Drakendochter

by Clarice Gargard

‘Alles wat mijn familie betrof leek een ondoorgrondelijk mysterie, en naarmate ik ouder werd kreeg ik steeds meer verboden vragen. Om een goed beeld te schetsen van mijn eigen geschiedenis, die van mijn familie en mijn land, moest ik diep graven, ook in mezelf. Niet alleen voor een buitenwereld die mij door een bepaalde lens ziet, maar vooral voor mijzelf en anderen zoals ik, omdat ook wij soms door die ene lens zijn gaan kijken.’

Wat als de belangrijkste persoon in je leven niet is wie je denkt dat hij is? Clarice Gargard kent haar vader als een idealist die zich inzette voor minderbedeelden en streed voor rechtvaardigheid. Maar gaandeweg komt ze erachter dat hij jarenlang werkte voor de gruwelijke dictator Charles Taylor. Hoe kan iemand die zoveel goeds zei te willen doen, voor een tiran hebben gewerkt? Hoe zijn deze twee kanten in een mens te verenigen? Wat is goed en wat is kwaad?

In Drakendochter reizen we mee met Gargard tijdens haar zoektocht langs conflicten, religie en spiritualiteit en lang vervlogen koninkrijken in het door oorlog geteisterde West-Afrikaanse land Liberia. We volgen haar levenspad van Liberia via de Verenigde Staten met als eindbestemming Nederland. Dankzij het onderzoek naar haar (familie)geschiedenis, het leven van haar vader en de maatschappij leert zij Liberia, zichzelf en de samenleving beter kennen en begrijpen.

Genres: Nonfiction, Africa, Biography, Autobiography

286 pages, Paperback

First published November 5, 2019

Reviews

[lex · Rating 3 out of 5]

Een persoonlijke zoektocht van Clarice Gargard naar haar familiegeschiedenis, Liberia, en beschouwingen over opgroeien in de diaspora. Je komt het nodige te weten over de fascinerende geschiedenis van Liberia: van de terugkomst van ex-slaafgemaakten en hun koloniale, racistische verhouding met de oorspronkelijke bewoners tot de gewelddadige machtsgrepen eind twintigste eeuw. Maar centraal staan haar familieverhalen. Met een familie uiteengedreven naar Liberia, de VS en Nederland gaat ze naar hen terug en probeert ze hun verhalen te achterhalen. Erg sterk is het hoofdstuk over haar verhuizing en jeugd in Nederland. Hier kreeg haar huidskleur voor het eerst een betekenis en Gargard gaat grondig in op de diverse facetten van racisme.

Wel wat kanttekeningen. Hoewel Gargards taalgebruik altijd precies is, vind ik haar beeldspraak soms te gezocht. Het had ook bondiger gekund en beter geredigeerd. Sommige korte anekdotes voegen weinig toe en in combinatie met de achronologische vertelstructuur wordt het af en toe warrig. Vooral in de tweede helft wordt er regelmatig gesprongen in de tijd zonder enig verband tussen de gebeurtenissen.

[Marcia · Rating 4 out of 5]

Waar Karin Amatmoekrim in Tenzij de vader naar Suriname trok om haar biologische vader en taekwondo grootmeester Eric Lie te leren kennen, gaat Clarice Gargard in Liberia op onderzoek naar een verborgen kant van haar vader. Gargard kent haar vader als een idealist die zich inzette voor minderbedeelden en streed voor rechtvaardigheid. Maar gaandeweg komt ze erachter dat hij jarenlang werkte voor de gruwelijke dictator Charles Taylor. Hoe kan iemand die zoveel goeds zei te willen doen voor een tiran hebben gewerkt? Hoe zijn deze twee kanten in een mens te verenigen? Wie is haar vader? In Drakendochter zoekt ze antwoord op deze vragen.

Toen ik aan Drakendochter begon, besefte ik dat ik eigenlijk bijna niets wist over Liberia. Ik wist niets over haar ontstaansgeschiedenis en niets over haar burgeroorlogen. Met terugwerkende kracht heeft dit boek dan ook mijn blik op de wereldgeschiedenis weten te verruimen. De auteur wisselt informatieve feiten af met persoonlijke anekdotes en familieverhalen. Meer dan eens stelt de schrijfster zichzelf in vraag. Doet ze er goed aan om haar familieverhaal op te schrijven?

