What do you think?
Rate this book
Pogo
Dwa słowa są w tej pracy zakazane: powołanie i bohaterstwo.
Jakub Sieczko, lekarz, specjalista anestezjologii i intensywnej terapii, przez sześć lat pracował w stołecznym pogotowiu ratunkowym. To osiem tysięcy godzin na dyżurach, tysiące twarzy, setki tragedii – raczej nie tych z pierwszych stron gazet. Kilka spektakularnych sukcesów i żadnego cudu, bo siły nadprzyrodzone mają na warszawskim Grochowie wolne. Ludzie jeżdżący karetką i nazywani czasem bogami – wcale nimi nie są. Próbują przetrwać w pogotowiu, nie popaść w obojętność lub samodestrukcję. Nie każdemu się to udaje.
Obcują z miastem bez filtra i pudru – z Warszawą śmierci, klubów ekskluzywnych i podrzędnych, brudu, głupich porachunków, złamanych serc i przede wszystkim niewidowiskowego, cichego cierpienia. Robią w nieszczęściu, które przytrafia się starym i młodym, bogatym i biednym, sławnym i anonimowym. Wszyscy są równi. I pogo też nie wybiera – jeździ do każdego.
Trzech ubranych na pomarańczowo trzydziestolatków musi patrzeć na rozpadające się cudze życia, choć często woleliby odwrócić wzrok. Taka praca, że patrzeć trzeba. Niekiedy udają przed sobą, że wcale nie chce im się płakać.
Lekarzowi czasem "bandaż się rozwija", a czasem ma overbooking nieszczęść. Jednak gdy trzylatek nie zostaje półsierotą, nieszczęście staje się szczęściem. I to jest piękna chwila – zdradliwa, ale najpiękniejsza.
Jakub Sieczko, lekarz, specjalista anestezjologii i intensywnej terapii, przez sześć lat pracował w stołecznym pogotowiu ratunkowym. To osiem tysięcy godzin na dyżurach, tysiące twarzy, setki tragedii – raczej nie tych z pierwszych stron gazet. Kilka spektakularnych sukcesów i żadnego cudu, bo siły nadprzyrodzone mają na warszawskim Grochowie wolne. Ludzie jeżdżący karetką i nazywani czasem bogami – wcale nimi nie są. Próbują przetrwać w pogotowiu, nie popaść w obojętność lub samodestrukcję. Nie każdemu się to udaje.
Obcują z miastem bez filtra i pudru – z Warszawą śmierci, klubów ekskluzywnych i podrzędnych, brudu, głupich porachunków, złamanych serc i przede wszystkim niewidowiskowego, cichego cierpienia. Robią w nieszczęściu, które przytrafia się starym i młodym, bogatym i biednym, sławnym i anonimowym. Wszyscy są równi. I pogo też nie wybiera – jeździ do każdego.
Trzech ubranych na pomarańczowo trzydziestolatków musi patrzeć na rozpadające się cudze życia, choć często woleliby odwrócić wzrok. Taka praca, że patrzeć trzeba. Niekiedy udają przed sobą, że wcale nie chce im się płakać.
Lekarzowi czasem "bandaż się rozwija", a czasem ma overbooking nieszczęść. Jednak gdy trzylatek nie zostaje półsierotą, nieszczęście staje się szczęściem. I to jest piękna chwila – zdradliwa, ale najpiękniejsza.
120 pages, Paperback
First published May 16, 2022
39 people are currently reading
2544 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 467 reviews
June 1, 2023
4.3 Bardzo bardzo dobry reportaż
October 15, 2023
To jest BARDZO DOBRA książka, tylko że mało reportażowa.
Ocena: 3,5.
Ocena: 3,5.
June 27, 2022
To zupełnie nie moja książka. Autor, co oczywiste, jest lekarzem, który bardzo chciałby być pisarzem/reportażystą i to niestety czuć. Dla mnie to jak chaotycznie, a zarazem patetycznie jest to napisane sprawia, że gość nie jest dla mnie wiarygodny. Dziwne, nie? (Inni napiszą, że to samo sprawiło, że książka ich przeżuła na maksa i są zachwyceni.) No przecież lekarz, no przecież jeździł w tym pogotowiu, nie ściemnia, a jednak mnie nie przekonuje. Brzmi to wszystko jakby ktoś tu chciał błysnąć za mocno, zamiast napisać ze środka.
