Lorsque Elliot et ses parents emménagent au 109 rue des Soupirs, à Belle-en-joie, ils ne peuvent se douter que cette maison sinistre est réellement hantée... Enfin, surtout Elliot, car ses parents, accaparés par leur travail, l’abandonnent vite à son sort. Il ne tarde pas à rencontrer ses colocataires plutôt spéciaux, tandis que débarque une baby-sitter pas très commode, qui semble chercher quelque chose… Des fantômes, peut-être ?
Een heerlijk en hilarische graphic novel over een jongen die is verhuisd naar het meest spookachtige huis in het dorp.
Ontmoet Elliot, een jongen die al snel uitvindt dat zijn nieuwe huis… helemaal vol zit met spoken! En geen slechte spoken, oh nee, dit zijn hele lieve en vriendelijke spoken die er voor Elliot zijn wanneer zijn ouders dat niet zijn. Ik was wel even verward toen we van de verhuizing naar een tjid later gingen en hij en de spoken vrienden waren. Gelukkig laten ze ons nog wel zien hoe de ontmoetingen zijn verlopen (met twee verschillende perspectieven, namelijk Elliot en de spoken). En ik was zo blij dat Elliot de spoken heeft ontmoet. Want nu heeft hij toch een familie.
En dan komt er een nieuwe kinderjuf en wel, die is niet de vriendelijkste en we vinden al snel uit dat er iets heel anders aan de hand is. En zo begint een superspannend stuk waarbij Elliot de spoken moet helpen, en later ook nog zijn ouders.
Ik kon dit boek ook zeker niet even neerleggen, ik moest het gewoon doorlezen. Grappig en spannend en spoken, yes! Geweldig vond ik ook de naam van de straat: Jammerstraat 113 (natuurlijk een 13) en ook dat we nog eens wat van het dorp zagen.
Ik vond de ouders alleen echt superwaardeloos. Sorry, maar waarom heb je ansich een kind genomen als je toch nooit thuis bent? Ik weet zeker dat die jongen liever jullie thuis heeft dan een groot huis. Of kinderjuffen.
Het einde was top en laat zien dat er nog veel te beleven valt in het volgende deel. Ik kan niet wachten.
Ik heb zeker genoten van dit boek. Het was lekker spookachtig met leuke spoken, mooi illustraties (ik vond de stijl erg goed bij het verhaal en de sfeer van het boek passen), een lekkere dosis spanning, en ik wil ook zeker meer. Ik zou dit boek ook aanraden aan iedereen op zoek naar een nieuwe graphic novel om te lezen.
3.25* Cute story about a boy who lives in a haunted house. Quick read, charming illustrations, characters have potential. My favorite is the large lady ghost who looks a bit like an opera singer. Kind of sad because the boy's parents are always too busy to care for him, but sometimes your "family" isn't your family... And that's the very sweet message behind this graphic novel. Looking forward to getting volumes 2+3!
Lue d'une seule traite, cette BD jeunesse est très sympathique. Les personnages sont équilibrés en gentillesse et humour et l'histoire est dynamique. Les dessins et couleurs surprennent un peu au démarrage mais on s'y habitue vite et j'ai bien accroché aux designs des personnages et à l'atmosphère bien retranscrite. Apparemment c'est une série, donc hâte de lire le prochain tome !
Je l'ai pris parce que le style des dessins était craquant. Je l'ai lu d'une traite, un dimanche matin, et j'ai bien aimé : c'est fluide, attachant, plutôt drôle, aussi. Les personnages sont originaux et distincts, un bel équilibre, et l'histoire est bien ficelée, elle évolue avec simplicité et naturel. Le scénariste de cette BD a aussi créé Mortelle Adelle, une tuerie chez les préados! :D
Spoken, geesten en griezels hebben altijd al een zekere fascinatie bij me opgewekt. Met volwassen meesterwerken van Koontz of Saul tot de schrijfsels voor jeugdige lezers van Horowitz of Noordraven, ik mocht er al heel wat verslinden. Maar spoken hoeven niet altijd angst aan te jagen om een goed boek op te leveren. Mr Tan en Yomgui Dumont sloegen de handen in elkaar en brengen ons een spookverhaal met een leuke twist.
