Gaston Lagaffe is my favorite comic book character, period. He is a lazy, accident prone office junior who has at an average two accidents or blunders on every page of this book. The stories about him are mostly half a page long jokes. A few continue on for a little longer like the bottle episode in this volume. I’ve been reading this on and off for forty years, so I must like it, and I do. Gaston Lagaffe (or Viggó viðutan as he is known in Iceland) still cracks me up.
I have a 1979 hardback reprint in French from Dupuis. Originally published in 1970, this is a re-editing of the Italian format albums numbered 2 and 3, themselves first published in 1963 and 1964. The present volume was the 10th album in publishing order in this weirdly numbered series.
A much treasured childhood classic, this is a very funny album with increasingly surreal repeated jokes and themes.
In mijn vorige review heb ik al kort besproken hoe Guust Flater, onze protagonist, hoogstwaarschijnlijk een antisociale persoonlijkheidsstoornis heeft. De enige eigenschap die bij mensen met een antisociale persoonlijkheidsstoornis hoorde, maar niet bij Guust, was dat men 'gewelddadig of agressief' kan overkomen.
Na goed opletten deze strip ben ik twee woede - uitbarstingen van Guust tegengekomen, de eerste waar hij gewoon compleet gek werd en zijn normaal gezien onverschillige persoonlijkheid gewoon in duizend stukjes viel en hij in een vlaag van woede op Kwabbernoot begon te schreeuwen dat hij (Guust) zichzelf doodsjouwt, maar toch altijd uitgeveterd wordt. Een onterechte woede - uitbarsting, aangezien ik Guust in de afgelopen twee albums nog geen korreltje nuttig werk heb zien doen.
De tweede kwam er nadat hij was wakker gemaakt uit een droom over lekkere limonade, op zijn WERK! Ook deze is compleet onterecht, aangezien hij gewoon lag te slapen op zijn werk, waar er van hem verwacht wordt dat hij iets nuttigs doet.
In beide situaties heeft Guust later geen spijt betuigd. Hij is gewoon verdergegaan met het onophoudelijke treiteren tot zelfs terroriseren (voornamelijk fysiek en mentaal) van zijn collega's.
Conclusie: Guust Flater is nog steeds een klootzak met een antisociale persoonlijkheidsstoornis.
In zijn eerste officiële album bestaan de gags nog uit halve bladzijdes en zijn slachtoffer is nog Kwabbernoot, maar Guust is al helemaal op dreef. Al meteen sneuvelen diverse contracten van De Mesmaeker, in één enkele strip maakt agent Vondelaar anoniem zijn debuut, en verder zijn er uitstekende gags met o.a. een koe op kantoor en de onvolprezen latex Guust. Uitstekende, onverouderde humor.
J'ai pleuré de rire avec le Gaston latex. J'aime quand il fait exprès de jouer des tours à Fantasio, mais j'apprécie particulièrement quand c'est en voulant bien faire qu'il gaffe. C'est drôle, rafraîchissant. Un vrai moment de détente. Il est probable que je m’offre un jour une relecture, rien que pour le plaisir de rire.