What do you think?
Rate this book
Rustig aan, tijger
‘Ik was Thomas kwijtgeraakt zoals je bepaalde truien kwijtraakt – ze liggen in je kast, je weet dat ze er liggen, maar er komen andere truien op te liggen, warmere truien, mooiere truien, en bovendien: je zoekt er niet meer naar. Je verhuist naar een nieuwe stad, je krijgt iets dat je best een loopbaan mag noemen, collega’s, een kantoor, je komt in de mr, je hebt trouwerijen, cursussen digitalisering, vve-vergaderingen, verjaardagen van de vriend van de beste vriendin van je vriendin. Wat je jezelf voorhoudt: “Je moet leven als een bourgeois, maar denken als een halfgod.”' (Flaubert)
Het eerste bericht was: zijn zus heeft hem gevonden. Daarna kwam er geen verder bericht, het was alleen die schimmige mededeling die ons lanceerde, in een café aan de Noordermarkt, waar wij oud-Leidenaren die avond toevallig al hadden afgesproken. Er kwam geen bittergarnituur op tafel, dat was onze concessie aan de toestand, ons halfstok.’
De hoofdpersonen van Rustig aan, tijger rijzen op en vliegen de wereld in. Ze wagen zich aan hypotheken, huwelijken en onhandige affaires, ze richten reclamebureaus op, schrijven bestsellers, gaan in therapie, ontdekken dat ze in dienst zijn van totalitaire sjeiks en beginnen per ongeluk populistische bewegingen. Kortom, dingen die ons allemaal kunnen overkomen.
Aan de hand van wie ze liefhebben en de manier waarop ze afscheid nemen, wat ze creëren en wat ze kapotslaan proberen ze onmogelijke vragen te beantwoorden: wat ben ik waard? Welke rol speel ik? En als niet alles om mij draait, om wie dan wel?
Het eerste bericht was: zijn zus heeft hem gevonden. Daarna kwam er geen verder bericht, het was alleen die schimmige mededeling die ons lanceerde, in een café aan de Noordermarkt, waar wij oud-Leidenaren die avond toevallig al hadden afgesproken. Er kwam geen bittergarnituur op tafel, dat was onze concessie aan de toestand, ons halfstok.’
De hoofdpersonen van Rustig aan, tijger rijzen op en vliegen de wereld in. Ze wagen zich aan hypotheken, huwelijken en onhandige affaires, ze richten reclamebureaus op, schrijven bestsellers, gaan in therapie, ontdekken dat ze in dienst zijn van totalitaire sjeiks en beginnen per ongeluk populistische bewegingen. Kortom, dingen die ons allemaal kunnen overkomen.
Aan de hand van wie ze liefhebben en de manier waarop ze afscheid nemen, wat ze creëren en wat ze kapotslaan proberen ze onmogelijke vragen te beantwoorden: wat ben ik waard? Welke rol speel ik? En als niet alles om mij draait, om wie dan wel?
220 pages, Paperback
First published April 6, 2020
9 people are currently reading
396 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 66 reviews
April 26, 2021
Die vierde ster is ter compensatie van mijn vooroordeel over die flapdrol van een Joost de Vries, want ik ergerde me voortdurend aan hem en zijn """echte pretentie""" waarvan je nooit helemaal weet hoeveel zelfspot erin zit en je vreest dat het minder is dan je zou willen. Vooral ook wat betreft die titel, Easy, tiger, dat zal dan nog wel zo bedoeld zijn, 'Hippe mensen denken al snel dat ze eigenlijk Amerikanen zijn', dat moet toch ironie zijn? En al dat Engels, natuurlijk, ook allemaal expres, maar hoe zit het dan met de anglicismen? Nou ja, irritant dus, de verhalen soms ook, maar er zaten toch ook goeie dingen in, die reflectie op het schrijven in Creative writing, de tragisch onvermijdelijke verhaallijn in Het einde van de geschiedenis, de mooie stream of consciousness in Brief uit Menorca II: mijn favoriet.
