What do you think?
Rate this book
Frausein
„Ich bin eine Frau. Ich bin es gerne. Davon möchte ich erzählen.“ Was Frausein bedeutet, zeigt sich in jedem einzelnen Leben: Mely Kiyak erzählt von den Gesprächen über Weisheit und Nichtwissen, die sie als Mädchen mit dem Vater führte. Von den Cousinen, die vom Begehren erzählten. Vom Aufwachsen zwischen Ländern und Klassen, zwischen „Herkunftsgepäck“ und Neugier auf unbekannte Erfahrungen. Vom Alleinsein, von Selbsterkundung, von Familie. Was ist Weiblichkeit, wenn man den öffentlichen Blick überwindet und zurückbleibt mit sich selbst? Aufrichtig, lebenslustig, zärtlich und entwaffnend klug erinnert Mely Kiyak daran, dass es die Verhältnisse sind, die einem beibringen, wie man liebt und lebt.
128 pages, Hardcover
First published January 1, 2020
24 people are currently reading
1965 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 109 reviews
October 31, 2021
Ich wäre nicht auf die Idee gekommen, das Buch zu lesen, wenn es nicht aus Arbeitsgründen notwendig gewesen wäre. Schon das Wort "Frausein" stößt mich ab, das Konzept ist mir auch suspekt, und dass Frauen über das Frausein schreiben, kam mir immer verkehrt vor. Aber das sind alles meine Probleme und überhaupt nicht die von Mely Kiyak. Das Buch ist sehr gut.
November 14, 2022
„Frausein“ lässt mich immer noch sehr wortlos zurück. Und irgendwie kleb ich in den Zeilen auch immer noch fest. Blätter da fast jeden Tag nochmal und nochmal rein, lese mir laut vor. Hab das schon ewig nicht mehr gemacht. Und eigentlich...ist das ein sehr schönes „Only for me“ Ritual. Sich selbst einfach mal gut tun, indem man sich selbst vorliest.
Genau diese Zartheit, die man irgendwie zu sich selbst oft verliert, hat Kilak in ihre Worte eingewebt. Ein zärtliches und unglaublich starkes Buch. Und noch ein Buch, das nun zu meinen „Lebensbüchern“ zählt.
Genau diese Zartheit, die man irgendwie zu sich selbst oft verliert, hat Kilak in ihre Worte eingewebt. Ein zärtliches und unglaublich starkes Buch. Und noch ein Buch, das nun zu meinen „Lebensbüchern“ zählt.
July 28, 2022
Η Mely Kiyak ειναι συγγραφεας κορη κουρδων μεταναστων που γεννηθηκε στη Γερμανια. Στην πρωτη προταση του βιβλιου μαθαινουμε πως ξαφνικα μια μερα ξυπνα χανοντας σταδιακα την οραση της. Ετσι, μη μπορωντας πλεον να κρινει και να βγαλει τα γνωστα συμπερασματα μεσω της ορασης της, αναγκαζεται να στραφει μεσα της, στην ιστορια της, σε οσα θυμαται οτι την καθορισαν, ωστε να μην ξεχασει.. Κι ετσι καπως αρχιζει την εξιστορηση της για τα δυσκολα παιδικα χρονια της φτωχιας, της δυνατοτητας της να ειναι ουσιαστικα η πρωτη απο ολες τις γενιες γυναικων της οικογενειας της που μορφωθηκε και πώς αυτο την εκανε ενα ξενο σωμα. Για το πως οταν οι δικοι της της ελεγαν "μορφωσου", αυτο δεν ηταν μια απλη ευχη αλλα μια προσταγη ισοτιμη του "εσυ να γλιτωσεις απο δω". Για το πώς σαν γυναικα επρεπε να δεχτει και να αποδεχτεί το ρολο της μεσα σε μια κοινωνια ως ενα "αδυναμο" ον, κατι ομως με το οποιο ποτε δε συμβιβαστηκε, αλλα αντιθετως αντεδρασε μεσω της πενας της. Προχωραμε στα χρονια της σαν φοιτητρια που δεχεται ακομη και σωματικη βια απο αντρα λογω αυτης της διεκδικητικης και αντιδραστικης της φυσης, οταν απλα διεκδοκησε τη σειρα της στο καρτοτηλεφωνο της γειτονιας!!! στο πώς εγινε μια ολοκληρωμενη γυναικα σωματικα και πνευματικα και πώς μπορεσε να διαχωρισει μεσα της το να αντιδρας σε αυτα που σε υπονομευουν, αλλα απο την αλλη να αποδεχεσαι και να πηγαινεις με το κυμα προς αυτο που δε μπορει να αλλαξει.
Το βιβλιο αυτο αποτελεσε για μενα μια πολυ μεγαλη εκπληξη καθως με τιποτα δε θεωρουσα οτι στις σελιδες του θα βρω μια τοσο δυνατη και αξια φωνη φεμινισμου. Απο την αλλη, η συγγραφεας δινει απλοχερα συναισθημα και ευαισθησια μεσα απο τις περιγραφες της, ιδιως αυτες που σχετιζονται με την οικογενεια της, ενω η γραφη της ειναι απλα εξαιρετικη με ισες δοσεις δυναμισμου και συναισθηματος. Η Kiyak μιλαει για ολες αυτες τις ταυτοτητες, τις ταμπελες που μας καθοριζουν και δυστυχως μας χωριζουν σε ομάδες, μοναχικες ωστοσο. Για τους αγωνες του παρελθοντος που εδωσαν οι δικοι της προγονοι ξεριζωμενοι απο τοπο σε τοπο κ ετσι οι δικοι της αγωνες για ισοτητα, γαληνη, φανταζουν αγώνες πολυτελειας, αγωνες ανευ λογου,μιας και η δικη μας γενια τα βρηκε πιο ευκολα, πιο απλα, πιο βολεμενα..
Οι εκδοσεις κριτικη εχουν καταφερει να με εκπληξουν πολυ ευχαριστα με τις επιλογες τους οι οποιες ειναι ιδιαιτερα προσεγμενες και ξεχωριστες.
Το βιβλιο αυτο ειναι χωρις αμφιβολια ενα διαμαντακι που μεσα στις λιγο παραπανω απο 150 σελιδες του, χωρα μια επαξια φωνη που διηγειται εναν αγωνα επιβιωσης σαν αυτους που μονο μια γυναικα ξερει να δινει..
