What do you think?
Rate this book
Το 10
"Το 10" αποτελεί κρίσιμη καμπή στο έργο του Μ. Καραγάτση και είναι ατυχές γεγονός ότι ο θάνατος του συγγραφέα ματαίωσε αμετάκλητα την ολοκλήρωσή του. Για πρώτη φορά ο Καραγάτσης αποστασιοποιείται πλήρως από τους ήρωές του και πλάθει τη μυθιστορηματική του ύλη με χέρι άφοβο έμπειρου τεχνίτη. Δεν υπάρχει εδώ προσωπική εμπλοκή του συγγραφέα, συμμετοχή του στα δρώμενα μέσ' από προσωπεία, αυτοβιογραφικές προβολές, ταυτίσεις, ευνοημένους χαρακτήρες. Υπάρχει συγγραφική διαύγεια, σιγουριά, ψυχρότητα ή και σκληρότητα. Το μέγα πλήθος των προσώπων που κατοικεί στο 10, τη λαϊκή πολυκατοικία του Πειραιά, κινείται με εξαιρετική ακρίβεια και άσφαλτους υπολογισμούς από συγγραφέα που διεκδικεί την ιδιότητα του παντεπόπτη. Έργο ωριμότητας, αυστηρό, βαθύτατα πικρό και απαισιόδοξο, χαρτογραφεί και ανατέμνει τη νεοελληνική κοινωνία της δεκαετίας του '50 με πρωτοφανή και προφητική (αν κρίνουμε τη σημερινή κοινωνική αποσύνθεση) οξυδέρκεια.
Άρης Μπερλής, "Μ. Καραγάτσης", στο "Η μεσοπολεμική πεζογραφία", τ. Δ΄, Εκδόσεις Σοκόλη 1992.
Άρης Μπερλής, "Μ. Καραγάτσης", στο "Η μεσοπολεμική πεζογραφία", τ. Δ΄, Εκδόσεις Σοκόλη 1992.
672 pages, Hardcover
First published January 1, 1964
27 people are currently reading
1094 people want to read
About the author
Μ. Καραγάτσης
50 books113 followers(English: M. Karagatsis)
O M. Kαραγάτσης (πραγματικό όνομα Δημήτρης Pοδόπουλος) γεννήθηκε το 1908 στην Aθήνα. Tο αινιγματικό αρχικό M. λέγεται πώς προέρχεται από το όνομα Mίτια, έκφραση της αγάπης του για τον Fyodor Dostoevsky και ιδίως για τους Aδελφούς Kαραμαζώφ, ενώ το Kαραγάτσης οφείλεται στο καραγάτσι κάτω από το οποίο καθόταν μικρός και διάβαζε, κοντά στην εκκλησία της Pαψάνης.
Tο 1924 τελειώνει το Γυμνάσιο και πηγαίνει στην Γκρενόμπλ για να σπουδάσει νομικά τα οποία, από τον επόμενο χρόνο, θα τα συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Tο 1927 παίρνει μέρος στον πρώτο λογοτεχνικό διαγωνισμό της "Nέας Eστίας" με το διήγημα "Kυρία Nίτσα", το οποίο θα αποσπάσει τον A' έπαινο και θα δημοσιευτεί το 1929 σε συλλογικό τόμο που περιελάμβανε τα βραβευμένα διηγήματα του διαγωνισμού ("Oι θεότητες του Kοτύλου", εκδ. Bιβλιοπωλείον της Eστίας). Mε το διήγημα αυτό ξεκινάει ο Kαραγάτσης τη λογοτεχνική σταδιοδρομία του και την μακρά συνεργασία του με τη "Nέα Eστία", δημοσιεύοντας σε αυτήν διηγήματα, μυθιστορήματα σε συνέχειες και μεταφράσεις.
Πεθαίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 1960, σε ηλικία 52 χρόνων, αφήνοντας ανολοκλήρωτο "Tο 10", το μυθιστόρημα που έγραφε εκείνο τον καιρό. H τελευταία φράση που πρόλαβε να γράψει, η τελευταία φράση της ζωής του, ήταν "Aς γελάσω".
O M. Kαραγάτσης (πραγματικό όνομα Δημήτρης Pοδόπουλος) γεννήθηκε το 1908 στην Aθήνα. Tο αινιγματικό αρχικό M. λέγεται πώς προέρχεται από το όνομα Mίτια, έκφραση της αγάπης του για τον Fyodor Dostoevsky και ιδίως για τους Aδελφούς Kαραμαζώφ, ενώ το Kαραγάτσης οφείλεται στο καραγάτσι κάτω από το οποίο καθόταν μικρός και διάβαζε, κοντά στην εκκλησία της Pαψάνης.
Tο 1924 τελειώνει το Γυμνάσιο και πηγαίνει στην Γκρενόμπλ για να σπουδάσει νομικά τα οποία, από τον επόμενο χρόνο, θα τα συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Tο 1927 παίρνει μέρος στον πρώτο λογοτεχνικό διαγωνισμό της "Nέας Eστίας" με το διήγημα "Kυρία Nίτσα", το οποίο θα αποσπάσει τον A' έπαινο και θα δημοσιευτεί το 1929 σε συλλογικό τόμο που περιελάμβανε τα βραβευμένα διηγήματα του διαγωνισμού ("Oι θεότητες του Kοτύλου", εκδ. Bιβλιοπωλείον της Eστίας). Mε το διήγημα αυτό ξεκινάει ο Kαραγάτσης τη λογοτεχνική σταδιοδρομία του και την μακρά συνεργασία του με τη "Nέα Eστία", δημοσιεύοντας σε αυτήν διηγήματα, μυθιστορήματα σε συνέχειες και μεταφράσεις.
Πεθαίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 1960, σε ηλικία 52 χρόνων, αφήνοντας ανολοκλήρωτο "Tο 10", το μυθιστόρημα που έγραφε εκείνο τον καιρό. H τελευταία φράση που πρόλαβε να γράψει, η τελευταία φράση της ζωής του, ήταν "Aς γελάσω".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 53 reviews
November 19, 2016
6 αστέρια (στα 5) σ΄ενα βιβλίο ατελείωτο, κολοβό, αδιόρθωτο, με επαναλήψεις, λάθη, μπερδεμένα ονόματα, ανεπαλήθευτο.
Ο Καραγάτσης ειναι ενας τεχνίτης της γλωσσας και δημιουργός κόσμων μαγικού ρεαλισμου χωρίς υπερβάσεις, αλλα αντιθετα αβάσταχτα γήινου, δεσμευμένου στα θνητά πάθη.
Εκφυλος κι εκφυλιστικός, αδιαντροπος και χειμαρρωδης, σοκάρει οσο και γοητευει το αναγνωστικό του κοινο το οποιο τον λατρευει φανατικά και σταθερα στο περας των δεκαετιών, αμείωτα.
Καπου διάβασα πως οταν ενα εργο παραμενει επικαιρο στο διανυσμα του χρόνου, ειναι σπουδαίο.
Το εργο του Καραγατση ειναι σπουδαιο. Ο Καραγατσης ειναι σπουδαίος.
Καπου επισης διαβασα πως στην Ιστορια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, ολοι οι ελληνες λογοτεχνες μετα τον Καραγατση, μιμουνται Καραγάτση. Και το θυμηθηκα διαβάζοντάς τον. θυμηθηκα τον Μουρσελά, τον Σουρούνη, τον Καρνέζη, ακομη και τον Ευγενίδη.
Η ξεδιαντροπη κοινωνική ακτινογράφηση της εποχής του χωρις περιστροφες, μιας εποχής ψευτοπουριτανικής, με αφηνει αναυδη. Βγαζει εν δημω τα εν οικω, ξεμπροστιάζει αμαρτιες/διαστροφές/πάθη/πονηριές/συμφεροντα/απαγορευμενά και ταμπού, με σκανδαλώδη ανερυθριασμό.
Χρησιμοποιει γλωσσα γοητευτικη, πλαθει λέξεις ιδιοφυείς, προτάσεις ανάπνοιες.
Απο τον προλογο ήξερα οτι θα κοπεί η πλοκή χωρίς κατάληξη, και ως το τελος παρακαλούσα να μην εχω καταλάβει καλά. Με εβαλε στον κόσμο του "10"(Κτήριο της Οδου Παρασαγγης 10)- στον εξαθλιωμένο απο την φτώχεια, μαραζωμενο απο ανεκπληρωτα όνειρα, λιμασμένο απο λαγνεία αρρωστημένη κοσμο του Πειραιά και των περιχώρων της δεκαετίας του 50 - μια μικρογραφία ολοκληρης της Ελλάδας, της κρυψινοιας της, της κουτοπονηριάς, της συμφεροντολογίας, της καταπνιγμένης σεξουαλικότητας, της θρησκοληπτικής ακαμψίας, της μονιμης πολιτικής αντιλογίας - και διαμαχης.
"Η πείρα μιας ολόκληρης ζωής δεν μπόρεσε να μου λύσει το αίνιγμα: Ποιο είναι το μεγαλύτερο αίτιο αμαρτίας; Ο πλούτος ή η φτώχεια;"
Ενα ακοπο διαμαντι της Νεοτερης Ελληνικής Λογοτεχνίας που λαμπει το ιδιο φωτεινά χωρις επεξεργασία - δειγμα της λογοτεχνικής μαγείας του Δημητριου Ροδοπουλου - οπως ειναι το πραγματικό ονομα του συγγραφέα.
"- ...έκτοτε τα πράγματα άλλαξαν. 'Ηρθες εσύ, που είσαι αυτή ταύτη η Αγάπη.
[...]
Παρακαλώ γύρνα να σε ιδώ.
Γύρισε και στάθηκε ασάλευτη. Εκείνος την κοιτούσε με μάτια μισόκλειστα, αλλοπαρμένα.
-Ευχαριστώ, μουρμούρισε. Ευχαριστώ για την ομορφιά σου"
Ο Καραγάτσης ειναι ενας τεχνίτης της γλωσσας και δημιουργός κόσμων μαγικού ρεαλισμου χωρίς υπερβάσεις, αλλα αντιθετα αβάσταχτα γήινου, δεσμευμένου στα θνητά πάθη.