Blloan Junior, een imprint van Ballon Media brengt al langer eigenzinnige en succesvolle vertaaltitels naar het nederlandstalige jeugdpubliek. Dit keer viel hun oog op “Het Spookt op nummer 113”, een terechte aanwinst voor hun reeds indrukwekkende catalogus. Dit eerste deel in de reeks, dat luistert naar de titel “Ongewenst Bezoek”, dompelt de lezer onder in een kruising tussen stripverhaal en graphic novel, gebundeld in een heel aantrekkelijke hardcoververpakking.
In tegenstelling tot heel wat andere jeugdverhalen, zijn de spoken niet de boosdoeners in dit verhaal, maar vertolken ze evenmin de rol van helden. Het hoofdpersonage Elliot draait hierbij alle rollen om. Niet alleen nemen de spoken de opvoedende rol van zijn ouders over, Elliot neemt de rol van reddende engel op zich voor “zijn” spoken. Een frisse insteek, waarbij de eigenaardigheden van de spookbewoners meer dan eens een glimlach aan de lezer ontlokken.
Het hele verhaal van zo’n 125 pagina’s is een combinatie van grijsblauw-getinte illustraties en dialogen tussen de diverse personages. Sporadisch wordt een luikje beschrijvende tekst toegevoegd, maar dit is echter minimaal en beperkt zich voornamelijk tot de inleiding en nabespreking. We krijgen bij aanvang een korte schets van de achtergrond van het hoofdpersonage en zijn belevenis voorafgaand aan de kennismaking met zijn nieuwe woning en de spoken. Daarna maakt het verhaal een sprong in de tijd en gaat enkele weken in de toekomst verder. Dat gegeven zorgt er voor dat meteen de vaart in het plot zit en is hoegenaamd geen gemis, daar het ontbrekende verhaalluik haast vanzelfsprekend lijkt.
De illustraties ogen dan wel alsof ze met de losse hand zijn getekend, de minimale, maar vloeiende lijnen zorgen voor een strak geheel. De nadruk ligt hoofdzakelijk op de personages, terwijl de achtergronden omwille van de verhaallijn en monochrome illustratietechniek tot een minimum beperkt blijven. Een goeie keuze, zodat de aandacht van de lezer ten allen tijde bij de verhaallijn blijft.
“Het spookt op nummer 113” kan je niet zomaar een stripverhaal noemen, maar voor een echte graphic novel is de plotlijn dan weer net iets te eenvoudig. Het geheel is echter een ideaal tussenproduct voor lezers tussen 8 en 14 jaar. Ouder mag natuurlijk ook altijd. De verhaallijn en dialogen zijn uiterst toegankelijk en bevatten een laagdrempelige woordenschat.
Blloan heeft met “Het spookt op nummer 113” wederom een ijzersterke reeks in hun arsenaal die we alleen maar als echte aanrader kunnen bestempelen. Ben je gek van jeugdboeken en ben je op zoek naar een vermakelijk en luchtig boekje dat geen uren leesinspanning verreist? Dan ben je met “Ongewenst bezoek” aan het juiste adres. En nu kunnen we alleen maar uitkijken naar de vertaling van het tweede deel.
Lo cogí de la biblioteca y esperaba algo muy juvenil y sencillo, pero el humor es directo, ágil... me ha cautivado!! Los personajes se presentan con mucha gracia y ternura. Me he reído mucho más de lo previsto y acabé el tomo sin darme cuenta. 👻
Als der neunjährige Elliot und seine Eltern in die Seufzerstraße 109 in Idyll a. d. Freud ziehen, ahnen sie nichts davon, dass mit der alten angestaubten Villa etwas nicht stimmt. Die Eltern bleiben auch erst mal völlig ahnungslos, da sie mit ihrer Arbeit immer schwer beschäftigt sind und sich kaum zu Hause blicken lassen. Bereits während des Einzugs düsen sie wieder ab und überlassen Elliot sich selbst. Diesem wird sehr schnell klar, dass er in dem großen, düsteren Haus nicht alleine ist. Es ist bereits bewohnt – und zwar von vier Geistern, die schon seit Jahrhunderten in der Villa spuken. Diese sind aber gar nicht gruselig und kümmern sich liebevoll um ihren neuen Mitbewohner. Dafür ist aber das neue Kindermädchen Frida von Schloss ziemlich furchteinflößend und unfreundlich. Elliot spürt sofort, dass seine neue Babysitterin keine normale Nanny sind. Sie scheint irgendetwas zu suchen...Als Elliot hinter das Geheimnis seines Kindermädchens kommt, setzt er alles daran, um seine Geisterfamilie zu retten.