🌟🌟🌟🌟🌟/5 αστερια
"ηταν η τριτη φορα στη ζωη μου που ενας αντρας μου εκανε ενα δωρο. Το πρωτο δωρο το ελαβα απο τον πατερα μου, τη διαπαιδαγωγηση του. Το δευτερο δωρο μου το εκανε ο εραστης με την πρωτη νυχτα. Το τριτο δωρο μου το εκανε ο ερωτας της ζωης μου. Με αφησε να φυγω.
Τη μοναχιξοτητα τη συνηθισα αμεσως. Δεν ειχα υπολογισει τη μοναξια. Χρειαστηκε πολυς χρονος μεχρι να την αντεξω. Μεχρι να ενσωματωθει η μοναξια στη ζωη μου σαν φυσικο και υγιες συναισθημα. "
Το βιβλιο αυτο αποτελεσε για μενα μια πολυ μεγαλη εκπληξη καθως με τιποτα δε θεωρουσα οτι στις σελιδες του θα βρω μια τοσο δυνατη και αξια φωνη φεμινισμου. Απο την αλλη, η συγγραφεας δινει απλοχερα συναισθημα και ευαισθησια μεσα απο τις περιγραφες της, ιδιως αυτες που σχετιζονται με την οικογενεια της, ενω η γραφη της ειναι απλα εξαιρετικη με ισες δοσεις δυναμισμου και συναισθηματος. Η Kiyak μιλαει για ολες αυτες τις ταυτοτητες, τις ταμπελες που μας καθοριζουν και δυστυχως μας χωριζουν σε ομάδες, μοναχικες ωστοσο. Για τους αγωνες του παρελθοντος που εδωσαν οι δικοι της προγονοι ξεριζωμενοι απο τοπο σε τοπο κ ετσι οι δικοι της αγωνες για ισοτητα, γαληνη, φανταζουν αγώνες πολυτελειας, αγωνες ανευ λογου,μιας και η δικη μας γενια τα βρηκε πιο ευκολα, πιο απλα, πιο βολεμενα..
Οι εκδοσεις κριτικη εχουν καταφερει να με εκπληξουν πολυ ευχαριστα με τις επιλογες τους οι οποιες ειναι ιδιαιτερα προσεγμενες και ξεχωριστες.
Το βιβλιο αυτο ειναι χωρις αμφιβολια ενα διαμαντακι που μεσα στις λιγο παραπανω απο 150 σελιδες του, χωρα μια επαξια φωνη που διηγειται εναν αγωνα επιβιωσης σαν αυτους που μονο μια γυναικα ξερει να δινει..
🌟🌟🌟🌟🌟/5 αστερια
"ηταν η τριτη φορα στη ζωη μου που ενας αντρας μου εκανε ενα δωρο. Το πρωτο δωρο το ελαβα απο τον πατερα μου, τη διαπαιδαγωγηση του. Το δευτερο δωρο μου το εκανε ο εραστης με την πρωτη νυχτα. Το τριτο δωρο μου το εκανε ο ερωτας της ζωης μου. Με αφησε να φυγω.
Τη μοναχιξοτητα τη συνηθισα αμεσως. Δεν ειχα υπολογισει τη μοναξια. Χρειαστηκε πολυς χρονος μεχρι να την αντεξω. Μεχρι να ενσωματωθει η μοναξια στη ζωη μου σαν φυσικο και υγιες συναισθημα. "
October 31, 2020
Was für eine wunderschöne, poetische Erzählung! Ich habe das Hörbuch gehört, aber ich glaube, ich muss irgendwann auch noch das Buch kaufen, ich hatte beim hören sehr oft das dringende Bedürfnis, Sätze zu markieren.
September 26, 2022
«Το να είσαι γυναίκα» δεν είναι ένα φεμινιστικό βιβλίο όπως αρχικά πίστευα έχοντάς το στα χέρια μου. Η συγγραφέας δεν θέλει να φανεί θύμα των ανδρών, της ανδρικής βίας – που μολονότι έπεσε όπως μας αφηγείται σε απόσπασμα- θέλει να τονίσει στον αναγνώστη ότι υπήρξαν άντρες στην ζωή της που την μύησαν στην ζωή: ο πατέρας της με την ανατροφή που της πρόσφερε και ο πρώτος της έρωτας που την οδήγησε στη σεξουαλική ζωή αλλά και την ελευθέρωσε.
Ο εξομολογητικός χαρακτήρας γραφής με την α’ προσωπη αφήγηση με κράτησε με την τελευταία σελίδα. Λόγος λιτός και απλός με μετριασμένο λυρισμό που δεν κουράζει αλλά φανερώνει αντίθετα την μετριοπάθεια που διακρίνει τη συγγραφέα.
Ένα βιβλίο πολυεπίπεδο που εστιάζει στη γυναίκα, στη πνευματικότητα, τη ελευθερία και τη μετανάστευση. Είναι ένα βιβλίο που παίζει μεταξύ των πολιτισμών, αλλά και μεταξύ των φύλων.
Μπορείτε να ακούσετε και το podcast στο βιβλίο της Δευτέρας με περισσότερες πληροφορίες και ανάγνωση κάποιων αποσπασμάτων
https://open.spotify.com/episode/3d62...
Ο εξομολογητικός χαρακτήρας γραφής με την α’ προσωπη αφήγηση με κράτησε με την τελευταία σελίδα. Λόγος λιτός και απλός με μετριασμένο λυρισμό που δεν κουράζει αλλά φανερώνει αντίθετα την μετριοπάθεια που διακρίνει τη συγγραφέα.
Ένα βιβλίο πολυεπίπεδο που εστιάζει στη γυναίκα, στη πνευματικότητα, τη ελευθερία και τη μετανάστευση. Είναι ένα βιβλίο που παίζει μεταξύ των πολιτισμών, αλλά και μεταξύ των φύλων.
Μπορείτε να ακούσετε και το podcast στο βιβλίο της Δευτέρας με περισσότερες πληροφορίες και ανάγνωση κάποιων αποσπασμάτων
https://open.spotify.com/episode/3d62...
September 17, 2021
S. 9 „Ich bin eine Frau. Ich bin es gerne. Da ist kein Hadern. Kein Bedauern. Kein Mangel. Aber auch kein Überfluss. Davon möchte ich erzählen.“
In diesem programmatischen Passus wird ersichtlich, dass Kiyak keine Mission aus ihrem Frausein ableitet, sie will erzählen.