Jak ktoś się nastawił, tak jak ja, na lekturę o tej robocie i wiążących się z tym przemyśleniach to to dostanie, ale w jakiejś instagramowej, a nie szczerej formie. Do tego więcej tu samego autora niż jego pracy. Bo choć ciągle o niej mówi to jakoś przez większość czasu nie na temat(!?). Jakby to powiedział (zaśpiewał) nasz gwiazdor: "jak do tego doszło? nie wiem". W dobre tony autor uderza dopiero w ostatnim rozdziale, tylko na chwilę, a to trochę mało, nawet jak na 120 stron. Myślę że niezły byłby z tego artykuł lub dwa, gdyby ktoś autora trochę sprowadził na ziemię.
W kwestiach merytorycznych - dużo powtórzeń, dużo oczywistości i mało delikatne sugestie, że jak ratuje się dzieci to się je ratuje "bardziej i szybciej" od tych starszych, schorowanych ludzi. Nikt nie będzie się sprzeczał, że to zupełnie inna kategoria pacjentów i zupełnie inaczej się odbiera takie przypadki, ale żeby pisać, że do dzieci "jedziemy szybciej", "zbieramy się szybciej", "pomagamy szybciej". No chyba lepiej nie, tym bardziej jak nadal się robi w tym fachu. Obawiam się, że tylko to zapamiętam o autorze.
Pojawiły się na stronach paru księgarni, jeszcze przed premierą, informacje, że książka ma mieć 340 stron. Może to jakiś błąd, a może nie. Może zaszła tu jakaś zmiana planów lub najbardziej sroga korekta ever?! Liczę na to drugie i dziękuję, jeśli to prawda. O tym tytule zapomnę do rana - to dobrze i źle, dla autora i wydawnictwa raczej tragicznie.
Jedyny plus z takich książek to to, że dobrze mi się o nich pisze opinie.
Edit po 1,5 miesiąca: Jestem mocno zszokowana AŻ TAK pozytywnym odbiorem tego tytułu. Nie bardzo potrafię to zrozumieć w tym przypadku.
Jak ktoś się nastawił, tak jak ja, na lekturę o tej robocie i wiążących się z tym przemyśleniach to to dostanie, ale w jakiejś instagramowej, a nie szczerej formie. Do tego więcej tu samego autora niż jego pracy. Bo choć ciągle o niej mówi to jakoś przez większość czasu nie na temat(!?). Jakby to powiedział (zaśpiewał) nasz gwiazdor: "jak do tego doszło? nie wiem". W dobre tony autor uderza dopiero w ostatnim rozdziale, tylko na chwilę, a to trochę mało, nawet jak na 120 stron. Myślę że niezły byłby z tego artykuł lub dwa, gdyby ktoś autora trochę sprowadził na ziemię.
W kwestiach merytorycznych - dużo powtórzeń, dużo oczywistości i mało delikatne sugestie, że jak ratuje się dzieci to się je ratuje "bardziej i szybciej" od tych starszych, schorowanych ludzi. Nikt nie będzie się sprzeczał, że to zupełnie inna kategoria pacjentów i zupełnie inaczej się odbiera takie przypadki, ale żeby pisać, że do dzieci "jedziemy szybciej", "zbieramy się szybciej", "pomagamy szybciej". No chyba lepiej nie, tym bardziej jak nadal się robi w tym fachu. Obawiam się, że tylko to zapamiętam o autorze.
Pojawiły się na stronach paru księgarni, jeszcze przed premierą, informacje, że książka ma mieć 340 stron. Może to jakiś błąd, a może nie. Może zaszła tu jakaś zmiana planów lub najbardziej sroga korekta ever?! Liczę na to drugie i dziękuję, jeśli to prawda. O tym tytule zapomnę do rana - to dobrze i źle, dla autora i wydawnictwa raczej tragicznie.
Jedyny plus z takich książek to to, że dobrze mi się o nich pisze opinie.
Edit po 1,5 miesiąca: Jestem mocno zszokowana AŻ TAK pozytywnym odbiorem tego tytułu. Nie bardzo potrafię to zrozumieć w tym przypadku.
January 27, 2025
Absolutny przerost formy nad treścią, książka pełna truizmów i kwiecistych porównań, które są tak toporne, że wręcz banalne. Dawno nie czytało mi się czegoś aż tak źle, a szkoda, bo tematycznie zapowiadało się intrygująco.
October 16, 2022
To nie jest reportaż. Żeby było jasne. To taki nagły wyrzut grafomanii na papier. Autor/narrator jest tutaj na pierwszym miejscu zawsze i wszędzie ze swoim nieznośnym przekonaniem, że opowiada tak niesamowicie prawdziwie i brutalnie, że aż pięknie. Ten zabieg sprawia, że cały świat przedstawiony staje się zupełnie nierealny i po kilkunastu stronach mamy dość. W sumie gdybyście odłożyli po tych kilkunastu stronach książeczkę, to wiele byście nie stracili, bo w kółko jest ona o tym samym. Zawsze powtarzam – literatura to sztuka wykreślania, więc z tego może mógłby być niezły esej, gdyby jakiś redaktor zapanował nad ego autora.