Εκφυλος κι εκφυλιστικός, αδιαντροπος και χειμαρρωδης, σοκάρει οσο και γοητευει το αναγνωστικό του κοινο το οποιο τον λατρευει φανατικά και σταθερα στο περας των δεκαετιών, αμείωτα.
Καπου διάβασα πως οταν ενα εργο παραμενει επικαιρο στο διανυσμα του χρόνου, ειναι σπουδαίο.
Το εργο του Καραγατση ειναι σπουδαιο. Ο Καραγατσης ειναι σπουδαίος.
Καπου επισης διαβασα πως στην Ιστορια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, ολοι οι ελληνες λογοτεχνες μετα τον Καραγατση, μιμουνται Καραγάτση. Και το θυμηθηκα διαβάζοντάς τον. θυμηθηκα τον Μουρσελά, τον Σουρούνη, τον Καρνέζη, ακομη και τον Ευγενίδη.
Η ξεδιαντροπη κοινωνική ακτινογράφηση της εποχής του χωρις περιστροφες, μιας εποχής ψευτοπουριτανικής, με αφηνει αναυδη. Βγαζει εν δημω τα εν οικω, ξεμπροστιάζει αμαρτιες/διαστροφές/πάθη/πονηριές/συμφεροντα/απαγορευμενά και ταμπού, με σκανδαλώδη ανερυθριασμό.
Χρησιμοποιει γλωσσα γοητευτικη, πλαθει λέξεις ιδιοφυείς, προτάσεις ανάπνοιες.
Απο τον προλογο ήξερα οτι θα κοπεί η πλοκή χωρίς κατάληξη, και ως το τελος παρακαλούσα να μην εχω καταλάβει καλά. Με εβαλε στον κόσμο του "10"(Κτήριο της Οδου Παρασαγγης 10)- στον εξαθλιωμένο απο την φτώχεια, μαραζωμενο απο ανεκπληρωτα όνειρα, λιμασμένο απο λαγνεία αρρωστημένη κοσμο του Πειραιά και των περιχώρων της δεκαετίας του 50 - μια μικρογραφία ολοκληρης της Ελλάδας, της κρυψινοιας της, της κουτοπονηριάς, της συμφεροντολογίας, της καταπνιγμένης σεξουαλικότητας, της θρησκοληπτικής ακαμψίας, της μονιμης πολιτικής αντιλογίας - και διαμαχης.
"Η πείρα μιας ολόκληρης ζωής δεν μπόρεσε να μου λύσει το αίνιγμα: Ποιο είναι το μεγαλύτερο αίτιο αμαρτίας; Ο πλούτος ή η φτώχεια;"
Ενα ακοπο διαμαντι της Νεοτερης Ελληνικής Λογοτεχνίας που λαμπει το ιδιο φωτεινά χωρις επεξεργασία - δειγμα της λογοτεχνικής μαγείας του Δημητριου Ροδοπουλου - οπως ειναι το πραγματικό ονομα του συγγραφέα.
"- ...έκτοτε τα πράγματα άλλαξαν. 'Ηρθες εσύ, που είσαι αυτή ταύτη η Αγάπη.
[...]
Παρακαλώ γύρνα να σε ιδώ.
Γύρισε και στάθηκε ασάλευτη. Εκείνος την κοιτούσε με μάτια μισόκλειστα, αλλοπαρμένα.
-Ευχαριστώ, μουρμούρισε. Ευχαριστώ για την ομορφιά σου"
February 9, 2015
Πόσο καυλωμένος ήταν ο Καραγάτσης όταν το έγραφε ; Πόσες πουτάνες έχει το 10 ; Πόσους "φιλομοφυλόφιλους", πόσους παιδεραστές, πόσες λεσβίες ; Ακόμη και σε μια σκηνή βροχής, ιδρώνει η άλλη, σηκώνεται στους διπλανούς της. Παθαίνει ατύχημα η νεαρά, την περιμαζεύει ένα αυτοκίνητο, την χουφτώνει ένας 60αρης.
Δεν καταλαβαίνω την αποθέωση από την κριτική του βιβλίου. Αναγκαστικά χάνει λόγω του ημιτελούς του πράγματος. Αλλά και πάλι. Οι διάλογοι είναι αστείοι και ψεύτικοι. Οι χαρακτήρες...ενώ υπάρχουν κάποιες μικρο-ιστορίες που προσφέρουν γνήσια συγκίνηση (ο ιερέας που θυσιάζεται για την τιμή μιας μικρής που αποπειράται να αυτοκτονήσει, ο ναυτικός που έρχεται μετά από μήνες στη στεριά για να μην βρει τη γυναίκα του, το ατυχές ζεύγος που περιμένει να παντρευτεί πρώτα η αδερφή κατά τα ειωθότα, ο αριστερός δάσκαλος που μεριμνά για το καλό των άπορων μαθητών του) η εμμονή του Καραγάτση στο σεξ καταντάει αστεία και σχεδόν προσβλητική. Και δεν είναι πως σοκάρουν οι σκηνές : ο Καραγάτσης σαν πουριτανός πορνόγερος δεν περιγράφει καν τις σκηνές αλλά τις αφήνει στη φαντασία με ύφος κουτσομπόλας παρθένας με φράσεις του στυλ "καταλαβαίνετε τι έγινε εκεί μέσα" (στο πορνείο-όχι για πες, τι έγινε ;) "δεν μπορούμε καν να σας περιγράψουμε τι ακολούθησε..." και δως του οι "δίδυμοι" (τα αρχίδια !) και οι "αδένες" που είναι διαρκώς ερεθισμένοι. Και το θέμα είναι πως τους μισεί τους ήρωες του ο Καραγάτσης. Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες, που θα παντρεύονταν έναν γέρο με κούρσα για να ξεφύγουν από τη μιζέρια του 10,οι άντρες είναι ηλίθιοι ή τρώνε κέρατο. Χαρακτηριστικό είναι πως τους περιγράφει στο σημειωματάριο που βρέθηκε μετά τον θάνατο του. Πχ "πούστης". Μερικοί χαρακτήρες είναι στα όρια του awkward δηλαδή, μερικοί αγγίζουν οριακά την παιδεραστία, ο δάσκαλος πχ ορέγεται τις μαθήτριες του που είναι απόφοιτες άρα 12-13 ; Άσε που σήμερα σε μια πολιτικαλυ κορεκτ εποχή, η εμμονή να υποτιμήσει τους ομοφυλόφιλους ήρωες του "κλωτσάει" στην αφήγηση, να μην πως για κάποιους ήρωες με ψυχολογικά προβλήματα, πχ η άλλη εμφανώς ψυχαναγκαστική περιγράφεται ως "ψώνιο" !
Η μετάβαση στη μια ιστορία στην άλλη γίνεται άτσαλα,πολλές φορές ο αναγνώστης χάνεται. Πχ βλ. στον Χωμενίδη (που χαρακτηρίστηκε ο νέος Καραγάτσης, επίσης πολυπρόσωπος σε όλα τα μυθιστορήματα του) η μετάβαση από το ένα πρόσωπο στον άλλο, ακόμα και δευτερεύοντα στην αφήγηση πρόσωπα γίνεται έντεχνα. Εδώ ο θάνατος βρήκε τον Καραγάτση, και δεν ξέρουμε τι θα περιμάζευε από το αρχικό κείμενο του.
Δεν καταλαβαίνω την αποθέωση από την κριτική του βιβλίου. Αναγκαστικά χάνει λόγω του ημιτελούς του πράγματος. Αλλά και πάλι. Οι διάλογοι είναι αστείοι και ψεύτικοι. Οι χαρακτήρες...ενώ υπάρχουν κάποιες μικρο-ιστορίες που προσφέρουν γνήσια συγκίνηση (ο ιερέας που θυσιάζεται για την τιμή μιας μικρής που αποπειράται να αυτοκτονήσει, ο ναυτικός που έρχεται μετά από μήνες στη στεριά για να μην βρει τη γυναίκα του, το ατυχές ζεύγος που περιμένει να παντρευτεί πρώτα η αδερφή κατά τα ειωθότα, ο αριστερός δάσκαλος που μεριμνά για το καλό των άπορων μαθητών του) η εμμονή του Καραγάτση στο σεξ καταντάει αστεία και σχεδόν προσβλητική. Και δεν είναι πως σοκάρουν οι σκηνές : ο Καραγάτσης σαν πουριτανός πορνόγερος δεν περιγράφει καν τις σκηνές αλλά τις αφήνει στη φαντασία με ύφος κουτσομπόλας παρθένας με φράσεις του στυλ "καταλαβαίνετε τι έγινε εκεί μέσα" (στο πορνείο-όχι για πες, τι έγινε ;) "δεν μπορούμε καν να σας περιγράψουμε τι ακολούθησε..." και δως του οι "δίδυμοι" (τα αρχίδια !) και οι "αδένες" που είναι διαρκώς ερεθισμένοι. Και το θέμα είναι πως τους μισεί τους ήρωες του ο Καραγάτσης. Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες, που θα παντρεύονταν έναν γέρο με κούρσα για να ξεφύγουν από τη μιζέρια του 10,οι άντρες είναι ηλίθιοι ή τρώνε κέρατο. Χαρακτηριστικό είναι πως τους περιγράφει στο σημειωματάριο που βρέθηκε μετά τον θάνατο του. Πχ "πούστης". Μερικοί χαρακτήρες είναι στα όρια του awkward δηλαδή, μερικοί αγγίζουν οριακά την παιδεραστία, ο δάσκαλος πχ ορέγεται τις μαθήτριες του που είναι απόφοιτες άρα 12-13 ; Άσε που σήμερα σε μια πολιτικαλυ κορεκτ εποχή, η εμμονή να υποτιμήσει τους ομοφυλόφιλους ήρωες του "κλωτσάει" στην αφήγηση, να μην πως για κάποιους ήρωες με ψυχολογικά προβλήματα, πχ η άλλη εμφανώς ψυχαναγκαστική περιγράφεται ως "ψώνιο" !
Η μετάβαση στη μια ιστορία στην άλλη γίνεται άτσαλα,πολλές φορές ο αναγνώστης χάνεται. Πχ βλ. στον Χωμενίδη (που χαρακτηρίστηκε ο νέος Καραγάτσης, επίσης πολυπρόσωπος σε όλα τα μυθιστορήματα του) η μετάβαση από το ένα πρόσωπο στον άλλο, ακόμα και δευτερεύοντα στην αφήγηση πρόσωπα γίνεται έντεχνα. Εδώ ο θάνατος βρήκε τον Καραγάτση, και δεν ξέρουμε τι θα περιμάζευε από το αρχικό κείμενο του.
