On Jung

by Anthony Stevens

The work of Jung has had an incalculable effect on the development of psychology for scholars, students and the lay person alike. This book provides an introduction to the theories and writings of Jung by concentrating on his life experiences to demonstrate how his ideas developed. "On Jung" also attempts to place Jung within a biological context while exploring his relationship with Freud.

Genres: Psychology, Biography, Nonfiction, Philosophy, Psychoanalysis, Reference

304 pages, Paperback

First published March 1, 1990

About the author

Anthony Stevens is a well known Jungian analyst and psychiatrist who has written extensively on psychotherapy and psychology.

Stevens has two degrees in psychology and a doctorate in medicine from Oxford University. He studied for a time under John Bowlby. He is a member of the Royal College of Psychiatrists and the Independent Group of Analytical Psychologists. He lectures regularly in the United Kingdom, the United States, Switzerland and elsewhere.

Stevens is the author or co-author of many books and articles on psychology, evolutionary psychiatry, Jungian analysis and the significance of archetypal imagery.

Librarian Note: There is more than one author in the Goodreads database with this name. See this thread for more information.

Reviews

[Karen · Rating 5 out of 5]

I’ve found it at last. This is the book I will recommend to anyone who wants to embark on a serious study of Jung and his psychology. It is not a quick and easy read, but if you know anything at all about Jung you wouldn’t expect it to be. Whether you agree with his theories or not, Carl Jung’s genius is indisputable. Stevens does a remarkable job of highlighting key elements of his psychology and correlating them to developments in Jung’s own life.

[Laurens Trommel · Rating 5 out of 5]

Op meesterlijke wijze weet Anthony Stevens leven en werk van Jung met elkaar te verbinden en toont hij aan hoe deze onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dit brengt ook gefundeerde kritiek op Jung theoretische en praktische werk met zich mee en dat is alleen maar goed en verhelderend. In het laatste hoofdstuk gaat de auteur uitgebreid in op ongefundeerde kritiek en weet die goed te weerleggen. Uiterst informatieve en goed leesbare biografie en ook een prachtig overzicht van de waarde van de analytische psychologie vanaf geboorte tot ouderdom en sterven. Tot slot een aantal quotes om een indruk te geven.

p.78: Het feitelijke verdwijnen van overgangsriten uit onze cultuur, tezamen met het afnemen van het respect voor gewijd ceremonieel, heeft ons losgekoppeld van de archetypische opdrachten ter transformatie van ons leven, en achtergelaten zonder een mythische context die betekenis aan ons leven geeft.

p.99: Het gevreesde vooruitzicht te worden verstoten vanwege de een of andere onaanvaardbare onthulling van het zelf vormt de kern van alle schuldgevoelens en van alle verlangen naar straf, verzoening en boetedoening.

p.105: De fantasie is voor de ontwikkeling van vitaal belang, omdat ze een natuurlijke verbinding vormt tussen bewuste en onbewuste processen, en tussen de innerlijke wereld en de buitenwereld. De fantasie is het product van het spel tussen de archetypen van het collectieve onbewuste en de leefomstandigheden van het individu. Bij het produceren van fantasieën put het onbewuste uit materiaal dat afkomstig is uit het persoonlijke leven (bijvoorbeeld herinneringen aan mensen en gebeurtenissen), maar op een wijze die de teleologische bedoeling van het zelf tot uiting brengt. Volgens de jungiaanse opvatting is de fantasie geen regressief middel tot ontsnapping uit de werkelijkheid, zoals Freud beweerde, maar de modus operandi van de psychologische groei: het is de essentie van het leven waardoor wij de toekomst worden binnengeleid.

p.114: In kort bestek kan dus worden gezegd dat de volwassenwording zich voltrekt via een reeks aangeboren archetypische verwachtingen waaraan de omgeving al dan niet voldoet. De belangrijkste van deze verwachtingen zijn dat de omgeving zal voorzien in voldoende warmte en voeding om te kunnen overleven; een familie bestaande uit moeder, vader en andere kinderen; voldoende ruimte voor verkenning en spel; veilig zijn tegen vijanden en roofdieren; een leefgemeenschap om te voorzien in taal, mythe, religie, ritueel, gedragscodes, verhalen, waarden, initiatie en uiteindelijk een levensgezel(lin); en een economische rol en/of beroepsstatus.