April 9, 2020
Als fan van Joost de Vries van het eerste uur lagen mijn verwachtingen misschien te hoog, maar toch primeert een ietwat teleurstellend gevoel na het lezen. Bepaalde passages voelden zo leeg aan die paradoxaal tegelijk bladvulling waren. 'Waar gaat dit eigenlijk allemaal over?' begin je na een tijdje te denken. "Over kwetsbare zielen ontrafeld van de mensen die vinden dat de wereld van hen is -of op zijn minst zou moeten zijn." Klinkt goed in theorie, maar de praktijk is heel wat anders. Uiteindelijk is dit een zeer vlot geschreven boek (ik blijf van zijn schrijfstijl houden), maar wat mij betreft een typevoorbeeld van style over substance. Jammer.
Read
March 16, 2020Heerlijk!
July 17, 2020
Ironisch raderwerkje, vraagt om herlezing!
June 1, 2020
Zoals ik eerder aan Laurens schreef:
Ben alleen [een] tikkeltje minder enthousiast (maar nog steeds enthousiast). Voor mij is het meer een kwestie van raak-of-mis met zijn verhalen. Het openingsverhaal staat me nu bij, degene met de vlogger (mijn autocorrect wil er blogger van maken – ouderwetse boel) en die van het hippe reclamebureau. Magnifiek, die laatste.
Wel vind ik het allemaal wel heel, héél hip. Ik ben hoogopgeleid, jong, woon in de randstad (zoals de provincialen dat graag zeggen), en toch zou ik me bij geen enkel karakter op mijn gemak voelen. Ik heb me zelden zo'n boerenlul gevoeld als hij 't lezen van dit werk.
Ook een prestatie.
Ben alleen [een] tikkeltje minder enthousiast (maar nog steeds enthousiast). Voor mij is het meer een kwestie van raak-of-mis met zijn verhalen. Het openingsverhaal staat me nu bij, degene met de vlogger (mijn autocorrect wil er blogger van maken – ouderwetse boel) en die van het hippe reclamebureau. Magnifiek, die laatste.
Wel vind ik het allemaal wel heel, héél hip. Ik ben hoogopgeleid, jong, woon in de randstad (zoals de provincialen dat graag zeggen), en toch zou ik me bij geen enkel karakter op mijn gemak voelen. Ik heb me zelden zo'n boerenlul gevoeld als hij 't lezen van dit werk.
Ook een prestatie.
August 26, 2020
Mijn recensie staat hier (betaalmuur): https://www.de-lage-landen.com/articl... en hier (fragmenten): https://thedreamlifeofbalsosnell.org/...
November 10, 2025
Joost de Vries schrijft zoals ik vaak denk en ik weet nog steeds niet of dat geweldig of problematisch is. Hoe dan ook: genoten.
July 22, 2025
Zoals altijd zeer gemengde gevoelens bij De Vries. Hij schrijft intelligent, gevat, scherp.
Maar ook o zo cerebraal. En zijn personages zijn zo modieus, kil, egocentrisch en oppervlakkig.
Na een mooi eerste verhaal gaat het hier in vrije val. DNF.
Maar ook o zo cerebraal. En zijn personages zijn zo modieus, kil, egocentrisch en oppervlakkig.
Na een mooi eerste verhaal gaat het hier in vrije val. DNF.
May 4, 2020
Joe, lees mijn volledige review op mijn nieuwe websites: https://journalistsashahaasnoot.wordp...
De enige vraag die je jezelf moet stellen na het lezen van ‘Rustig aan, tijger’ is waarom het zo gehypet wordt.
Rustig aan, tijger gaat over millennials die leven volgens de drie A’s: affaires, aanzien en ambities. Het egoïsme en de arrogantie van hen spat van elke bladzijde af. “We zijn jong, we zijn mooi, wij zijn tof, BAM! Hier zijn we, een lachende feestende, kolkende massa (…), you can’t touch this. Niemand kon dat hardop uitspreken, dat zou alle swag verpesten”. De millennials zijn (woorden)rijk en vliegen naar hypermoderne steden. Ze praten als de overwinningsspeech van Thierry Baudet, dus open als gewone lezer maar alvast de Van Dale website.