Was ist Frausein? Eine soziologische Größe, Geschlecht, Gruppe, Familie, Rollenerwartungen, Organisationen? Eine körperliche Beschreibung? Eine Identitätsfeststellung, eine politische Forderung?
Bei Kiyak kommt noch die migrantische Perspektive hinzu. Sie schreibt vom Ankommen in Deutschland, von den Kämpfen der Eltern, davon, dass alles besser sei als Putzen. Sie gehört zur Generation, die es besser haben soll als die Eltern. Erwartungen werden aufgebaut, ohne dass die Liebe und Offenheit des Vaters schwinden würde.
Sie fühlt die Widersprüche: Sie soll die Lebenswelt der Eltern verlassen und aufsteigen. Doch die deutsche Gesellschaft will sie auf ihren Platz verweisen. Hier ist die Erfahrung der Gastarbeiter deren Kinder in den 70er und 80er Jahren gebündelt. Der ökonomische Wert einer Migration wandelt sich in den Nachkommen zu Außenseiter-Lebenserfahrungen.
Kiyak deutet ihre Weiblichkeit nicht als Hemmnis oder als Schwerpunkt ihrer Entwicklung. Der Erkenntnisgewinn für den Leser liegt darin, dass Kiyak ihr Frausein nicht gesellschaftlich deutet. Kiyak erzählt uns von ihrem Leben im Leipzig der Post-DDR, schildert einen rassistischen Übergriff und zoomt direkt darauf auf die Helferin, ihre Mitbewohnerin, die sie in den Armen hält und schier verzweifelt. Auch hier bleibt ihr Blick im Intimen, Privaten. Sie öffnet keine Diskussion um Rassismus, erklärt sich nicht zur Vertreterin einer Minderheit. Sie bleibt beim privaten Blick. Dadurch wirkt dieser Text, wirkt auch Kiyak gleichermaßen fragil und isoliert wie authentisch.
Das Buch ist eine intime Retrospektive voll klarer, einfacher Sätze, deren Komplexität sich aus der Vielfalt der Ebenen ergibt, weniger aus einzelnen Szenen. Kiyak schildert ihre Sexualität, ihre Liebe zu Büchern, zur Literatur und berichtet von Momenten der Befremdnis und der Heimatlosigkeit. Am Literaturinstitut in Leipzig nur weiße Männer. Sie spricht deren Sprache nicht, kennt deren Codes nicht. Und verzichtet doch darauf, zu verurteilen.
Am Ende wird sie doch verurteilen, vor allem die Frauen ihrer Umgebung, deren Lebenskonzept in ihren Augen oft scheitert. Diese Frauen setzen auf Familie und Häuslichkeit und enden in Überforderung und Depression. Das war eine von wenigen Stellen, die mir zu dick aufgetragen waren.
Sie verliert immer wieder ihr Augenlicht und muss operiert werden. Während Kiyak also halbblind durch die Krankenhausflure streicht und zur Orientierung Schemen interpretieren muss, können wir dank ihrer mutigen Offenheit das Leben einer Frau klar sehen. Dass wir dieses nicht instrumentalisieren und nicht zur Erklärung heranziehen sollen, ist mir am Ende bewusst gewesen.
In diesem programmatischen Passus wird ersichtlich, dass Kiyak keine Mission aus ihrem Frausein ableitet, sie will erzählen.
Was ist Frausein? Eine soziologische Größe, Geschlecht, Gruppe, Familie, Rollenerwartungen, Organisationen? Eine körperliche Beschreibung? Eine Identitätsfeststellung, eine politische Forderung?
Bei Kiyak kommt noch die migrantische Perspektive hinzu. Sie schreibt vom Ankommen in Deutschland, von den Kämpfen der Eltern, davon, dass alles besser sei als Putzen. Sie gehört zur Generation, die es besser haben soll als die Eltern. Erwartungen werden aufgebaut, ohne dass die Liebe und Offenheit des Vaters schwinden würde.
Sie fühlt die Widersprüche: Sie soll die Lebenswelt der Eltern verlassen und aufsteigen. Doch die deutsche Gesellschaft will sie auf ihren Platz verweisen. Hier ist die Erfahrung der Gastarbeiter deren Kinder in den 70er und 80er Jahren gebündelt. Der ökonomische Wert einer Migration wandelt sich in den Nachkommen zu Außenseiter-Lebenserfahrungen.
Kiyak deutet ihre Weiblichkeit nicht als Hemmnis oder als Schwerpunkt ihrer Entwicklung. Der Erkenntnisgewinn für den Leser liegt darin, dass Kiyak ihr Frausein nicht gesellschaftlich deutet. Kiyak erzählt uns von ihrem Leben im Leipzig der Post-DDR, schildert einen rassistischen Übergriff und zoomt direkt darauf auf die Helferin, ihre Mitbewohnerin, die sie in den Armen hält und schier verzweifelt. Auch hier bleibt ihr Blick im Intimen, Privaten. Sie öffnet keine Diskussion um Rassismus, erklärt sich nicht zur Vertreterin einer Minderheit. Sie bleibt beim privaten Blick. Dadurch wirkt dieser Text, wirkt auch Kiyak gleichermaßen fragil und isoliert wie authentisch.
Das Buch ist eine intime Retrospektive voll klarer, einfacher Sätze, deren Komplexität sich aus der Vielfalt der Ebenen ergibt, weniger aus einzelnen Szenen. Kiyak schildert ihre Sexualität, ihre Liebe zu Büchern, zur Literatur und berichtet von Momenten der Befremdnis und der Heimatlosigkeit. Am Literaturinstitut in Leipzig nur weiße Männer. Sie spricht deren Sprache nicht, kennt deren Codes nicht. Und verzichtet doch darauf, zu verurteilen.
Am Ende wird sie doch verurteilen, vor allem die Frauen ihrer Umgebung, deren Lebenskonzept in ihren Augen oft scheitert. Diese Frauen setzen auf Familie und Häuslichkeit und enden in Überforderung und Depression. Das war eine von wenigen Stellen, die mir zu dick aufgetragen waren.
Sie verliert immer wieder ihr Augenlicht und muss operiert werden. Während Kiyak also halbblind durch die Krankenhausflure streicht und zur Orientierung Schemen interpretieren muss, können wir dank ihrer mutigen Offenheit das Leben einer Frau klar sehen. Dass wir dieses nicht instrumentalisieren und nicht zur Erklärung heranziehen sollen, ist mir am Ende bewusst gewesen.
