijke, wringende, tragikomische verhaal In een landhuis, geschreven in de zomer van 1894. Mogelijk gesitueerd in Tsjechovs eigen landhuis Melichovo waar hij op dat moment samen met zijn ouders en zus Maria (Masja) woont.
“Zwakheden had hij wel, maar onschuldige; zo noemde hij zich oppertuinman, hoewel er geen ondertuinlieden waren;”
Tsjechov grossiert in geestige, bitterzoete waarnemingen en scherpzinnigheden. Ze doen je als lezer opveren, zoals bovenstaande uit Het verhaal van de oppertuinman.
Schitterend is het ondenkbare, maar onvermijdelijke huwelijk tussen de welvarende, goedhartige schlemiel Laptev en de onpeilbare, ongelukkige Joelia Sergejevna in de novelle Drie jaren.
“Zij liep naar het raam, bang voor die liefkozingen, en nu hadden beiden spijt dat ze zich hadden uitgesproken, en beiden vroegen zich in verwarring af: waarom is dit gebeurd?”
De twee echtgenoten accepteren hun misstap in wederzijdse berusting en lijken met de jaren zelfs een werkbare vorm voor de patstelling te vinden.
Treffende karakterisering in De Anna-orde van een “ambtenaar van gemiddelde grootte”:
“Het meest karakteristieke aan zijn gezicht was het ontbreken van een snor, die pas geschoren, kale plek die geleidelijk overging in de vette, als gelei trillende wangen. Hij gedroeg zich degelijk, zijn bewegingen waren niet vlug, zijn manieren zacht.”
Het langere verhaal Mijn leven is Tsjechov op z’n best. Hij weet de hoofdfiguren zo menselijk, tastbaar en vooral herkenbaar te maken. Misail leeft niet naar zijn stand en gooit met de pet naar zijn baan, tot grote ergernis van zijn vader, een trotse architect. Het gaat van kwaad tot erger en hij verandert voortdurend van werk. Hij besluit spoorwegarbeider te worden en trouwt kortstondig met de gewone Masja die niet van adel is. Een ongelukkig huwelijk, waarbij nooit de tragikomische situaties van het alledaagse worden vergeten. Fraaie figuren zijn de schilder Rammenas en ingenieur Dolzjikov. Tsjechovs kritische houding ten opzichte van de standenmaatschappij blijkt overduidelijk uit dit prachtige verhaal met betoverende natuur en memorabele scènes.
Hartverscheurend in al z’n eenvoud is Over de liefde, waarin een man de liefde van z’n leven tegenkomt, maar er uiteindelijk niets mee doet.
En niet te vergeten misschien wel het mooiste verhaal ooit geschreven over verlangen en onmogelijke liefde tussen de getrouwde Anna en Goerov in De dame met het hondje.
“Men zei dat er op de boulevard een nieuw gezicht was verschenen: een dame met een hondje. Dmitri Dmitritsj Goerov, die al twee weken in Jalta verbleef en er gewend was, was zich ook voor nieuwe gezichten gaan interesseren. Gezeten in het paviljoen van Vernet zag hij over de boulevard een jonge dame voorbijkomen - klein van stuk, blond en met een baret op; achter haar aan rende een wit keeshondje.”
…
“In Oreanda zaten ze op een bankje niet ver van de kerk, keken naar de zee beneden hen en zwegen. Door de ochtendnevel was Jalta nauwelijks te zien, over de toppen van de bergen lagen onbeweeglijke witte wolken. De bladeren aan de bomen bewogen niet, cicaden sjirpten en het eentonige doffe ruisen van de zee dat hen van beneden bereikte sprak van de rust en de eeuwige slaap die ons wacht. Zo ruiste het daar beneden toen Jalta en Oreanda hier nog niet waren, het ruist er nu en net zo onverschillig en dof zal het ruisen als wij er niet meer zijn. En in deze bestendigheid, deze volledige onverschilligheid voor het leven en de dood van ieder van ons schuilt misschien wel de waarborg van onze eeuwige verlossing, van de onophoudelijke beweging van het leven op aarde en van een onophoudelijke vervolmaking. Zittend naast deze jonge vrouw, die er in het ochtendgloren zo mooi uitzag, bedacht Goerov, tot rust gekomen en betoverd bij de aanblik van deze sprookjesachtige omgeving van de zee, de bergen, de wolken en de weidse hemel, dat welbeschouwd alles in deze wereld eigenlijk prachtig was - alles, behalve wat wijzelf denken en doen, als we de hogere doelen van het bestaan en onze menselijke waardigheid vergeten.”