July 28, 2023
3,5*
Zacznę od tego, że nie mam pojęcia dlaczego Dowody wydały tę książkę w serii reporterskiej i teraz jest tak pozycjonowana, bo z reportażem nie ma za wiele wspólnego. „Pogo” to bardzo osobisty esej, na pograniczu memuaru, opowiadający o pracy autora w pogotowiu ratunkowym. Nie ma tutaj opisów przypadków, wywiadów z ratownikami, analizy systemu ratownictwa, twardych danych. Jest smród, brud, turpizm, niemoc, lęk, wypalenie, proza życia i śmierci, które najczęściej nie są piękne i pachnące. Sieczko nie tworzy mitologii, nie kryje swoich doświadczeń pod warstwą lukru altruizmu i posypki bohaterstwa. Pisze jak jest, o rzeczach, których wszyscy się domyślamy, ale rzadko mówi się o nich głośno:
⁃ bycie ratownikiem to nie jest misja, ideały kończą się bardzo szybko. To cholernie ciężka i niewdzięczna praca, która z powodu braku wsparcia i stosownej gratyfikacji często kończy się dla osób ją wykonujących problemami ze zdrowiem i psychiką, uzależnieniami, wypaleniem. Zresztą, nawet gdyby była odpowiednio wynagradzana, ile człowiek jest w stanie stać na pierwszej linii w konfrontacji z nieszczęściem. Ratownicy szybko odchodzą z pracy, niektórzy nie wytrzymują i odchodzą z tego świata na zawsze.
⁃ praca w karetce to nie są spektakularne akcje i akty heroizmu, tempo też jest inne niż w serialach. Ratownicy najczęściej mają do czynienia z pijakami, ćpunami, menelami, bezdomnymi, sytuacje niezwykłe to tylko promil ich codzienności. Dużo częściej mają rzygi na butach, niż rurkę intubacyjną w dłoni.
⁃ starość najczęściej jest brzydka, samotna i nieszczęśliwa. Szklanka wody to mit. Szczęściem jest jeśli ktoś znajdzie twoje zwłoki zanim zaczną się rozkładać.
⁃ są dwa miasta - jedno z modnymi sklepami, popularnymi lokalami, klombami, w którym komfortowo się mościmy i drugie, od którego odwracamy oczy. Ta druga część zdecydowanie dominuje, wystarczy wyjrzeć z bańki.
⁃ śmierć dziecka jest najgorsza, nie pozwala o sobie zapomnieć, na zawsze zostaje pod powiekami. Nie da się do niej przyzwyczaić, do wszystkiego innego tak.
„Pogo” napisane jest pięknym, poetyckim językiem, który stoi w dużym kontraście z poruszaną tematyką. Barwna, upstrzona przenośniami narracja, momentami sprawia wrażenie nierealistycznej, jakby to wszystko było wymyślone, przerysowane. Oczywiście to wszystko jest prawdą, jedynie przefiltrowana przez soczewkę autora. Są jednak dla mnie momenty, w których Jakub Sieczko trochę przesadza z kwiecistością sformułowań. W pewnym momencie książki pada zdanie „Młody jeszcze jestem, a pretensjonalnie mi staro” i czasami to w tekście czuć. Pełno w nim na przykład cytatów z przebojów piosenki poetyckiej sprzed półwiecza - Demarczyk, Kofta, Bellon. Dla mnie rozpoznawanie ich było fajną zabawą, bo to mój kod kulturowy, moja mama ich słuchała kiedy byłam dzieckiem. Ale dla ludzi młodszych ode mnie o dziesięć czy więcej lat może to być niezrozumiałe i dziwne. Poza tym uparł się Sieczko na używanie słowa „facetka” i nie wiem o co mu z tym chodzi. Owszem, mówiło się tak w podstawówce, głównie w odniesieniu do nauczycielek, ale w tej książce to irytujące.
