What do you think?
Rate this book
Confettiregen
CONFETTIREGEN is een prachtig, ontwapenend en ontroerend verhaal over een jongen genaamd Wobie die opgroeit in een warme en veilige omgeving. Als in een sprookjeswereld. Eenmaal op school komt hij erachter dat zijn enthousiasme volgens sommigen gekooid moet worden, dat sommige kleren alleen voor meisjes bestemd zijn en dat verliefdheid ingewikkelder is dan een hartje tekenen.
Aan de hand van drie bepalende ontmoetingen in zijn jeugd, komt Wobie steeds meer over zichzelf te weten. Naarmate hij ouder wordt ontdekt hij langzaam maar zeker dat hij anders is dan zijn broers, anders dan zijn meeste klasgenoten, anders dan wie hij dacht te zijn. Anders dan wie hij wilde zijn. Langzaam sluipt er een grijze mist in zijn leven, en begint hij iets te ontdekken dat eerst genegeerd, vervolgens gevreesd, maar uiteindelijk gevierd wordt.
Dit boek is een dagboek van die worsteling en die zoektocht.
CONFETTIREGEN is niet alleen een geweldig verhaal om te lezen maar ook een belangrijk boek dat verschillende generaties herkenning zal geven en verschillende generaties zal raken.
Aan de hand van drie bepalende ontmoetingen in zijn jeugd, komt Wobie steeds meer over zichzelf te weten. Naarmate hij ouder wordt ontdekt hij langzaam maar zeker dat hij anders is dan zijn broers, anders dan zijn meeste klasgenoten, anders dan wie hij dacht te zijn. Anders dan wie hij wilde zijn. Langzaam sluipt er een grijze mist in zijn leven, en begint hij iets te ontdekken dat eerst genegeerd, vervolgens gevreesd, maar uiteindelijk gevierd wordt.
Dit boek is een dagboek van die worsteling en die zoektocht.
CONFETTIREGEN is niet alleen een geweldig verhaal om te lezen maar ook een belangrijk boek dat verschillende generaties herkenning zal geven en verschillende generaties zal raken.
Audiobook
First published March 3, 2020
180 people are currently reading
3012 people want to read
About the author
Splinter Chabot
7 books100 followersChabot (The Hague, March, 3, 1996) is a Dutch writer, TV maker and TV host.
Chabot is the third of four sons of poet and writer Bart Chabot and his wife Yolanda, who is a doctor. He grew up in the Benoordenhout district of The Hague. Chabot studied political science and theater sciences at the University of Amsterdam.
Chabot is the third of four sons of poet and writer Bart Chabot and his wife Yolanda, who is a doctor. He grew up in the Benoordenhout district of The Hague. Chabot studied political science and theater sciences at the University of Amsterdam.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 762 reviews
March 31, 2020
Er zijn een aantal zaken die, hoe klein dan ook, altijd een bepaald gevoel van geluk oproepen. Denk aan de eerste bittere smaken van verse koffie in de morgen, het zitten in een zonnige tuin met een goed boek of aan het ontdekken van een nieuwe artiest waarvan meteen bijna alle nummers goed klinken. Ik heb geloof ik een mooie toevoeging aan die lijst met geluksmomentjes; een boek kopen in de veronderstelling dat het een 'wel oké' 3-sterrenboek zou zijn, maar dat je tijdens het lezen tóch beetpakt en meeneemt op reis. Een reis waar ik persoonlijk nooit aan zou beginnen als het niet voor een boekenclub zou zijn, maar een reis die toch wel een impact maakt.
Het onderwerp van het boek sprak me in eerste instantie niet zo aan. Het leek een beetje als zo'n typisch 'ik-woon-in-de-grachtengordel-en-heb-zo-mijn-persoonlijke-struggles-verhaal', hoe je dat ook zou willen definiëren. Sterker nog, toen Chabot het boek kwam verkopen bij De Wereld Draait Door (uit het zicht, maar niet uit het hart <3), ben ik maar naar boven gegaan omdat het onderwerp me simpelweg niet erg aansprak. Maar ja, dus wel met de consequentie dat ik datzelfde interview heb moeten terugkijken via YouTube toen ik het boek eenmaal aan het lezen was.
Confettiregen omschrijft weliswaar de persoonlijke struggles van Wobie (of Splinter), maar er zit een heel stuk meer in het verhaal. De verwachtingen van de maatschappij, het irrationele conformisme van de mens en de drang om vooral niet teleur te stellen of buiten de boot te vallen. De realisatie dat vernieuwers, 'positieve radicalen' en andersdenkenden er eigenlijk toch niet helemaal bij horen. En dat allemaal in een meeslepend verhaal geschreven door iemand uit mijn eigen generatie, wat er dan weer voor zorgt dat ook ik met een soort nostalgische manier terugblikte op mijn middelbare schoolperiode. Ook het taalgebruik sprak me erg aan. Beeldend, omschrijvend en een levendig en herkenbaar gebruik van metaforen, maar zonder enige vorm van pretentie. Geen pretentie, enkel liefde en enkel geschreven uit een goed hart. En daarnaast heb ik het gevoel dat écht een hele hoop jongeren zó ontzettend veel aan dit boek gaan hebben. Dat zoveel jongeren dit boek zullen lezen en herkenning zullen vinden en dat zoveel jongeren dit boek zullen lezen en eveneens zullen denken: Het wordt beter. Want dat wordt het, wat het ook moge betekenen.
Het onderwerp van het boek sprak me in eerste instantie niet zo aan. Het leek een beetje als zo'n typisch 'ik-woon-in-de-grachtengordel-en-heb-zo-mijn-persoonlijke-struggles-verhaal', hoe je dat ook zou willen definiëren. Sterker nog, toen Chabot het boek kwam verkopen bij De Wereld Draait Door (uit het zicht, maar niet uit het hart <3), ben ik maar naar boven gegaan omdat het onderwerp me simpelweg niet erg aansprak. Maar ja, dus wel met de consequentie dat ik datzelfde interview heb moeten terugkijken via YouTube toen ik het boek eenmaal aan het lezen was.