p.117: In de praktijk geven dromen gewoonlijk iets van hun betekenis prijs als men ze in drie fases benadert. Ten eerste is het belangrijk de context van de droom in het leven van de dromer vast te stellen: hieruit zal iets van de zuiver persoonlijke betekenis ervan blijken. Ten tweede moet de culturele context van de droom worden bepaald, aangezien ze onveranderlijk verband houdt met de geest van de tijd. Ten derde moet men de archetypische inhoud van de droom onderzoeken om haar context in het leven van de mensheid te vinden, want dromen brengen ons op zeer diepgaande wijze in verbinding met de oeroude ervaringswereld van onze soort.

p.126: Het symbool is een psychische uiting die op zichzelf volledig is. Het komt tot stand als de best mogelijke expressie van een betekenis die de psyche op het moment van de symboolcreatie kan bereiken. Omdat elk symbool meer omvat dan men erover kan zeggen, is het belangrijk het niet ‘terug te brengen’ tot zijn archetypische oorsprong, maar de betekenis ervan te amplificeren door het te bestuderen in een archetypisch licht. Bij het werken met een droomsymbool moet men het niet rationaliseren of in allerlei categorieën willen onderbrengen, maar het circumambuleren (letterlijk: eromheen lopen), om zo te zeggen, en de verschillende facetten ervan op het bewustzijn laten inwerken. Amplificatie is derhalve in wezen een circumbendibus, een indirecte methode, waarmee men het symbool de gepaste eer bewijst.

p.151: De initiatie is dus voor beide seksen een culturele strategie om de verbreking van de band met de ouders te bevorderen en publiekelijk bekend te maken dat de voortplantingsfase is bereikt. Op deze wijze fungeert de inwijding als een psychotherapeutische maatregel die beoogt het regressieve verlangen van het kind naar de baarmoeder te doorbreken en hem of haar een zetje in de rug te geven om de volgende fase binnen te gaan. Voor de jungiaan is het bijzonder interessant dat ofschoon onze cultuur niet langer in inwijdingsriten voorziet, er toch in ons allen, man of vrouw, een archetypische behoefte aan initiatie blijft bestaan.

p.153: Dit brengt ons bij een fundamentele waarheid: bij alle ontwikkeling is een dualistische dynamiek aan het werk. Enerzijds worden wij naar buiten en voorwaarts gedreven, de toekomst in; anderzijds naar binnen en terug naar het verleden. De ontwikkeling van de persoonlijkheid is geen eenvoudige, rechttoe rechtaan affaire, maar een spiraal met op- en neergaande, voor- en achteruitgaande bewegingen erin. Het is echter belangrijk hierbij in gedachten te houden dat regressie in dienst van de groei kan slagen. Slagen of mislukken in het leven kan er, net als het slagen of falen van een analyse, van afhangen hoe sterk men van deze waarheid doordrongen is. In een van rituelen verstoken cultuur moeten wij allen enige verantwoordelijkheid voor onze eigen initiatie op ons nemen.

p.170: Inherent aan elk archetype is de idee van onvolledigheid: het innerlijk besef van behoefte. De man heeft de vrouw nodig, hetzij als moeder of als partner, wil hij tot vervulling komen. Het archetype zoekt zijn eigen completering.

p.200: Het zelf is het midden waar men niet voorbij kan. Het is het doel waarop alles gericht is. Het is het archetype van oriëntatie en betekenis. Wanneer men het benadert komt men in zijn invloedssfeer: dan worden alle tegenstellingen overstegen en treedt psychische heling op.

p.205: Freuds zelfanalyse even cruciaal was voor de ontwikkeling van de psychoanalyse als Jungs experiment met het onbewuste voor de ontwikkeling van de analytische psychologie. Voor beiden was het de gewaarvolle reis van de held, met alle archetypische kenmerken van isolement, initiatie en terugkeer. Na zijn bovenmenselijke beproeving te hebben doorstaan, is de held bij zijn opnieuw verschijnen een ander mens, vol wijsheid en begiftigd met het vermogen weldaden aan zijn medemensen te verrichten. Dergelijke ervaringen resulteren in wat Joseph Campbell een hiërofantische openbaring noemt – een diep, intuïtief weten waardoor de ziener het rijk van het gewijde wordt binnengevoerd.