January 31, 2021
Ich bin nahe am Wasser gebaut und habe schon als Kind auch deswegen gerne gelesen, weil man hinter Büchern so schön weinen kann. - „Frausein“ hätte ich nicht gelesen, schon wegen dem Titel nicht und weil es viel zu oft viel zu gut besprochen wurde, wäre da nicht die Lesegruppe: in diesem Fall ein Glücksfall, eine tränenreiche Lektüre. - Kiyak hat mich mit diesem schmalen Buch berührt, mit ihren (Selbst-) Beobachtungen, mit schönen Sätzen, mit Menschlichkeit, Demut. - „Wenn man es schafft, wohlwollend zu bleiben, tut man sich einen Gefallen.“
February 2, 2021
Beautiful.
April 12, 2021
Als "Klein, aber fein" könnte man "Frausein" von Mely Kiyak beschreiben - und diesem Buch damit in keinster Weise gerecht werden. Denn was die Autorin auf den knapp 130 Seiten in Worte fasst, ist so klug beobachtet und präzise gearbeitet, dass man jeden einzelnen Satz mehrmals lesen müsste, um den vollen Umfang des Textes zu erfassen.
Dabei handelt es sich hier um keinen Roman - vielmehr ist es eine Aneinanderreihung von Analysen, von Beobachtungen und Dialogen. Manchmal etwas lose zusammenhängend, bildet ein Augeninfarkt die erzählerische Klammer für die Szenen. Die Ich-Erzählerin nimmt Gegenstände immer verschwommener wahr, bis sie das eigene Gesicht kaum mehr im Spiegel erkennen kann. Das lässt sie zurückblicken auf das eigene Erwachsenwerden, Frauwerden - vom Aufwachsen als Teil einer kurdischen Familie in Deutschland, ihrem sozialen Aufstieg, etwas Besonderes für die Verwandten aus dem anatolischen Dorf zu sein und gleichzeitig nicht mehr so recht dazu zu gehören. Aufrichtig, lebenslustig und manchmal poetisch bettet die Autorin dabei ganz persönliche Aspekte geschickt in den gesellschaftlichen Kontext ein und zeigt, dass einen die eigene Herkunft nur zum Teil ausmacht und man sich manchmal auch bewusst von ihr lösen muss.
Im Vordergrund steht immer die Frage nach Selbstbestimmung abseits der Norm. Wer ist man und wer will man sein, wenn man den öffentlichen Blick überwindet und zurückbleibt mit sich selbst? Wenn man sich loslöst von den Erwartungen anderer?
Definitiv eine große Empfehlung meinerseits und ein Buch, das ich noch viele Male zur Hand nehmen werde!
Dabei handelt es sich hier um keinen Roman - vielmehr ist es eine Aneinanderreihung von Analysen, von Beobachtungen und Dialogen. Manchmal etwas lose zusammenhängend, bildet ein Augeninfarkt die erzählerische Klammer für die Szenen. Die Ich-Erzählerin nimmt Gegenstände immer verschwommener wahr, bis sie das eigene Gesicht kaum mehr im Spiegel erkennen kann. Das lässt sie zurückblicken auf das eigene Erwachsenwerden, Frauwerden - vom Aufwachsen als Teil einer kurdischen Familie in Deutschland, ihrem sozialen Aufstieg, etwas Besonderes für die Verwandten aus dem anatolischen Dorf zu sein und gleichzeitig nicht mehr so recht dazu zu gehören. Aufrichtig, lebenslustig und manchmal poetisch bettet die Autorin dabei ganz persönliche Aspekte geschickt in den gesellschaftlichen Kontext ein und zeigt, dass einen die eigene Herkunft nur zum Teil ausmacht und man sich manchmal auch bewusst von ihr lösen muss.
Im Vordergrund steht immer die Frage nach Selbstbestimmung abseits der Norm. Wer ist man und wer will man sein, wenn man den öffentlichen Blick überwindet und zurückbleibt mit sich selbst? Wenn man sich loslöst von den Erwartungen anderer?
Definitiv eine große Empfehlung meinerseits und ein Buch, das ich noch viele Male zur Hand nehmen werde!
February 19, 2022
Frausein - den Wunsch hatte ich noch nie, ist mir total fremd. Aber jetzt, nachdem ich Mely Kiyaks Buch gelesen habe, befällt mich eine seltsame Sehnsucht nach diesem Ort. Diesem dunklen und verführerischen Ort. Das ist eine vertraute Zuschreibung, aber noch nie war es für mich so verlockend, diesen Ort zu bewohnen.
Eine Dunkelheit, die aber nur bewohnbar ist, wenn man sie sehen kann.
Eine Dunkelheit, die aber nur bewohnbar ist, wenn man sie sehen kann.
January 29, 2022
Ein Buch, dass ich gleich nochmals lesen wollte, kaum hatte ich die letzte Seite erreicht. Ich will in Mely Kiyaks Prosa schlüpfen, in ihrer Welt leben, mit ihrem Vater als Sufis auf dem Boden sitzen, bei ihren Cousinen in der Türkei durch die Berge streifen, in der Schreibschule kritisiert werden, in ihrer zufriedenen Einsamkeit am Meer aufgehen. Immer wieder musste ich innehalten,um ihre Sätze auf der Zunge zergehen zu lassen, kleine Zückerchen, die sich allzuschnell auflösen. Das, obwohl ich sonst Mühe haben mit Autofiktionen, die die Herausforderungen des Autorinnenlebens aufblähen und nur um sich selbst rotieren. Umso mehr habe ich die Stimme der Cousine begrüsst: Mein Gott, dass du immer so übertreiben musst!
September 26, 2022
«Άρχισα να αναρωτιέμαι τι είδους γυναικεία ζωή ήθελα κατά βάθος να έχω. Κοίταξα πάλι τις γυναίκες του περιβάλλοντός μου. Γυναίκες που είχαν πετύχει. Αυτό που είδα, το βρήκα ανησυχητικό.