Confettiregen omschrijft weliswaar de persoonlijke struggles van Wobie (of Splinter), maar er zit een heel stuk meer in het verhaal. De verwachtingen van de maatschappij, het irrationele conformisme van de mens en de drang om vooral niet teleur te stellen of buiten de boot te vallen. De realisatie dat vernieuwers, 'positieve radicalen' en andersdenkenden er eigenlijk toch niet helemaal bij horen. En dat allemaal in een meeslepend verhaal geschreven door iemand uit mijn eigen generatie, wat er dan weer voor zorgt dat ook ik met een soort nostalgische manier terugblikte op mijn middelbare schoolperiode. Ook het taalgebruik sprak me erg aan. Beeldend, omschrijvend en een levendig en herkenbaar gebruik van metaforen, maar zonder enige vorm van pretentie. Geen pretentie, enkel liefde en enkel geschreven uit een goed hart. En daarnaast heb ik het gevoel dat écht een hele hoop jongeren zó ontzettend veel aan dit boek gaan hebben. Dat zoveel jongeren dit boek zullen lezen en herkenning zullen vinden en dat zoveel jongeren dit boek zullen lezen en eveneens zullen denken: Het wordt beter. Want dat wordt het, wat het ook moge betekenen.
August 20, 2020
2,5/5
Ik dacht dat dit verhaal voor mij zou zijn geschreven maar uiteindelijk kon de schrijver mij niet boeien. Ik werd vooral geïrriteerd door het privilege en rijkdom uit het verhaal. Mooie huizen, rijke families, tripjes naar het buitenland.
De eerste twee delen zijn bijna simplistisch geschreven, vlot, bijna gehaast. Alsof je niet de mogelijkheid krijgt rustig het verhaal in te ademen en de reis van de hoofdpersoon samen te beleven. In het derde deel sloeg de schrijfstijl om. Wat ik niet geheel begreep maar volgens mij probeerde hij een wat meer volwassen houding aan te nemen.
Wat ik vooral uit het verhaal leer is dat je als ouder je kind niet moet willen beschermen voor het leed en de pijn in de wereld maar ze moet leren om daar mee om te gaan. Confronteer ze met de realiteit en zorg dat ze het overleven in plaats ze ervan weg te houden.
EDIT: Ik wil overigens even toevoegen dat ik erken dat dit boek voor vele een mooi verhaal is. Zo kan het voor hetero mensen een mooi kijkje zijn in hoe het is om als witte homo op te groeien. Daarnaast kan het ook voor erkenning geven voor mede witte homo's die opgroeien in hetzelfde milieu als Splinter. Het is belangrijk te erkennen dat ervaringen van LHBTQIA+-personen niet universeel zijn maar elke ervaring wel kan bijdrage aan erkenning en acceptatie mits de lezer zich daar bewust van is.
Ik dacht dat dit verhaal voor mij zou zijn geschreven maar uiteindelijk kon de schrijver mij niet boeien. Ik werd vooral geïrriteerd door het privilege en rijkdom uit het verhaal. Mooie huizen, rijke families, tripjes naar het buitenland.
De eerste twee delen zijn bijna simplistisch geschreven, vlot, bijna gehaast. Alsof je niet de mogelijkheid krijgt rustig het verhaal in te ademen en de reis van de hoofdpersoon samen te beleven. In het derde deel sloeg de schrijfstijl om. Wat ik niet geheel begreep maar volgens mij probeerde hij een wat meer volwassen houding aan te nemen.
Wat ik vooral uit het verhaal leer is dat je als ouder je kind niet moet willen beschermen voor het leed en de pijn in de wereld maar ze moet leren om daar mee om te gaan. Confronteer ze met de realiteit en zorg dat ze het overleven in plaats ze ervan weg te houden.
EDIT: Ik wil overigens even toevoegen dat ik erken dat dit boek voor vele een mooi verhaal is. Zo kan het voor hetero mensen een mooi kijkje zijn in hoe het is om als witte homo op te groeien. Daarnaast kan het ook voor erkenning geven voor mede witte homo's die opgroeien in hetzelfde milieu als Splinter. Het is belangrijk te erkennen dat ervaringen van LHBTQIA+-personen niet universeel zijn maar elke ervaring wel kan bijdrage aan erkenning en acceptatie mits de lezer zich daar bewust van is.
August 1, 2020
Op een bepaalde manier vind ik het flauw om hier zo gematigd enthousiast over te zijn, want veel van de autobiografische scènes die Chabot hier beschrijft zijn pijnlijk om te lezen in hun eerlijkheid, maar uiteindelijk ergerde me ik gewoon te veel aan de amateuristische stijl om hier echt door geraakt te worden – de gekunstelde beeldspraak, de onnodige details, het inconsistente tempo. Nu zal dat ongetwijfeld een zeurderig reflex van mij als Neerlandicus zijn, om techniek zo boven emotie te plaatsen, maar tegelijkertijd vind ik dat Chabot dit ook wel over zichzelf uitroept. Wanneer hij constant naar die literaire als-vergelijkingen blijft grijpen, hij ervoor kiest het alter ego Wobie op te roepen in plaats van gewoon zijn eigen naam te gebruiken, vind ik het heel moeilijk om dit puur als een egodocument te lezen. Schrap die literaire pretentie (en misschien een pagina of 50) en je zou al een veel sterker boek hebben.
June 18, 2020
RECENSIE: https://www.bookbreak.nl/literatuur-e...
Ik switch toch naar 5 sterren want oh my, zo mooi.
Wat een prachtig boek! Splinter heeft zo'n fantastische en bloemrijke schrijfstijl, daar kan ik me uren mee vermaken. Nu al zin in een hopelijk komend boek van hem, want schrijven kan 'ie zeker.
Ik switch toch naar 5 sterren want oh my, zo mooi.
Wat een prachtig boek! Splinter heeft zo'n fantastische en bloemrijke schrijfstijl, daar kan ik me uren mee vermaken. Nu al zin in een hopelijk komend boek van hem, want schrijven kan 'ie zeker.