August 17, 2017
ΚΑΙ ΜΕΤΑ;;;;;;
Ανολοκλήρωτο κι όμως υπέροχο ανάγνωσμα. Δεν σε αφήνει να το αφήσεις.
Μεστη γλώσσα, γλαφυρες περιγραφές, εύστοχες παρατηρήσεις και ένας Καραγάτσης στο αποκορύφωμα!
Η πρωτόγονη συμπεριφορά, ο αταβισμός, δεν είναι καινούρια στοιχεία στο έργο του Καραγάτση, το διατρέχουν ολόκληρο και το χαρακτηρίζουν. Είναι όμως αρκετά πιο έντονα στο τελευταίο του έργο, και ίσως γι αυτό το μυθιστόρημα αυτό να προκαλεί.
Όλο το έργο κινείται γύρω από τη γενετήσια πράξη. ΟΛΟ ΟΜΩΣ!!
Δεν με ενόχλησε καθόλου, το βρήκα μάλιστα και φυσιολογικό. Στα πλαίσια μιας φτωχογειτονιάς, χωρίς ηθικές αναστολές λογικό είναι να αποτελεί ένα από τα κυριότερα γνωρισματα ( το ίδιο δε συμβαίνει αναλόγως και στις φαβελες;)
Του δίνω όμως 4 αστεράκια, όχι λόγω του ότι είναι μισό έργο ( αν και θα με τυραννάει) αλλά επειδή υπάρχουν συγγραφικά λάθη που θα διορθωνονταν στην επεξεργασία. Με μπέρδεψαν λίγο. Παράδειγμα η Μαρία Μακρη αρχικά αναφέρει πως δεν ξέρουν το επίθετο. Έπειτα την αναφέρει με επίθετο, ενώ δηλώνει μπροστά σε όλους πως είναι πόρνη, κάτι που το γνωρίζαν. Έπειτα αναφέρει πως το υποψιάζονται χωρίς να το ξέρουν σίγουρα ( μα το είπε πριν 300 σελίδες η ίδια στον μπακάλικο!!!).
Πέραν αυτών... ΑΞΙΖΕΙ!!!
Ανολοκλήρωτο κι όμως υπέροχο ανάγνωσμα. Δεν σε αφήνει να το αφήσεις.
Μεστη γλώσσα, γλαφυρες περιγραφές, εύστοχες παρατηρήσεις και ένας Καραγάτσης στο αποκορύφωμα!
Η πρωτόγονη συμπεριφορά, ο αταβισμός, δεν είναι καινούρια στοιχεία στο έργο του Καραγάτση, το διατρέχουν ολόκληρο και το χαρακτηρίζουν. Είναι όμως αρκετά πιο έντονα στο τελευταίο του έργο, και ίσως γι αυτό το μυθιστόρημα αυτό να προκαλεί.
Όλο το έργο κινείται γύρω από τη γενετήσια πράξη. ΟΛΟ ΟΜΩΣ!!
Δεν με ενόχλησε καθόλου, το βρήκα μάλιστα και φυσιολογικό. Στα πλαίσια μιας φτωχογειτονιάς, χωρίς ηθικές αναστολές λογικό είναι να αποτελεί ένα από τα κυριότερα γνωρισματα ( το ίδιο δε συμβαίνει αναλόγως και στις φαβελες;)
Του δίνω όμως 4 αστεράκια, όχι λόγω του ότι είναι μισό έργο ( αν και θα με τυραννάει) αλλά επειδή υπάρχουν συγγραφικά λάθη που θα διορθωνονταν στην επεξεργασία. Με μπέρδεψαν λίγο. Παράδειγμα η Μαρία Μακρη αρχικά αναφέρει πως δεν ξέρουν το επίθετο. Έπειτα την αναφέρει με επίθετο, ενώ δηλώνει μπροστά σε όλους πως είναι πόρνη, κάτι που το γνωρίζαν. Έπειτα αναφέρει πως το υποψιάζονται χωρίς να το ξέρουν σίγουρα ( μα το είπε πριν 300 σελίδες η ίδια στον μπακάλικο!!!).
Πέραν αυτών... ΑΞΙΖΕΙ!!!
January 11, 2016
Το τελευταίο, το πιο ώριμο, το πιο ρεαλιστικό, το πιο διδακτικό αφήγημα του Καραγάτση πέρασε από τα χέρια μου και παρότι μη ολοκληρωμένο, νιώθω ψυχική ανάταση που το διάβασα.
Από πού ν'αρχίσω. Τόσα πρόσωπα που έχουν διαπλαστεί πλήρως εκ του μηδενός από τον δημιουργό τους, τόσα στοιχεία, τόσες διευθύνσεις που αν δεν κρατήσεις "σκονάκι" θάναι φουρτούνα στο κρανίο τα πήγαιν'έλα τους. Αφού ακόμα και ο ίδιος ο συγγραφέας αναγκάστηκε σε κάποια σημεία να αφήνει ανολοκλήρωτες φράσεις επειδή δεν θυμόταν κι αυτός(!)
"Το όνομα του δρόμου αφήνεται κενό από τον συγγραφέα,επειδή προφανώς τη στιγμή που έγραφε δεν ήθελε να διακόψει και να γυρίσει πίσω στο χειρόγραφό του, όπου πριν από οκτώ σελίδες αναφέρει πως...κλπ κλπ"
Νοικάρηδες της οδούς Παρασάγγης 10. Ένας ανθρώπινος καμβάς χαρακτήρων, ένα παζλ με πάαρα πολλά κομμάτια που δυστυχώς ποτέ δεν τελείωσε.
Τι να πω, τάχω ξαναγράψει για τον Κύριο Κ. ότι θα τον ζήλευαν οι περισσότεροι αν όχι όλοι οι σύγχρονοι συγγραφείς που παράγουν δυστοπίες με πόλεις και ανθρώπους. Να, είπα "πόλεις" και θυμήθηκα την πόλη(pines) του Blake Crouch. Μου άρεσε, του έβαλα 4 αστέρια αλλά χέυ μπάντι Μπλέικ ναι ναι γιου αμερικανόπουλο, είναι ζήτημα αμφίβολο να μας δείχνεις από την πόλη σου παραπάνω από 10 άτομα. Και μιλάμε για αμερικάνικη πόλη μέλλοντος με την ανθρώπινη ζωή ως κεντρικό άξονα της μυθοπλασίας. Μιλάμε για best seller και μάλιστα από τους καλύτερους εκπροσώπους του είδους. Αλλά μιλάω για τραγικά υποδεέστερους και έχω αφήσει τον αριστουργηματικό ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ ενώ εδώ είναι χώρος για το δικό του βιβλίο. Άμεσα διορθώνω το παραστράτημά μου με αποσπάσματα του ιδίου του οξυδερκή παντεπόπτη, επίκαιρου και προφητικού όπως αποδείχτηκε:
Περί ψυχικής διάθεσης.Διαβαθμιση από τα ουράνια στα τάρταρα :
"-κάθε άνθρωπος χαίρεται τη ζωή με το δικό του τρόπο.Χαρά δίχως συνταίριασμα ύλης και ψυχής δεν υπάρχει. Η διαφορά βρίσκεται πρώτα στο χαρμάνι ύλης και ψυχής που γουστάρει στον καθένα.(χαρμάνι σε ποσοστό και σε ποιότητα).Ύστερα στο φιλτράρισμα της ύλης ανάμεσα απ την ψυχή.Επεξεργασία περίπλοκη,λεπτότατη και ��χι πάντοτε ακίνδυνη.
-πού βλέπεις τον κίνδυνο;
-στο προϊόν που θα βγεί από το χαρμάνι κι απ'το φιλτράρισμα.
Μπορεί ανάλογα να είναι
νεκταρική πεμπτουσία,
ιονοσφαιρικό μεθύσι,
υπεργονιμική κανθαρίδα,
καταπραϋντικό βάλσαμο,
αδρανική αποτελμάτωση,
κυτταρική απονέκρωση,
θανατερή τοξίνωση
Χαμογέλασε σαρκαστικά και πρόσθεσε: να δούμε εμείς πώς θα κανονίσουμε τα χαρμάνια μας".
Μια ολοκληρωμένη ανάλυση του ψυχικού μας κόσμου όπως δεν θα την έκανε ούτε ένας εξειδικευμένος ψυχίατρος ή ψυχολόγος!!!
Σε άλλο σημείο αναφέρει (μέσω στόματος ενοίκου φυσικά):
"Αν θέλουμε να κατασταλλάξουμε με μια γυναίκα πρώτα πρέπει να κοιτάξουμε αν ταιριάζουν τα χνώτα μας κι ύστερα τα κορμιά μας. Η γυναίκα που σου κάνει τη ζωή ευχάριστη, με πιότερο κέφι τη χαϊδεύεις έστω κι αν δεν σου πολυαρέσει το φυσικό της. Με τι κέφι όμως να πλησιάσεις και την πιό ελκυστική γυναίκα όταν σου πρήζει το συκώτι;".
Πόσο αληθινός,πόσο επίκαιρος και πόσο διαχρονικός! Μικρές αλήθειες που σχεδόν όλοι μας γνωρίζουμε αλλά κατά πόσο είμαστε ικανοί να εκφράσουμε;
Γυναίκα για άντρα:
"Μας παράτησε ο άπιστος.Μας την έσκασε ο μπαμπέσης.Έτσι είσαστε σεις οι άντρες!Το κέφι σας να κάνετε, το συφέρο σας να βρείτε. Κι από αίστημα, από φιλότιμο, νίψου κι αποφάγαμε!"
Άντρας για γυναίκα:
"Δυσφορία, συμπεριφορά άσκημη, κακή θέληση στο κρεβάτι, γλώσσα μια πήχυ, ένα σωρό αξιώσεις, κακοπιστία ασυμμάζωχτη και, τέλος, κέρατο μεγαλοπρεπές"
Σύντομα και άλλα αποσπάσματα...