I na koniec sytuacja według mnie mocno krindżowa. Sieczko opisuje jak przeprowadzili skuteczną reanimację 21-letniej matki i potem pisze tak „Żyje. Wiem, bo raz na kilka miesięcy zaglądam na jej instagram. Kibicuje siatkarzom, pracuje w pracy, była na Sardynii, a dziecko ostatnio pasowali na pierwszoklasistę takim wielkim dmuchanym ołówkiem”. I ja wiem, że to ma pokazać sens i cel tej pracy. Jednak sytuacje, w których ktoś przekracza granice profesjonalizmu są dla mnie mocno niekomfortowe, a śledzenie insta obcej osoby i opisywanie tego w książce jednak tym dla mnie jest. Bardzo dziwne.
Abstrahując od mojego czepialstwa - książkę czyta się bardzo dobrze i szybko. Warto jej poświecić czas, bo po pierwsze Jakub Sieczko jest fajną osobą, po drugie to bardzo niecodzienny sposób opowiadania o trudnym temacie, po trzecie pozwala zrozumieć dlaczego jest tak mało zespołów ratownictwa, dlaczego się kurczą i czemu ich postulaty o poprawę warunków pracy są tak ważne. Przy czym „Pogo” zostało napisane jeszcze przed pandemią. Sieczko w 2020 pracował już jako anestezjolog. Jego zapiski są bardzo przygnębiające, nie wyobrażam sobie jakim dołem by były, gdyby miał zrelacjonować ostatnie dwa lata w karetce.
Za to wyobrażam sobie, że zda literacką relację ze swoich działań na polski-białoruskiej granicy. Mam nadzieję, że to zrobi. To będzie bardzo żywe świadectwo.
Zacznę od tego, że nie mam pojęcia dlaczego Dowody wydały tę książkę w serii reporterskiej i teraz jest tak pozycjonowana, bo z reportażem nie ma za wiele wspólnego. „Pogo” to bardzo osobisty esej, na pograniczu memuaru, opowiadający o pracy autora w pogotowiu ratunkowym. Nie ma tutaj opisów przypadków, wywiadów z ratownikami, analizy systemu ratownictwa, twardych danych. Jest smród, brud, turpizm, niemoc, lęk, wypalenie, proza życia i śmierci, które najczęściej nie są piękne i pachnące. Sieczko nie tworzy mitologii, nie kryje swoich doświadczeń pod warstwą lukru altruizmu i posypki bohaterstwa. Pisze jak jest, o rzeczach, których wszyscy się domyślamy, ale rzadko mówi się o nich głośno:
⁃ bycie ratownikiem to nie jest misja, ideały kończą się bardzo szybko. To cholernie ciężka i niewdzięczna praca, która z powodu braku wsparcia i stosownej gratyfikacji często kończy się dla osób ją wykonujących problemami ze zdrowiem i psychiką, uzależnieniami, wypaleniem. Zresztą, nawet gdyby była odpowiednio wynagradzana, ile człowiek jest w stanie stać na pierwszej linii w konfrontacji z nieszczęściem. Ratownicy szybko odchodzą z pracy, niektórzy nie wytrzymują i odchodzą z tego świata na zawsze.
⁃ praca w karetce to nie są spektakularne akcje i akty heroizmu, tempo też jest inne niż w serialach. Ratownicy najczęściej mają do czynienia z pijakami, ćpunami, menelami, bezdomnymi, sytuacje niezwykłe to tylko promil ich codzienności. Dużo częściej mają rzygi na butach, niż rurkę intubacyjną w dłoni.
⁃ starość najczęściej jest brzydka, samotna i nieszczęśliwa. Szklanka wody to mit. Szczęściem jest jeśli ktoś znajdzie twoje zwłoki zanim zaczną się rozkładać.
⁃ są dwa miasta - jedno z modnymi sklepami, popularnymi lokalami, klombami, w którym komfortowo się mościmy i drugie, od którego odwracamy oczy. Ta druga część zdecydowanie dominuje, wystarczy wyjrzeć z bańki.
⁃ śmierć dziecka jest najgorsza, nie pozwala o sobie zapomnieć, na zawsze zostaje pod powiekami. Nie da się do niej przyzwyczaić, do wszystkiego innego tak.
„Pogo” napisane jest pięknym, poetyckim językiem, który stoi w dużym kontraście z poruszaną tematyką. Barwna, upstrzona przenośniami narracja, momentami sprawia wrażenie nierealistycznej, jakby to wszystko było wymyślone, przerysowane. Oczywiście to wszystko jest prawdą, jedynie przefiltrowana przez soczewkę autora. Są jednak dla mnie momenty, w których Jakub Sieczko trochę przesadza z kwiecistością sformułowań. W pewnym momencie książki pada zdanie „Młody jeszcze jestem, a pretensjonalnie mi staro” i czasami to w tekście czuć. Pełno w nim na przykład cytatów z przebojów piosenki poetyckiej sprzed półwiecza - Demarczyk, Kofta, Bellon. Dla mnie rozpoznawanie ich było fajną zabawą, bo to mój kod kulturowy, moja mama ich słuchała kiedy byłam dzieckiem. Ale dla ludzi młodszych ode mnie o dziesięć czy więcej lat może to być niezrozumiałe i dziwne. Poza tym uparł się Sieczko na używanie słowa „facetka” i nie wiem o co mu z tym chodzi. Owszem, mówiło się tak w podstawówce, głównie w odniesieniu do nauczycielek, ale w tej książce to irytujące.