April 7, 2020
Owwwwww neeeeeeeee het is nu echt uit! Ik kan dit boek nu nooit meer voor de eerste keer lezen :(
Gelukkig nog wel een tweede keer :)
Confettiregen is verslavend, een beetje verdrietig en puur. Ik ben blij dat er nu een boek is over een jongen die uit een warm nest komt, en toch moeite heeft gehad met het accepteren van zijn geaardheid.
(Enne: als je dit boek leest krijg je echt niet ineens de behoefte om op de VVD te stemmen, geen zorgen. Geen politiek te bekennen.)
Gelukkig nog wel een tweede keer :)
Confettiregen is verslavend, een beetje verdrietig en puur. Ik ben blij dat er nu een boek is over een jongen die uit een warm nest komt, en toch moeite heeft gehad met het accepteren van zijn geaardheid.
(Enne: als je dit boek leest krijg je echt niet ineens de behoefte om op de VVD te stemmen, geen zorgen. Geen politiek te bekennen.)
July 22, 2020
7,5/10. Liked it.
-:
- Ik had in het midden (middelbare school periode) een leesdip. Misschien vooral doordat ik het gevoel had dat ik nog een lange tijd te gaan had in het boek, terwijl ik niet het gevoel had dat er nog heel veel ging gebeuren.
- Soms vond ik zijn taalgebruik wat jong over komen (past goed bij het eerste gedeelte van het boek, maar bij paste bij het tweede gedeelte iets minder vond ik), 'mijn mama' bijvoorbeeld.
+:
- Gemakkelijk taalgebruik.
- Ik vond er wel mooie metaforen tussen zitten.
- Ik vond vooral de kindertijd tof. Hij kan heel goed beschrijven hoe dat voelt kind zijn en ik herkende veel dingen. Ging zelf ook even helemaal terug in de tijd.
- Het is een coming-out verhaal en wat ik goed vond en origineel in dit boek: hij komt eigenlijk uit de kast in een hele liefhebbende en accepterende familie. En dan nóg is het heel moeilijk, omdat je in het reine moet komen met het feit dat je anders bent dan de 'middelmaat' of wat er in het algemeen wordt verwacht in de maatschappij. En dat is ook een acceptatieproces, omdat je er natuurlijk niet zelf voor kiest. Het overkomt je. Dat wist ik ergens wel, maar door dit boek ging ik dat acceptatieproces waar je door heen moet, nog meer begrijpen.
- Ik had dus een leesdip tijdens de middelbare school periode (ook in het echt leven zo trouwens xD), maar toen ik even doorzette en meer richting het einde ging, vond ik het weer helemaal goedkomen.
-:
- Ik had in het midden (middelbare school periode) een leesdip. Misschien vooral doordat ik het gevoel had dat ik nog een lange tijd te gaan had in het boek, terwijl ik niet het gevoel had dat er nog heel veel ging gebeuren.
- Soms vond ik zijn taalgebruik wat jong over komen (past goed bij het eerste gedeelte van het boek, maar bij paste bij het tweede gedeelte iets minder vond ik), 'mijn mama' bijvoorbeeld.
+:
- Gemakkelijk taalgebruik.
- Ik vond er wel mooie metaforen tussen zitten.
- Ik vond vooral de kindertijd tof. Hij kan heel goed beschrijven hoe dat voelt kind zijn en ik herkende veel dingen. Ging zelf ook even helemaal terug in de tijd.
- Het is een coming-out verhaal en wat ik goed vond en origineel in dit boek: hij komt eigenlijk uit de kast in een hele liefhebbende en accepterende familie. En dan nóg is het heel moeilijk, omdat je in het reine moet komen met het feit dat je anders bent dan de 'middelmaat' of wat er in het algemeen wordt verwacht in de maatschappij. En dat is ook een acceptatieproces, omdat je er natuurlijk niet zelf voor kiest. Het overkomt je. Dat wist ik ergens wel, maar door dit boek ging ik dat acceptatieproces waar je door heen moet, nog meer begrijpen.
- Ik had dus een leesdip tijdens de middelbare school periode (ook in het echt leven zo trouwens xD), maar toen ik even doorzette en meer richting het einde ging, vond ik het weer helemaal goedkomen.
March 9, 2021
Ik heb dit boek gelezen voor een lezing die ik op 4 november ga bijwonen, waar ik Splinter persoonlijk kan zeggen dat dit boek me enorm geraakt heeft.
Want dat heeft het. Splinter en ik schelen minder dan een jaar in leeftijd, en dat is te merken. Het was alsof ik mijn eigen verleden las. Niet alles was parallel natuurlijk, maar het gevoel was hetzelfde. Zelfs de jongens waar Wobie gevoelens voor had hebben gelijkenissen met die van mij. Het was één grote call-out, bijna confronterend om mezelf terug te zien in lettervorm. Mijn moeder wil dit boek ook lezen en daardoor voel ik me kwetsbaar, zo erg identificeer ik me met dit verhaal.
Ik heb al in geen tijden meer in het Nederlands gelezen, maar door Confettiregen heb ik weer de schoonheid van de moerstaal gezien. Het was inspirerend, het gaf me het idee dat mijn eigen verhaal uittypen niet eens zo'n gek idee zou zijn. En ik ben er achter gekomen dat ik veel sneller lees in het Nederlands hahaha.
Ik ben blij dat dit boek bestaat en dat het beschikbaar zal zijn in de bibliotheken. We hebben meer teksten zoals dit nodig, leuke, vrolijke verhalen, maar in de toekomst het liefst verhalen die ook over andere kleuren van de regenboog gaan. Splinter representeert het roze, en dat doet hij goed. Nu zie ik graag dat publicerend Nederland ook blauw, paars, bruin en zwart laat zien.
Want dat heeft het. Splinter en ik schelen minder dan een jaar in leeftijd, en dat is te merken. Het was alsof ik mijn eigen verleden las. Niet alles was parallel natuurlijk, maar het gevoel was hetzelfde. Zelfs de jongens waar Wobie gevoelens voor had hebben gelijkenissen met die van mij. Het was één grote call-out, bijna confronterend om mezelf terug te zien in lettervorm. Mijn moeder wil dit boek ook lezen en daardoor voel ik me kwetsbaar, zo erg identificeer ik me met dit verhaal.