p.206: Het lijden dat hij heeft doorstaan is niet alleen ten behoeve van zijn eigen ontwikkeling geweest, maar ten behoeve van het hele mensdom. Een inzinking zoals velen die halverwege hun leven overvalt, werd door hem aangegrepen als dé kans om te ontdekken hoe de psyche zich in dergelijke tijden gedraagt en hoe ze de kracht vindt zichzelf te genezen. Via deze moedige onderneming ontdekte hij zijn eigen mythe en de betekenis van zijn leven. Ze bracht hem het besef dat de psyche een werkelijkheid sui generis is, en nergens anders op terug te voeren; dat de ontmoeting met de archetypische symbolen in een kritieke fase van het leven een radicale verandering van de persoonlijkheid met zich meebrengt waardoor het ik bescheidenheid leert en het zelf de ruimte geeft als het centrum van alle beleving; en dat het hele proces in wezen religieus is, een waarachtige roeping, omdat het gehoor geven aan de ‘innerlijke stem’ tot openbaring leidt.

p.215: Als onderdeel van de natuurlijke orde, en omdat ze een natuurlijk homeostatisch systeem is, bezit de psyche het vermogen zichzelf te genezen; en dit is de reden dat dromen zo belangrijk zijn – vooral dromenreeksen. Daarin kan men natuurlijke helingsprocessen volgen en de individuatie zich zien voltrekken. (...) De individuatie betreft aldus de progressieve integratie van het onbewuste tijdloze zelf in de persoonlijkheid van het tijdgebonden individu. En aangezien de menselijke psyche op zichzelf een voortbrengsel van de natuur is, volgt hieruit dat de individuatie een biologisch verschijnsel is dat zich afspeelt in een kosmische context.

p.217: Voor individuatie kiezen wil zeggen zijn ogen openen voor het feit dat men ouder wordt, gewend raken aan het geluid van de snel naderende gevleugelde strijdwagen des tijds, de eigen successen en mislukkingen, sterke en zwakke punten accepteren en zich opmaken om de egocentriciteit van de jeugd in te ruilen voor de ego-onthechting van de gerijpte volwassene. Dan kan misschien de oorspronkelijke belofte van de conceptie worden gerealiseerd – en kan men een zo compleet mens worden als waarvoor men de mogelijkheden in zich heeft.

p.225: Over de vier functies: de zintuiglijke gewaarwording stelt vast wat wezenlijk gegeven is, het denken stelt ons in staat de betekenis ervan te achterhalen, het gevoel deelt ons de waarde ervan mee, en ten slotte geeft de intuïtie de richting aan van de mogelijkheden die in de feiten als zodanig besloten liggen.

p.227-228: Jung zag de individuatie als een zwaar karwei, waarbij het ik de volledige verantwoordelijkheid op zich moet nemen voor al wat er gebeurt: hij noemde dit het opus contra naturam. De analyse bevordert het opus doordat ze technieken aanreikt die de tweerichtingsinteractie tussen het bewuste en het onbewuste deel van de psyche op gang helpen. Wat het onbewuste produceert, wekt een reactie van het ik op, en uit de dialoog tussen deze twee komt een nieuwe positie tot stand. Voor Jung had de analyse alle implicaties van een religieuze rite, want het werk was bevorderlijk voor het doel van het universum – namelijk zich van zichzelf bewust te worden. Bewust en onbewust, percipiërend individu en natuur, ze worden dan alle tot twee polen van een homeostatisch systeem; en het werk wordt gedaan om een evenwichtigere en bewustere relatie tussen beide tot stand te brengen. (...) De psychische staat die voortvloeit uit de interactie tussen deze gelijke en tegengestelde polen is zowel veelomvattender als beter geïnformeerd dan een die op de ene of de andere reeks van intenties berust. De uiteindelijke positie is dan noch de ene, noch de andere, maar een derde, voorheen ongedachte, mogelijkheid, die de bewuste noch de onbewuste positie ontkent maar ze beide recht doet. Dit eindresultaat schreef Jung toe aan de transcendente functie van de psyche.