Als lezer zweef je om de millennials heen. Je lacht om hun oppervlakkige, futuristisch leven, vol Engelse oneliners die zo van het internet of uit populaire zelfhulpboeken zijn geplukt. Één ding is zeker: het is vermakelijk. Maar niet het hele boek lang. En zéker niet elk verhaal.
NOGMAALS, VOLLEDIGE REVIEW OP MIJN WEBSITE
De enige vraag die je jezelf moet stellen na het lezen van ‘Rustig aan, tijger’ is waarom het zo gehypet wordt.
Rustig aan, tijger gaat over millennials die leven volgens de drie A’s: affaires, aanzien en ambities. Het egoïsme en de arrogantie van hen spat van elke bladzijde af. “We zijn jong, we zijn mooi, wij zijn tof, BAM! Hier zijn we, een lachende feestende, kolkende massa (…), you can’t touch this. Niemand kon dat hardop uitspreken, dat zou alle swag verpesten”. De millennials zijn (woorden)rijk en vliegen naar hypermoderne steden. Ze praten als de overwinningsspeech van Thierry Baudet, dus open als gewone lezer maar alvast de Van Dale website.
Als lezer zweef je om de millennials heen. Je lacht om hun oppervlakkige, futuristisch leven, vol Engelse oneliners die zo van het internet of uit populaire zelfhulpboeken zijn geplukt. Één ding is zeker: het is vermakelijk. Maar niet het hele boek lang. En zéker niet elk verhaal.
NOGMAALS, VOLLEDIGE REVIEW OP MIJN WEBSITE
August 10, 2021
Verhalenbundels met terugkerende personages, ik hou ervan. Goed geschreven deze van Joost de Vries, maar echt beklijven doet het niet. Behalve het eerste verhaal, prachtig!
'De handelingen kunnen ophouden, de tijd die samen wordt doorgebracht verstrijkt, de agenda waarin het zich afspeelde verjaart en verdwijnt in een lade, ambtstermijnen zitten erop, je schoenen verslijten, het decennium verspringt. Maar de waarde leer je pas later kennen, in wat je onthoudt en wat je vergeet en welke ruimte het blijft innemen.'
Mijn favoriete verhalenbundel blijft
Ambulance van Johan Harstad. Tips voor fijne verhalenbundels zijn altijd welkom!
'De handelingen kunnen ophouden, de tijd die samen wordt doorgebracht verstrijkt, de agenda waarin het zich afspeelde verjaart en verdwijnt in een lade, ambtstermijnen zitten erop, je schoenen verslijten, het decennium verspringt. Maar de waarde leer je pas later kennen, in wat je onthoudt en wat je vergeet en welke ruimte het blijft innemen.'
Mijn favoriete verhalenbundel blijft
Ambulance van Johan Harstad. Tips voor fijne verhalenbundels zijn altijd welkom!
April 15, 2020
Ik had heel veel zin in het boek en het begon soort van veelbelovend maar het verhaal verliest zich heel snel en komt voor mijn gevoel ook nooit meer echt bij elkaar.
Een aantal leuke zinnen die diepgang laten vermoeden maar dan is het verhaal al weer ergens anders.
Ben blij dat ik het af heb. 2.5 sterren.
Een aantal leuke zinnen die diepgang laten vermoeden maar dan is het verhaal al weer ergens anders.
Ben blij dat ik het af heb. 2.5 sterren.
December 31, 2020
de gekende Joost de Vries mélange van high brow, postmodernistische deconstructie, bon mot, diepzinnige filosofische beschouwingen en alles wat blinkt is geen goud, zeker in de wereld van de oppervlakkigheid, de marketing, de media, creatief schrijven, het hypersymbolische, kortom als je deze woorden te hoogdravend zou vinden, begin dan niet aan dit boek dat inzoomt op traditionele identiteitsvragen in een losgeslagen pre-Corona tijdperk. Het is vaak puur genieten, maar we weten al lang dat Joost het slimste jongetje van de klas is en dat graag laat merken. Het mocht voor mij wel wat minder zijn, een beetje literair verhaal mocht wel, nu krijgen we losjesgekoppelde verhalen in de meest diverse formats.