Ik heb al in geen tijden meer in het Nederlands gelezen, maar door Confettiregen heb ik weer de schoonheid van de moerstaal gezien. Het was inspirerend, het gaf me het idee dat mijn eigen verhaal uittypen niet eens zo'n gek idee zou zijn. En ik ben er achter gekomen dat ik veel sneller lees in het Nederlands hahaha.
Ik ben blij dat dit boek bestaat en dat het beschikbaar zal zijn in de bibliotheken. We hebben meer teksten zoals dit nodig, leuke, vrolijke verhalen, maar in de toekomst het liefst verhalen die ook over andere kleuren van de regenboog gaan. Splinter representeert het roze, en dat doet hij goed. Nu zie ik graag dat publicerend Nederland ook blauw, paars, bruin en zwart laat zien.
March 17, 2021
Met tranen in mijn ogen heb ik de laatste paar hoofdstukken van dit roze verhaal gelezen. Een verhaal over Wobie, die zichzelf via deze zinnen leert kennen, samen ga je op avontuur, een avontuur vol liefde, twijfel en confetti. Geschreven met een vlotte pen, een verhaal wat je niet neer kan leggen, dit boek verdient zeker de volle 5 sterren.
"Laat ik één ding zeggen, ja, laat ik één ding zeggen, tegen al die jonge meisjes en al die jonge jongens die thuis zitten te twijfelen, die niet goed weten wie ze zijn, wat ze zijn of wie ze leuk vinden. Laat ik één ding zeggen, speciaal tegen hen. Het wordt beter! Het. Wordt. Beter. Houd moed! Het is misschien lastig en ingewikkeld nu, maar groei door. En je zult zien, later, als je groter wordt; het zal beter worden. Echt!"
"Laat ik één ding zeggen, ja, laat ik één ding zeggen, tegen al die jonge meisjes en al die jonge jongens die thuis zitten te twijfelen, die niet goed weten wie ze zijn, wat ze zijn of wie ze leuk vinden. Laat ik één ding zeggen, speciaal tegen hen. Het wordt beter! Het. Wordt. Beter. Houd moed! Het is misschien lastig en ingewikkeld nu, maar groei door. En je zult zien, later, als je groter wordt; het zal beter worden. Echt!"
April 25, 2021
In veel opzichten (gelukkig) niet mijn beleving van queer zijn maar misschien wel van iemand die dit boek op de middelbare school mag lezen ✨
(Waar waren al mijn homo-erotische ervaringen onder basisschooltafeltjes?? Ik voel me bestolen)
(Waar waren al mijn homo-erotische ervaringen onder basisschooltafeltjes?? Ik voel me bestolen)
August 10, 2020
Confettiregen is een prachtig en emotioneel boek dat tegelijk ook goed laat zien dat het 5-sterren ratingsysteem niet altijd werkt. Hou je een mes tegen mn keel zal ik je eerlijk zeggen dat het voor mij persoonlijk een 3,5/5 is, maar tegelijk kan ik me goed voorstellen dat dit een heel belangrijk boek zal zijn voor jongeren die zichzelf nog aan het vinden zijn, en ik wil het puur daarvoor al die volle 5 sterren geven.
Aan de ene kant zijn de eerlijke schrijfstijl en de goeie grip op hoe je emoties op papier zet heel sterk. Splinter Chabot is maar een beetje ouder dan ik ben, en is het heel mooi en ontwapenend om een herkenbare ervaring te lezen uit een leven dat soms compleet uit het niets zo immens op dat van mij lijkt (toen hij begon over nerveus worden voor de kleine AH 5 minuten verderop en soms alleen maar rijstwafels met pindakaas eten deed ik bijna mn gordijnen dicht omdat ik dacht dat Splinter door mn ramen stond te kijken). Ik heb mijn hartenregel “NIET IN BOEKEN SCHRIJVEN” voor confettiregen moeten breken, en mn favoriete passages en zinnen gemarkeerd (in het roze natuurlijk, want cliche’s smaken zo lekker zoet)
Aan de andere kant is het zo..... rijk.... zo rijk en zo randstedelijk.... Eenstaand huis in een villawijk in de duinen-rijk, hashtag Amsterdam stad voor de UNIEKE EINSELGANGER-randstedelijk. Chabot kan hier natuurlijk niks aan doen, maar de vanzelfsprekende toon waarmee de rijkdommen worden beschreven schiet soms een beetje het foute keelgat in, en het zorgt, vooral bij het vroege begin en late einde, voor een paar momenten van intense emotionele whiplash die me bijna aan het lachen maakte. Daarnaast weet ik net zo goed als alle andere mensen dat zelfs in Relatief Progressief Nederland het zwaar kan vallen voor lgbtplussertjes buiten de grote steden, maar heel soms lijkt dit boek te impliceren dat Lgbt tolerantie een puur randstedelijk begrip is. (Toen een personage’s moeilijke verleden met zijn identiteit werd samengevat met “zn vader was van.............. buiten de randstad........” had ik het alweer gehoord)
Confettiregen voelt soms erg jong, en dat is mooi, maakt t rauw en eerlijk, maar het is daardoor soms ook een beetje naïef. Niemands fout, al helemaal het boek niet, maar voor mij persoonlijk wel een beetje moeilijk te slikken soms.
Maar zelfs met dat alles gezegd te hebben zal ik blijven geloven dat immens veel jongeren, lhbt+ of niet, heel veel steun uit dit boek zullen kunnen halen. Het heeft hier en daar wat issues, en god weet dat mn oude rijtjeshuis van een ziel soms even met dr ogen moest rollen, maar dat haalt niet weg dat Confettiregen heel zoet en lief is. Een warme knuffel van een vriendin met net wat te zoet parfum op. Soms een beetje té, maar je houdt van dr, dus whatever.