Θλιμμένες γυναίκες παντού. Γυναίκες καλυμμένες από θλίψη, γυναίκες που ταξιδεύουν με τους άντρες τους εδώ κι εκεί, φορτωμένες με έγνοιες, γυναίκες που το μόνο χαρακτηριστικό της συντροφικότητάς τους με τους άντρες τους είναι ότι μοιράζονται μαζί τους μια κατοικία, ένα αυτοκίνητο, έναν τραπεζικό λογαριασμό, την ανατροφή των παιδιών τους και το κύπελλο με τις οδοντόβουρτσες. Γυναίκες με τη θλίψη χαραγμένη στην ψυχή και στο πρόσωπο. Αυτές οι γυναίκες ξέρουν ότι αυτό δεν θα διορθωθεί ποτέ πια, ούτε με διακοπές ούτε με αγορές. Γυναίκες που υπομένουν τη θλίψη τους, επειδή τους είναι οικεία από τις μητέρες τους. Επειδή τα ανεκπλήρωτα όνειρα μεταφέρονται στην επόμενη γενιά».
Για να είμαι ειλικρινής ξεκινώντας να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο το είχα λίγο διαφορετικά στο μυαλό μου. Περίμενα αν θέλετε περισσότερο ένα φεμινιστικό βιβλίο βασισμένο στη μαρτυρία μιας μετανάστριας, που θα εξηγούσε αν θέλετε περισσότερο τη δυσκολία προσαρμογής αυτών των ανθρώπων πόσο μάλλον γυναικών να ενταχθούν σε μια κοινωνία και να γίνουν αποδεκτοί από το σύνολο της. Τελικά το θέμα του μεταναστευτικού αναφέρθηκε με έναν τρόπο περισσότερο επιφανειακό και ούτε το βιβλίο αποδείχθηκε το φεμινιστικό βιβλίο που περίμενα.
Ωστόσο και παρά το γεγονός ότι αυστηρά λογοτεχνικά το βιβλίο δεν έχει κάποια φοβερά σπουδαία αξία, μπορώ να πω ότι μου άρεσε και εξηγούμαι. Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο έχοντας μόλις φτάσει στον προορισμό μου. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είχα αποφασίσει να κάνω μόνη μου διακοπές και να δώσω στον εαυτό μου μερικές απαιτούμενες ανάσες. Παρέα με έναν ζεστό καπουτσίνο και ατενίζοντας την πιο όμορφη θέα στον κόλπο του Μιραμπέλου και έχοντας την πραγματική ανάγκη να βρω και ν ανακαλύψω την δική μου εσωτερική δύναμη και να σεβαστώ τις προσωπικές μου ελευθερίες, ξεκίνησα να διαβάζω τούτο δω το βιβλιαράκι μιας γυναίκας που ουσιαστικά μέσα από το βιβλίο της θέλει απλά να περάσει ένα και μοναδικό μήνυμα την αναγκαιότητα να ζούμε με ελευθερία τη ζωή μας. Η συγγραφέας εξιστορεί την προσπάθεια της να βρει τη θέση που της ανήκει στον κόσμο.
«Με έμαθαν να συμμορφώνομαι. Να σιωπώ, να μην διαμαρτύρομαι. Να μη δημιουργώ προβλήματα. Να μην τραβάω την προσοχή των γύρω με τις ευαισθησίες μου, αλλά με τις επιδόσεις μου.Στον κόσμο απ’ όπου προερχόμουν θεωρούσαμε αυτομάτως ότι οι υποσχέσεις της ζωής προορίζονται για τους άλλους. Η ματαίωση ήταν ο κανόνας».
Οι γονείς της θέλουν να ξεφύγει από τη μοίρα τους και να προοδεύσει. Εκείνη θέλει αντίστοιχα να ξεφύγει από τις προσδοκίες των άλλων και να χαράξει τη δική της πορεία, να ορίσει εκείνη τα θέλω της και τον τρόπο που θα τα επιτύχει. Για να πετύχει όμως να ξεφύγει από τη μοίρα που όρισαν άλλοι για εκείνη θα πρέπει ν’ ανακαλύψει τον εαυτό της. Ίσως είναι και αυτός ο λόγος που ταυτίστηκα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή με το βιβλίο ενώ μπορεί σε άλλη στιγμή να μου είχε περάσει αδιάφορο. Πόσο δύσκολος αγώνας να προσπαθείς να ξεφύγεις από τις προσδοκίες των άλλων και να βρεις τον εαυτό σου. Και τελικά νομίζω ότι δεν είναι το φύλο, η καταγωγή αλλά κυρίως η αυτοδιάθεση που έχει ο καθένας να τολμήσει να πετάξει από πάνω του τις ταμπέλες και να υποστηρίξει τα θέλω και τις ανάγκες του. Και αυτός ο δρόμος κρύβει τόση μοναξιά μέσα του όπως και ο δρόμος της συγγραφής που ακολούθησε η ηρωίδα και συγγραφέας του βιβλίου.
Ένα βιβλίο για την σπουδαιότητα του ν ανακαλύπτεις τι μένει πίσω από τον δικό σου εαυτό όταν αποτινάσσεις από πάνω σου τις προσδοκίες των άλλων. 4*
«Ήταν η τρίτη φορά στη ζωή μου που ένας άντρας μου έκανε ένα δώρο. Το πρώτο δώρο το έλαβα από τον πατέρα μου, τη διαπαιδαγώγηση του. Το δεύτερο δώρο μου το έκανε ο εραστής με την πρώτη νύχτα. Το τρίτο δώρο μου το έκανε ο έρωτας της ζωής μου. Με άφησε να φύγω. Τη μοναχικότητα τη συνήθισα αμέσως. Δεν είχα υπολογίσει τη μοναξιά. Χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρι να την αντέξω. Μέχρι να ενσωματωθεί η μοναξιά στη ζωή μου σαν φυσικό και υγιές συναίσθημα».
Θλιμμένες γυναίκες παντού. Γυναίκες καλυμμένες από θλίψη, γυναίκες που ταξιδεύουν με τους άντρες τους εδώ κι εκεί, φορτωμένες με έγνοιες, γυναίκες που το μόνο χαρακτηριστικό της συντροφικότητάς τους με τους άντρες τους είναι ότι μοιράζονται μαζί τους μια κατοικία, ένα αυτοκίνητο, έναν τραπεζικό λογαριασμό, την ανατροφή των παιδιών τους και το κύπελλο με τις οδοντόβουρτσες. Γυναίκες με τη θλίψη χαραγμένη στην ψυχή και στο πρόσωπο. Αυτές οι γυναίκες ξέρουν ότι αυτό δεν θα διορθωθεί ποτέ πια, ούτε με διακοπές ούτε με αγορές. Γυναίκες που υπομένουν τη θλίψη τους, επειδή τους είναι οικεία από τις μητέρες τους. Επειδή τα ανεκπλήρωτα όνειρα μεταφέρονται στην επόμενη γενιά».