Από πού ν'αρχίσω. Τόσα πρόσωπα που έχουν διαπλαστεί πλήρως εκ του μηδενός από τον δημιουργό τους, τόσα στοιχεία, τόσες διευθύνσεις που αν δεν κρατήσεις "σκονάκι" θάναι φουρτούνα στο κρανίο τα πήγαιν'έλα τους. Αφού ακόμα και ο ίδιος ο συγγραφέας αναγκάστηκε σε κάποια σημεία να αφήνει ανολοκλήρωτες φράσεις επειδή δεν θυμόταν κι αυτός(!)
"Το όνομα του δρόμου αφήνεται κενό από τον συγγραφέα,επειδή προφανώς τη στιγμή που έγραφε δεν ήθελε να διακόψει και να γυρίσει πίσω στο χειρόγραφό του, όπου πριν από οκτώ σελίδες αναφέρει πως...κλπ κλπ"
Νοικάρηδες της οδούς Παρασάγγης 10. Ένας ανθρώπινος καμβάς χαρακτήρων, ένα παζλ με πάαρα πολλά κομμάτια που δυστυχώς ποτέ δεν τελείωσε.
Τι να πω, τάχω ξαναγράψει για τον Κύριο Κ. ότι θα τον ζήλευαν οι περισσότεροι αν όχι όλοι οι σύγχρονοι συγγραφείς που παράγουν δυστοπίες με πόλεις και ανθρώπους. Να, είπα "πόλεις" και θυμήθηκα την πόλη(pines) του Blake Crouch. Μου άρεσε, του έβαλα 4 αστέρια αλλά χέυ μπάντι Μπλέικ ναι ναι γιου αμερικανόπουλο, είναι ζήτημα αμφίβολο να μας δείχνεις από την πόλη σου παραπάνω από 10 άτομα. Και μιλάμε για αμερικάνικη πόλη μέλλοντος με την ανθρώπινη ζωή ως κεντρικό άξονα της μυθοπλασίας. Μιλάμε για best seller και μάλιστα από τους καλύτερους εκπροσώπους του είδους. Αλλά μιλάω για τραγικά υποδεέστερους και έχω αφήσει τον αριστουργηματικό ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ ενώ εδώ είναι χώρος για το δικό του βιβλίο. Άμεσα διορθώνω το παραστράτημά μου με αποσπάσματα του ιδίου του οξυδερκή παντεπόπτη, επίκαιρου και προφητικού όπως αποδείχτηκε:
Περί ψυχικής διάθεσης.Διαβαθμιση από τα ουράνια στα τάρταρα :
"-κάθε άνθρωπος χαίρεται τη ζωή με το δικό του τρόπο.Χαρά δίχως συνταίριασμα ύλης και ψυχής δεν υπάρχει. Η διαφορά βρίσκεται πρώτα στο χαρμάνι ύλης και ψυχής που γουστάρει στον καθένα.(χαρμάνι σε ποσοστό και σε ποιότητα).Ύστερα στο φιλτράρισμα της ύλης ανάμεσα απ την ψυχή.Επεξεργασία περίπλοκη,λεπτότατη και ��χι πάντοτε ακίνδυνη.
-πού βλέπεις τον κίνδυνο;
-στο προϊόν που θα βγεί από το χαρμάνι κι απ'το φιλτράρισμα.
Μπορεί ανάλογα να είναι
νεκταρική πεμπτουσία,
ιονοσφαιρικό μεθύσι,
υπεργονιμική κανθαρίδα,
καταπραϋντικό βάλσαμο,
αδρανική αποτελμάτωση,
κυτταρική απονέκρωση,
θανατερή τοξίνωση
Χαμογέλασε σαρκαστικά και πρόσθεσε: να δούμε εμείς πώς θα κανονίσουμε τα χαρμάνια μας".
Μια ολοκληρωμένη ανάλυση του ψυχικού μας κόσμου όπως δεν θα την έκανε ούτε ένας εξειδικευμένος ψυχίατρος ή ψυχολόγος!!!
Σε άλλο σημείο αναφέρει (μέσω στόματος ενοίκου φυσικά):
"Αν θέλουμε να κατασταλλάξουμε με μια γυναίκα πρώτα πρέπει να κοιτάξουμε αν ταιριάζουν τα χνώτα μας κι ύστερα τα κορμιά μας. Η γυναίκα που σου κάνει τη ζωή ευχάριστη, με πιότερο κέφι τη χαϊδεύεις έστω κι αν δεν σου πολυαρέσει το φυσικό της. Με τι κέφι όμως να πλησιάσεις και την πιό ελκυστική γυναίκα όταν σου πρήζει το συκώτι;".
Πόσο αληθινός,πόσο επίκαιρος και πόσο διαχρονικός! Μικρές αλήθειες που σχεδόν όλοι μας γνωρίζουμε αλλά κατά πόσο είμαστε ικανοί να εκφράσουμε;
Γυναίκα για άντρα:
"Μας παράτησε ο άπιστος.Μας την έσκασε ο μπαμπέσης.Έτσι είσαστε σεις οι άντρες!Το κέφι σας να κάνετε, το συφέρο σας να βρείτε. Κι από αίστημα, από φιλότιμο, νίψου κι αποφάγαμε!"
Άντρας για γυναίκα:
"Δυσφορία, συμπεριφορά άσκημη, κακή θέληση στο κρεβάτι, γλώσσα μια πήχυ, ένα σωρό αξιώσεις, κακοπιστία ασυμμάζωχτη και, τέλος, κέρατο μεγαλοπρεπές"
Σύντομα και άλλα αποσπάσματα...
July 18, 2017
Είναι τόσο κρίμα που ο συγγραφέας έφυγε τόσο νέος και άλλο τόσο που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει αυτό το βιβλίο που μοναδικά βουτά στα βαθιά και σκοτεινά σημεία της ανθρώπινης ψυχής,φανερώνοντας την απόλυτη γύμνια της,ενώ ,ταυτόχρονα, πασχίζει να την ντύσει με αυτό που, μοναδικά, πίστευε ο Καραγάτσης,και πρόλαβε ξεκάθαρα να το εκφράσει μέσα στο 10...την πίστη στον Άνθρωπο....βιβλίο αριστούργημα,έστω και ημιτελές όσον αφορά την τύχη των ηρώων του....
Αν κάποιος σταθεί μόνο στο ερωτικό στοιχείο που κυριαρχεί στη γραφή του Καραγάτση,απλά χρειάζεται λίγο χρόνο να ωριμάσει αναγνωστικά και να μάθει να διακρίνει πίσω από το προφανές....
Αν κάποιος σταθεί μόνο στο ερωτικό στοιχείο που κυριαρχεί στη γραφή του Καραγάτση,απλά χρειάζεται λίγο χρόνο να ωριμάσει αναγνωστικά και να μάθει να διακρίνει πίσω από το προφανές....
January 8, 2017
Το έργο αυτό είναι σαφώς κατώτερο από όσα έχω διαβάσει του ίδιου συγγραφέα (Λιάπκιν, Μεγάλη Χίμαιρα και Γιούγκερμαν). Η εμμονή στο σεξουαλικό στοιχείο σε βαθμό να μην ενδιαφέρεται ο Καραγάτσης για καμιά άλλη πτυχή των ανθρώπινων χαρακτήρων που πλάθει, έχει ως αποτέλεσμα μια επιφανειακή έως ανύπαρκτη ψυχογραφική εμβάθυνση. Στα θετικά του μυθιστορήματος συγκαταλέγονται η παραστατικότητα των περιγραφών, η αφηγηματική μαεστρία που κάνει την πλοκή να κυλάει σαν νεράκι και φυσικά ο "αμείλικτος" και οξύς κοινωνικός ρεαλισμός του.
August 12, 2012
΄Εντονο είναι το επικό, το λυρικό και το νατουραλιστικό στοιχείο στο έργα του. Πραγματικά μοναδικός ο Καραγάτσης στην ρεαλιστική περιγραφή και ψυχογράφηση των ηρώων του. Κεντρικός πυρήνας του μυθιστορήματος είναι ένα παλιό εγκαταλειμμένο εργοστάσιο στο Πειραιά που μετατράπηκε σε πολυκατοικία των φτωχών εργατών παρουσιάζοντας τη νεοελληνική κοινωνία του ’50. Το μυθιστόρημα είναι πολυπρόσωπο και πολυεπίπεδο περιλαμβάνοντας ένα σύνολο ετερόκλητων ανθρώπινων χαρακτήρων.
February 16, 2016
Πραγματικά απολαυστικό βιβλίο.Η αφήγηση μας μεταφέρει σε μια φτωχογειτονια του Πειραιά και συγκεκριμμένα στο κτίριο της οδού Παρασάγγη 10,ένα παλιό εργοστάσιο που έχει μετατραπεί σε πολυκατοικία.Εκεί παρακολουθούμε τις ζωές των νοικάρηδων,τους έρωτες,τα μπλεξίματα,τις δυσκολίες,τον πόνο,τη μοναξιά,τη φτώχεια και τα όνειρα τους.Οι χαρακτήρες πολλοί και οι ιστορίες δεμένες μεταξύ τους με τόσο αριστοτεχνικό τρόπο που δεν μπερδευτηκα ούτε κουράστηκα διαβάζοντας το.Απόλαυσα τη γραφή του και τη γλώσσα που χρησιμοποιει η οποία κάνει ενδιαφέρουσα την ανάγνωση ακόμα και όταν περιγράφει τα περιεχόμενα του μπακάλικου ή του μανάβικου!Τα μόνα αρνητικά που του βρήκα ,είναι οτι η ιστορία είναι ημιτελής ,αφού ο Καραγάτσης πέθανε πριν προλάβει να το ολοκληρώσει και οτι,για κάποιο λόγο, όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες!
December 5, 2020
Ναι, κόβεται απότομα. Αλλά επειδή ξέρεις τον λόγο δεν σε νοιάζει. Εξάλλου παίρνεις μια ιδέα για την εξέλιξη του έργου, από τις σημειώσεις.
Μου άρεσε γιατί νιώθεις τον οίστρο που είχε ο Καραγάτσης γράφοντάς το αλλά και την έννοια να προλάβει να το τελειώσει.
Μου άρεσε γιατί νιώθεις τον οίστρο που είχε ο Καραγάτσης γράφοντάς το αλλά και την έννοια να προλάβει να το τελειώσει.