Aan de ene kant zijn de eerlijke schrijfstijl en de goeie grip op hoe je emoties op papier zet heel sterk. Splinter Chabot is maar een beetje ouder dan ik ben, en is het heel mooi en ontwapenend om een herkenbare ervaring te lezen uit een leven dat soms compleet uit het niets zo immens op dat van mij lijkt (toen hij begon over nerveus worden voor de kleine AH 5 minuten verderop en soms alleen maar rijstwafels met pindakaas eten deed ik bijna mn gordijnen dicht omdat ik dacht dat Splinter door mn ramen stond te kijken). Ik heb mijn hartenregel “NIET IN BOEKEN SCHRIJVEN” voor confettiregen moeten breken, en mn favoriete passages en zinnen gemarkeerd (in het roze natuurlijk, want cliche’s smaken zo lekker zoet)
Aan de andere kant is het zo..... rijk.... zo rijk en zo randstedelijk.... Eenstaand huis in een villawijk in de duinen-rijk, hashtag Amsterdam stad voor de UNIEKE EINSELGANGER-randstedelijk. Chabot kan hier natuurlijk niks aan doen, maar de vanzelfsprekende toon waarmee de rijkdommen worden beschreven schiet soms een beetje het foute keelgat in, en het zorgt, vooral bij het vroege begin en late einde, voor een paar momenten van intense emotionele whiplash die me bijna aan het lachen maakte. Daarnaast weet ik net zo goed als alle andere mensen dat zelfs in Relatief Progressief Nederland het zwaar kan vallen voor lgbtplussertjes buiten de grote steden, maar heel soms lijkt dit boek te impliceren dat Lgbt tolerantie een puur randstedelijk begrip is. (Toen een personage’s moeilijke verleden met zijn identiteit werd samengevat met “zn vader was van.............. buiten de randstad........” had ik het alweer gehoord)
Confettiregen voelt soms erg jong, en dat is mooi, maakt t rauw en eerlijk, maar het is daardoor soms ook een beetje naïef. Niemands fout, al helemaal het boek niet, maar voor mij persoonlijk wel een beetje moeilijk te slikken soms.
Maar zelfs met dat alles gezegd te hebben zal ik blijven geloven dat immens veel jongeren, lhbt+ of niet, heel veel steun uit dit boek zullen kunnen halen. Het heeft hier en daar wat issues, en god weet dat mn oude rijtjeshuis van een ziel soms even met dr ogen moest rollen, maar dat haalt niet weg dat Confettiregen heel zoet en lief is. Een warme knuffel van een vriendin met net wat te zoet parfum op. Soms een beetje té, maar je houdt van dr, dus whatever.
July 7, 2020
Dit boek maakte me zo gelukkig en vulde me met liefde dus dat draag ik maar mooi weer voor altijd met me mee
April 20, 2021
Een leesfeest!
Maar in het vrolijk verpakte boek, tussen de glitters en het roze speelt zich natuurlijk een triest verhaal af. Ook al zijn je ouders nog zo lief, heb je nog zoveel vriendinnen en kun je de meubels laten dansen, dan nog is 'gewoon' jezelf zijn niet voor iedereen vanzelfsprekend.
Dit lijkt me een goed boek voor op de leeslijst. Voor een gevoel van herkenbaarheid misschien, of anders empathie.
Maar in het vrolijk verpakte boek, tussen de glitters en het roze speelt zich natuurlijk een triest verhaal af. Ook al zijn je ouders nog zo lief, heb je nog zoveel vriendinnen en kun je de meubels laten dansen, dan nog is 'gewoon' jezelf zijn niet voor iedereen vanzelfsprekend.
Dit lijkt me een goed boek voor op de leeslijst. Voor een gevoel van herkenbaarheid misschien, of anders empathie.
November 23, 2020
Heel slecht geschreven én heel ontroerend
August 20, 2020
Wobie groeit op in een glitter- en confettiwereld, in zijn roze slaapkamer, waarin hij alles mag zijn wat hij wil. Thuis, in een warm, liefdevol gezin met twee ouders met vrije opvattingen en drie broers, lijkt alles een sprookje. Maar al snel krijgt Wobie het gevoel dat hij ‘anders’ is, niet zoals de buitenwereld vindt dat ‘het hoort’, anders dan zijn broers, anders dan zijn klasgenoten, anders dan hoe hij zelf zou willen zijn. Die gevoelens zijn de start van een worsteling, van een zoektocht naar zichzelf.
Ook al laat Splinter Chabot in ‘Confettiregen’ zijn alter ego Wobie aan het woord, het is wel een autobiografische roman. Dit is zijn verhaal, over zijn worsteling. Het boek is opgedeeld in drie delen, drie fasen: basisschool, middelbare school en studie, waarin telkens ook een andere jongen of man centraal staat die in dat deel van zijn leven een grote rol voor hem heeft gespeeld. Door verschillende gebeurtenissen gaat Wobie steeds meer twijfelen aan zichzelf, hij is bang dat hij een teleurstelling zal zijn, dat mensen hem voor altijd alleen maar als ‘anders’ zullen zien. Ondanks openingen die zijn ouders hem geven, praat hij niet, maar trekt hij zich steeds meer terug in een isolement, waardoor waardoor alles steeds donkerder lijkt. Pas wanneer hij zichzelf meer accepteert, voelt hij ook de vrijheid om aan zijn ouders en broers te vertellen dat hij op mannen valt, iets wat voor zijn familie geen nieuws meer was.
Maar ‘Confettiregen’ is veel meer dan een verhaal over een coming-out. Het is een verhaal over twijfels, gevoelens, verzet, worsteling, liefde vriendschap, familie en (zelf)acceptatie, over je plaats in de wereld vinden en ontdekken wie je bent, coming of age. Chabot heeft een toegankelijke, vlotte schrijfstijl, waarin hij af en toe beeldspraak gebruikt. Je maakt het hele proces met hem mee, hij neemt je echt mee in zijn belevingswereld, waardoor je geraakt zult worden door dit boek. Zijn verhaal is puur, eerlijk, kwetsbaar, ontroerend, af en toe verdrietig, maar ook hoopgevend, met een mooie boodschap: het wordt echt beter, het wordt mooi.
