Το υπό κρίση βιβλίο αποτελεί εγχειρίδιο για το ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Ναι, είναι σκουπίδι. Μην κοιτάτε τη συνολική βαθμολογία του, κοιτάξτε με στα μάτια και μετά στα χείλη όπως αρθρώνω τις λέξεις: Ε Ι Ν Α Ι Α Π Ο Λ Υ Τ Ο Σ Κ Ο Υ Π Ι Δ Ι
Για να βρίσκεστε εδώ και να διαβάζετε αυτή την κριτική, κατά πάσα πιθανότητα έχετε γνωρίσει τη σάγκα του Wilbur Smith με τον τετραπέρατο ευνούχο Τάιτα (που κάποια στιγμή του ξαναφυτρώνουν @ρχίδια, αλλά η σειρά έχει ήδη παρακμάσει τότε) και τις εξαιρετικές του περιπέτειες την εποχή της κατάληψης της Αιγύπτου από τους Υξώς (1782 – 1570 π.Κ.Ε.) και ξέρετε τι να περιμένετε από πλευράς ιστορικού πλαισίου και ίσως και χαρακτήρων.
Αυτό όμως που ΔΕΝ περιμένετε είναι ένα τόσο ΦΤΗΝΟ, άθλιο, κακογραμμένο, υποτιμητικό για τη νοημοσύνη του αναγνώστη ξέρασμα βιβλίο που δε σέβεται καν τη σειρά της οποίας αποτελεί μέρος, το οποίο εκδίδεται μόνο και μόνο επειδή έχει το όνομα του Χουίλπουρ Ζμιθ στο εξώφυλλο. Ειλικρινά, αν πήγαινε κάποιος με αυτό το χειρόγραφο σε εκδότη, πρώτα θα του ρίχνανε δύο χαστούκια του μάλακα να έρθει στα ίσα, μετά λίγο νερό στο πρόσωπο να ξυπνήσει εντελώς και στο τέλος θα του έκαναν δώρο μια παγκόσμια ιστορία, ή ένα χαρτάκι με τη διεύθυνση γουικιπίντια ντοτ οργκ για να δει ότι ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΥΞΩΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΡΑΤΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΖΑΝ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣΑΝ ΕΙΛΩΤΕΣ ΣΤΗ ΣΠΑΡΤΗ αλλά ένας Μυκηναϊκός πολιτισμός για τον οποίο δεν ξέρουμε όσα θα θέλαμε, αλλά σίγουρα ξέρουμε ότι δεν είχε ΑΙΓΥΠΤΙΟ ΒΑΣΙΛΙΑ πολιτογραφημένο ΖΜΠΑΡΤΝΤΙΑΤΗ, και δεν πήγε με πλοία στην Αίγυπτο να βοηθήσει Αιγύπτιους ΚΑΒΑΛΑ ΣΕ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ (φακαμώ το κριστό μου) να διώξουν τους Υξώς (αντίθετα, πήγαν Αθηναίοι τον 5ο πΧ. αιώνα, όταν η Αίγυπτος ήταν περσική Σατραπεία). Συγγνώμη για τα «γαλλικά» μου, αλλά το βιβλίο με ενόχλησε πολύ.
Η πλοκή; Τυπική γουιλμπουρσμιθιανή πλοκή με μειωτήρα στροφών ως προς την ποιότητα. Ένα καλομαθημένο τσογλάνι στέλνεται από τον Τάιτα να σώσει την Αίγυπτο. Πάει πρώτα στη Σπάρτη, μετά στο μαντείο των Δελφών και μετά στην Αφρική να βρει ουλίφανζ (ελέφαντες). Στο δρόμο γνωρίζει τη φιλία, την αγάπη και την εκτίμηση των συντρόφων του, την προδοσία και όλα τα κλασικά κλισέ, ενώ αποκτάει και ένα «τανάσιμο εκτρό» με τον οποίο μένει να παίξει ξύλο στο τέλος. Κάθε σελίδα διαδέχεται την προγούμενη στο ίδιο… μοτίβο αδιαφορίας ως προς τι μέλλεται να συμβεί, οι χαρακτήρες είναι πιο χάρτινοι και από οριγκάμι σε κινέζικο εστιατόριο (και πολύ λιγότερο περίπλοκοι), η πλοκή βλακώδης (με κεφαλαίο… W) και οι αναχρονισμοί και τα λάθη κάτι παραπάνω από ενοχλητικά.
Γενικός βαθμός χαρακτηρισμός: Αίσχος, ντροπή, κρίμα τα δέντρα, σταματήστε να αρμέγετε τον πεθαμένο και να βάζετε το όνομά του στο ξώφυλλο, είναι προσβολή νεκρού.