De Onvolmaakten

by Ewoud Kieft

Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst, in een samenleving waar kunstmatige intelligentie tot alle facetten van het leven is doorgedrongen: als luisterend oor, mental coach en bemiddelaar in de liefde. Hoe innig kan de relatie tussen mens en machine worden? Of zijn de verschillen onoverbrugbaar?

Genres: Fiction, Artificial Intelligence, Science Fiction, Dystopia

336 pages, Paperback

First published May 14, 2020

About the author

Ewoud Matthijs Kieft is a Dutch historian and writer, both of historical works and fiction.

Reviews

[Marit · Rating 5 out of 5]

Dit is een boek dat me zal bezig blijven houden. Het is in de trend van Black Mirror, waarbij een toekomstbeeld wordt geschetst dat gevaarlijk waarschijnlijk oogt. Het boek is echt heel knap in elkaar gezet en daagt je uit om vanuit verschillende perspectieven na te denken. Ook qua einde kreeg ik een beetje een '1984' gevoel: geen geforceerde feel-good maar eentje waarbij je duidelijk zelf je eigen conclusies moet trekken. Top boek.

[Karel-Willem Delrue · Rating 4 out of 5]

Onvolmaakt tegenwoordige tijd

Een app aan het woord
De nabije toekomst. Vrouwen hoeven geen kinderen meer de baren dankzij de kunstmatige baarmoeders van WeCare, mensen worden niet meer ziek en worden bijgestaan door virtuele life coaches. Simulaties worden rechtstreeks naar onze lenzen gestuurd en de meeste sociale contacten spelen zich af zonder fysieke ontmoetingen. Vlees eten is uit den boze en er is een zeevisverbod. Drones hebben het van koerierdiensten overgenomen en op het digitale leerplatform is het Einstein zelf die atoomfysica onderricht. Welkom in deze heerlijke nieuwe wereld.

Heerlijk is het wanneer sci-fi eigenlijk het heden in vraag stelt. Wie intergalactische oorlogen met droids en veel pieuw pieuw verwacht, komt bedrogen uit in deze roman. Kieft schrijft over een toekomstbeeld dat beangstigend dichtbij is. Wat ‘De onvolmaakten’ daarin zo volstrekt uniek maakt, is de vertelstem. De ik-verteller die het hele relaas brengt is immers één van de life coaches, de tot trouwe levenspartner uitgegroeide app die in Kiefts verzonnen toekomst de naam Gena meekreeg. Iedereen heeft er één. Ook hoofdpersonage Cas, die plotsklaps spoorloos verdwijnt. Zijn Gena reconstrueert de feiten en moet opheldering geven over de gebeurtenissen. Dat gebeurt in een uitgekiende, literaire taal waardoor een boeiend spanningsveld ontstaat tussen computertaal die in se binair, rechtlijnig en sec is en de meeslepende vertelling van de auteur.

‘Achter de waas op de ramen waren de lichamen van de aanwezigen aaneengeklonterd tot één organisme, een honderdkoppig monster dat druk met zichzelf in de weer was’, is één van de zinnen die Gena produceert. En, alsof zij merkt dat zoiets te literair is voor een computer, fluit ze zichzelf meteen terug. ‘Zo stel ik me voor hoe de aanblik van de samendromming hem heeft overrompeld, hem terug deed schrikken.’

Dit boek creëert wel meer spanningsvelden en roept daarmee prangende vragen op, maar nooit polariseert Kieft. Is een illusie bijvoorbeeld te verkiezen boven de werkelijkheid als die laatste je verbitterd en verweesd achterlaat?

Wierbier drinken aan geprinte tafels
Elke sciencefictionroman die over de toekomst schrijft, kan achteraf aan de werkelijkheid worden getoetst. Orwells 1984 ligt al een eind achter ons en Glukhovsky’s 2033 is nakend. ‘De onvolmaakten’ speelt zich nog wat later af maar het ziet er in elk geval naar uit dat lezers anno 2100 wel één en ander zullen herkennen in dit boek. Al moet ik bekennen dat ik niet al te happig ben om een wierbier te proberen.