December 19, 2018
Τα βιβλία του Καραγάτση μπορεί να μην πιάνουν υψηλούς βαθμούς αλλά όλα τους καταγράφουν ανθρώπους σε διαφορετικούς χρόνους. Καταγράφει με παραστατικό τρόπο γεγονότα, συναισθήματα που συνήθως απεικονίζουν αυτό που λέμε την μεσαία τάξη και κάτω.
May 16, 2018
Πολύ ωραίο, κρίμα που έμεινε ατελείωτο...αγαπημένος μου χαρακτήρας η Ελενάρα...
July 31, 2014
μισώ το έμφραγμα που απέτρεψε τον Καραγάτση από το να ολοκληρώσει αυτό το αριστουργηματικό έργο, το οποίο θα αποτελούσε το πρώτο μέρος μιας τετραλογίας.
March 15, 2017
Δυσκολεύμαι πάρα πολύ να αξιολογήσω το "10". Νομίζω ότι υπάρχει ένα εξαίρετο βιβλίο μέσα σε αυτό το κείμενο, ή ότι το κείμενο θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση ενός εξαιρετικού αναγνώσματος, αλλά ως έχει μοιάζει περισσότερο με τις πρόχειρες σημειώσεις ενός συγγραφέα, ο οποίος θα τις χρησιμοποιήσει κάποια στιγμή στο απωτερο μέλλον για να γράψει ένα βιβλίο, παρά με βιβλίο αυτό καθαυτό, έστω και ημιτελές. Πάντως η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι τόσο ζωντανή που αξίζει να το διαβάσει κανείς μόνο και μόνο για αυτό.
July 26, 2017
Ανάμεικτα συναισθήματα μου άφησε η πρώτη επαφή με τον Καραγάτση, όχι πλήρως προσδιορισμένα. Ας μιλήσω πρώτα για την γραφή του η οποία μου ταίριαξε. Χειμαρρώδης, μεστή, νευρώδης με τις γλαφυρές περιγραφές και τους σπαρταριστούς διαλόγους παρασύρει τον αναγνώστη από την πρώτη αράδα, γεμάτη ζωντάνια και στόμφο. Ωστόσο οι όποιες λυρικές εξάρσεις καταντούσαν κουραστικές για τα γούστα μου. Μας μπάζει σε μια φτωχή συνοικία του Πειραιά και με τον πιο σκληρό, ρεαλιστικό και συνάμα τραγελαφικό τρόπο με όλα τα δεινά και τα αστεία περιστατικά που ξεδιπλώνονται, αποτυπώνει μια ολόκληρη εποχή,μια τοσο ετερόκλητη ανθρώπινη Βαβέλ. Είναι κυνικός, ειρωνικός γεμάτος ιδιότυπο χιούμορ, φέρνοντας μου στο νου τον Μπαλζακ.
Ωστόσο το έργο μιας και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ παρουσιάζει μια στασιμότητα οσον αφορά τους χαρακτήρες οι οποίοι τυρρανιούνται από την σεξουαλικότητα τους, και από την απαιτητική ανάγκη να συνειδητοποιήσουν ποιοι είναι, πως πρέπει να ορίζουν τον εαυτό τους, πως θέλουν να τους βλέπει η κοινωνία. Μονο που ο Καραγάτσης δεν καταφέρνει να πάει πολύ βαθύτερα. Το χρήμα και η σεξουαλική εμμονή κυριαρχούν και καταδυναστεύουν τους ήρωες μας , η γυναίκα προωθείται ως σκεύος ηδονής , οι άντρες εμφανίζονται έρμαια των αναγκών τους. Οι γυναίκες μάλιστα φαίνεται να μην παρουσιάζουν άλλες ανησυχίες εξον του γάμου(και αποκατάστασης) και της σεξουαλικής ικανοποίησης, το δίπολο ξεραμένης γεροντοκόρης και χυμώδους νεαράς με ορθωμένα μαστάρια και μεριά είναι ότι πιο χαρακτηριστικό. Υποβιβάζει το γυναικείο φύλο χωρις να του δίνει την ευκαιρία να απασχοληθεί με κατι διαφορετικό ο νους και η ψυχή του. Στα θετικά είναι σαφώς η απελευθερωμένη αντίληψη των χαρακτήρων για το σεξ ειτε θεωρητικά ειτε πρακτικά. Όμως φαίνεται να ορίζει ολόκληρες ζωές τοσο πιεστικά που ανάγεται σε μια απλοική γενετήσια ορμή. Οι περισσότεροι χαρακτήρες κινούνται με βαση τα ένστικτα και τα πάθη τους(κυρίως σεξουαλικά) αλλα όχι την λογική. Απονεκρωμένοι από οποιοδήποτε συναίσθημα είναι εξαθλιωμένοι, γ��ρεύουν εφήμερη ικανοποίηση, υλιστική. Η κοινωνία με τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα προβαλλει και τροφοδοτεί τον ανταγωνισμό των φύλων προβαλλοντας τους σχεδόν ως καρικατούρες γραφικές. Επίσης ο συγγραφέας κάνει μια προσπάθεια να προσεγγίσει και την ομοφυλόφιλη κοινότητα άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε όχι.
Συνεπώς το ανολοκλήρωτο έργο του Καραγάτση αν και ενδιαφέρον, δεν καταφέρνει να πάει βαθύτερα, ουτε να αγγίξει περισσότερα ζητήματα με εύρος παρα μονο να μας δώσει ψήγματα και αναλαμπές ενός πιθανού μεγαλειώδους έργου.
Ωστόσο το έργο μιας και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ παρουσιάζει μια στασιμότητα οσον αφορά τους χαρακτήρες οι οποίοι τυρρανιούνται από την σεξουαλικότητα τους, και από την απαιτητική ανάγκη να συνειδητοποιήσουν ποιοι είναι, πως πρέπει να ορίζουν τον εαυτό τους, πως θέλουν να τους βλέπει η κοινωνία. Μονο που ο Καραγάτσης δεν καταφέρνει να πάει πολύ βαθύτερα. Το χρήμα και η σεξουαλική εμμονή κυριαρχούν και καταδυναστεύουν τους ήρωες μας , η γυναίκα προωθείται ως σκεύος ηδονής , οι άντρες εμφανίζονται έρμαια των αναγκών τους. Οι γυναίκες μάλιστα φαίνεται να μην παρουσιάζουν άλλες ανησυχίες εξον του γάμου(και αποκατάστασης) και της σεξουαλικής ικανοποίησης, το δίπολο ξεραμένης γεροντοκόρης και χυμώδους νεαράς με ορθωμένα μαστάρια και μεριά είναι ότι πιο χαρακτηριστικό. Υποβιβάζει το γυναικείο φύλο χωρις να του δίνει την ευκαιρία να απασχοληθεί με κατι διαφορετικό ο νους και η ψυχή του. Στα θετικά είναι σαφώς η απελευθερωμένη αντίληψη των χαρακτήρων για το σεξ ειτε θεωρητικά ειτε πρακτικά. Όμως φαίνεται να ορίζει ολόκληρες ζωές τοσο πιεστικά που ανάγεται σε μια απλοική γενετήσια ορμή. Οι περισσότεροι χαρακτήρες κινούνται με βαση τα ένστικτα και τα πάθη τους(κυρίως σεξουαλικά) αλλα όχι την λογική. Απονεκρωμένοι από οποιοδήποτε συναίσθημα είναι εξαθλιωμένοι, γ��ρεύουν εφήμερη ικανοποίηση, υλιστική. Η κοινωνία με τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα προβαλλει και τροφοδοτεί τον ανταγωνισμό των φύλων προβαλλοντας τους σχεδόν ως καρικατούρες γραφικές. Επίσης ο συγγραφέας κάνει μια προσπάθεια να προσεγγίσει και την ομοφυλόφιλη κοινότητα άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε όχι.
Συνεπώς το ανολοκλήρωτο έργο του Καραγάτση αν και ενδιαφέρον, δεν καταφέρνει να πάει βαθύτερα, ουτε να αγγίξει περισσότερα ζητήματα με εύρος παρα μονο να μας δώσει ψήγματα και αναλαμπές ενός πιθανού μεγαλειώδους έργου.
September 13, 2020
Τι κρίμα να μην το αποτελειώσει ο Καραγάτσης το 10...Θα είχαμε να μιλάμε για ένα μεγαλειώδες μυθιστόρημα, για τη ζωή, τους έρωτες, τα πάθη μιας ολόκληρης γειτονιάς(και μιας γενιάς). Αρκούμαστε όμως ενδεικτικά σε αυτό το ημιτελές παραμύθι που είναι προτιμότερο να διαβαστεί μετά από τα υπόλοιπα έργα του κορυφαίου συγγραφέα..
Read
April 6, 2019Δεν θα το βαθμολογήσω γιατί απλά δεν τελειώνει. Αλλά όσοι έχουν πιάσει έστω και μια φορά να γράψουν έστω κι ένα διήγημα, γνωρίζουν ότι όσες φορές και να το ξαναπεράσουν, ποτέ δεν θα το βρουν τέλειο, ποτέ δεν θα σταματήσουν να κάνουν διορθώσεις, προσθήκες, αφαιρέσεις... Κι όταν το αφήσουν, θα το κάνουν μόνο και μόνο επειδή κουράστηκαν. Λοιπόν, όσοι διάβασαν το 10 πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι πρόκειται για το πρώτο χειρόγραφο, την πρώτη version ενός έργου που έμεινε ατελές, κυριολεκτικά στη μέση ενός διαλόγου. Κι όμως διαβάζεται όχι απλώς άνετα αλλά απολαυστικά και αφήνει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Και τι θα γίνει μετά; Απλά δεν θα το μάθουμε ποτέ, ακόμα κι αυτές οι σημειώσεις επί των χαρακτήρων δεν μας λένε πολλά, αφού άλλοι δεν εμφανίζονται, οι περισσότεροι διαφέρουν από αυτες και ελάχιστοι παρουσιάζονται ως αρχικώς είχαν σχεδιαστεί.