I na koniec sytuacja według mnie mocno krindżowa. Sieczko opisuje jak przeprowadzili skuteczną reanimację 21-letniej matki i potem pisze tak „Żyje. Wiem, bo raz na kilka miesięcy zaglądam na jej instagram. Kibicuje siatkarzom, pracuje w pracy, była na Sardynii, a dziecko ostatnio pasowali na pierwszoklasistę takim wielkim dmuchanym ołówkiem”. I ja wiem, że to ma pokazać sens i cel tej pracy. Jednak sytuacje, w których ktoś przekracza granice profesjonalizmu są dla mnie mocno niekomfortowe, a śledzenie insta obcej osoby i opisywanie tego w książce jednak tym dla mnie jest. Bardzo dziwne.
Abstrahując od mojego czepialstwa - książkę czyta się bardzo dobrze i szybko. Warto jej poświecić czas, bo po pierwsze Jakub Sieczko jest fajną osobą, po drugie to bardzo niecodzienny sposób opowiadania o trudnym temacie, po trzecie pozwala zrozumieć dlaczego jest tak mało zespołów ratownictwa, dlaczego się kurczą i czemu ich postulaty o poprawę warunków pracy są tak ważne. Przy czym „Pogo” zostało napisane jeszcze przed pandemią. Sieczko w 2020 pracował już jako anestezjolog. Jego zapiski są bardzo przygnębiające, nie wyobrażam sobie jakim dołem by były, gdyby miał zrelacjonować ostatnie dwa lata w karetce.
Za to wyobrażam sobie, że zda literacką relację ze swoich działań na polski-białoruskiej granicy. Mam nadzieję, że to zrobi. To będzie bardzo żywe świadectwo.
June 27, 2022
Formalnie czy kompozycjnie to pewnie 3, może 3.5. Ale emocjonalnie to jest 6. Więc niech będzie 5/5
May 16, 2023
3/5
Podczas czytania postanowiłam odciąć się od myślenia, że "Pogo" trafiło do serii reporterskiej.
I to była bardzo dobra decyzja.
Jest mi po części przykro, bo liczyłam, że dowiem się nowych informacji, ale z drugiej strony jestem w stanie pojąć, co ludzi przyciąga w tej książce.
Jeśli szukacie rzetelnego reportażu o polskiej karetce - szukajcie dalej, bo to nie tutaj, ale jeśli pragniecie czegoś, co po prostu Was poruszy, dostarczy emocji i zobrazuje mniej więcej jak wygląda życie osób jeżdżących w karetce - bierzcie "Pogo" do ręki.
Więcej przemyśleń autora niż wszystkiego innego, mnóstwo ubarwień, które w pewnym momencie zaczęły być irytujące, a książka trafiła nie do swojej kategorii, bo seria reporterska to to nie jest.
Podczas czytania postanowiłam odciąć się od myślenia, że "Pogo" trafiło do serii reporterskiej.
I to była bardzo dobra decyzja.
Jest mi po części przykro, bo liczyłam, że dowiem się nowych informacji, ale z drugiej strony jestem w stanie pojąć, co ludzi przyciąga w tej książce.
Jeśli szukacie rzetelnego reportażu o polskiej karetce - szukajcie dalej, bo to nie tutaj, ale jeśli pragniecie czegoś, co po prostu Was poruszy, dostarczy emocji i zobrazuje mniej więcej jak wygląda życie osób jeżdżących w karetce - bierzcie "Pogo" do ręki.
Więcej przemyśleń autora niż wszystkiego innego, mnóstwo ubarwień, które w pewnym momencie zaczęły być irytujące, a książka trafiła nie do swojej kategorii, bo seria reporterska to to nie jest.