Ook al laat Splinter Chabot in ‘Confettiregen’ zijn alter ego Wobie aan het woord, het is wel een autobiografische roman. Dit is zijn verhaal, over zijn worsteling. Het boek is opgedeeld in drie delen, drie fasen: basisschool, middelbare school en studie, waarin telkens ook een andere jongen of man centraal staat die in dat deel van zijn leven een grote rol voor hem heeft gespeeld. Door verschillende gebeurtenissen gaat Wobie steeds meer twijfelen aan zichzelf, hij is bang dat hij een teleurstelling zal zijn, dat mensen hem voor altijd alleen maar als ‘anders’ zullen zien. Ondanks openingen die zijn ouders hem geven, praat hij niet, maar trekt hij zich steeds meer terug in een isolement, waardoor waardoor alles steeds donkerder lijkt. Pas wanneer hij zichzelf meer accepteert, voelt hij ook de vrijheid om aan zijn ouders en broers te vertellen dat hij op mannen valt, iets wat voor zijn familie geen nieuws meer was.
Maar ‘Confettiregen’ is veel meer dan een verhaal over een coming-out. Het is een verhaal over twijfels, gevoelens, verzet, worsteling, liefde vriendschap, familie en (zelf)acceptatie, over je plaats in de wereld vinden en ontdekken wie je bent, coming of age. Chabot heeft een toegankelijke, vlotte schrijfstijl, waarin hij af en toe beeldspraak gebruikt. Je maakt het hele proces met hem mee, hij neemt je echt mee in zijn belevingswereld, waardoor je geraakt zult worden door dit boek. Zijn verhaal is puur, eerlijk, kwetsbaar, ontroerend, af en toe verdrietig, maar ook hoopgevend, met een mooie boodschap: het wordt echt beter, het wordt mooi.
January 30, 2022
Grellig hoe dichtbij een boek kan komen. Dit boek heeft letterlijk bijna al mijn fases van mijn coming-out tot in de puntjes beschreven: van de hel in de kleedkamer en LO op school, tot op de grond slapen op eindejaarsreis. Van Billy Elliot in Londen, tot het contact afbreken met je ouders. Grellig dus, want nooit las ik een gay boek waarin ik zoooo veel herkende.
Maar er waren ook wat mindere puntjes aan het boek:
- er zat echt een overload aan metaforen/vergelijkingen in, soms is dat leuk, maar het waren er echt te veel
- er was geen consistentie in het vertelperspectief
- het boek gaat uit van een soort privileged leven waarin alles goed gaat en enkel je geaardheid het probleem volgt, terwijl er zo veel meer factoren zijn aan het leven die hier precies niet aan bod komen (ik kreeg een soort van white boy privilege feeling en dat voelde soms wat non-inclusief aan)
Maar er waren ook wat mindere puntjes aan het boek:
- er zat echt een overload aan metaforen/vergelijkingen in, soms is dat leuk, maar het waren er echt te veel
- er was geen consistentie in het vertelperspectief
- het boek gaat uit van een soort privileged leven waarin alles goed gaat en enkel je geaardheid het probleem volgt, terwijl er zo veel meer factoren zijn aan het leven die hier precies niet aan bod komen (ik kreeg een soort van white boy privilege feeling en dat voelde soms wat non-inclusief aan)
April 18, 2021
3.5
Verhaal zelf was heel mooi en ik vind het superknap dat hij het zo op papier heeft gezet. Sommige delen vond ik alleen een beetje langdradig, en tijdens het deel over de middelbare school had ik het idee dat de rek een beetje uit het verhaal was. Voelde meer als random momenten achter elkaar geplakt. Dat werd weer beter in het deel over zijn studententijd. Ik twijfelde lang tussen 3 en 4 sterren, dus voor nu blijf ik er even tussenin zweven.
Verhaal zelf was heel mooi en ik vind het superknap dat hij het zo op papier heeft gezet. Sommige delen vond ik alleen een beetje langdradig, en tijdens het deel over de middelbare school had ik het idee dat de rek een beetje uit het verhaal was. Voelde meer als random momenten achter elkaar geplakt. Dat werd weer beter in het deel over zijn studententijd. Ik twijfelde lang tussen 3 en 4 sterren, dus voor nu blijf ik er even tussenin zweven.
Read
July 15, 2024Mag van mij meteen op de leeslijst Nederlands
March 28, 2021
Ja. Nee. Ik weet niet. Herkenbaar. Maar soms ook weer helemaal niet. Te dichtbij ofzo.
Over het algemeen heel simplistisch geschreven maar er zaten een aantal prachtige zinnen in het verhaal waarvan ik nog steeds onder de indruk ben.
Over het algemeen heel simplistisch geschreven maar er zaten een aantal prachtige zinnen in het verhaal waarvan ik nog steeds onder de indruk ben.
November 23, 2020
De tweede ster is ter erkenning van de moed die iedere vertelling (en her-vertelling) van een coming-out vergt, maar als boek is het wat mij betreft amper één ster waard. "Confettiregen" is erbarmelijk slecht geschreven (het is ook bepaald geen reclame voor de redactie van Uitgeverij Spectrum) en ontbeert bovendien ieder kritisch bewustzijn van LHBTQ+ identiteit buiten de geprivilegieerde bubbel van de verder vast zeer sympathieke en goedbedoelende auteur. Het boek is wellicht wel heel bruikbaar als lectuur voor middelbare scholieren. Maar dat Splinter Chabot het schrijven van dit werk niet aangegrepen heeft om verder te kijken dan zijn eigen beleving van homoseksualiteit - en zelfs die beleving wordt niet in alle diepte met de lezer gedeeld - is een gemiste kans.
August 6, 2020
Heel herkenbaar. Fijn om te lezen en te zien dat ik niet de enige ben die het moeilijk vond om uit de kast te komen. Sommige details herken ik wel, andere totaal niet, maar wat blijft is de grote lijn van angst om 'betrapt' te worden. En Splinter weet dat gevoel wat mij betreft erg goed vast te leggen en voelbaar te maken. Ik raad dit boek absoluut aan aan iedereen die in de kast zit, er uit wil of er net uit is. Ook denk ik dat het goed is voor alle andere mensen om via dit verhaal iets mee te krijgen van de worsteling die mensen in je omgeving misschien momenteel hebben, maar dat verdraaid goed verborgen weten te houden.
January 23, 2021
Eigenlijk 3,5 ster.