Σοκάρει κάποιους το σεξ, η δύναμη που του αποδίδει ο Καραγατσης. Αλλά δεν σοκαρονται από την ανέχεια, την εξαθλίωση. Νεοπουριτανισμος ίσως, μπορεί και αφέλεια ή εμπάθεια, μήπως άγνοια; Τότε, εκείνες οι κοινωνικές τάξεις έτσι πέρναγαν, έτσι διασκέδαζαν, έτσι εκτονώνονταν, έτσι έψαχναν την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωη. Δείτε το έργο του Καββαδία για παράδειγμα ή την περιγραφή της ίδιας χρονικής περιόδου απ' τον έντονα πολιτικοποιημένο Χαριτοπουλο ή τα Βαμμένα κόκκινα μαλλιά του Μουρσελά και θα έχετε την απάντηση. Αλλά και στο σήμερα και σε αστικό περιβάλλον, ρίχτε μια ματια στις Μαμάδες Βορείων Προαστίων...
Στο 10 ο Καραγατσης επιχειρεί, ξεκινά για την ακρίβεια μια τεράστιων διαστάσεων τοιχογραφία, μια ηθογραφία που τα λέει έξω από τα δόντια, χωρίς σεμνοτυφίες, χωρίς να κατακρίνει κανεναν και πάνω απ' όλα, χωρίς την καταδυνάστευση της πανταχού παρούσας τη σήμερον ημέρα κορεκτιλας.
Για το ύφος και τη ροή του λόγου δεν έχω πολλά να πω. Όποιος μπορεί ας το διαβάσει, χαμένος δεν θα βγει.
Σοκάρει κάποιους το σεξ, η δύναμη που του αποδίδει ο Καραγατσης. Αλλά δεν σοκαρονται από την ανέχεια, την εξαθλίωση. Νεοπουριτανισμος ίσως, μπορεί και αφέλεια ή εμπάθεια, μήπως άγνοια; Τότε, εκείνες οι κοινωνικές τάξεις έτσι πέρναγαν, έτσι διασκέδαζαν, έτσι εκτονώνονταν, έτσι έψαχναν την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωη. Δείτε το έργο του Καββαδία για παράδειγμα ή την περιγραφή της ίδιας χρονικής περιόδου απ' τον έντονα πολιτικοποιημένο Χαριτοπουλο ή τα Βαμμένα κόκκινα μαλλιά του Μουρσελά και θα έχετε την απάντηση. Αλλά και στο σήμερα και σε αστικό περιβάλλον, ρίχτε μια ματια στις Μαμάδες Βορείων Προαστίων...
Στο 10 ο Καραγατσης επιχειρεί, ξεκινά για την ακρίβεια μια τεράστιων διαστάσεων τοιχογραφία, μια ηθογραφία που τα λέει έξω από τα δόντια, χωρίς σεμνοτυφίες, χωρίς να κατακρίνει κανεναν και πάνω απ' όλα, χωρίς την καταδυνάστευση της πανταχού παρούσας τη σήμερον ημέρα κορεκτιλας.
Για το ύφος και τη ροή του λόγου δεν έχω πολλά να πω. Όποιος μπορεί ας το διαβάσει, χαμένος δεν θα βγει.
January 25, 2017
Βαθμός καθαρά υποκειμενικός, γιατί πρόκειται για τον Καραγάτση (καρδούλες)...Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση μάλλον θα έβαζα 3.
Έργο ατελές,λαϊκιστί άμα πάσχετε από OCD μην πλησιάζετε!
Συνεχώς, ενώ το διάβαζα,αισθανόμουν σαν την γριά κυρά κατίνα της γειτονιάς,σα να κρυφακουγα πίσω από πόρτες και να παρακαλουθουσα μέσα από την κλειδαρότρυπα τη ζωή των κατοίκων του "10".Και πόσοι κάτοικοι, Θεέ μου. Το τελείωσα και πάλι δε τους θυμάμαι όλους. Καλό απ'τη μία,άπειρη ζωντάνια και κινητικότητα,δε βαριέσαι στιγμη...απ'τη άλλη όμως πόσες φορές σκεφτόμουν "ουφ ποιος είναι πάλι αυτός,σε ποια σελίδα να κοιτάξω να τον θυμηθώ;"
Το άλλο που μου έκανε εντύπωση στο κείμενο είναι η φτώχεια,το χαμηλό πνευματικό και παιδευτικό επίπεδο των κατοίκων και οι αστείρευτες γενετήσιες ορμές. ΤΡΕΛΕΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ. Ε δε γίνεται όλοι να σκέφτονται όλη μέρα το φικι φικι και δε γίνεται ΟΛΕΣ οι γυναίκες να πουλάν το κορμί τους. Σε κάποια φάση κούρασε. Μέχρι τώρα ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει το μισογυνισμό του Καραγάτση, έπρεπε να διαβάσω το κύκνειο άσμα του για να σχηματίσω τέτοια άποψη..(κρίμα)
Μου άρεσε,απλά μην το διαβάσετε αν δεν έχετε μπεί ήδη στον κόσμο του Καραγάτση.
Έργο ατελές,λαϊκιστί άμα πάσχετε από OCD μην πλησιάζετε!
Συνεχώς, ενώ το διάβαζα,αισθανόμουν σαν την γριά κυρά κατίνα της γειτονιάς,σα να κρυφακουγα πίσω από πόρτες και να παρακαλουθουσα μέσα από την κλειδαρότρυπα τη ζωή των κατοίκων του "10".Και πόσοι κάτοικοι, Θεέ μου. Το τελείωσα και πάλι δε τους θυμάμαι όλους. Καλό απ'τη μία,άπειρη ζωντάνια και κινητικότητα,δε βαριέσαι στιγμη...απ'τη άλλη όμως πόσες φορές σκεφτόμουν "ουφ ποιος είναι πάλι αυτός,σε ποια σελίδα να κοιτάξω να τον θυμηθώ;"
Το άλλο που μου έκανε εντύπωση στο κείμενο είναι η φτώχεια,το χαμηλό πνευματικό και παιδευτικό επίπεδο των κατοίκων και οι αστείρευτες γενετήσιες ορμές. ΤΡΕΛΕΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ. Ε δε γίνεται όλοι να σκέφτονται όλη μέρα το φικι φικι και δε γίνεται ΟΛΕΣ οι γυναίκες να πουλάν το κορμί τους. Σε κάποια φάση κούρασε. Μέχρι τώρα ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει το μισογυνισμό του Καραγάτση, έπρεπε να διαβάσω το κύκνειο άσμα του για να σχηματίσω τέτοια άποψη..(κρίμα)
Μου άρεσε,απλά μην το διαβάσετε αν δεν έχετε μπεί ήδη στον κόσμο του Καραγάτση.
September 25, 2016
Θα μπορουσα να το διαβαζω για χρόνια, σαν να ειμαι κι εγώ κάτοικος του 10.
Δεν νομιζω ότι ειναι ούτε τα 3/4 γραμμενα, θα μπορούσε να το τραβηξει επ'άπειρο.
Μου άρεσε. Πολλοί χαρακτήρες, κυρίως φτωχοί και όχι και τοσο αξιότιμοι, πολλες διαφορετικές ιστορίες.
Το μόνο που δεν μου άρεσε είναι τό ότι όλες οι γυναίκες ήταν ή πόρνες ή νυμφομανείς ή προβληματικές (γιατί για να μην είναι η άλλη πόρνη ή νυμφομανής, ε σίγουρα κάποιο πρόβλημα πρέπει να έχει).
Όχι ότι οι άντρες ήταν καλύτεροι, αλλά υπήρχαν τουλάχιστον 4 αξιόλογοι χαρακτήρες.
Θα ήθελα να ήξερα αν ήταν όντως έτσι τα πράγματα εκείνη την εποχή... γύριζαν όντως όλα γύρω από το σεξ όπως φαίνεται στο βιβλίο? Αμφιβάλλω...
Δεν νομιζω ότι ειναι ούτε τα 3/4 γραμμενα, θα μπορούσε να το τραβηξει επ'άπειρο.
Μου άρεσε. Πολλοί χαρακτήρες, κυρίως φτωχοί και όχι και τοσο αξιότιμοι, πολλες διαφορετικές ιστορίες.
Το μόνο που δεν μου άρεσε είναι τό ότι όλες οι γυναίκες ήταν ή πόρνες ή νυμφομανείς ή προβληματικές (γιατί για να μην είναι η άλλη πόρνη ή νυμφομανής, ε σίγουρα κάποιο πρόβλημα πρέπει να έχει).
Όχι ότι οι άντρες ήταν καλύτεροι, αλλά υπήρχαν τουλάχιστον 4 αξιόλογοι χαρακτήρες.
Θα ήθελα να ήξερα αν ήταν όντως έτσι τα πράγματα εκείνη την εποχή... γύριζαν όντως όλα γύρω από το σεξ όπως φαίνεται στο βιβλίο? Αμφιβάλλω...
August 18, 2012
Πολύ απολαυστικό βιβλίο παρ'όλο που δεν είναι ολοκληρωμένο αφού ο Καραγάτσης πέθανε πριν προλάβει να το ολοκληρώσει.
Διαβάζεται πολύ ευχάριστα :)
Το μόνο που προσωπικά με κούρασε λίγο κυρίως πριν το τέλος και γιαυτό δε δίνω 5 αστεράκια είναι το γεγονός ότι για όλους τους πρωταγωνιστές αυτό που ορίζει τη ζωή τους είναι το σεξουαλικό κομμάτι και μόνο αυτό. Στην αρχή δεν είχα κανένα πρόβλημα απλά προς το τέλος κουράστηκα μάλλον γιατί οι πρωταγωνιστές είναι αναρίθμητοι όπως και τα θέματά τους...
Κατα τ'άλλα πολύ καλό βιβλίο και το προτείνω σίγουρα :)
Διαβάζεται πολύ ευχάριστα :)
Το μόνο που προσωπικά με κούρασε λίγο κυρίως πριν το τέλος και γιαυτό δε δίνω 5 αστεράκια είναι το γεγονός ότι για όλους τους πρωταγωνιστές αυτό που ορίζει τη ζωή τους είναι το σεξουαλικό κομμάτι και μόνο αυτό. Στην αρχή δεν είχα κανένα πρόβλημα απλά προς το τέλος κουράστηκα μάλλον γιατί οι πρωταγωνιστές είναι αναρίθμητοι όπως και τα θέματά τους...