July 15, 2022
Tylko i AŻ 100 stron. Książka dla ludzi o mocnych nerwach i żołądkach
February 6, 2024
to jest dokladnie to czego oczekuje sie od ksiazek o ratownikach i lekarzach-szczerosci.
reread: jako ze temat ratownictwa jest mi bliski jestem wdzieczna, ze przez takie utwory dostajemy wgląd na obie perspektywy. tu nie ma miejsca na romantyzowanie, autor pokazuje jak jest i chociaz moze nam sie to nie podobac takie sa realia i ubolewam nad faktem, ze obierajac wlasna sciezke nikt ci nie rzuci prawda w oczy, wiekszosc bedziesz musial doswiadczysz na wlasnej skorze. ciesze sie, ze mozemy szukac prawdy w literaturze, ktora jest w stanie poszerzyc nasz swiatopoglad i odpowiedziec na pytania na ktore usilnie szukamy odpowiedzi, a malo kto chce ich udzielić.
reread: jako ze temat ratownictwa jest mi bliski jestem wdzieczna, ze przez takie utwory dostajemy wgląd na obie perspektywy. tu nie ma miejsca na romantyzowanie, autor pokazuje jak jest i chociaz moze nam sie to nie podobac takie sa realia i ubolewam nad faktem, ze obierajac wlasna sciezke nikt ci nie rzuci prawda w oczy, wiekszosc bedziesz musial doswiadczysz na wlasnej skorze. ciesze sie, ze mozemy szukac prawdy w literaturze, ktora jest w stanie poszerzyc nasz swiatopoglad i odpowiedziec na pytania na ktore usilnie szukamy odpowiedzi, a malo kto chce ich udzielić.
August 8, 2023
Nie rozumiem idei tej książki. Nie jest to na pewno reportaż - bardziej strumień przemyśleń i anegdot. Napisana jest strasznie nierówno - są fragmenty silące się na pewną poetyckość, kolejne 2 zdania składają się z kilku przekleństw, wyrwane z kontekstu wypowiedzi, po czym przechodzimy do wymienionych po przecinku (lub kropce) słów, jak w grze w skojarzenia. Brakuje płynności i jakieś głównej myśli przewodniej, innej niż "moja praca jest okropna".
September 18, 2023
bardziej niż reportaż przypomina mi to jakiś esej, w którym autor rozprawia się z duchami przeszłości i tym co przeżył będąc ratownikiem medycznym. doceniam szczerość i prawdziwość, ale przez cały czas mojej lektury zastanawiałem się: "jeżeli tak bardzo nienawidzisz tej pracy, to czemu tego nie rzucisz i nie znajdziesz czegoś innego?" na końcu dowiedziałem się, że autor porzucił tę ścieżkę - na jego szczęście. z tej książki biją negatywne emocje. tylko negatywne. nie doszukałem się pozytywnych fragmentów. sama złość, narzekanie i żal. rozumiem skąd to się wzieło, ale nie tego oczekiwałem po reportażu.
May 19, 2022
Najlepsza rzecz jaką w tym roku przeczytałam. Spodziewałam się rzeczowego reportażu o polskim pogotowiu ratunkowym, a dostałam strumień myśli i emocji człowieka, który jest świadkiem wielu najgorszych dni ludzkiego życia. Króciutkie, ale nie potrzeba mówić nic więcej.
June 29, 2022
Piękno grafomanii....nie tego chcemy dla literatury. "Metafizyczny skandal" przy wypisie aktu zgonu i inne "petryfikacje" wplątane w byle kontekst. Mogli użyć innej formy, bardziej obrazkowej, bo tutaj słowo pisane jest przeszkodą.
April 13, 2023
Miałem nieodparte wrażenie iż jest to reportaż o osobie która źle wybrała sobie zawód. W książce rozbrzmiała pretensja, ciągle wszystko na nie bo praca w nocy, bo ktoś cię budzi na wyjazd, bo zęby nie umyte, bo drama, bo depresja.
May 28, 2022
Jednym tchem.
July 11, 2025
jeśli szuka się reportażu opisującego prawdziwe emocje, myśli i realia zawodu ratownika medycznego-jest to bardzo dobra pozycja. nie posiada zbyt wiele informacji i „suchych faktów” więc napewno nie dla wszystkich się sprawdzi. dla mnie osobiście była to świetna książka, uczucia autora były opisane w tak realistyczny sposób że aż sama czułam-szczególnie wielką frustrację autora z każdej strony książki./3.7
June 19, 2022
Niespodziewanie cudowne. Pochłonęłam, połknęłam na raz. Refleksja tuż po lekturze : panie Sieczko, chciałabym zjeść Pański mózg!
August 18, 2022
Niestety bardziej niż reportaż przypomina to pamiętnik. I jak większość pamiętników powinien pozostać na zawsze w szufladzie. Grafomania.