April 25, 2020
Ik vond het leuk en knap en goed dat de verhalen cirkelvormig waren ipv lineair maar ik wil me zo graag verbinden aan personages (bij gebrek aan echte mensen in deze domme tijd wellicht) en dat miste ik. Elke keer als ik overlap tussen verhalen voelde was ik blij. (Maar ik was wel enthousiast dus 3,5)
April 18, 2021
Rijke dertigers als personage maken me kregelig maar toch heel vaak geglimlacht onder het lezen. 3,5e ster.
April 30, 2020
Dom boek hoor
December 23, 2025
Meta-meets-nicheliefdesbrief aan de moderne tijdgeest van de Randstedeling
January 6, 2021
Weinig auteurs schrijven zó in het hier en nu als Joost de Vries. Je kunt het gerust zijn signatuur noemen: hippe, kosmopolitische mensen die meegesleurd worden door alles wat het leven tegen hen aan smijt. Het leven overkomt ze, de 'dingen' lopen nu eenmaal zoals ze lopen. Ze lijken soms zelf niet te beseffen dat het hun eigen acties zijn die hun levenskoers bepalen. Alsof ze toeschouwers van hun eigen levens zijn.
Er spreekt een bepaalde nostalgie uit de verhalen in deze bundel, wellicht heeft het met De Vries' verteltrant te maken. Vaak hanteert hij namelijk de 'je'-vertelling: het verhaal wordt aan jou, de lezer, verteld als ware jijzelf de hoofdpersoon die het verhaal in ontvangst mag nemen. Niet verwonderlijk heten twee van de (mijns inziens) beste korte verhalen Brief uit Menorca I en Brief uit Menorca II, vrij naar Cees Nooteboom. In het verhaal Smile wordt hoofdpersoon Holtzer aangeklaagd door een klimaattribunaal: weer lezen we wat anderen over de hoofdpersoon denken en zeggen. De Vries wekt hiermee de indruk dat zijn personages meer bezig zijn met wat anderen over hen denken dan wat zij van zichzelf vinden. Very much kosmopolitisch, inderdaad.
De Vries zou momenteel bezig zijn aan zijn magnum opus, zoals iedere schrijver aan zijn of haar beste werk tot nu toe hoopt te schrijven. Toen kwam Rustig aan, tijger tussendoor getijgerd. Ergens koesterde ik de hoop dat deze bundel De Vries' beste werk tot nu toe zou zijn – dat is het niet – maar dit is alleszins een verdienstelijke verhalenbundel. Een bundel waarin De Vries laat zien dat hij een meester is in het off the cuff opdissen van hedendaagse besognes die worden afgezet tegen grotere historische en literaire gebeurtenissen. Op die manier worden ze geladen met betekenis, of pogen zijn personages er tenminste achteraf betekenis aan te verbinden. Niets menselijks is hen vreemd, want: doen we dat in zekere zin allemaal niet?
Een citaat ter illustratie:
"Ik ging de dansvloer op, zocht de kern van het veld, tot ik volledig ingesloten was. De mens bestaat in zijn afstand tot andere mensen, dat is iets wat je moet leren. Het huis waarin je jezelf en bezittingen opsluit, de functie die je bekleedt, de rang die je nastreeft – alles bestendigt die afstand. Een hogere rang betekent niet een grotere bewegingsvrijheid, in je afstand verstar je en je kunt jezelf niet bevrijden, want de afstand is niet enkelvoudig, elk mens bewaart die afstand. Van die afstand kun je alleen bevrijd worden als iedereen zichzelf tegelijk bevrijdt, als de massa zo dicht wordt dat afstand niet meer zichtbaar is, wanneer lichaam tegen lichaam perst en de ander even nabij is als jezelf. Het is de grootste ontlading die bestaat en ik onderging haar zoals het me nooit was gelukt." (p. 135-136)
Canetti in het hier en nu. De Vries is gezegend met een enorme leesdrift, wat zich laat gelden in zijn schrijven. Als een spons zuigt hij alles in zich op en herdistribueert het op een volstrekt idiosyncratische manier. Het zal op smaak aankomen of dat etaleren gewaardeerd wordt. Mij grijpt het in elk geval wel. Laat dat magnum opus maar komen.