Κατα τ'άλλα πολύ καλό βιβλίο και το προτείνω σίγουρα :)
December 27, 2020
Αριστούργημα! Θεωρώ ότι το αντικείμενο του βιβλίου και η σύλληψη του είναι ιδιοφυή. Ο Καραγάτσης αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τον παρουσιάζει με την εξαιρετικά ώριμη γραφή του μέσα από μια πολυκατοικία, το 10, σε μια φτωχή γειτονιά του Πειραιά. Αυτός είναι ο καμβάς που θα δημιουργήσει και θα απεικονίσει ένα μέρος του κοινωνικού συνόλου αδύναμου, φτωχού, με πάθη και συμφέροντα.
Το βιβλίο είναι ένας θίασος προσωπικοτήτων. Κάθε ήρωας εξελίσσεται και ξεδιπλώνεται μπροστά σου μέσα σε λίγες σελίδες. Μοιράζεται τα πάθη του, τις σκέψεις του, τις επιλογές του, εκφράζεται και πράττει μέσα σε ένα σκληρό κοινωνικό περιβάλλον που επικρατεί η φτώχεια, η μοιχεία, η αντροκρατεία και η επιβίωση. Όλοι τους ένα κομμάτι στο καμβά του Καραγάτση συνθέτουν μέσω της ιστορίας τους, την ιστορία της εποχής εκείνης.
Ένα σκληρό, βαθιά κοινωνικό βιβλίο που σε κοιτά στα μάτια, σε προκαλεί και σε φέρνει αντιμέτωπο με την παθογένεια και τις σαθρες κοινωνικές δομές της μεταπολεμικής Αθήνας.
Το βιβλίο είναι ένας θίασος προσωπικοτήτων. Κάθε ήρωας εξελίσσεται και ξεδιπλώνεται μπροστά σου μέσα σε λίγες σελίδες. Μοιράζεται τα πάθη του, τις σκέψεις του, τις επιλογές του, εκφράζεται και πράττει μέσα σε ένα σκληρό κοινωνικό περιβάλλον που επικρατεί η φτώχεια, η μοιχεία, η αντροκρατεία και η επιβίωση. Όλοι τους ένα κομμάτι στο καμβά του Καραγάτση συνθέτουν μέσω της ιστορίας τους, την ιστορία της εποχής εκείνης.
Ένα σκληρό, βαθιά κοινωνικό βιβλίο που σε κοιτά στα μάτια, σε προκαλεί και σε φέρνει αντιμέτωπο με την παθογένεια και τις σαθρες κοινωνικές δομές της μεταπολεμικής Αθήνας.
July 8, 2025
Ξέρουμε πόσο μοναδικό συγγραφικό ταλέντο ήταν ο Καραγάτσης, απλά αυτό το βιβλίο δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, μα καθόλου του γούστου μου. Δηλαδή, πιο καθόλου δεν γίνεται!
December 2, 2023
8/10
Έχοντας διαβάσει και το 10 μπορώ πλέον να πω ότι ο Καραγάτσης είναι εξαιρετικά ταλαντούχος συγγραφέας σε ότι αφορά το ηθογραφικό και το περιγραφικό κομμάτι της γραφής του. Το "10" είναι ένα μυθιστόρημα που διαδραματιζεται σε μια τεραστια λαϊκή πολυκατοικία του Πειραιά στην δεκαετία των 50s. Πρωταγωνιστές είναι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας αυτής και πλοκη οι ζωες τους. Συνεπώς το βιβλίο επιλεντρώνεται έντονα στο κομμάτι της φτώχειας και της παρακμής των λαϊκών εργατικών στρωμάτων της τότε Ελλάδας. Στα πλαίσια λοιπόν του βιβλίου εμφανίζονται και περιγράφονται πολλοί νέοι χαρακτήρες οι οποίοι όπως και στο προηγούμενο βιβλίο του ήταν πολύ ζωντανοί και αληθοφανείς χαρακτήρες, πρόσωπα που ένιωθες σαν να τα χεις ξανά δει πολλές φορές και καταλαβαίνεις τελείως τα κίνητρα με τα οποία λειτουργούν. Εξαιρετικός ηθογραφικα ο Καραγάτσης, είναι σα να μπορεί να ταυτιστεί με τον πιο ψιλομυτη άστο έως και τον πιο παρακμιακό φτωχαντζα. Έντονα ρεαλιστικό βιβλίο που δεν ρομαντικοποιεί την φτώχεια αλλά δείχνει την ασχήμια της και το πως αυτή μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές. Γενικά δείχνει το πως η περιθωριοποιηση των ανθρώπων οδηγεί στο να φτάνουν αυτοι στο αμήν και να απαξιωνεται έτσι η ανθρωπιά τους σε έναν βαθμό. Ακραίες περιγραφές όπως ανέφερα για άλλη μια φορά, τοπίων, σκηνικών, αισθήσεων και συναισθημάτων και γενικά ήταν σαν βιβλίο πολύ ατμοσφαιρικό και ρεαλιστικά αισθητικό. Πολύ κρίμα που δεν το ολοκλήρωσε ποτέ επειδή θα ήθελα πολύ να δω που θα κατέληγε. Αν έχω ένα μικρό παράπονο είναι ίσως η εμφάνιση υπερβολικά πολλών νέων χαρακτήρων ο ένας μετά τον άλλον σε σημείο που ξεχνούσες λίγο ποιος είναι ποιος και χανοσουν. Βέβαια αυτό προφανώς στόχευε πάλι στην ρεαλιστικοτητα μέσω των έντονων αντιθέσεων αλλά και κοινών ανάμεσα στους πολλούς αυτούς χαρακτήρες αλλά και στο να δώσει μια χαοτικότητα που σε ένα τέτοιο σκηνικό θα επικρατούσε. Άλλωστε από ένα σημείο και μετά εξοικειωνοσουν μαζί τους και τους θυμόσουν όσο να ναι. Γενικά ήταν σαν να διαβάζεις μια συλλογή μικρών διηγημάτων τα οποία όμως εξελίσσονται όλα στο ίδιο χωροχρονικο πλαίσιο και διαπλεκονταν και μερικές φορές μεταξύ τους. Η γραφή για άλλη μια φορά φουλ γλαφυρή, ανάλαφρη και χωρίς να σε κουράζει. Συνεπώς, πολύ ωραίο βιβλίο με παρά πολλά θετικά στοιχεία και μόνα παράπονα, την πυρπόληση νέων χαρακτήρων ξανά και ξανά και την έλλειψη ευδιάκριτης πλοκής, πράγματα που το έκαναν ελαφρώς πιο βαρύ και δύσκολο σαν ανάγνωσμα και δεν σου έδιναν τόσο κίνητρο να το πιάσεις όπως στον κίτρινο φάκελο που είχε απίστευτη πλοκή, κυρίως σε συνδυασμό με το ότι ήξερες και ότι δεν ολοκληρώνεται πράγμα που του προσηγαγε μια ματαιότητα. Ωστόσο κατά τ' αλλα εξαιρετικό και πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα το οποιο περνάει και μηνύματα και τροφή για σκέψη με έναν φουλ ανάλαφρο και όμορφο τρόπο. Το προτείνω φουλ.
Έχοντας διαβάσει και το 10 μπορώ πλέον να πω ότι ο Καραγάτσης είναι εξαιρετικά ταλαντούχος συγγραφέας σε ότι αφορά το ηθογραφικό και το περιγραφικό κομμάτι της γραφής του. Το "10" είναι ένα μυθιστόρημα που διαδραματιζεται σε μια τεραστια λαϊκή πολυκατοικία του Πειραιά στην δεκαετία των 50s. Πρωταγωνιστές είναι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας αυτής και πλοκη οι ζωες τους. Συνεπώς το βιβλίο επιλεντρώνεται έντονα στο κομμάτι της φτώχειας και της παρακμής των λαϊκών εργατικών στρωμάτων της τότε Ελλάδας. Στα πλαίσια λοιπόν του βιβλίου εμφανίζονται και περιγράφονται πολλοί νέοι χαρακτήρες οι οποίοι όπως και στο προηγούμενο βιβλίο του ήταν πολύ ζωντανοί και αληθοφανείς χαρακτήρες, πρόσωπα που ένιωθες σαν να τα χεις ξανά δει πολλές φορές και καταλαβαίνεις τελείως τα κίνητρα με τα οποία λειτουργούν. Εξαιρετικός ηθογραφικα ο Καραγάτσης, είναι σα να μπορεί να ταυτιστεί με τον πιο ψιλομυτη άστο έως και τον πιο παρακμιακό φτωχαντζα. Έντονα ρεαλιστικό βιβλίο που δεν ρομαντικοποιεί την φτώχεια αλλά δείχνει την ασχήμια της και το πως αυτή μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές. Γενικά δείχνει το πως η περιθωριοποιηση των ανθρώπων οδηγεί στο να φτάνουν αυτοι στο αμήν και να απαξιωνεται έτσι η ανθρωπιά τους σε έναν βαθμό. Ακραίες περιγραφές όπως ανέφερα για άλλη μια φορά, τοπίων, σκηνικών, αισθήσεων και συναισθημάτων και γενικά ήταν σαν βιβλίο πολύ ατμοσφαιρικό και ρεαλιστικά αισθητικό. Πολύ κρίμα που δεν το ολοκλήρωσε ποτέ επειδή θα ήθελα πολύ να δω που θα κατέληγε. Αν έχω ένα μικρό παράπονο είναι ίσως η εμφάνιση υπερβολικά πολλών νέων χαρακτήρων ο ένας μετά τον άλλον σε σημείο που ξεχνούσες λίγο ποιος είναι ποιος και χανοσουν. Βέβαια αυτό προφανώς στόχευε πάλι στην ρεαλιστικοτητα μέσω των έντονων αντιθέσεων αλλά και κοινών ανάμεσα στους πολλούς αυτούς χαρακτήρες αλλά και στο να δώσει μια χαοτικότητα που σε ένα τέτοιο σκηνικό θα επικρατούσε. Άλλωστε από ένα σημείο και μετά εξοικειωνοσουν μαζί τους και τους θυμόσουν όσο να ναι. Γενικά ήταν σαν να διαβάζεις μια συλλογή μικρών διηγημάτων τα οποία όμως εξελίσσονται όλα στο ίδιο χωροχρονικο πλαίσιο και διαπλεκονταν και μερικές φορές μεταξύ τους. Η γραφή για άλλη μια φορά φουλ γλαφυρή, ανάλαφρη και χωρίς να σε κουράζει. Συνεπώς, πολύ ωραίο βιβλίο με παρά πολλά θετικά στοιχεία και μόνα παράπονα, την πυρπόληση νέων χαρακτήρων ξανά και ξανά και την έλλειψη ευδιάκριτης πλοκής, πράγματα που το έκαναν ελαφρώς πιο βαρύ και δύσκολο σαν ανάγνωσμα και δεν σου έδιναν τόσο κίνητρο να το πιάσεις όπως στον κίτρινο φάκελο που είχε απίστευτη πλοκή, κυρίως σε συνδυασμό με το ότι ήξερες και ότι δεν ολοκληρώνεται πράγμα που του προσηγαγε μια ματαιότητα. Ωστόσο κατά τ' αλλα εξαιρετικό και πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα το οποιο περνάει και μηνύματα και τροφή για σκέψη με έναν φουλ ανάλαφρο και όμορφο τρόπο. Το προτείνω φουλ.