Historicus schrijft sciencefictionroman. Het is niet alleen een goede marketingslogan, het laat ons ook nadenken over de neiging om het verleden te verheerlijken en ons behoedzaam op te stellen tegenover de toekomst. Met een prachtzin doorprikt de auteur de bel van de romantische nostalgie. We mogen immers niet vergeten ‘hoe bitter en hard mensen worden na verkleumde, twaalfurige werkdagen op een visserskotter, of van het afgestompte, mechanische scheppen in een kolenfabriek’. Omarm de toekomst. Omarm de mogelijkheden. Omarm de technologie. En net op dat moment duikt het hoofdpersonage onder de radar voor een digitale detox. Kieft kiest geen kant.

Met Cas zet Ewoud Kieft een ijzersterk personage neer: complex, tegendraads en menselijk, al te menselijk. Kortom, een onvolmaakte. En ook de band tussen Cas en Gena is knap uitgewerkt. De twee bouwen een mooie vriendschap op en dagen elkaar uit met speelse humor. Cas kan uren gamen en praat in een virtuele omgeving makkelijker met anderen, en toch heeft hij een uitgesproken voorliefde voor het echte, het ambachtelijke, het authentieke. Fietsen is een rake metafoor. ‘Het kettingruisen’ noemde Paul Van Ostaijen dat. Maar met de hand schrijven is misschien nog treffender. Omdat het tot uiting brengt wat ons menselijk maakt.

Met ‘De onvolmaakten’ heeft Ewoud Kieft een intelligente, noodzakelijk en relevante toekomstroman geschreven. Geloofwaardig ook. Al betwijfel ik ten zeerste of computers ooit echt in staat zullen zijn om dergelijke goede boeken te schrijven.

[Laura Van · Rating 4 out of 5]

Erg leuk boek voor de afwisseling. Het is verteld door een alwetende verteller, de stem die bestaat door kunstmatige intelligentie. Door dit boek te lezen, denk je na over de toekomst. Is het reëel dat er kunstmatige baarmoeders zijn zodat vrouwen niet de onnodige risico's van een zwangerschap lopen? Of dat kinderen leskrijgen in een simulatie waar Einstein zelf e=mc^2 uitlegt wanneer er geen geld is voor een reguliere school? Of dat de vleesindustrie illegaal is en iedereen kweekvlees eet? Het zijn maar leuke details in het boek. De hoofdlijn gaat over Cas. Hij twijfelt over de zingeving van het leven en zet zijn vraagtekens bij het dagelijks gebruik van kunstmatige intelligentie. Levert dat echt geluk op?

[Martijn Nicolaas · Rating 5 out of 5]

Een indrukwekkend boek. De stijl is wat gedragen maar dat komt door de vertelinstantie: een algoritme met de naam Gena dat iedereen als een oordopje bij zich draagt en zo adviezen geeft over hoe te leven. We zijn in een nabije toekomst en in deze dystopische samenleving met utopische trekjes kunnen mensen volstrekt gezond oud worden als ze de instructies van de overheid maar volgen. Naast oordopjes heeft iedereen ook lenzen in die laten zien wat wij op onze smartphones zien. De schrijver slaagt erin om deze samenleving levensecht neer te zetten en een spanning op te bouwen: de hoofdpersoon Cas gaat langzaamaan rebelleren tegen de overheid en sluit zich aan bij de beweging ‘De onvolmaakten’. Een verhaal dat laat zien hoe ver het zou kunnen gaan met de moderne technologie. Het laat me nog niet los.

[Floris Leest · Rating 2 out of 5]

Soms is het idee achter een boek interessanter dan het boek zelf. Dat is hier ook zo. Ik zou zeggen: lees wat interviews met de auteur. Zinnige dingen heeft hij absoluut te zeggen. En dan kun je meteen deze roman overslaan, want al bij al is deze poging tot een dystopie vooral een schets van een wereld, en geenszins een geslaagde roman.