p.250-251: Individueren wil niet zeggen dat men hermafrodiet, maar dat men een hele man of een hele vrouw wordt. Dit betekent de bewuste integratie van het complex van de andere kunne, in complementaire relatie met het volledig ontwikkelde geslachtelijk principe (van vrouwelijkheid of mannelijkheid) dat bij de eigen sekse hoort.

p.302: Wat hem bijvoorbeeld aan vliegende schotels interesseerde, was minder de vraag of ze echt bestonden dan wel de vraag waarom zoveel mensen overal ter wereld beweerden ronde voorwerpen aan de hemel te hebben gezien. Hij kwam tot de conclusie dat UFO’s een moderne mythe waren, een compensatie van het collectieve onbewuste voor ons rationele scepticisme en voor onze behoefte aan symbolen van heelheid in een diep verdeelde wereld.

p.310-311: Zij die Jungs religieuze oriëntatie zouden willen afdoen als anachronistisch, onderkennen de onvergelijkelijke waarde niet van de sacrale zienswijze, die het mensenleven verheft boven de alledaagse bezigheden van het bestaan en aan alle menselijke handelingen diepere zin verleent doordat ze ons bewust maakt van de verplichtingen die we hebben tegenover elkaar, onze medeschepselen en onze planeet. Die kijk op het leven geeft ons zicht op onze tweeledige natuur – we zijn microkosmossen in een macrokosmos, tijdelijk en eeuwig, en ofschoon we onderworpen zijn aan de beperkingen van het dagelijks bestaan, stijgen we daar niettemin door ons menszijn bovenuit.

[S.M.Y Kayseri · Rating 4 out of 5]

Semasa saya dalam usaha menterjemah Manusia Moden dalam Pencarian Jiwa, kata-kata seorang Profesor saya sentiasa terngiang-ngiang di fikiran. “Membaca Jung akan mengubah sesuatu dalam diri kita”.

Dan, percaya atau tidak, beberapa kejadian yang tidak dapat dijelaskan berlaku. Setiap kali saya mengendalikan sesi, saya akan memberi sedikit amaran kepada pesakit tentang bagaimana apabila kita menarik perkara yang sebelum ini tidak sedar menjadi sedar, ia mula akan berdiri di pinggir penglihatan kita. Saya tidak pernah menyangka bahawa apa yang saya sampaikan kepada pesakit dan dialami oleh mereka, juga berlaku kepada saya.

Ia membuatkan saya terfikir. Mengapa falsafah psikologi Jung begitu menyentuh jiwa, dan ini tidak berlaku apabila kita mengendalikan sesi menggunakan idea-idea pemikiran Freud?

Apabila membaca karya-karya kedua-dua tokoh ini, terlintas di fikiran saya bahawa Jung merangka idea beliau untuk pertamanya menjawab persoalan-persoalan kehidupan yang dialaminya sendiri. Freud, pula, tidak mempunyai pengembaraan introspeksi ini; sejajar dengan pemikiran yang lebih autoritarian ketika itu, lebih menumpu kepada apa yang kurang atau cela pada pesakit.

Dan latar belakang kedua-dua tokoh ini menyumbang kepada perbezaan pemikiran mereka. Jung dalam salah satu esei dalam Manusia Moden, mengakui bahawa setiap falsafah psikologi merupakan sebuah pengakuan subjektif daripada pemikirnya.

Freud dibesarkan dengan selesa oleh seorang ibu muda yang rupawan; seorang “anak mak”. Kehidupan kanak-kanak beliau yang seperti ditatang dengan minyak telah melahirkan seorang Freud yang begitu yakin dengan dirinya; beliau adalah seorang yang sempurna (tentulah sempurna, kerana ibuku menyanjungiku sepenuhnya) yang obses mencari rompong-rompong dalam kehidupan manusia lain yang difikirkan kurang sempurna.

Jung, pula, lahir dalam sebuah keluarga yang kelam. Ayahnya merupakan seorang paderi Protestan yang telah kehilangan kepercayaannya dalam agama, tetapi terpaksa meneruskan tugasnya demi membawa pulang duit. Ibunya pula sering mengalami tekanan emosi sehingga dimasukkan ke dalam institusi jiwa. Jung pula selalu dilawati oleh visi-visi aneh yang membentuk sifat introspektifnya.