Deel vijf van het verzameld werk van de meester van het korte verhaal met werk uit de latere periode, 1894 tot 1903, vlak voor zijn dood in 1904. Het is een periode waarin hij ook een aantal van zijn meest succesvolle toneelstukken schrijft, zoals Oom Vanja, Drie zusters, De kersentuin en De meeuw.
Dit vijfde deel trapt af met het ongemakkelijke, wringende, tragikomische verhaal In een landhuis, geschreven in de zomer van 1894. Mogelijk gesitueerd in Tsjechovs eigen landhuis Melichovo waar hij op dat moment samen met zijn ouders en zus Maria (Masja) woont.
“Zwakheden had hij wel, maar onschuldige; zo noemde hij zich oppertuinman, hoewel er geen ondertuinlieden waren;”
Tsjechov grossiert in geestige, bitterzoete waarnemingen en scherpzinnigheden. Ze doen je als lezer opveren, zoals bovenstaande uit Het verhaal van de oppertuinman.
Schitterend is het ondenkbare, maar onvermijdelijke huwelijk tussen de welvarende, goedhartige schlemiel Laptev en de onpeilbare, ongelukkige Joelia Sergejevna in de novelle Drie jaren.
“Zij liep naar het raam, bang voor die liefkozingen, en nu hadden beiden spijt dat ze zich hadden uitgesproken, en beiden vroegen zich in verwarring af: waarom is dit gebeurd?”
De twee echtgenoten accepteren hun misstap in wederzijdse berusting en lijken met de jaren zelfs een werkbare vorm voor de patstelling te vinden.
Treffende karakterisering in De Anna-orde van een “ambtenaar van gemiddelde grootte”:
“Het meest karakteristieke aan zijn gezicht was het ontbreken van een snor, die pas geschoren, kale plek die geleidelijk overging in de vette, als gelei trillende wangen. Hij gedroeg zich degelijk, zijn bewegingen waren niet vlug, zijn manieren zacht.”
Het langere verhaal Mijn leven is Tsjechov op z’n best. Hij weet de hoofdfiguren zo menselijk, tastbaar en vooral herkenbaar te maken. Misail leeft niet naar zijn stand en gooit met de pet naar zijn baan, tot grote ergernis van zijn vader, een trotse architect. Het gaat van kwaad tot erger en hij verandert voortdurend van werk. Hij besluit spoorwegarbeider te worden en trouwt kortstondig met de gewone Masja die niet van adel is. Een ongelukkig huwelijk, waarbij nooit de tragikomische situaties van het alledaagse worden vergeten. Fraaie figuren zijn de schilder Rammenas en ingenieur Dolzjikov. Tsjechovs kritische houding ten opzichte van de standenmaatschappij blijkt overduidelijk uit dit prachtige verhaal met betoverende natuur en memorabele scènes.
Hartverscheurend in al z’n eenvoud is Over de liefde, waarin een man de liefde van z’n leven tegenkomt, maar er uiteindelijk niets mee doet.
En niet te vergeten misschien wel het mooiste verhaal ooit geschreven over verlangen en onmogelijke liefde tussen de getrouwde Anna en Goerov in De dame met het hondje.
“Men zei dat er op de boulevard een nieuw gezicht was verschenen: een dame met een hondje. Dmitri Dmitritsj Goerov, die al twee weken in Jalta verbleef en er gewend was, was zich ook voor nieuwe gezichten gaan interesseren. Gezeten in het paviljoen van Vernet zag hij over de boulevard een jonge dame voorbijkomen - klein van stuk, blond en met een baret op; achter haar aan rende een wit keeshondje.”