April 11, 2020
Απόλαυσα περισσότερο στο 10 το ταξίδι στον χρόνο. Σαν ένα παράλληλο σύμπαν της παρούσας πραγματικότητας, όπου οι ηθικοί φραγμοί είναι ταυτόχρονα πιο χαλαροί και πιο σκληροί (όταν η Ελλάδα έμοιαζε με κάποια χώρα της τωρινής Μέσης Ανατολής, ίσως, όπου η σοβαρή και μετρημένη εικόνα είναι το παν αλλά σιγοκοχλάζουν από κάτω οι «γεννετήσιες ορμές»).
Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα, λένε, αλλά στην οποία μένουν άνθρωποι που θα μπορούσαν να ζουν ανάμεσα μας με τους οποίους δεν μας χωρίζει ο χώρος αλλά μονάχα ο χρόνος. Ξένοι από μια εποχή όπου άνθρωποι που γνώρισα και γνωρίζω τη θυμούνται και αυτοί. Σαν οι παππούδες μας κάποιες φορές να βγάζουν περισσότερο νόημα τώρα, με τις αφηγήσεις τους. Από τον Πειραιά, και τι σήμαινε κάποτε.
Δεν έχω διαβάσει αρκετό Καραγάτση για να μπορώ να κρίνω το έργο σφαιρικά, αλλά σίγουρα το ότι το 10 έμεινε ατελείωτο και είχαμε πρόσβαση στις σημειώσεις του συγγραφέα του δίνει μια σαγηνευτική αύρα, απαγορευμένη. Σαν να stalkάρουμε κάποιον, ψαχουλεύοντας στο Facebook του ή ψάχοντας στα σκουπίδια του. Εγώ δεν νιώθω τόσο άνετα με την ιδέα ότι τελικά ένα βιβλίο που ο συγγραφέας του δεν έζησε για να κρίνει επίσημα ότι ήταν έτοιμο να εκδοθεί τελικά εκδόθηκε, αλλά ίσως αυτές να είναι δικές μου αποκλειστικά ευαισθησίες.
Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα, λένε, αλλά στην οποία μένουν άνθρωποι που θα μπορούσαν να ζουν ανάμεσα μας με τους οποίους δεν μας χωρίζει ο χώρος αλλά μονάχα ο χρόνος. Ξένοι από μια εποχή όπου άνθρωποι που γνώρισα και γνωρίζω τη θυμούνται και αυτοί. Σαν οι παππούδες μας κάποιες φορές να βγάζουν περισσότερο νόημα τώρα, με τις αφηγήσεις τους. Από τον Πειραιά, και τι σήμαινε κάποτε.
Δεν έχω διαβάσει αρκετό Καραγάτση για να μπορώ να κρίνω το έργο σφαιρικά, αλλά σίγουρα το ότι το 10 έμεινε ατελείωτο και είχαμε πρόσβαση στις σημειώσεις του συγγραφέα του δίνει μια σαγηνευτική αύρα, απαγορευμένη. Σαν να stalkάρουμε κάποιον, ψαχουλεύοντας στο Facebook του ή ψάχοντας στα σκουπίδια του. Εγώ δεν νιώθω τόσο άνετα με την ιδέα ότι τελικά ένα βιβλίο που ο συγγραφέας του δεν έζησε για να κρίνει επίσημα ότι ήταν έτοιμο να εκδοθεί τελικά εκδόθηκε, αλλά ίσως αυτές να είναι δικές μου αποκλειστικά ευαισθησίες.
August 13, 2021
Απ' όλα τα βιβλία που έγραψε και θα μπορούσαν να έμεναν χωρίς τέλος, αυτό είναι το πιο ταιριαστό καθώς πρωταγωνιστές δεν είναι οι μύριοι ήρωες του, αλλά η μοίρα, η βιοπάλη, οι σχέσεις, η ίδια η ζωή. Κάτι μου λέει βέβαια ότι αν δεν προλάβαινε να γράψει το τελευταίο κεφάλαιο, το βιβλίο θα είχε ακόμα καλύτερο τέλος!
October 24, 2022
Μου πήρε λίγο να το τελειώσω αλλά τέλος πάντων, loved it
May 7, 2022
Μεγάλο κρίμα που ο συγγραφέας απεβίωσε προτού καταφέρει να ολοκληρώσει το βιβλίο.
Μέχρι ένα καλό ποσοστό του αποτελείται από διάφορα φαινομενικά ασύνδετα "χυδαία" -- όπως πιθανότατα θα τα χαρακτήριζε ο συγγραφέας -- ανέκδοτα. Ωστόσο δεδομένης της μεγάλης έκτασης που θα αποκτούσε το 10, μάλλον σαν εισαγωγή εξυπηρετούν παρά ως βασικός οδηγός για το πώς θα κινηθεί.
Ευτυχώς μετά από κάποιο σημείο διαφαίνονται στον ορίζοντα κάποιοι χαρακτήρες που πρόκειται να οδηγήσουν την πλοκή και να της δώσουν ενδιαφέρον, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που απλώς άγονται και φέρονται από τα πάθη και τις αδυναμίες τους: η Δεσποινάρα η Νταηγιώργη, η Σοφούλα η Παντοφλού, ο δάσκαλος, ο γιατρός κ.λπ. Χαρακτήρες που υποθέτω ήθελε να εξετάσει ο Καραγάτσης αν μπορούν να σταθούν ηθικοί (όποιο νόημα κι αν αποκτά η ηθική και το ήθος για τον καθένα τους), μέσα σε έναν κοινωνικό περίγυρο γεμάτο κοτσομπολιό, κέρατο και προδοσία.
Ενδιαφέρον βιβλίο επίσης επειδή λόγω των σημειώσεων στο τέλος ρίχνει λίγο φως στον τρόπο με τον οποίο έγραφε τα μυθιστορήματά του ο Καραγάτσης.
Μέχρι ένα καλό ποσοστό του αποτελείται από διάφορα φαινομενικά ασύνδετα "χυδαία" -- όπως πιθανότατα θα τα χαρακτήριζε ο συγγραφέας -- ανέκδοτα. Ωστόσο δεδομένης της μεγάλης έκτασης που θα αποκτούσε το 10, μάλλον σαν εισαγωγή εξυπηρετούν παρά ως βασικός οδηγός για το πώς θα κινηθεί.
Ευτυχώς μετά από κάποιο σημείο διαφαίνονται στον ορίζοντα κάποιοι χαρακτήρες που πρόκειται να οδηγήσουν την πλοκή και να της δώσουν ενδιαφέρον, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που απλώς άγονται και φέρονται από τα πάθη και τις αδυναμίες τους: η Δεσποινάρα η Νταηγιώργη, η Σοφούλα η Παντοφλού, ο δάσκαλος, ο γιατρός κ.λπ. Χαρακτήρες που υποθέτω ήθελε να εξετάσει ο Καραγάτσης αν μπορούν να σταθούν ηθικοί (όποιο νόημα κι αν αποκτά η ηθική και το ήθος για τον καθένα τους), μέσα σε έναν κοινωνικό περίγυρο γεμάτο κοτσομπολιό, κέρατο και προδοσία.
Ενδιαφέρον βιβλίο επίσης επειδή λόγω των σημειώσεων στο τέλος ρίχνει λίγο φως στον τρόπο με τον οποίο έγραφε τα μυθιστορήματά του ο Καραγάτσης.
October 1, 2017
Ο καθαρός ρεαλισμός του πολλές φορές μπορεί να προκαλέσει σόκ.
Δυνατοί κι αληθινοί χαρακτήρες περιγράφονται με τα ελαττώματα τους με ενα ρεαλισμό που δε το βαριέσαι αλλα τον λατρεύεις γιατί παρόλο που σου θυμίζει πεζή πραγματικότητα χρησιμοποιεί κάποια μαγεία που οφείλεται στη τέχνη του Καραγάτση. (Κρίμα που έμεινε ημιτελές)
Δυνατοί κι αληθινοί χαρακτήρες περιγράφονται με τα ελαττώματα τους με ενα ρεαλισμό που δε το βαριέσαι αλλα τον λατρεύεις γιατί παρόλο που σου θυμίζει πεζή πραγματικότητα χρησιμοποιεί κάποια μαγεία που οφείλεται στη τέχνη του Καραγάτση. (Κρίμα που έμεινε ημιτελές)
April 11, 2021
Ίσως το καλύτερο βιβλίο Έλληνα συγγραφέα που έχω διαβάσει ποτέ. Η γραφή του Καραγάτση μου ήταν πάντα αγαπητή, αλλά η διήγηση αυτού του βιβλίου και οι εξαιρετικές ψυχογραφικες ικανότητες του συγγραφέα το μεταμορφώνουν σε κάτι το εξαιρετικό.
April 17, 2016
Μου άρεσε αρκετά, αλλά σίγουρα όχι τόσο όσο άλλα έργα του Καραγάτση. Αλλά δεδομένου πως δεν το τέλειωσε και ποτέ, δεν μπορεί κανείς να έχει ολοκληρωμένη εικόνα
February 6, 2025
Απλά συγκλονιστικό. Κρίμα που δεν είναι ολοκληρωμένο. Η τοιχογραφία μιας εποχής με όλη την κοινωνική διαστρωμάτωση
Displaying 1 - 30 of 53 reviews