Karya psikologi Jung, hakikatnya, merupakan sebuah perjalanan yang beliau sendiri lalui. Laluan untuk membentuk personaliti yang seimbang dinamakan Jung sebagai proses “individuasi”. Disebabkan itu, seseorang yang membaca Jung akan berkongsi rasa cita dan desakan beliau dalam mencari penyelesaian terhadap konflik kejiwaan.

Disebabkan itu, Jung menulis, seorang pengamal psikoterapi yang tidak membenarkan dirinya dipengaruhi, tidak akan berjaya mempengaruhi (dan menolong) pesakitnya. Jung menulis melalui satu sisi yang sama dengan pesakit-pesakitnya.

Beliau juga berbeza dengan ahli psikoterapi yang lain yang sesinya berakhir dengan selesainya gejala neurotik pesakit tersebut; bagi Jung, luruhnya gejala neurosis merupakan sebuah permulaan, kerana hanya selepas itu sahajalah seseorang akan bermula untuk meraih kesempurnaan jiwanya, dan bukan sekadar terbelenggu dengan kekurangannya.

Idea Freud, walaupun telah mempelopori gerakan psikoanalisis, merupakan sebuah falsafah tentang kekurangan dan kecelaan manusia. Jung menjawab, kita tidak patut berhenti dengan sekadar menunjukkan manusia bahawa dia tinggal di dalam paya kelam yang penuh penyakit; kita perlu juga menunjukkan kepada mereka cara untuk mengalirkannya keluar- dan menyuburkan kembali landskap suram ini.

Niat saya untuk mula menterjemah karya Jung adalah untuk memulakan usaha introspektif ini. Dalam zaman yang begitu memekakkan lagi meruntuhkan, kita masih memerlukan akan sebuah keheningan yang membina.

————————-

While I was in the midst of translating Modern Man in Search of a Soul, the words of one of my professors kept echoing in my mind:
“Reading Jung will change something within you.”

And, believe it or not, a few inexplicable events began to unfold. Each time I conducted a session, I would offer my patients a gentle warning — that when we draw something from the unconscious into consciousness, it begins to stand at the edge of our vision. I never imagined that what I used to tell my patients — and what they experienced — would one day happen to me as well.

It made me wonder: why does Jung’s psychological philosophy touch the soul so deeply, in a way Freud’s ideas never quite do, even when applied in session?

Reading the works of both men, it occurred to me that Jung’s ideas were first and foremost an attempt to answer the questions of life that he himself had faced. Freud, on the other hand, never undertook such an introspective journey. True to the authoritarian spirit of his age, he was more concerned with what was lacking or defective in his patients.

The biographical background of each thinker, I believe, shaped their differing psychologies. In one of his essays in Modern Man in Search of a Soul, Jung admits that every psychological philosophy is, in truth, a subjective confession of its author.

Freud was raised in comfort by a young, adoring mother — a true mother’s boy. His childhood, wrapped in tenderness and praise, produced a Freud supremely confident in himself: a man who, certain of his own completeness (for my mother adores me, therefore I must be perfect), became obsessed with locating the cracks in the lives of those he deemed less perfect.

Jung, by contrast, was born into a dim and troubled household. His father, a Protestant pastor, had lost his faith but continued preaching for the sake of income. His mother suffered recurrent emotional disturbances and was at times admitted to a psychiatric institution. Jung himself was haunted by strange visions that shaped his inward, contemplative nature.

Thus Jung’s psychology is, in essence, the record of a journey he himself undertook. The path toward psychic balance — what he called individuation — was not an abstract concept but a lived process. Hence anyone who reads Jung cannot help but share in his longing and his struggle to reconcile the conflicting forces within the soul.

For this reason, Jung wrote that a psychotherapist who does not allow himself to be affected will never truly be able to affect — or help — his patient. Jung wrote from the same side of the abyss as those he sought to heal.