Ich liebe Geistergeschichten und mittlerweile bin ich auch eine begeisterte Comicleserin. Meine Neugier war daher sofort geweckt, als ich zum ersten Mal von „Seufzerstraße 109“ hörte. Es war schnell klar, dass ich die Reihe kennenlernen möchte – und ich wurde nicht enttäuscht! Mr Than und Yomgui Dumont haben mit „Seufzerstraße 109 – Unter Hausgeistern“ einen ganz entzückenden Gruselcomic geschaffen, aus dem man gar nicht mehr auftauchen mag, weil es darin so aufregend, witzig, herzlich und verrückt zugeht. Wie gut, dass es sich hierbei um den ersten Band einer mehrbändigen Reihe handelt und man sich am Ende noch nicht von den liebenswert-skurrilen Charakteren zu verabschieden braucht. Denn diese sorgen mit ihren Eigenheiten für jede Menge gute Laune und breite Schmunzler.
Die Figuren, die einem im Verlauf begegnen, muss man einfach alle lieben. Sogar die hinterhältige Babysitterin und Elliots Workaholic-Eltern...na ja, okay, die vielleicht nicht. Elliot aber ist ein sympathischer und mutiger Junge, den man sofort ins Herz schließt und mit dem man zu Beginn ziemlich anfühlt, als er von seinen Eltern einfach so allein gelassen wird. Zum Glück zeigt sich ja aber nur wenig später, dass seine neuen Mitbewohner*innen überhaupt nicht unheimlich sind, sondern total nett und freundlich. Es ist herzerwärmend zu sehen wie liebevoll Elliot und seine neuen Geisterfreunde miteinander umgehen und sie zusammen eine Familie bilden. Wirklich gruselig geht es hier eigentlich nicht zu, was aber in keinster Weise die Spannung mildert. Man fiebert richtig mit den Bewohnern aus der Seufzerstraße 109 mit und kann eigentlich gar nicht anders, als das Buch in einem Rutsch zu lesen. Hier bleibt selbst der größte Lesemuffel am Ball.
Für Wenigleser*innen ist dieser Comic die ideale Lektüre. Die Sprechblasen enthalten nicht allzu viel Text und auch die Passagen, in denen sich die „Stimme aus dem Off“ zu Wort meldet (der Erzähler), sind recht kurz gehalten, sodass die verschieden großen Panels nie zu überladen sind. Mir hat das gesamte Layout sehr gut gefallen. Die farbigen modernen Illustrationen von Yomgui Dumont sind ausdrucksstark, sehr humorvoll und geben die Stimmung und Gefühle der Figuren perfekt wieder.
Fazit: „Seufzerstraße 109 – Unter Hausgeistern“ ist eine unterhaltsame und originelle Spukgeschichte voller Witz, Charme und wohligem Grusel, gekonnt gepaart mit wichtigen Themen, die den aktuellen Zeitgeist treffen. Eine schaurig-schöne Graphic Novel ab 8 Jahren, die nicht nur jungen Leser*innen Spaß macht. Ich bin beGEISTERt von diesem vielversprechenden Reihenauftakt und freue mich schon sehr auf die nächsten Bände. Von mir gibt es 5 von 5 Sternen!
In het eerste deel van deze serie maak je kennis met Elliot. Hij verhuist met zijn ouders naar een villa in Jammerstraat nummer 113 in Fraaihuyzen, een rustig stadje waar iedereen vriendelijk is voor elkaar. Vanaf het eerste moment dat ze aankomen blijkt dat zijn ouders totaal geen tijd voor hem hebben en eigenlijk altijd weg zijn. Hij moet zich, met zijn 9 jaar, alleen zien te redden. Zijn ouders huren voor hem een oppas in, maar geen enkele wil blijven. En dat is niet zo vreemd, want op nummer 113 spookt het. In eerste instantie schrikt Elliot zich natuurlijk rot, maar al snel sluit hij vriendschap met de spoken Eva, Walter, Angus en Amedea. Zijn nemen liefdevol de zorg voor Elliot op zich en samen vormen ze een bijzondere familie. Totdat er een nieuwe oppas op de stoep staat.
In het tweede deel duikt de spokenjager Ulrika von Paprika weer op en probeert ze de spoken alsnog te pakken te nemen. Ondertussen proberen de spoken zich te bewijzen voor de inspecteur van de B.O.E. en zijn ze bang om op straat te worden gezet. Elliot en de spoken staan voor een dilemma: moeten ze Elliot bang maken en zo de aandacht van de spokenjager op zich vestigen en daarmee hun reputatie als spook hoog houden of blijven ze rustig om de spokenjager op een afstandje te houden en lopen ze daarmee kans om uit hun huis te worden gezet?
In het derde deel verdwijnt Elliot en zetten de spoken alles op alles om hem te vinden. Zelfs wanneer dat betekent dat ze hun huis moeten verlaten en de wereld van de levenden moeten betreden...
Een fijne serie boeken in het genre van de graphic novel. Mooie illustraties en voor kinderen vanaf een jaar of 10 voldoende humor en uitdaging om te lezen. Wanneer je de boeken achter elkaar leest leer je de karakters en hun verhaal steeds beter kennen. Langzaam komt het ware verhaal van de spoken naar voren en breidt het verhaal zich uit met meerdere karakters. Een leuke toevoeging daarbij is de verteller van het verhaal die op een bepaalde manier ook een personage wordt. Zeker een aanrader wanneer je kind van dit genre houdt! Het griezelelement is niet te eng, maar zorgt wel voor voldoende spanning.
Ce roman graphique est intéressant. Les aventures d'Elliot sont originales et drôles. C'est un petit garçon courageux qui vit seul la plupart du temps et qui n'a pas peur de vivre avec des fantômes ; enfin, plus depuis qu'il s'y est habitué. Un jeune lecteur peut facilement s'identifier à lui et s'y attacher. Les fantômes ne sont en rien effrayants et plutôt bienveillants envers Elliot.
Finalement, le personnage le plus flippant est la baby-sitter. Mal commode et mal intentionnée, elle vient perturbée la vie paisible de la maison. Dès sont apparition, on la prend en grippe. Elliot et ses quatre amis vont devoir user de malice et d'intelligence pour lutter contre elle.
Le scénario est bien ficelé et l'intrigue se termine dans ce tome, même si la fin annonce de nouvelles aventures. Les illustrations en niveau de gris sont sympas. Elles mettent totalement dans l'ambiance gothique. Les expressions des visages ressortent bien, ce qui ajoute du dramatique ou au contraire du comique à la situation.
Premier tome d'une s�rie d'au moins 4 volumes (en f�v 2023), cette bande dessin�e petit format pr�sente le contexte. Un petit gar�on dont les parents sont rarement pr�sents emm�nage dans un manoir hant� par quatre fant�mes d'�poques diff�rentes. Les cinq comp�res vont devoir faire face � l'arriv�e d'une �ni�me nounou... mais n'est-elle que baby-sitter ?Mr Tan et Yomgui Dumont nous proposent une nouvelle s�rie dans l'univers des ectoplasmes. Les illustrations sont de style "BD Ado" assez traditionnelles, en noir-gris-blanc, pour coller au th�me. J'ai trouv� les planches un peu fades (est-ce � cause du manque de couleur ?) et l'histoire un peu plate (est-ce le pr�texte d'introduction de la saga ?). Enfin, je n'ai pas retrouv� l'humour caustique de Mr Tan (bien connu depuis Mortelle Ad�le !). Bref, un peu d��ue par ce premier tome... Je tente quand m�me de me lancer dans le deuxi�me opus, esp�rant que mon engouement naisse enfin...