April 8, 2025
4,5⭐️
wow wow wow
wow wow wow
August 7, 2023
4,25
jestem zdewastowana po rozdziale o starszych ludziach
jestem zdewastowana po rozdziale o starszych ludziach
July 14, 2023
brutalna.
niżej cytaty, które przykuły moją uwagę
"Ona zaczyna płakać, ja milczę. Umiem stwierdzić zgon, a potem milczeć. Przed przyjęciem do pracy w pogotowiu powinni robić kursy milczenia: dzisiaj nauczymy się milczeć z godnością i ze współczuciem, z niezachwianą pewnością rozpoznania, ale i wspierająco. Powinien być taki przedmiot na studiach. Kolokwia z milczenia. Długie, nudnawe semestry wykładów. Dziesiątki godzin ćwiczeń, a na ćwiczeniach ani słowa. Testowałem już absolutnie każde zdanie, które można wypowiedzieć w takiej sytuacji. Rekomenduję milczenie."
"Nie ufają nam, ale, co mnie zadziwia, bezwarunkowo ufają rodzicom. Ufają tym alkoholowo zamroczonym, nawet gdy zamroczenie dotyczy i mamy, i taty. Tym, którzy podczas kłótni małżeńskich na znak desperacji bądź złości ogarnięci gniewem uderzają własną głową o ścianę lub przywiązują do kabiny prysznicowej sznur i próbują się powiesić. Bywa, że ufają również wtedy, gdy powodem naszego wezwania jest podejrzenie molestowania seksualnego."
niżej cytaty, które przykuły moją uwagę
"Ona zaczyna płakać, ja milczę. Umiem stwierdzić zgon, a potem milczeć. Przed przyjęciem do pracy w pogotowiu powinni robić kursy milczenia: dzisiaj nauczymy się milczeć z godnością i ze współczuciem, z niezachwianą pewnością rozpoznania, ale i wspierająco. Powinien być taki przedmiot na studiach. Kolokwia z milczenia. Długie, nudnawe semestry wykładów. Dziesiątki godzin ćwiczeń, a na ćwiczeniach ani słowa. Testowałem już absolutnie każde zdanie, które można wypowiedzieć w takiej sytuacji. Rekomenduję milczenie."
"Nie ufają nam, ale, co mnie zadziwia, bezwarunkowo ufają rodzicom. Ufają tym alkoholowo zamroczonym, nawet gdy zamroczenie dotyczy i mamy, i taty. Tym, którzy podczas kłótni małżeńskich na znak desperacji bądź złości ogarnięci gniewem uderzają własną głową o ścianę lub przywiązują do kabiny prysznicowej sznur i próbują się powiesić. Bywa, że ufają również wtedy, gdy powodem naszego wezwania jest podejrzenie molestowania seksualnego."
August 18, 2023
Zapiski sfrustrowanego pracownika pogotowia ratunkowego. Przykro czytać z jaką wyższością i pogardą autor odnosi się do osób wzywających pomoc. Jakby miał żal, że przecież miał ratować życie, a nie przyjeżdżać na sygnale do starszych osób, które zasłabły, albo do kobiet z „bolesnymi miesiączkami”. Niby taki elokwentny i oczytany, bo i Platonem rzuci, wspomni Kanta, nie zapominając przy tym o kręgach piekła Dantego, ale o endometriozie to chyba nie słyszał.
Jak na reportaż o ratownictwie, to jednak za mało tu ratownictwa, a za dużo wyliczanek i żonglerek słownych, rozważań i wynaturzeń nad samym sobą, które nie wnoszą merytorycznej wartości. I ta inwokacja do miasta.
Mam wrażenie, że autor bardziej chciał zabłysnąć swoją erudycją, niż przybliżyć trudną nie tylko fizycznie, ale i psychicznie, wyczerpującą i coraz częściej niebezpieczną pracę ratownika medycznego.
Nie będę komentować opisu ćwierćinteligenta ubóstwiającego disco polo jako kierowcy karetki.
Jeżeli miało być aż tak życiowo i filozoficznie, to raczej nie powinno się tego wydawać jako reportaż, a pamiętnik. Przerost formy nad treścią.
Jak na reportaż o ratownictwie, to jednak za mało tu ratownictwa, a za dużo wyliczanek i żonglerek słownych, rozważań i wynaturzeń nad samym sobą, które nie wnoszą merytorycznej wartości. I ta inwokacja do miasta.
Mam wrażenie, że autor bardziej chciał zabłysnąć swoją erudycją, niż przybliżyć trudną nie tylko fizycznie, ale i psychicznie, wyczerpującą i coraz częściej niebezpieczną pracę ratownika medycznego.