Er spreekt een bepaalde nostalgie uit de verhalen in deze bundel, wellicht heeft het met De Vries' verteltrant te maken. Vaak hanteert hij namelijk de 'je'-vertelling: het verhaal wordt aan jou, de lezer, verteld als ware jijzelf de hoofdpersoon die het verhaal in ontvangst mag nemen. Niet verwonderlijk heten twee van de (mijns inziens) beste korte verhalen Brief uit Menorca I en Brief uit Menorca II, vrij naar Cees Nooteboom. In het verhaal Smile wordt hoofdpersoon Holtzer aangeklaagd door een klimaattribunaal: weer lezen we wat anderen over de hoofdpersoon denken en zeggen. De Vries wekt hiermee de indruk dat zijn personages meer bezig zijn met wat anderen over hen denken dan wat zij van zichzelf vinden. Very much kosmopolitisch, inderdaad.
De Vries zou momenteel bezig zijn aan zijn magnum opus, zoals iedere schrijver aan zijn of haar beste werk tot nu toe hoopt te schrijven. Toen kwam Rustig aan, tijger tussendoor getijgerd. Ergens koesterde ik de hoop dat deze bundel De Vries' beste werk tot nu toe zou zijn – dat is het niet – maar dit is alleszins een verdienstelijke verhalenbundel. Een bundel waarin De Vries laat zien dat hij een meester is in het off the cuff opdissen van hedendaagse besognes die worden afgezet tegen grotere historische en literaire gebeurtenissen. Op die manier worden ze geladen met betekenis, of pogen zijn personages er tenminste achteraf betekenis aan te verbinden. Niets menselijks is hen vreemd, want: doen we dat in zekere zin allemaal niet?
Een citaat ter illustratie:
"Ik ging de dansvloer op, zocht de kern van het veld, tot ik volledig ingesloten was. De mens bestaat in zijn afstand tot andere mensen, dat is iets wat je moet leren. Het huis waarin je jezelf en bezittingen opsluit, de functie die je bekleedt, de rang die je nastreeft – alles bestendigt die afstand. Een hogere rang betekent niet een grotere bewegingsvrijheid, in je afstand verstar je en je kunt jezelf niet bevrijden, want de afstand is niet enkelvoudig, elk mens bewaart die afstand. Van die afstand kun je alleen bevrijd worden als iedereen zichzelf tegelijk bevrijdt, als de massa zo dicht wordt dat afstand niet meer zichtbaar is, wanneer lichaam tegen lichaam perst en de ander even nabij is als jezelf. Het is de grootste ontlading die bestaat en ik onderging haar zoals het me nooit was gelukt." (p. 135-136)
Canetti in het hier en nu. De Vries is gezegend met een enorme leesdrift, wat zich laat gelden in zijn schrijven. Als een spons zuigt hij alles in zich op en herdistribueert het op een volstrekt idiosyncratische manier. Het zal op smaak aankomen of dat etaleren gewaardeerd wordt. Mij grijpt het in elk geval wel. Laat dat magnum opus maar komen.
October 19, 2020
Een krappe drie sterren. Ik hou van Joost de Vries' werk, zeker van zijn essays, maar deze verhalenbundel is net iets te opschepperig, net iets te opzichtig stilistisch, en boeit net iets te weinig. Maar om de zoveel pagina's wel een beeld dat blijft hangen, of een prikkelend idee, alleen is het in niet consistent genoeg. De tijger bleek uiteindelijk toch iets te tam te zijn.
June 28, 2024
Dit is het eerste boek van Joost de Vries dat ik las; ik had er meer van verwacht. Ik vond het een nihilistisch boek over nihilistische types die zich groter maken dan ze zijn in een wereld vol zaken die er minder toe lijken te doen. Ik weet niet eens of het boek ironisch is bedoeld; ik vermoed van wel. Dat maakt het gebrek aan diepgang nog vervelender… ik zou het niet aan iemand aanraden.
April 5, 2020
Not sure what this was all about.
April 12, 2020
Weet niet zo goed wat ik hierover moet schrijven behalve dat ik aan het eind nog steeds geen idee heb wat ik nou heb gelezen.