…
“In Oreanda zaten ze op een bankje niet ver van de kerk, keken naar de zee beneden hen en zwegen. Door de ochtendnevel was Jalta nauwelijks te zien, over de toppen van de bergen lagen onbeweeglijke witte wolken. De bladeren aan de bomen bewogen niet, cicaden sjirpten en het eentonige doffe ruisen van de zee dat hen van beneden bereikte sprak van de rust en de eeuwige slaap die ons wacht. Zo ruiste het daar beneden toen Jalta en Oreanda hier nog niet waren, het ruist er nu en net zo onverschillig en dof zal het ruisen als wij er niet meer zijn. En in deze bestendigheid, deze volledige onverschilligheid voor het leven en de dood van ieder van ons schuilt misschien wel de waarborg van onze eeuwige verlossing, van de onophoudelijke beweging van het leven op aarde en van een onophoudelijke vervolmaking. Zittend naast deze jonge vrouw, die er in het ochtendgloren zo mooi uitzag, bedacht Goerov, tot rust gekomen en betoverd bij de aanblik van deze sprookjesachtige omgeving van de zee, de bergen, de wolken en de weidse hemel, dat welbeschouwd alles in deze wereld eigenlijk prachtig was - alles, behalve wat wijzelf denken en doen, als we de hogere doelen van het bestaan en onze menselijke waardigheid vergeten.”
June 2, 2021
Jaren geleden bracht het Kruidvat onder de naam "De Russische Bibliotheek" een fraaie wijnrode cassette op de markt met daarin 8 meesterwerken uit de Russische literatuur. 25 Euro was geen geld dus kocht ik hem en dat was mijn kennismaking met een 40-tal verhalen van Tsjechov. Overigens was uitgeverij Van Oorschot om begrijpelijke reden "not amused" en liet het pakket onmiddellijk uit de handel halen.
Ik heb sindsdien genoten van de verhalen. Vorig jaar ontdekte ik dat de "online bibliotheek" alle Verzamelde Verhalen van Van Oorschot aanbiedt als ebook. Alle verhalen betekent 5 dikke boeken met zo'n 300 schitterende verhalen en in totaal ruim 3000 pagina's om te lezen. Het leek me een geweldig "Corona project" en dat was het ook. Ik heb genoten !
Omdat de verhalen op chronologische volgorde zijn gebundeld zie je de ontwikkeling van de schrijver er mooi in terug. De vroegere verhalen zijn kort omdat Tsjechov ze publiceerde in kranten en in populaire tijdschriften. De latere verhalen zijn vaak langer, soms wel meer dan 100 pagina's. Ze hebben ook meer diepgang en zijn vaak wat milder, ontroerender, autobiografisch en psychologisch nóg sterker.
De eigenschappen opvallen bij het lezen van de verhalen van Tsjechov zijn:
- Om niet telkens te moeten terugbladeren helpt het om de eerste pagina een paar keer te herlezen want Tsjechov introduceert de setting en de hoofdpersonen met complexe Russische namen in een razend tempo.
- De personen in zijn bijna nooit op het eerste gezicht sympathiek. Er mankeert nogal wat aan - ze drinken, zijn totaal verpauperd, ziek of zitten psychisch in de knoop. Maar na een tijdje ga je ze over het algemeen toch waarderen.
- De verhalen hebben meestal een open einde en eindigen vrijwel nooit in de sfeer van "ze leefden nog lang en gelukkig". Vaak vraag je je vertwijfeld af hoe het nou verder moet met de personen die je net sympathiek begon te vinden. Of ze gaan dood. George R.R. Martin heeft Tsjechov kennelijk ook gelezen. Net als héél veel andere schrijver, kom je achter bij het lezen.
- Mensen streven naar geluk in de vorm van meer liefde of minder armoede of gewoon gemoedsrust. Dat geluk lijkt voor het grijpen maar in de praktijk is het zelden haalbaar en mislukt het streven van de mensen vaak spectaculair. En áls het al goed afloopt is dat het begin van een lange weg in de richting van een onbekende horizon.
- In 1861, kort na de geboorte van Tsjechov werd in Rusland de lijfeigenschap afgeschaft. Zijn eigen vader was nog een lijfeigene geweest maar had zich vrijgekocht. In de verhalen zie je dan ook nog spectaculaire en voor ons onbegrijpelijke verschillen in welstand en inkomen. Steenrijke handelaren leven naast straatarme Joden, verpauperde adel trekt op met rijke boeren. Dergelijke inkomensverschillen zijn er in onze wereld ook nog wel want in de jaren dat ik in het straatarme Port au Prince op Haiti woonde heb ik daar meer Hummers zien rijden dan in Amsterdam maar toch, in Nederland kennen we dat niet zo.