Nie będę komentować opisu ćwierćinteligenta ubóstwiającego disco polo jako kierowcy karetki.
Jeżeli miało być aż tak życiowo i filozoficznie, to raczej nie powinno się tego wydawać jako reportaż, a pamiętnik. Przerost formy nad treścią.
January 26, 2023
Szczerze? No to szczerze: jakie to było SŁABE. Gdzie się podział redaktor? Kto w wydawnictwie wymyślił, żeby wydać ten monolog/ esej w serii reporterskiej? Po co w ogóle ta książka powstała? Bo na pewno nie po to, aby przybliżyć potencjalnym czytelnikom pracę w pogotowiu*. Raczej po to, aby autor mógł zrealizować jakieś swoje (mniej czy bardziej) ukryte literackie ambicje. No i wyrzygać wszystkie pretensje i żale, które nagromadziły się przez lata spędzone w karetce. I o ile rzyg ten jest usprawiedliwiony, o tyle forma w jaką go ubrano woła o pomstę do nieba. Nie mam pojęcia, skąd taka wysoka ocena, ale dla mnie stosowanie dziesiątek wyliczeń na każdej stronie nie świadczy o bogatym słownictwie, a o braku pomysłu i warsztatu. Grafomanom polecam!
*btw do dziś pamiętam tekst Pawła Kapusty na wp.pl o ratownikach medycznych. Został mi w głowie, chociaż minęło już dobre kilka lat. Pewnie dlatego, że WARSZTAT jest jednak WAŻNY. Naprawdę nie każdy powinien pisać książki. Albo wydawać książki, bo kto co robi po godzinach to nie moja sprawa.
*btw do dziś pamiętam tekst Pawła Kapusty na wp.pl o ratownikach medycznych. Został mi w głowie, chociaż minęło już dobre kilka lat. Pewnie dlatego, że WARSZTAT jest jednak WAŻNY. Naprawdę nie każdy powinien pisać książki. Albo wydawać książki, bo kto co robi po godzinach to nie moja sprawa.
November 21, 2023
Na pewno nie jest to reportaż, tylko taki "strumień świadomości" autora i jego widoczne oczyszczenie po odejściu z bardzo trudnego zawodu. Troszkę takie "pierdzielenie o Chopinie", chaotycznie napisana i dobra dla ludzi, którzy lubią pofilozować nad sensem życia, jego ratowania, lub nie. Nie dostarczyła mi tego czego od niej oczekiwałam, w większości czytałam o autorze i jego poglądach na sprawy różnego rodzaju, a nie o pracy w pogotowiu.
September 9, 2022
Kolejna bardzo spoko książka z historii medycznych. Tym razem jeździliśmy z autorem karetką Pogotowia Ratunkowego. Fajnie jest zobaczyć świat z tej perspektywy. Pozwala docenić tych ludzi, pracujących w realiach polskiego pierdolnika w takim temacie. Wyniszczająca praca.
July 9, 2022
Jak dla mnie fantastyczny strumień świadomości lekarza pogotowia ratunkowego. Mało technikaliów, za to góra emocji.
January 19, 2024
Nie wątpię w szczerość emocji, nie neguję ciężaru doświadczeń, ale przez styl ta książka była nieznośna.
February 23, 2023
Najlepiej literacko - w mojej ocenie - napisana książka o ratownictwie medycznym, którą przeczytałam w ostatnich dniach 👏 @jakubsieczko mógłby być „przerabiany” w ramach zajęć z socjologii miasta, bo tak perfekcyjnie z pokładu karetki opanował to, o czym śpiewał @muniekstaszczyk_official: „a Grochów się budzi z przepicia” 🤷🏼♀️ Bo praca ratowników medycznych tylko w 12% przypadków polega na przywracaniu ludzi do życia. Gros wyjazdów to wezwania można by rzec prozaiczne, podlane procentami u pacjentów. Przy czym, ja jako obywatelka wolę zadzwonić na 112 o raz za dużo, niż o raz za mało 🙈🙈🙈
.
.
.
#jakubsieczko #pogo #pogotowie #czytamzempikgo #dowodynaistnienie #ebook #reportaz #seriareporterska #ratownictwomedyczne #rescuemedic #pocketbook #touchlux5
.
.
.
#jakubsieczko #pogo #pogotowie #czytamzempikgo #dowodynaistnienie #ebook #reportaz #seriareporterska #ratownictwomedyczne #rescuemedic #pocketbook #touchlux5
Displaying 1 - 30 of 467 reviews