2.5 ⭐
2.5 ⭐
August 23, 2020
Joost de Vries, you love him or you hate him. Ik ben al even fan, ook dit boek in een ruk uitgelezen. Verademend om iemand de tijdsgeest zo goed weten te beschrijven, zonder de laag ironie die je bij zoveel anderen vaak wel vindt. Graag gelezen!
December 28, 2020
Joost de Vries doet wat veel auteurs niet aandurven: fictie schrijven die zich afspeelt in het hier en nu. De tijgers in deze verhalenbundel hebben of hadden grootse ambities, maken die vaak waar, maar blijven vooral zoekend naar een houvast, een ankerpunt in het leven. De Vries schetst hen zonder cynisme, maar ook zonder mededogen. Vrolijk word je niet van hun levenshouding, al is het boek doorspekt van typische de Vries-humor: metacommentaar op het schrijfproces. Postmodern, maar dan de niet-irritante variant.
De dertigers en veertigers die het boek bevolken komen allen uit hetzelfde wereldje: PR, reclame, hoge ambtenarij en alles daartussen. Stuk voor stuk zijn het mooie, hoogopgeleide mensen die het beter wat kalmer aan zouden doen, maar door de vele verwachtingen die hun omgeving hen oplegt en die zij voor zichzelf creëren is dat moeilijk.
De verhalen zijn (soms iets te) compact geschreven, in diverse vertelvormen gegoten en haken veelal fijn in elkaar. Aanrader.
De dertigers en veertigers die het boek bevolken komen allen uit hetzelfde wereldje: PR, reclame, hoge ambtenarij en alles daartussen. Stuk voor stuk zijn het mooie, hoogopgeleide mensen die het beter wat kalmer aan zouden doen, maar door de vele verwachtingen die hun omgeving hen oplegt en die zij voor zichzelf creëren is dat moeilijk.
De verhalen zijn (soms iets te) compact geschreven, in diverse vertelvormen gegoten en haken veelal fijn in elkaar. Aanrader.
December 27, 2020
Leuk en onderhoudend boek voor de dansaertvlamingengeneratie. Graag gelezen.
April 14, 2020
Een iets te grote puzzel voor mijn simpel leeshart.
April 8, 2020
Twee sterren klinkt waarschijnlijk een pak harder dan ik bedoel. Misschien is dit gewoon niet mijn boek - want het eerdere werk van Joost vond ik echt fantastisch. De kortverhalen zijn vaak fijn, maar zoals dat vaak met kortverhalen is, stoppen ze net wanneer je sympathie voor het personage begint te krijgen. Dat verschillende personages in andere verhalen opduiken vinden de meesten waarschijnlijk leuk, maar het werkte voor mij eerder remmend. Los daarvan zitten er vaak echt geestige gedachtes in het boek, waardoor ik nu vooral zin krijg in Joost z'n vorige én toekomstige romans!
July 26, 2020
*** 3 ***
March 16, 2022
Zo'n boek dat ik zelf had willen schrijven. Althans, het eerste en het laatste hoofdstuk. De hommage aan Cees Nooteboom snapte ik niks van (zal aan mij liggen).
Misschien moeten we de oververtegenwoordigd Joost de Vries links laten liggen, maar ik kan stiekem niet wachten op aan De republiek te beginnen.
Misschien moeten we de oververtegenwoordigd Joost de Vries links laten liggen, maar ik kan stiekem niet wachten op aan De republiek te beginnen.
April 25, 2020
Met voorsprong het slechtste boek dat ik dit jaar al las. Wellicht lagen mijn verwachtingen te hoog; ik las eerder 'De Republiek' van Joost De Vries, en dat vond ik een geweldig boek. De verhalen in 'Rustig aan, tijger' konden me maar matig boeien. Het merendeel ervan sloeg zelfs op niets (of heb ik niet begrepen). Met de personages had ik geen enkele affiniteit, al hoeft dat niet te verbazen bij een verhalenbundel. Hier en daar - maar al te weinig - was het natuurlijk wel genieten van de stilistische kwaliteiten van de auteur.
Displaying 1 - 30 of 66 reviews