- Tsjechov behandelt situatie en personen in zijn verhaal met respect. Hij beschouwt van alle kanten en neemt zelden of nooit een positie in waarin hij een partij als positief en de andere als heel negatief afschildert. Het is die midden positie vooral, die de verhalen zo intrigerend maakt. Bij een beschrijving van een verpauperde, grof scheldende dronken boeren voel je toch enig sympathie. Aan de andere kant zijn de hoofdpersonen in de verhalen nooit zonder nare eigenschappen, er zit altijd wel een zelfzuchtig randje aan de karakters en de standpunten die ze innemen.
Echt geweldige literatuur om regelmatig te herlezen.
Ik heb sindsdien genoten van de verhalen. Vorig jaar ontdekte ik dat de "online bibliotheek" alle Verzamelde Verhalen van Van Oorschot aanbiedt als ebook. Alle verhalen betekent 5 dikke boeken met zo'n 300 schitterende verhalen en in totaal ruim 3000 pagina's om te lezen. Het leek me een geweldig "Corona project" en dat was het ook. Ik heb genoten !
Omdat de verhalen op chronologische volgorde zijn gebundeld zie je de ontwikkeling van de schrijver er mooi in terug. De vroegere verhalen zijn kort omdat Tsjechov ze publiceerde in kranten en in populaire tijdschriften. De latere verhalen zijn vaak langer, soms wel meer dan 100 pagina's. Ze hebben ook meer diepgang en zijn vaak wat milder, ontroerender, autobiografisch en psychologisch nóg sterker.
De eigenschappen opvallen bij het lezen van de verhalen van Tsjechov zijn:
- Om niet telkens te moeten terugbladeren helpt het om de eerste pagina een paar keer te herlezen want Tsjechov introduceert de setting en de hoofdpersonen met complexe Russische namen in een razend tempo.
- De personen in zijn bijna nooit op het eerste gezicht sympathiek. Er mankeert nogal wat aan - ze drinken, zijn totaal verpauperd, ziek of zitten psychisch in de knoop. Maar na een tijdje ga je ze over het algemeen toch waarderen.
- De verhalen hebben meestal een open einde en eindigen vrijwel nooit in de sfeer van "ze leefden nog lang en gelukkig". Vaak vraag je je vertwijfeld af hoe het nou verder moet met de personen die je net sympathiek begon te vinden. Of ze gaan dood. George R.R. Martin heeft Tsjechov kennelijk ook gelezen. Net als héél veel andere schrijver, kom je achter bij het lezen.
- Mensen streven naar geluk in de vorm van meer liefde of minder armoede of gewoon gemoedsrust. Dat geluk lijkt voor het grijpen maar in de praktijk is het zelden haalbaar en mislukt het streven van de mensen vaak spectaculair. En áls het al goed afloopt is dat het begin van een lange weg in de richting van een onbekende horizon.
- In 1861, kort na de geboorte van Tsjechov werd in Rusland de lijfeigenschap afgeschaft. Zijn eigen vader was nog een lijfeigene geweest maar had zich vrijgekocht. In de verhalen zie je dan ook nog spectaculaire en voor ons onbegrijpelijke verschillen in welstand en inkomen. Steenrijke handelaren leven naast straatarme Joden, verpauperde adel trekt op met rijke boeren. Dergelijke inkomensverschillen zijn er in onze wereld ook nog wel want in de jaren dat ik in het straatarme Port au Prince op Haiti woonde heb ik daar meer Hummers zien rijden dan in Amsterdam maar toch, in Nederland kennen we dat niet zo.
- Tsjechov behandelt situatie en personen in zijn verhaal met respect. Hij beschouwt van alle kanten en neemt zelden of nooit een positie in waarin hij een partij als positief en de andere als heel negatief afschildert. Het is die midden positie vooral, die de verhalen zo intrigerend maakt. Bij een beschrijving van een verpauperde, grof scheldende dronken boeren voel je toch enig sympathie. Aan de andere kant zijn de hoofdpersonen in de verhalen nooit zonder nare eigenschappen, er zit altijd wel een zelfzuchtig randje aan de karakters en de standpunten die ze innemen.
Echt geweldige literatuur om regelmatig te herlezen.
April 14, 2020
Om te koesteren, maar helaas uitverkocht!
February 20, 2026
The first part contains his last stories, and most stories are excellent. The second set is from much earlier, and it is rather a set of short sketches that are sometimes funny but not impressive.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews