In Het Perenlied wordt Gabriel verliefd op de Bietenkoningin, een meisje geboren uit drie bieten. Samen beramen ze een protestactie tegen het pretpark waar ze werken. Wanneer hun actie mislukt, vertrekt de Bietenkoningin naar New York om haar vader te zoeken, die daar zelf op zoek is gegaan naar zijn grote liefde, een collega die omkwam tijdens de aanslagen op het World Trade Center.
Wat een heerlijk, nieuw, rinkelend geluid in de Nederlandse letteren. Voor wie altijd al wachtte op een vrolijk, realistisch-magisch boek waarin de beelden nieuw zijn en de wereld voortdurend door liefdevolle ogen wordt beschouwd, zonder dat daarbij de maatschappijkritiek uitblijft, hier is het. Een droomboek, een boek om mee wakker te worden, een boek dat precies de juiste hoeveelheid en soort suiker én medicijn is tegenover Mary Poppins' spoonfull of sugar. Laven geblazen, dus, aan Het Perenlied.
Gewoon echt heel heel heel erg fijn: zoet, maar niet te zoet, met een maatschappijkritiek waar je blij van wordt, wil dit eigenlijk meteen nog een keer lezen.
Er zaten hele mooie zinnen in, hele leuke, vrolijke en gezellige. Maar over het algemeen was de indruk die ik kreeg dat het een heel nat, vochtig, kleverig en plakkerig boek was en ik hou daar niet van. Als dat steeds wordt beschreven krijg ik zin om m'n handen te wassen.
De Nederlandse literatuur heeft dringend behoefte aan minder Radicaal Relationisme en Affectieve Crises (dank je, vijf jaar studie) en aan meer roze orinocodolfijnen, bladerdeeghanddoeken, naaktfotosessies in Disneyland, lachende holbewoners, aantrekkelijke roltraptredes, zeekoeien en bovenal heel veel fruit. Een afrader voor ieder die de perzik-scène uit Call me by your Name te ver vond gaan; een aanrader voor iedereen die meer Queneau/Campert’esque anarchie in zijn leesstof wilt, en die af en toe de behoefte heeft om voor elke grasspriet of boterbloem te klappen en zingen.
‘Ze hadden allemaal één ding gemeen. Ze hielden hun handen hoog in de lucht en riepen vrolijk ‘Joepie!’ De rest van de de mensheid was niet per se jaloers, ze vonden het gewoon niet handig. Wie zijn handen altijd maar in de lucht gooit, kan nooit eens helpen dragen. Dus werd het gereguleerde, het afgesproken moment om joepie te roepen steeds beter en leuker gemaakt en het op eigen houtje joepie roepen steeds strenger afgestraft.’
Ongelooflijk raar verhaal dat is opgeschreven alsof het een volkomen normaal verhaal is. Die vanzelfsprekendheid maakt het boek nog raarder en ik vond iedere zin een feestje.
Ik denk niet dat ik een vergelijkbaar boek gelezen heb. Het is een sprookje, in een low-life disney sfeer, er zijn meloenen die zingen en dit alles in de echo’s van de 9/11-ramp. Het boek is poëtisch en die aandacht voor taal en de wereld om ons heen speelt een grote rol. Alle karakters zijn aandoenlijk en naïef, maar heel fijn om via hun dit verhaal te volgen. Daarnaast is alles tamelijk absurd en erg grappig.
Ik vind het boek heel mooi, ontzettend fantasierijk.
Vraag me nog steeds af waarom Oomen heeft besloten om bietensoep zo'n centraal element van het verhaal te maken, terwijl dat toch duidelijk een van de minder succesvolle soepen is, naar mijn bescheiden mening. Verder is dit gewoon zo'n boek die duidelijk met veel plezier is geschreven, als een charmante b-film, maar dan met mooiere zinnen.
"Van voor tot achter en door alle eeuwen heen is het niet de bedoeling van het kiezelsteentje te houden, je moet van het marmeren standbeeld houden. Niet de bedoeling van de kapotte paraplu te houden, je moet van het danstheater houden. Niet de bedoeling van de Pritt-stift, het mandarijntje, de vuilniszak te houden. Hou in plaats daarvan net als iedereen van Disneys Kwik, Kwek en Kwak. En als je echt niet anders kunt dan in vervoering raken van een sinaasappel, teken er dan een gezichtje op. Als je het zelf niet doet, wordt dat door Walt voor je gedaan. Dan is de sinaasappel getemd en kan iedereen begrijpen wat er nou zo leuk aan is." Pg. 179
Dit fragment, uit het eerste hoofdstuk van Deel 3, heb ik aan zo goed als iedereen die ik ken voorgelezen. Dit boek is heerlijk onschuldig, lief en geruststellend. Hoewel het me lang heeft geduurd het uit te lezen, zou ik het zeker aanraden aan iedereen die weer even diep wilt ademhalen en zich weigert te schamen voor vervoering en verwondering. <3 Thanks Joost
Dit is echt het raarste boek wat ik ooit gelezen heb!!! Hahaha ik ben echt flink onder de indruk!!!
Het is net alsof het is geschreven door een kind van een jaar of 9 die echt veel te veel tripmiddelen heeft genomen en een sprookje gaat schrijven waarin het thema fruit centraal staat, ofzo.
Het is bizar, vervreemdend, absurd, en er wordt op een onwijs leuke creatieve verfrissende manier met taal gespeeld.
"De liefde heeft geen paspoort, maar stuurt elke dag een ansichtkaart naar haar favoriete postkantoor. Een oude man werd eens uitgenodigd om de postzegelverzameling van de liefde te bekijken. Hij moest huilen. Zoveel exotisch! Zoveel verschillends! Zoveel uit elk werelddeel, uit elk hoekje van de planeet! De postzegelverzameling van de liefde is een kunstwerk van de grootste schoonheid en de grootste zeggingskracht." (102)
een van mijn nieuwe favorieten :’)) zo genoten van dit boek! de absurditeit, het tastbare dat voor mij zo bekend voelde want ik denk zelf in kleuren en hou van de kreukels in een bloes. dit boek gaat over licht zien en zintuigen en familie en de achtertuin en af en toe moest ik een zin hardop voorlezen om de genialiteit van de woordcombinaties te bevatten. echt een aanrader als je dit jaar de wereld wil horen zingen.
“[…] was het Perenlied. Een lied met zelfverzonnen woorden dat naarmate ze op zou groeien alleen maar harder zou klinken, aan zou zwellen. Niet als een lucifer die een bosbrand wordt, maar als een zwarte watermeloenpit die uiteindelijk uitmondt in een donkergroene en vanbinnen dieprode, sappige planeet.”
Een zinderend sprookje over wat mooi is in de wereld, zonder daarbij de lelijkheid weg te laten. Ik werd er blij van. En verdrietig. Maar vooral hongerig.
Boek voor liefhebbers van: bietensoep, roze dolfijnen, zwemmen in een rivier bij maanlicht, levenloze objecten een naam geven en de perzikscène uit Call Me By Your Name.
Ik vraag me af hoeveel fruit Joost Oomen heeft gegeten terwijl hij dit schreef.
"Gabriel had medelijden met te dicht op elkaar geduwde knuffels in de supermarkt. Gabriel had medelijden met de oude sandalen die door zijn moeder werden weggegooid. Gabriel had medelijden met het liedje op de radio dat vlak voor het einde werd weggedraaid. Gabriel had medelijden met de eenzame banaan, het onderste washandje, het lelijke ontbijtbord dat nooit gebruikt werd, de twee gordijnenzussen die 's ochtends zo bruut uit elkaar werden geschoven."
"Er moet een eerste keer zijn geweest dat blauw en rood licht aan elkaar zijn voorgesteld. Misschien kwamen zij in dezelfde hoek te staan op een cocktailparty voor kleuren georganiseerd in een afgelegen strandtent op de regenboog [...] Aan het eind van de nacht (geel lag onder een tafel te slapen, groen stak buiten een sigaret bij het filter aan) zoenden ze. Paars licht steeg op uit een donkere hoek."
"In de binnenzak van het uniform van de liefde zit een strippenkaart van eetpapier, geldig bij elk openbaarvervoerbedrijf ter wereld."
"Van voor tot achter en door alle eeuwen heen is het niet de bedoeling van het kiezelsteentje te houden, je moet van het marmeren standbeeld houden [...] En als je echt niet anders kunt dan in vervoering raken van een sinaasappel, teken er dan een gezichtje op."