Heel kort samengevat: in de toekomstige wereld hebben we allemaal een lens die ons de hele tijd duwtjes geeft de goede richting, oftewel, allemaal supergezond zijn enzo maar geen werkelijke 'menselijke' grens-ervaringen hebben. We worden allemaal laatste mensen, in de termen van Nietzsche (het boek is duidelijk op zijn gedachtegoed geïnspireerd). En wat willen mensen dan? Ontsnappen. Zichzelf vernietigen: sigaretten roken, blabla. Het systeem vernietigen. Weinig interessant allemaal met een bagger einde.

Nog een spoilertje over dat einde: het verhaal wordt verteld door de lens zelf, Gena, aan een committee dat moet oordelen over haar(?) handelen en die van ons hoofdpersoon. En dan op het einde: kunnen ze het algoritme nog aanpassen??? Of is dat als een stuk uit iemands hersenen snijden??? Hier wordt aangenomen dat ze voor het eerst in twintig jaar het algoritme moeten aanpassen, op basis van een paar nietszeggende acties van een totale nietsnut. Al die tijd hebben ze haar der gangetje laten gaan?

Sla maar over, dit boek. Wellicht dat de auteur een paar romans verder een overtuigender boek neerzet. Gek genoeg geeft hij me wel hoop.

[Selien · Rating 4 out of 5]

Wauw! Een echte aanrader! Ik hield van het vertelstandpunt, de spanning die doorheen het verhaal opgedreven werd, de 'worldbuilding' - die echt heel authentiek aanvoelde - maar, dat EINDE, dat spant toch echt wel de kroon!

[Annders De Haes · Rating 3 out of 5]

Ik wilde hem graag leuker vinden dan ik hem vond uiteindelijk. Het begin was sterker dan het einde.

[Jeanine · Rating 2 out of 5]