Na de eerste paar hoofdstukken was ik teleurgesteld in dit boek. Ik vond de literaire waarde van de taal miniem en had het idee dat de redacteur soms had zitten slapen. Het verhaal kabbelde maar voort.
Toch kreeg het boek me uiteindelijk in zijn greep. Misschien is het taalgebruik daar juist wel geschikt voor en houdt het de thematiek toegankelijk. Dat is belangrijk, want ik hoop dat dit boek veel (jonge) mensen kan helpen als ze net als de hoofdpersoon worstelen met hun seksuele geaardheid.
Na de eerste paar hoofdstukken was ik teleurgesteld in dit boek. Ik vond de literaire waarde van de taal miniem en had het idee dat de redacteur soms had zitten slapen. Het verhaal kabbelde maar voort.
Toch kreeg het boek me uiteindelijk in zijn greep. Misschien is het taalgebruik daar juist wel geschikt voor en houdt het de thematiek toegankelijk. Dat is belangrijk, want ik hoop dat dit boek veel (jonge) mensen kan helpen als ze net als de hoofdpersoon worstelen met hun seksuele geaardheid.
July 14, 2020
Dit is een prachtig boek en ik heb hem heel snel uitgelezen. Zeker een aanrader voor iedereen, homo, hetero en alles daar tussen en daar buiten. In dit boek worden deuren geopend naar een wereld die lijkt op die van jezelf maar zo ander is; in ieder geval voor mij als hetero. Ik weet niet zo goed hoe ik dit boek moet uitleggen, maar ik heb een aantal keer moeten huilen en in paniek gelezen: zeg het nou! Durf jezelf te zijn!
September 11, 2025
Reread, book club
April 8, 2021
Indrukwekkend verhaal. Mij raakte de tegenstelling tussen het warme, open gezin waarin het niemand iets uitmaakt dat Wobie iets draagt dat 'de meeste jongens' niet zo snel zullen dragen, en de keiharde reactie uit de buitenwereld daarop. Hij leert zo hard de ongeschreven regels kennen, die helaas niet zo begripvol en open zijn.
Over het taalgebruik zit ik nog in dubio, het past absoluut bij het verhaal en het personage (en ik kan me ook voorstellen dat het bij Splinter zelf past), maar ik vond de herhaling soms wat te veel. Verspreid over het boek kwam ik ook twee keer dezelfde metafoor tegen, om andere dingen te omschrijven. Zoiets doet voor mij een beetje afbreuk aan de kwaliteit.
Maar het verhaal is prachtig, heftig om de worsteling te lezen maar mooi om ook de ontdekkingen en overwinningen te lezen.
Over het taalgebruik zit ik nog in dubio, het past absoluut bij het verhaal en het personage (en ik kan me ook voorstellen dat het bij Splinter zelf past), maar ik vond de herhaling soms wat te veel. Verspreid over het boek kwam ik ook twee keer dezelfde metafoor tegen, om andere dingen te omschrijven. Zoiets doet voor mij een beetje afbreuk aan de kwaliteit.
Maar het verhaal is prachtig, heftig om de worsteling te lezen maar mooi om ook de ontdekkingen en overwinningen te lezen.
August 27, 2021
Confettiregen gaat over een jongen genaamd Wobie. Wobie groeit op in een warm en veilige omgeving. Soms voelt het zelfs als een sprookjeswereld. Wobie is een hele enthousiaste jongen en volgens sommigen mag dat wel wat ingeperkt worden. Zo komt hij er op school al gauw achter dat hij een beetje anders is dan anderen. Hij is drukker, sommige kleren zijn echt alleen voor meisjes en verliefd zijn is toch wat ingewikkelder.
In Confettiregen krijg je als lezer drie verschillende ontmoetingen te zien waarbij Wobi steeds iets meer over zichzelf ontdekt. Naarmate hij ouder wordt ziet hij steeds grotere verschillen tussen hem en zijn klasgenoten, maar ook tussen hem en zijn broers. Hierdoor begint hij wat triester te worden. Hij ontdekt iets wat hij eerst vreest, vervolgens negeert, maar uiteindelijk met beide armen omarmt.
--
Mijn verwachtingen bij dit boek zijn helemaal uitgekomen. Het is echt zo prachtig, meeslepend en emotioneel als iedereen eigenlijk zegt!
Splinter Chabot verteld via Wobie zijn verhaal. Zijn dagboek over het uit de kast komen. Hoe hij ervaren heeft hoe het is om 'anders' te zijn. Dit wordt gedaan door 3 ontmoetingen, van klein naar ouder, te beschrijven en welke invloeden deze ontmoetingen hebben gehad in zijn leven.
Dit wordt op zo'n mooie, maar ook indrukwekkende manier gedaan. Je leeft enorm mee met Wobie, maar in je achterhoofd weet je de hele tijd dat dit écht gebeurd is. Dat maakt het nog emotioneler. Er komen hele mooie, lieve, hartverwarmende stukken in voor. Maar er zijn ook situaties die hartverscheurend zijn. Ook komen er stukken in voor waarbij je het boek met een glimlach op je gezicht leest. Dit boek is een rollercoaster van emoties en zeker de moeite waard om eens te gaan lezen.
Zeker een boek waarvan ik zeg, dit boek verdient meer aandacht. Vooral in deze tijd denk ik dat het voor veel mensen interessant kan zijn hoe het is om als kind op te groeien en 'anders' dan het gemiddelde te zijn. Hoe lastig dit kan zijn.
In Confettiregen krijg je als lezer drie verschillende ontmoetingen te zien waarbij Wobi steeds iets meer over zichzelf ontdekt. Naarmate hij ouder wordt ziet hij steeds grotere verschillen tussen hem en zijn klasgenoten, maar ook tussen hem en zijn broers. Hierdoor begint hij wat triester te worden. Hij ontdekt iets wat hij eerst vreest, vervolgens negeert, maar uiteindelijk met beide armen omarmt.
--
Mijn verwachtingen bij dit boek zijn helemaal uitgekomen. Het is echt zo prachtig, meeslepend en emotioneel als iedereen eigenlijk zegt!