He also differed from other psychotherapists whose work ended when the patient’s neurotic symptoms subsided. For Jung, the disappearance of neurosis marked not an end, but a beginning — for only then does one truly begin the work of attaining psychic wholeness, instead of merely being preoccupied with one’s deficiencies.

Freud’s vision, though pioneering in the birth of psychoanalysis, remained a philosophy of lack — a study of human defect and limitation. Jung’s reply was that it is not enough to show man that he dwells in a dark swamp of sickness; we must also show him how to drain it, and how to make the once-barren ground fertile again.

My intention in translating Jung’s work is to begin this introspective endeavour for myself. In an age so deafening and so dissolving, we are still in need of a silence that builds — a stillness that restores.

[wdaydreamin · Rating 5 out of 5]

Jung’un anlatısını, anlatılabilecek en sade dille aktarmış yazarımız

[Max Flora · Rating 4 out of 5]

I found this in the library somewhat randomly. I’ve been interested in Jung and this book seemed like a good summary since the others were checked out. I really enjoyed the overview of his works, the different eras, and from an author who clearly respects the ideas and wants to portray it as thoroughly as possible. That being said, I don’t know enough about Jung to know if he did it justice. It made me want to read his works and learn more. But he lost me when he got into all the alchemy stuff.

[Andre · Rating 4 out of 5]

An exceptionally clear overview of Jung's ideas, life and work. Part 1 focuses on the main concepts but at times the emphasis on scientific interpretation seems overdone. Later parts go through life stages, each set against Jung's biography. Later (life) study of alchemy and relevance to psychology and religion and review of his lasting impact end a very readable informative overview. Though it now feels older than the 90s publication date.

[Chris · Rating 4 out of 5]

I found this an accessible intro to Jung's main ideas and his life. I liked how the book uses Jung's own development and life story in an attempt to explain the origins of his breakthroughs. It's an ambitious approach that makes for an entertaining read, yet at points it can overload the reader with information. I will need to read it again to solidify the main concepts.

[Beth · Rating 4 out of 5]

As decent an introduction to Jung as you will find. Still pretty heavy going for someone new to his ideas, as I was. Much food for thought but not convinced I will have remembered much in a few months.

[Aaron · Rating 4 out of 5]

Gives a nice and Brief introduction about the Point of View from Jung. As well as the time and circumstances he evolved his theories.

[Eevah · Rating 5 out of 5]

Short but great introduction of Jung and his theories.

[Alexander Westerlund · Rating 4 out of 5]

Bra introduktion. Fylld med insikter och aha-upplevelser. Vet dock inte hur vinklade den är. Läste den på svenska.

[Giulio]

Letto nella versione italiana: "Su Jung. La nascita e lo sviluppo della psicologia analitica".
Edito da: "Astrolabio Ubaldini"
Non presente nel catalogo di Goodreads

[Spiken · Rating 3 out of 5]

Spännande o läsvärd. Schysst intro till Jung

[Jarvo · Rating 3 out of 5]

This is a book I read because I knew the proof reader, not often I say that. But it is a good introduction to Jung's live and ideas, and it attempts to do both linking Jung's psychology to his own personal development. Occasionally this structure wobbles a bit, but on the whole it works. Jung was a prolific writer and its hard to summarize his work concisely - not sure it is that easy to follow the stuff on alchemy - and some of the ideas on animus and anima might be hard for all readers to accept.

[Johan · Rating 2 out of 5]

There's some sociobiology bullshit from Stevens here that is just too much over the top regarding gender differences. Apparently he emphasise this in another book, Archetype - a natural history of the self, talking about the biological base of Jung's theory. As far as I can tell though, this should be a pretty accurate rendition of what Jung's work was all about. There probably should be other biographies of Jung where the author isn't so inclined to push his own agenda like Stevens does.

[Samuel Wells · Rating 4 out of 5]

A short biography of Carl Jung by a Jungian practicioner. Stevens seems to have a deeper understanding of Jung and the implications of Jung's writings than others with only academic insights into Jung's research. I found this a valuable book.

[Zeynep · Rating 5 out of 5]

Jung okumaya başlamadan önce, bu kitap altlık yapılmalı. Jung'un bilinçdışı psikolojisi ile bilimsel gelişmeler (epigenetik) arasındaki bağlantı özellikle dikkatimi çekti.