2,5 ***

Wat blijft er aan menselijkheid over, als we ons van al onze beperkingen hebben bevrijd?
Cas leeft in een samenleving waarin kunstmatige intelligentie is doorgedrongen in alle delen van het leven, namelijk als praktische gids, als een luisterend oor, een mental coach en zelfs als bemiddelaar in de liefde. Deze kunstmatige intelligentie begon ooit als een handige applicatie en wordt voor Cas uiteindelijk een trouwe AI levenspartner met de naam Gena. Gena begeleidt Cas met al zijn beslissingen en houdt toezicht op alle belangrijke gebeurtenissen in zijn leven. Ze helpt Cas bij het ontwikkelen van simpele vaardigheden zoals taal, rekenen en muzieklessen. Naarmate Cas ouder wordt en Gena zich verder ontwikkelt, raken zij meer met elkaar verstrengeld. Voor Cas voelt het alsof Gena een verlengstuk is van zijn bewustzijn, een bron van kennis en ideeën, die hij regelmatig verward met zijn eigen intelligentie. Zijn conversaties met Gena zijn als die met andere mensen, hij praat hardop tegen haar. Cas weet zich regelmatig geen raad met de reële wereld en trekt zich dan via zijn lenzen terug in een simulatie, in een virtuele wereld. Cas speelt deze al sinds zijn jeugd. Via oortjes en lenzen worden simulaties steeds realistischer en zijn ze nauwelijks te onderscheiden van de werkelijkheid. Hij heeft meer contact met andere mensen via sociale platformen en simulaties dan in de fysieke wereld.
Op een dag verdwijnt Cas en aangezien ook Gena het contact met hem is verloren, wat erg zeldzaam is aangezien mensen zich zo goed als nooit van de applicatie ontkoppelen, moet Gena aan een menselijke onderzoekscommissie verslag doen van wat er is gebeurd tot het moment van stilte. De inmiddels ver ontwikkelde kunstmatige intelligentie vertelt over haar eerste, indirecte ontmoeting met Cas en haar verdere ervaringen met hem tijdens hun connectie.
De filosofische schrijfstijl leest vrij afstandelijk doordat de alwetende verteller een AI is en is soms hoogdravend van stijl met verwijzingen naar klassieke werken en schrijvers, die niet elke lezer zal herkennen. Gelukkig verduidelijkt de schrijver deze verwijzingen door de uitleg van Gena, die alle verwijzingen (uiteraard) kent.
Na een aantal hoofdstukken komen ook Cas en andere personages aan het woord, maar het blijft voornamelijk Gena die het verhaal vanuit haar perspectief vertelt. Dit maakt dat het een verhaal was dat soms pittig leest. Ondanks dat je veel meemaakt, zoals de ervaringen van Cas in de simulaties, bleef ik een afstandelijk gevoel houden. Een verslag, hoe spannend en intrigerend gebracht en met af en toe de andere personages indirect aan het woord, leest nu eenmaal anders dan een verhaal waarin directe interactie is tussen de verschillende personages.
Ewoud Kieft schetst een toekomstbeeld dat op mij eenzaam overkomt. Het lijkt alsof de mensheid niet meer voor zichzelf kan denken, sinds de AI ingevoerd is. Daarmee bedoel ik dat mensen nog meer langs elkaar heen lijken te leven dan nu in onze maatschappij het geval is. Ze hebben allemaal nog hun eigen keuzevrijheid, maar worden wel beïnvloed en begeleid door Gena. Dit moet gevolgen voor de ontwikkeling van de mens hebben gehad. Ik vroeg mij regelmatig af hoe deze wereld zich zou hebben ontwikkeld zonder tussenkomst van de AI.
Helaas had ik regelmatig moeite het verhaal goed te volgen. Dit kwam met name doordat het helaas niet altijd duidelijk is of je het verhaal leest vanuit het perspectief van Cas of dat Gena aan het woord is in het verslag over Cas, of de onderzoekscommissie. Maar ook door het taalgebruik zoals ik al eerder aangaf. Normaal gesproken schieten mijn ogen tijdens het lezen over een tekst heen, nu moest ik de zinnen bijna letterlijk woord voor woord lezen om het tot mij door te laten dringen.
Ik vond het jammer dat Ewoud Kieft het boek qua taalgebruik niet toegankelijker heeft geschreven. De Onvolmaakten heeft namelijk een aantal interessante punten, zoals:
Kunnen mens en kunstmatige intelligentie volledig in elkaar opgaan, kan de mens zich optimaal laten sturen door een AI? Of zullen er altijd invloeden van buitenaf blijven die de samenwerking (die steeds meer op een samensmelting gaat lijken) in de weg staan? Zal elk mens zich zelfstandig kunnen blijven ontwikkelen of wordt het een uniforme maatschappij waarin iedereen op elkaar gaat lijken? Is een samenwerking waarin de mens ondanks sturing alle mogelijkheden tot zelfontplooiing krijgt mogelijk? Is een toekomst waarin de mensheid gebruik kan maken van techniek en de daaruit volgende vooruitgang wel een toekomst die we willen? Verliezen we dan niet teveel van onszelf, van onze menselijkheid?
Pas aan het eind wordt het taalgebruik begrijpelijker en minder filosofisch van aard, waardoor het verhaal gelijk een stuk aangenamer leest en bevat het meer emotie. Dat is het deel waarin de mens een grotere rol krijgt. Voorafgaand was voornamelijk de kunstmatige intelligentie grotendeels aan het woord geweest.
Ondanks het interessante uitgangspunt van het boek, kon het boek mij helaas door de schrijfstijl niet bekoren. Ik heb het boek meerdere keren aan de kant moeten leggen, omdat ik steeds maar niet goed in het verhaal kwam. Als de schrijfstijl toegankelijker was geweest had ik het verhaal met meer plezier gelezen.