👻 J'ai adoré ces deux lectures aux illustrations plus que sympathiques! Une vieille bicoque délabrée dans un petit village tranquille, des fantômes sympathiques (presque!) et un ennemi juré à se débarrasser au plus vite... Pas besoin de plus! La gamine en moi qui a CAPOTÉ sur ℂ𝕒𝕤𝕡𝕖𝕣 𝕋𝕙𝕖 𝔽𝕣𝕚𝕖𝕟𝕕𝕝𝕪 𝔾𝕙𝕠𝕤𝕥 en redemande!
Empreint d’humour et de réparties qui font mouche, de personnages terriblement attachants, de suspense et d’action, 109 rue des soupirs fut une lecture particulièrement agréable qui m’a donné le sourire aux lèvres. On a coutume de dire qu’on ne choisit pas sa famille, Elliot vous prouve ici le contraire !
Un plaisir de découvrir un nouveau scénario de Mr Tan. Formidablement réalisé tout de bleu-gris par l'illustrateur de la brigade des cauchemars !
Une épopée jeunnesse, qui m'a drôlement fait penser à Coraline, pour le côté parent. Si vous aimez les fantômes, vous en trouverez sûrement un à votre goût.. ou à vous mettre sous la dent ce qu'espère Miss Paprika !
Le troisième tome vient de sortir..un cross over avec Adèle serait Mortelle. Elliot l'attendra de pied ferme. ^-^
Une BD qui rassemble des éléments dignes de la famille Addams avec un manoir gothique, des fantômes sympathiques et un jeune garçon qui cherche sa place dans cette famille non-conventionnelle. En gros, c'est sympathique et on cherche toujours pourquoi les parents sont toujours partis et n'en n'ont rien à faire du gamin. Mention spéciale à la méchante de l'histoire qui est bien caricaturale et hilarante.
Eliott déménage avec ses parents au 109 rue des soupirs. Seulement, à peine les valises sont-elles déchargées que les parents se désintéressent de leur fils pour se consacrer à leur travail... Heureusement pour Eliott, le 109 cache un merveilleux secret : de gentils fantômes qui vont veiller sur lui en l'absence de ses parents. Mais un jour, une nouvelle gouvernante arrive...
Antoine Dole, aka Mr Tan, a un don pour faire passer de beaux messages avec beaucoup d'humour. Eliott et ses amis les fantômes forment une "famille" surprenante et attendrissante. Leur vie est mouvementée, mais aussi pleine de bons moments, de solidarité, d'amour.
Les jeux de mots sont nombreux, et l'humour noir, l'action, les rebondissements et autres surprises s'accompagnent pour notre plus grand plaisir d'un dessin moderne et très dynamique.
C'est punchy, totalement décalé et loufoque, et en même temps tellement mignon ! On ne peut qu'aimer Eliott et "ses" fantômes, et avoir envie de découvrir la suite de leurs aventures !
Un premier tome assez léger, drôle, plein de gentillesse et d'humour. Quand Elliot déménage au 109 rue des soupirs, il est loin de s'imaginer que ses colocataires sont des fantômes et l'arrivée d'une baby-sitter assez spéciale ne va rien arranger à la chose! L'écriture est fluide, les personnages sont attachant, l'intrigue est assez simple mais n'oublions pas que c'est une BD jeunesse, j'ai adoré les illustrations et le rythme de la narration. Tome deux, j'arrive!!
- Что-то я сегодня странно себя чувствую... - Ты мертв, Агнус, наверное, в этом дело ?
Это было очень хорошо, жаль что финал в томе какой-то больно резкий получился, для онгоинга может и ок, но все-равно как будто с десятка страниц не хватило для органичного финала
Une bande dessinée sympathique que je recommencerai à un public plutôt jeune, aux alentours de 10-11 ans ! N'étant donc pas le public cible, j'ai trouvé l'histoire assez enfantine et un peu simple, c'était du déjà vu 🤷♀️ Mais ça reste une lecture agréable et facile à lire !