Για να είμαι ειλικρινής ξεκινώντας να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο το είχα λίγο διαφορετικά στο μυαλό μου. Περίμενα αν θέλετε περισσότερο ένα φεμινιστικό βιβλίο βασισμένο στη μαρτυρία μιας μετανάστριας, που θα εξηγούσε αν θέλετε περισσότερο τη δυσκολία προσαρμογής αυτών των ανθρώπων πόσο μάλλον γυναικών να ενταχθούν σε μια κοινωνία και να γίνουν αποδεκτοί από το σύνολο της. Τελικά το θέμα του μεταναστευτικού αναφέρθηκε με έναν τρόπο περισσότερο επιφανειακό και ούτε το βιβλίο αποδείχθηκε το φεμινιστικό βιβλίο που περίμενα.
Ωστόσο και παρά το γεγονός ότι αυστηρά λογοτεχνικά το βιβλίο δεν έχει κάποια φοβερά σπουδαία αξία, μπορώ να πω ότι μου άρεσε και εξηγούμαι. Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο έχοντας μόλις φτάσει στον προορισμό μου. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είχα αποφασίσει να κάνω μόνη μου διακοπές και να δώσω στον εαυτό μου μερικές απαιτούμενες ανάσες. Παρέα με έναν ζεστό καπουτσίνο και ατενίζοντας την πιο όμορφη θέα στον κόλπο του Μιραμπέλου και έχοντας την πραγματική ανάγκη να βρω και ν ανακαλύψω την δική μου εσωτερική δύναμη και να σεβαστώ τις προσωπικές μου ελευθερίες, ξεκίνησα να διαβάζω τούτο δω το βιβλιαράκι μιας γυναίκας που ουσιαστικά μέσα από το βιβλίο της θέλει απλά να περάσει ένα και μοναδικό μήνυμα την αναγκαιότητα να ζούμε με ελευθερία τη ζωή μας. Η συγγραφέας εξιστορεί την προσπάθεια της να βρει τη θέση που της ανήκει στον κόσμο.
«Με έμαθαν να συμμορφώνομαι. Να σιωπώ, να μην διαμαρτύρομαι. Να μη δημιουργώ προβλήματα. Να μην τραβάω την προσοχή των γύρω με τις ευαισθησίες μου, αλλά με τις επιδόσεις μου.Στον κόσμο απ’ όπου προερχόμουν θεωρούσαμε αυτομάτως ότι οι υποσχέσεις της ζωής προορίζονται για τους άλλους. Η ματαίωση ήταν ο κανόνας».
Οι γονείς της θέλουν να ξεφύγει από τη μοίρα τους και να προοδεύσει. Εκείνη θέλει αντίστοιχα να ξεφύγει από τις προσδοκίες των άλλων και να χαράξει τη δική της πορεία, να ορίσει εκείνη τα θέλω της και τον τρόπο που θα τα επιτύχει. Για να πετύχει όμως να ξεφύγει από τη μοίρα που όρισαν άλλοι για εκείνη θα πρέπει ν’ ανακαλύψει τον εαυτό της. Ίσως είναι και αυτός ο λόγος που ταυτίστηκα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή με το βιβλίο ενώ μπορεί σε άλλη στιγμή να μου είχε περάσει αδιάφορο. Πόσο δύσκολος αγώνας να προσπαθείς να ξεφύγεις από τις προσδοκίες των άλλων και να βρεις τον εαυτό σου. Και τελικά νομίζω ότι δεν είναι το φύλο, η καταγωγή αλλά κυρίως η αυτοδιάθεση που έχει ο καθένας να τολμήσει να πετάξει από πάνω του τις ταμπέλες και να υποστηρίξει τα θέλω και τις ανάγκες του. Και αυτός ο δρόμος κρύβει τόση μοναξιά μέσα του όπως και ο δρόμος της συγγραφής που ακολούθησε η ηρωίδα και συγγραφέας του βιβλίου.
Ένα βιβλίο για την σπουδαιότητα του ν ανακαλύπτεις τι μένει πίσω από τον δικό σου εαυτό όταν αποτινάσσεις από πάνω σου τις προσδοκίες των άλλων. 4*
«Ήταν η τρίτη φορά στη ζωή μου που ένας άντρας μου έκανε ένα δώρο. Το πρώτο δώρο το έλαβα από τον πατέρα μου, τη διαπαιδαγώγηση του. Το δεύτερο δώρο μου το έκανε ο εραστής με την πρώτη νύχτα. Το τρίτο δώρο μου το έκανε ο έρωτας της ζωής μου. Με άφησε να φύγω. Τη μοναχικότητα τη συνήθισα αμέσως. Δεν είχα υπολογίσει τη μοναξιά. Χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρι να την αντέξω. Μέχρι να ενσωματωθεί η μοναξιά στη ζωή μου σαν φυσικό και υγιές συναίσθημα».
January 24, 2024
4,5/5
"Το πρώτο δώρο μου το έκανε ο πατέρας μου με την διαπαιδαγώγηση μου. Το δεύτερο ο εραστής μου με την πρώτη νύχτα και το τρίτο ο έρωτας της ζωής μου, που με άφησε να φύγω...Τη μοναχικότητα τη συνήθισα,δεν είχα υπολογίσει την μοναξιά..."
Τελικά τι σημαίνει να είσαι γυναίκα...
Γιατί τα κορίτσια επωμίζονται ένα φορτίο από την στιγμή της γέννησης τους...
Μία ιστορική και λογοτεχνική κουλτούρα που ορίζει την παθητικότητα της γυναίκας και την δευτερεύουσα θέση της στον κόσμο λες κ αποτελεί μειονότητα της κοινωνίας, θριαμβεύοντας η πατριαρχία...
Πόσους ρόλους αντέχει στην πλάτη της μία γυναίκα?
Να σπουδάσεις...
Να μην τραβάς την προσοχή των άλλων...
Ν'αρπάζεις τις ευκαιρίες...
Να είσαι πετυχημένη...