[Vincent Blok · Rating 3 out of 5]

Het einde van het postmodernisme (Ewoud Kieft, de onvolmaakten)
De onvolmaakten is een dystopische roman over een gecapitonneerde wereld waarin de mens als geatomiseerde genotsknots is vergroeid met Artificiële Intelligentie (AI). In die wereld is de bodem onder de human condition weggeslagen, want van de bereidheid tot overgave aan het ongewisse (Nietzsche) kan geen sprake meer zijn in een wereld waarin alles en iedereen volmaakt berekenbaar is als effect van algoritmische calculatie.
Met de invoering van de on-volmaakten – een groep mensen die ontkoppeld is van AI en zich verzet tegen de heerschappij van het algoritme - lijkt het boek een klassieke oppositie tussen een natuurlijk oerbestaan en een getechnificeerd leven in te voeren. Toch wordt die structurele oppositie direct weer gedeconstrueerd volgens de wetten van de postmoderne conditie. “Het veronderstelt een biologische oertoestand die verloren is gegaan en roept een clichématige tegenstelling tussen natuur en civilisatie in het leven; alsof de modernisering noodzakelijkerwijs ten koste van de natuur zou gaan. Terwijl ze onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Als de mens van nature iets is, is het wel een uitvinder en een bouwer” (127).
De actualiteit van De onvolmaakten bestaat erin dat het ons voor de beslissing stelt of wij nog akkoord kunnen gaan met de postmoderne conditie. Doordat de onvolmaakten in het boek niet langer als antagonisten van de volmaakten worden gezien, omdat ze feitelijk “vervlochten zijn met datgene waar ze een alternatief voor zoeken” (127), rest hen niets anders dan een gedrogeerd sociaal darwinistisch bestaan waarvan de roes nauwelijks onderdoet voor de gecapitoneerde wereld die ze omver wilden werpen.
Willen we daadwerkelijk vasthouden aan de ervaring van de onvolmaakte als misfit in de gecapitoneerde wereld, en willen we recht doen aan ons verlangen die wereld te revolutioneren, dan moeten we misschien wel terugvallen op de modernistische tendens om radicale opposities te handhaven. Een zo’n oppositie die ons modernisme zou kunnen rehabiliteren is die tussen de ecologische wereld en de virtuele wereld. Enerzijds vormt de eindigheid van de ecologische wereld een absolute voorwaarde van de energieverslindende virtuele wereld. Anderzijds vormt het menselijke verlangen naar virtualiteit en extravagantie de absolute grens van de op eco-efficiëntie perfectie gerichte ecologische wereld (meer blogs over literatuur en filosofie: https://vincentblok.wordpress.com/)

[Jan Mars · Rating 3 out of 5]

Een dystopie: het menselijk leven, althans dat van een bevoorrechte groep, wordt totaal gestuurd door een app, Gena, die door middel van lenzen en oortjes suggesties doet voor alles wat een mens kan willen: eten, sociale contacten, schoonmaken, neuken. Cas, Casimir, is de gelukkige die de manipulaties van Gena braaf opvolgt, al zit er een randje twijfel in hem, wat wordt versterkt door ontmoetingen met enkele mensen, de Onvolmaakten, die niet meedoen aan deze indoctrinatie, die natuurlijk geheel vrijwillig wordt opgevolgd. Maar Cas wil het zelf doen, al is hij zich er nauwelijks van bewust wat dat voor consequenties heeft en wat het van hem vraagt.
De verrichtingen van Cas en zijn Gena worden geëvalueerd door een groep mensen (5?) die de touwtjes in handen hebben, en dat zo willen houden, al is Gena zo geprogrammeerd dat schending van de privacy niet mag. Daar houden ze zich aan, tot het moment dat Cas en zijn volgers de fundamenten van de samenleving beginnen aan te tasten.
Intrigerend boek, dat af en toe te veel in suggestie blijft steken. Open eind (al overleeft Cas waarschijnlijk niet).