Splinter Chabot verteld via Wobie zijn verhaal. Zijn dagboek over het uit de kast komen. Hoe hij ervaren heeft hoe het is om 'anders' te zijn. Dit wordt gedaan door 3 ontmoetingen, van klein naar ouder, te beschrijven en welke invloeden deze ontmoetingen hebben gehad in zijn leven.
Dit wordt op zo'n mooie, maar ook indrukwekkende manier gedaan. Je leeft enorm mee met Wobie, maar in je achterhoofd weet je de hele tijd dat dit écht gebeurd is. Dat maakt het nog emotioneler. Er komen hele mooie, lieve, hartverwarmende stukken in voor. Maar er zijn ook situaties die hartverscheurend zijn. Ook komen er stukken in voor waarbij je het boek met een glimlach op je gezicht leest. Dit boek is een rollercoaster van emoties en zeker de moeite waard om eens te gaan lezen.
Zeker een boek waarvan ik zeg, dit boek verdient meer aandacht. Vooral in deze tijd denk ik dat het voor veel mensen interessant kan zijn hoe het is om als kind op te groeien en 'anders' dan het gemiddelde te zijn. Hoe lastig dit kan zijn.
June 4, 2021
Een prachtig mooi geschreven boek over een innerlijke strijd. Gedurende het hele boek wil je eigenlijk heel hard met Wobie knuffelen en hem zeggen dat het goed komt. Het boek was makkelijk en vlot te lezen, maar door hier en daar prachtige zinnen te gebruiken krijgt het boek toch iets 'dieps'.
4 sterren in plaats van 5 omdat ik hier en daar de balans miste. Sommige stukken waren vrij lang en dat had wat korter gemogen en andere stukken waren vrij kort en daar 'miste' ik dan ook iets.
Al met al een dikke aanrader. Ga deze lezen!
4 sterren in plaats van 5 omdat ik hier en daar de balans miste. Sommige stukken waren vrij lang en dat had wat korter gemogen en andere stukken waren vrij kort en daar 'miste' ik dan ook iets.
Al met al een dikke aanrader. Ga deze lezen!
April 7, 2021
Lieve Splinter, ik wil je bedanken dat je mij hebt meegenomen naar jouw sprookjeswereld, met alle struggles, confetti, roze glittertranen en unicorns. Dat jij en alle andere unicorns mogen blijven huppelen, niet alleen in jullie eigen sprookjeswereld, maar ook in de mijne. Blijf geloven in jezelf, dan doe ik dat ook! ❤
May 16, 2024
Allereerst: wie de fuck heeft er vijftien kerstbomen?!
Door naar de orde. Een boek dat me door liet lezen, zoals boeken dat vroeger ook altijd deden.
Een boek dat me na laat denken over vrienden die een zelfde soort reis hebben doorgemaakt. Het laat me bewust worden van onvanzelfsprekendheden. Ookal zijn ze voor mij misschien vanzelfsprekend.
Ook een boek dat me ontroerde door de band tussen een moeder en haar kind. En hoe veilig die ouderlijke armen (kunnen) zijn. En hoe pijnlijk het is om te lezen dat iemand een afstand creëert die er niet zou hoeven zijn. Het gaf me weer wat extra waardering voor mijn eigen moeder (en misschien af en toe een vleugje heimwee).
Ik snap alleen niet zo goed dat zijn ouders niks deden met de hints van de brieven? Als ze zulke bekommerende figuren zijn, laat dat toch een balletje rollen?
Verder, hele mooie schrijfwijze, maar iets te zoetsappig naar mijn smaak. Al dat roze-, glitter- en suikerspingedoe hoeft voor mij niet zo, ookal heb ik misschien eigenlijk zelf ook wel zo'n confettiregenende instelling.
En ik wil hun huis wel een keer bewonderen!
Door naar de orde. Een boek dat me door liet lezen, zoals boeken dat vroeger ook altijd deden.
Een boek dat me na laat denken over vrienden die een zelfde soort reis hebben doorgemaakt. Het laat me bewust worden van onvanzelfsprekendheden. Ookal zijn ze voor mij misschien vanzelfsprekend.
Ook een boek dat me ontroerde door de band tussen een moeder en haar kind. En hoe veilig die ouderlijke armen (kunnen) zijn. En hoe pijnlijk het is om te lezen dat iemand een afstand creëert die er niet zou hoeven zijn. Het gaf me weer wat extra waardering voor mijn eigen moeder (en misschien af en toe een vleugje heimwee).
Ik snap alleen niet zo goed dat zijn ouders niks deden met de hints van de brieven? Als ze zulke bekommerende figuren zijn, laat dat toch een balletje rollen?
Verder, hele mooie schrijfwijze, maar iets te zoetsappig naar mijn smaak. Al dat roze-, glitter- en suikerspingedoe hoeft voor mij niet zo, ookal heb ik misschien eigenlijk zelf ook wel zo'n confettiregenende instelling.
En ik wil hun huis wel een keer bewonderen!
August 10, 2020
Het voelde een beetje alsof ik een boek van een van mijn vrienden las. Het voelt erg herkenbaar en tegelijkertijd gaat het over een worsteling die ik ook weer niet echt ken. Mooi beschreven hoe alles voelde en makkelijk mee te leven door hoe goed het geschreven is.
June 3, 2020
[RECENSIE: https://www.readabook.nl/2020/05/spli...]
Het is een ontzettend indrukwekkend verhaal. Zo prachtig en puur geschreven. Ik vind het jammer dat ik dit boek op mijn e-reader gelezen heb, want ik zou dit boek graag in mijn boekenkast willen zetten. Maar geen nood, waarschijnlijk gaat dat ook wel gebeuren. Dit gaat heel veel mensen helpen. En denk vooral aan de mooie boodschap van Splinter: het wordt beter.
Het is een ontzettend indrukwekkend verhaal. Zo prachtig en puur geschreven. Ik vind het jammer dat ik dit boek op mijn e-reader gelezen heb, want ik zou dit boek graag in mijn boekenkast willen zetten. Maar geen nood, waarschijnlijk gaat dat ook wel gebeuren. Dit gaat heel veel mensen helpen. En denk vooral aan de mooie boodschap van Splinter: het wordt beter.
Displaying 1 - 30 of 762 reviews