Να μην διαμαρτύρεσαι ...
Να είσαι επιμελής, όμορφη , φρόνιμη...
Πόσα "να"μπορούμε να αντέξουμε μέχρι να καταρρεύσουμε?
Πόσος καιρός θα περάσει μέχρι να μάθουμε να εξεγειρόμαστε ?
Η συγγραφέας, κόρη κούρδων μεταναστών εργατών που μεγάλωσε στη γερμανία κάθε μέρα που ξυπνά περιορίζεται η όραση της κ οδηγείται στο να κάνει μία αναδρομή σ'όλα αυτά που στοιχειώνουν το ρολο των γυναικών .Αναβιώνοντας τα δύσκολα παιδικά της χρονια μέσα στη φτώχεια,με μοναδική διέξοδο την μόρφωση θέτει ερωτήματα και μας θυμίζει τον αγκαθοστρωμένο δρόμο της επιβίωσης των γυναικών...
Ένα μικρό διαμάντι 160 σελίδων που θα σκάσει σαν ένα δυνατό χαστούκι...
"Το πρώτο δώρο μου το έκανε ο πατέρας μου με την διαπαιδαγώγηση μου. Το δεύτερο ο εραστής μου με την πρώτη νύχτα και το τρίτο ο έρωτας της ζωής μου, που με άφησε να φύγω...Τη μοναχικότητα τη συνήθισα,δεν είχα υπολογίσει την μοναξιά..."
Τελικά τι σημαίνει να είσαι γυναίκα...
Γιατί τα κορίτσια επωμίζονται ένα φορτίο από την στιγμή της γέννησης τους...
Μία ιστορική και λογοτεχνική κουλτούρα που ορίζει την παθητικότητα της γυναίκας και την δευτερεύουσα θέση της στον κόσμο λες κ αποτελεί μειονότητα της κοινωνίας, θριαμβεύοντας η πατριαρχία...
Πόσους ρόλους αντέχει στην πλάτη της μία γυναίκα?
Να σπουδάσεις...
Να μην τραβάς την προσοχή των άλλων...
Ν'αρπάζεις τις ευκαιρίες...
Να είσαι πετυχημένη...
Να μην διαμαρτύρεσαι ...
Να είσαι επιμελής, όμορφη , φρόνιμη...
Πόσα "να"μπορούμε να αντέξουμε μέχρι να καταρρεύσουμε?
Πόσος καιρός θα περάσει μέχρι να μάθουμε να εξεγειρόμαστε ?
Η συγγραφέας, κόρη κούρδων μεταναστών εργατών που μεγάλωσε στη γερμανία κάθε μέρα που ξυπνά περιορίζεται η όραση της κ οδηγείται στο να κάνει μία αναδρομή σ'όλα αυτά που στοιχειώνουν το ρολο των γυναικών .Αναβιώνοντας τα δύσκολα παιδικά της χρονια μέσα στη φτώχεια,με μοναδική διέξοδο την μόρφωση θέτει ερωτήματα και μας θυμίζει τον αγκαθοστρωμένο δρόμο της επιβίωσης των γυναικών...
Ένα μικρό διαμάντι 160 σελίδων που θα σκάσει σαν ένα δυνατό χαστούκι...
December 29, 2023
so toll geschrieben! sanftmütig und melancholisch, dabei doch humorvoll und schlagfertig und einfach unglaublich ehrlich. eine frage hallt in mir nach: „welches leben würde ich führen, wenn ich auf niemanden rücksicht nähme?“
November 24, 2024
Ich liebe alles an diesem Buch!
April 4, 2021
Wenn ich das Buch mit einem Wort beschreiben müsste, dann wäre es: anders.
Die Wortwahl ist wahnsinnig kreativ, die Schreibweise sehr atmosphärisch. Ich kann das Buch, auch wenn mir am Ende das gewisse etwas für 5 Sterne gefehlt hat, sehr empfehlen! :-)
Die Wortwahl ist wahnsinnig kreativ, die Schreibweise sehr atmosphärisch. Ich kann das Buch, auch wenn mir am Ende das gewisse etwas für 5 Sterne gefehlt hat, sehr empfehlen! :-)
January 24, 2021
Sehr poetisch, ihre Geschichte hat mich sehr berührt.
August 29, 2022
Η Mely Kiyak, μια Κούρδισσα μετανάστρια δεύτερης γενιάς, γράφει το παρόν αυτοβιογραφικό κείμενο για να μιλήσει για το πως βιώνει τη γυναικότητά της, στη Γερμανία, ως μετανάστρια δεύτερης γενιάς, ως κόρη, ως αδερφή, ως μέλος μιας ευρύτερης οικογένειας που εκτείνεται σε 2 ηπείρους, ως μαθήτρια/φοιτήτρια, ως σεξουαλικά ενεργή, ως νέα που χάνει σταδιακά την όρασή της.
Το βιβλίο είναι σύντομο και ανθρωπολογικά έχει μεγάλη αξία, καθώς μπορεί να εκληφθεί ως μια σημαντική μαρτυρία γυναίκας μετανάστριας κουρδικης καταγωγής σε μια χώρα της επονομαζομενης Δύσης, η οποία δεν έχει επιδείξει το καλύτερό της πρόσωπο στα κατώτερα στρώματα της εργατικής τάξης καθώς και στους μετανάστες που εισάγει εδώ και 70 χρόνια, για να κάνουν τις πιο χαμηλά αμοιβόμενες, βαριές και πολλές φορές επικίνδυνες εργασίες.
Λογοτεχνικά, δεν εντοπίζεται κάτι που να καθιστά το βιβλίο άξιο λόγου. Ήταν μια σύντομη αυτοβιογραφία που έθιγε ισχνά τα μείζονα ζητήματα που προκύπτουν στη ζωή της συγγραφέως. Η επιφανειακή κάλυψη του μεταναστευτικού, της έμφυλης βίας, των διακρίσεων και της ανισότητας έκανε το βιβλίο να μοιάζει αδιάφορο. Δεν βρήκα το λόγο που παρακίνησε τη συγγραφέα να μιλήσει για τα θέματα αυτά, δεν εμβαθύνει πουθενά, δεν εντόπισα λογοτεχνικότητα, κάποιον καταγγελτικό τόνο στη γραφή, χαρακτήρα.