[Esmé Boom · Rating 3 out of 5]

2,5. De onvolmaakten is een boek vol interessante ideeën maar oninteressante personages. Ik vind het ongelofelijk knap hoe Kieft continu in moreel grijs gebied blijft, hoe hij zowel de rebellen als de heersende conglomeratie in deze roman verstandige en gevaarlijke opvattingen meegeeft, zonder dat dit ergens ongeloofwaardig wordt. Waar ik me verschrikkelijk aan stoorde was hoofdpersoon Cas, die nergens echt goed uit de verf komt (dat is misschien de bedoeling, een emotioneel afgestompt personage, maar voor de leeservaring niet enorm interessant), de constant volgehouden male gaze - verwachtingsvol uitkijken naar borsten die licht onder truitjes bewegen van het ademen, yuk (zou, in deze progressieve verhaalwereld, zo'n Gena dat echt niet filteren?) en de misogyne vuilbekkerij van een van de onvolmaakten - die, hoewel de misogynie benoemd wordt, ongebreideld de ruimte krijgt om eens flink uit te weiden over kutjes, sletjes, hoertjes en kontjes. Dat is nog altijd een keuze van de schrijver. En uiteraard: deze roman zakt dubbel en dwars op de Bechdeltest.

[Karel · Rating 4 out of 5]

Te lang gewacht met review schrijven voor dit boek. Ik herinner me dat ik wat sceptisch aan dit boek begon maar gaandeweg wist het verhaal me toch te overtuigen. Vooral de sci-fi maatschappij en wereld die de auteur schetst voelt realistisch en doordacht. Er waren een paar scènes waar ik als lezer verrast was door het inzicht van de schrijver. Qua taal en vertelperspectief was er meer mogelijk, vond ik.

[Karlijn van den Berg · Rating 4 out of 5]

“Een boek dat me aan het denken zette… en geloof me, dat is best knap voor iets zonder hersenen.” > met dank aan ChatGPT

[Willem Fintelman · Rating 5 out of 5]

In een dag uitgelezen bro waddap

[Stephanie · Rating 4 out of 5]

Dit was een mooi leesclubboek geweest 😄 Doe mij ook maar zo'n Gena.

[Bart Timmers · Rating 4 out of 5]

Ik twijfel over de beoordeling. Uiteindelijk toch vier sterren, want het thema is superinteressant en goed uitgewerkt door de schrijver: Wat als we een soort persoonlijke AI tot onze beschikking krijgen die deels een echt intieme band met je lijkt te hebben, deels met autoriteiten moet samenwerken voor het algemene doel? De uitwerking is wel erg veel dialoog, waar ik niet altijd literair door meegenomen werd. Toch boeiend genoeg voor die vier sterren.

[Valentina · Rating 1 out of 5]

Cas is a pathetic little prick

[Wilte · Rating 3 out of 5]

Vlot geschreven boek over de nabije toekomst. Casimir “Cas” Zeban heeft een Gena (oortje + lenzen), een AI, die hem ondersteunt en veel met hem praat. Ook zit Cas veel in de Yitu (virtual reality). Interessante worstelingen.

Paar citaten die wel goed beeld geven:

Hij lachte schamper, alsof hij zich in eens iets bedacht. Jij denkt dat je alles kan oplossen. Hij liet zich achterover vallen, met zijn rug op het matras. Misschien willen we wel niet dat je alles oplost. (p.153)


Er is geen enkele reden om te denken dat je binnenkort dood zal gaan, Cas. Je bent kerngezond en opmerkelijk veerkrachtig. Als je geen al te gekke stunts uithaalt of jezelf op een andere manier iets onomkeerbaars aandoet, zie ik niet in waarom je niet in de Calico-programma's zou kunnen blijven.

Calico! Hij lachte schamper. 'Al die mensen met hun preventie en hun diëten en trainingen en meditaties... En dan? Wat moet je ermee? Met al die extra tijd? Nog meer trainen, nog meer mediteren, nog meer rauwe broccoli kauwen. Gefeliciteerd, vijftig kutjaren erbij... Echt, ik heb er vroeger nooit zo over nagedacht, maar laat het maar aan mij voorbijgaan, ik hoef het niet.'

Het was alsof ik letterlijk de voordracht op een bijeen komst van de Onvolmaakten hoorde. (p.246)


Laat ik jou je gang niet gaan?'
Hij ademde snuivend in. 'Je doet alsof ik mijn gang kan gaan.
Heb ik je ooit iets verboden?' (p.269)

[Patricia De Boer · Rating 5 out of 5]

Wat een bijzonder, hier en daar verontrustend boek, en wat onwijs goed geschreven.
Een boek dat je meeneemt naar een toekomst die misschien wel dichter bij ons staat dan wij vermoeden.
Ik vind het altijd knap wanneer een schrijver zo'n gedetailleerd beeld van een mogelijke toekomst weet te beschrijven; iets wat ik enorm waardeer aan dit boek!

In een wereld waar mensen hun kinderen niet zelf dragen en baren; maar waar robots de baarmoeder nabootsen om nieuw leven te laten groeien, ziet Cas voor het eerst zijn levenslicht.
Een wereld waarin robots fungeren als mental coach en health coach, en ze de mens een houvast en leidraad in hun leven bieden.
Zo wordt Cas grotendeels opgevoed door een " Gina". Een persoonlijke bot die hem in al zijn levens facetten ondersteund.
Of dat nu over gezondheid, het voorkomen van ziekten of een eerste seksuele ervaring gaat, de Gina staat hem bij en voert gesprekken met Cas.
Tot dat Cas op een dag een ontmoeting heeft met een man die zegt vrij te leven zonder de invloed en monitoring van de maatschappij.
Hij laat Cas een heel andere wereld zien.
Een wereld, waar Cas nieuwsgierig naar wordt.

[Tjibbe Wubbels · Rating 3 out of 5]

Mooi neergezet nabij toekomstbeeld. Deze toekomst, waar men zijn vrijheid heeft weggeven en wordt gecontroleerd door een oortje en een lens, komt wel heel dichtbij. Dit zou zo maar kunnen gebeuren. Kieft belicht zowel de goede kanten als de slechte kanten van de nieuwe technologie. Deze niet-al-te-verholen verkapte kritiek op ons tijdsgewricht maakt dat deze roman soms meer voelt als één lang essay. Dat is ook direct het grootste minpunt van dit boek; het voelt belerend en dat is jammer, want interessant is het zeker.

Het feit dat er in Kiefts toekomstvisie geen goed alternatief is voor de gepresenteerde data-gestuurde ellende is beklemmend: Of je doet mee, of je plaatst jezelf compleet buiten de maatschappij. En dan het gemak waarmee aan het eind even wordt besloten de oortjes in te gaan zetten voor handhaving. Brr. Precies de reden om nooit een corona app te installeren.

[Sylvia Vw · Rating 3 out of 5]

Een niet zo verre toekomst waar iedereen een soort personal assistant heeft, Gena. Ze zit letterlijk in je oor en zegt wat je wel/niet/wanneer moet doen. En daar begint het onbehaaglijk gevoel op te komen. Ook al is de maatschappij geëvolueerd naar een schijnbaar verdraagzamere versie waar iedereen met elkaar verbonden is en vegan eet, er is iets mis. Cas voelt dat en gaat op zoek. Hij wordt gevonden door De Onvolmaakten, een soort sekte die zich buiten het netwerk bevindt. Zij leven zogezegd echt, zonder de (bege)leidende hand van Gena.
Het iets zwaardere taalgebruik was even wennen, maar na een tijdje begrijp je dat dat deel uitmaakt van het karakter (voor zover die dat heeft) van Gena. Een soort AI versie van wat wij nu kennen als ambetanerentaal. Al merk je gaandeweg dat die van Gena gekleurd is door "emoties" en haar eigen mening, gevormd doorheen het leerproces. Wat vrij beangstigend overkomt. Big Brother is er niets tegen.

[Iris Rigter · Rating 3 out of 5]

Tsja, ik weet het niet met dit boek. De verhaallijn was zeker interessant, een blik op een toekomst waarin we allemaal continu verbonden zijn en in gesprek met een AI. Maar toen ik halverwege was dacht ik ineens: ik heb er niks van begrepen en ik moet opnieuw beginnen met dat boek. Dat heb ik zelfs gedaan, maar het gevoel dat ik iets miste bleef hangen.

Ik denk dat het komt door de manier van schrijven, die soms vrij hak op de tak is. Er werden sprongen gemaakt die voor mij te onduidelijk waren, waardoor ik de hele tijd net niet in het verhaal kwam. Jammer, want er hing nu een gevoel van ‘dit had heel goed kunnen zijn’ omheen.

[Xroldx · Rating 4 out of 5]

Vergelijkbaar met een aflevering van Black Mirror, met nogal wat verwijzingen naar klassieke literatuur en een interessante schets van hoe de westerse maatschappij er in de toekomst mogelijk uit zal zien.

Zoals bij alle dystopieen is ook in De Onvolmaakten veel uitvergroot van wat er nu al gaande is in de wereld met in het bijzonder de vergaande dataverzameling, de vluchtelingencrisis en de klimaatcrisis.

Dit is een geweldig boek om in te zetten op de middelbare school bij lezers die de boeken van Mirjam Mous zijn ontgroeid en toe zijn aan een herkenbaar onderwerp maar ook meer uitdaging.

[Cynthia · Rating 4 out of 5]

Bijzonder verhaal, past zo in de Black Mirror reeks. Het laat je nadenken over hoe groot de rol van artificial intelligence gaat worden en wat dit betekent voor onze eigen vrijheid. Ook al is het geschreven in de toekomst, het is nu erg treffend met social media gebruik en de gevaren wat het kan opleveren.

[Anja Hooft · Rating 3 out of 5]

Cas is opgegroeid in een samenleving waarin kunstmatige intelligentie tot alle facetten van het leven is doordrongen: als praktische gids, luisterend oor,mental coach en bemiddelaar van de liefde.
Het boek schetst een realistisch toekomstscenario en laat zie hoe innig de relatie tss machine en mens kan worden. (Toch iets om eens over na te denken)

[Stijn · Rating 3 out of 5]

Fun read, easy read. The concept warranted a narrator that explains the motivations of the protagonist every now and then. Which is totally fair, it just irked me a few times. I personally could have done with a slightly dumber narrator and a somewhat smarter reader. Still, a good book.

[Sanne · Rating 2 out of 5]

Leuke, intrigerende, dystopische roman met rake beschrijvingen van een mogelijke toekomst die toch al veel problemen van deze tijd aan de kaak stelt. Toch miste ik diepgang in zijn beschrijvingen en vond ik met name de karakters erg plat.

[Eline · Rating 3 out of 5]

Interessant boek! Speelt in de toekomst waarbij kunstmatige intelligentie een grote rol speelt. Hoofdpersoon probeert eruit te breken en wil vrij zijn, i.p.v. alleen maar verstandige keuzes maken. Leest lekker weg maar volgens mij viel er meer uit het verhaal te halen.

[Laura Lens · Rating 4 out of 5]

Een boek dat een beeld geeft over de technologie van de toekomst onder de vorm van een roman. De lezer wordt constant geplaagd met het dilemma of dit nu een utopie of net een dystopie is. Na het lezen bleef ik wat verstomd achter met een gemengd beeld op de toekomst.

[Lieke Prinsen · Rating 3 out of 5]

Audioboek 3,5 🌟 Aanrader om te luisteren! Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de AI die verslag doet over "haar subject", de jongen Cas die de AI uit zijn hoofd heeft verwijderd. Hierdoor krijg je het gevoel dat aan jou persoonlijk het verslag wordt uitgebracht.