Αν και γυναίκα, δεν ταυτίστηκα. Ένιωσα πως διαβάζω σελίδες από το προσωπικό της ημερολόγιο, το οποίο έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Δεν βρήκα το νόημα, τη συνοχή και το λόγο να θεωρηθεί ένα τέτοιο βιβλίο λογοτεχνικό. Η γραφή ηταν απλοϊκή και χωρίς προσωπικότητα. Το βιβλίο δεν κατάλαβα τί ηθελε να περάσει. Δεν θα μπορούσα καν να το χαρακτηρίσω φεμινιστικό, εξαιτίας του σεξιστικού τρόπου που αντιμετωπίζει ορισμένες γυναίκες του οικογενειακού της κύκλου καθώς και της ατυχέστατης (αν όχι χονδροειδούς και μισαναπηρικής) προσπάθειας συμβολικής απόδοσης των ανθρώπων με περιορισμένη όραση ως ατόμων που βλέπουν τη ζωή μονοδιάστατα.
Ίσως θα είχε περισσότερο νόημα η ύπαρξη του κειμένου σε κάποιο συλλογικό τόμο με μαρτυρίες μεταναστριών στη Γερμανία, με έναν χαρακτήρα περισσότερο ιστοριογραφικό. Με τον τρόπο αυτό, θα μπορούσε να ιδωθεί υπό θετικό πρίσμα.
Το βιβλίο είναι σύντομο και ανθρωπολογικά έχει μεγάλη αξία, καθώς μπορεί να εκληφθεί ως μια σημαντική μαρτυρία γυναίκας μετανάστριας κουρδικης καταγωγής σε μια χώρα της επονομαζομενης Δύσης, η οποία δεν έχει επιδείξει το καλύτερό της πρόσωπο στα κατώτερα στρώματα της εργατικής τάξης καθώς και στους μετανάστες που εισάγει εδώ και 70 χρόνια, για να κάνουν τις πιο χαμηλά αμοιβόμενες, βαριές και πολλές φορές επικίνδυνες εργασίες.
Λογοτεχνικά, δεν εντοπίζεται κάτι που να καθιστά το βιβλίο άξιο λόγου. Ήταν μια σύντομη αυτοβιογραφία που έθιγε ισχνά τα μείζονα ζητήματα που προκύπτουν στη ζωή της συγγραφέως. Η επιφανειακή κάλυψη του μεταναστευτικού, της έμφυλης βίας, των διακρίσεων και της ανισότητας έκανε το βιβλίο να μοιάζει αδιάφορο. Δεν βρήκα το λόγο που παρακίνησε τη συγγραφέα να μιλήσει για τα θέματα αυτά, δεν εμβαθύνει πουθενά, δεν εντόπισα λογοτεχνικότητα, κάποιον καταγγελτικό τόνο στη γραφή, χαρακτήρα.
Αν και γυναίκα, δεν ταυτίστηκα. Ένιωσα πως διαβάζω σελίδες από το προσωπικό της ημερολόγιο, το οποίο έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Δεν βρήκα το νόημα, τη συνοχή και το λόγο να θεωρηθεί ένα τέτοιο βιβλίο λογοτεχνικό. Η γραφή ηταν απλοϊκή και χωρίς προσωπικότητα. Το βιβλίο δεν κατάλαβα τί ηθελε να περάσει. Δεν θα μπορούσα καν να το χαρακτηρίσω φεμινιστικό, εξαιτίας του σεξιστικού τρόπου που αντιμετωπίζει ορισμένες γυναίκες του οικογενειακού της κύκλου καθώς και της ατυχέστατης (αν όχι χονδροειδούς και μισαναπηρικής) προσπάθειας συμβολικής απόδοσης των ανθρώπων με περιορισμένη όραση ως ατόμων που βλέπουν τη ζωή μονοδιάστατα.
Ίσως θα είχε περισσότερο νόημα η ύπαρξη του κειμένου σε κάποιο συλλογικό τόμο με μαρτυρίες μεταναστριών στη Γερμανία, με έναν χαρακτήρα περισσότερο ιστοριογραφικό. Με τον τρόπο αυτό, θα μπορούσε να ιδωθεί υπό θετικό πρίσμα.
August 20, 2020
Am Anfang war es mir zu poetisch, aber daran habe ich mich schnell gewöhnt. Oder eher: es lieben gelernt. Ehrlich und tiefgehend. Ich bin einfach nur dankbar für dieses mal so ganz andere Buch.
January 3, 2021
So schön geschrieben, habe es eingeatmet.
September 15, 2021
Interessanter Stil, aber halt überhaupt nicht meins. Bin wohl nicht so Typ "poetische Texte". Auch inhaltlich keine wertvollen Gedanken oder Ideen...
January 27, 2022
hmm 3,5 sterne denke ich.. Manche Passagen waren so schön und emotional und bedeutsam und andere haben mich irgendwie total "kalt" (?) gelassen
November 24, 2025
Hat mich wirklich berührt, zum Schmunzeln gebracht und konnte mich selbst in einigen Aspekten wiedererkennen. Hätte mich gefreut, wenn die Ausführungen noch etwas länger gewesen wären.
August 15, 2022
wirklich beeindruckend. nur würde ich nicht sagen, dass das Frausein die thematik des romans ist, sonder das Menschsein.
July 21, 2025
Mein diesjähriger, bisheriger top-read. habe gelacht (laut), habe geweint (mit tränen) und werde wohl noch länger daran weiterdenken.
January 29, 2024
Ein außergewöhnliches Buch und nicht unbedingt das, was ich erwartet hatte. Der Titel spielt mit den jeweiligen Assoziationen zum "Frausein", die jede*r vermutlich im Sinn hat und dann kommt Mely und haut auf sehr besondere Weise einen raus und ich persönlich dachte: Okay. Mely Kiyaks Perspektive und Stil überraschen, es ist anders als alles, was ich bisher zu diesem Thema gelesen habe. In Rückbetrachtung erscheint mir dieses Buch als eine Einladung, die ich sehr gerne angenommen habe.
November 8, 2022
Die Autorin schreibt mir zu binär und klassifiziert stark. Dennoch finde ich es gut geschrieben. Das Buch hat einen angenehmen Lesefluss. Ich konnte mich dennoch mit gewissen Sachen in Bezug auf die Erziehung und die Bedeutung der kulturellen Aspekte identifizieren.
May 8, 2021
Absolutes Liebslingsbuch!
Displaying 1 - 30 of 109 reviews