Clarice Gargard onderzoekt de gevolgen van de keuzes van onze ouders. Met Drakendochter maakt de auteur de lezer bewust van de geschiedenis van Liberia. Ze geeft veel tips – bijvoorbeeld documentaires – die uitnodigen om het land verder te ontdekken. Bovendien toont ze aan dat de westerse samenleving heel wat blinde vlekken heeft op het vlak van kolonialisme en racisme. Helaas valt de auteur hier en daar wat in herhaling. Desalniettemin is dit een authentieke en eerlijke zoektocht naar de waarheid over haar vader. Een aanrader.

Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.

[Bettina · Rating 5 out of 5]

Interessant en goed geschreven boek over de complexe geschiedenis van Liberia, de moeilijkheid als je tussen twee culturen in zit en de zoektocht van een dochter naar antwoorden over haar vader en zichzelf. Mooi.

[Ruth · Rating 4 out of 5]

Wat een goed en veelzijdig boek. Het begin is wat moeilijker door te komen, hoewel de (recente) geschiedenis van Liberia wel erg interessant is en nog weinig gehoord (weer een voorbeeld van hoe destructief het kolonialisme en de slavernij zijn geweest). Daarnaast ook een heel persoonlijk verhaal van Gargard en de zoektocht naar haar vader en haar familie, ze beschrijft hoe haar identiteit zich heeft gevormd door invloeden van haar verschillende thuislanden (VS, Liberia, en Nederland), waarin ook onderwerpen zoals alledaags racisme in Nederland worden besproken. Heel wijs, onderlegd, én persoonlijk.

[Eliza Snel · Rating 4 out of 5]

Mooi en eerlijk portret van iemand die meer wil leren over de rol die haar vader had bij de Liberiaanse burgeroorlog, en in het verlengde, meer over haar eigen afkomst. Het boek geeft op een mooie manier haar innerlijke frictie weer, tussen opkijken naar en houden van haar vader aan de ene kant, en aan de andere kant twijfel en angst over de man die daarachter schuilgaat. Ook geeft het op eerlijke wijze de identiteitszoektocht weer, waar Clarice Gargard tussen Liberia, Amerika en Nederland instaat en hoe zij zich daartoe verhoudt.

[Pam · Rating 3 out of 5]

Veel geleerd over Liberia! Gargard zoekt naar haar vader maar was hem eigenlijk nooit kwijt. En het antwoord op de vraag waarom hij werkte voor Charles Taylor beantwoordt hij halverwege het boek. Dus de ondertitel ‘Op zoek naar mijn vader, de rechterhand van dictator Charles Taylor’ vind ik een beetje te sensationeel.
Het verhaal is het enigszins chaotisch beschreven verslag van een persoonlijke zoektocht naar familiebanden en -historie, en die geschiedenis is boeiend en divers.
De chaotische stijl vind ik een beetje overkomen als een truc om het verhaal mysterieus te maken. De vele tijdssprongen en stap-voor-stap onthulling van het bestaan van broers en zussen en waar ze wonen is gekunsteld, ze komen steeds als duveltjes uit doosjes, en dat is jammer. Ik zou als lezer graag de feiten krijgen, om daarna de persoonlijke verhalen, de paradoxen, de mythes te lezen. Nu voel ik me een beetje onderschat als lezer.

Mijn favoriete passage is de beschrijving van een familiebijeenkomst in Liberia, omdat invoelbaar wordt hoe Clarice daar tegelijkertijd deel van uitmaakt en buiten staat. Die paradox is heel boeiend en mooi.

De historische feiten over Liberia zet Gargard helder uiteen en zijn heel boeiend. De uiteenzettingen over institutioneel racisme vind ik dan weer wat ver gaan, het is kennis die ik al heb, daar zo over uitweiden vond ik onnodig, het persoonlijke verhaal over de verspreiding van 1 familie over 3 continenten raakt veel meer dan de filosofische beschouwing over racisme in zijn algemeenheid.

[Bete Boe · Rating 5 out of 5]

Fuck, na 15 minuten geleden het boek uitgelezen te hebben, voel ik me als in een soort trance. Niet alleen door hoe beeldend, prachtig, emotioneel, feitelijk en toch begrijpelijk het verhaal opgeschreven is, maar vooral door de herkenbaarheid van bepaalde 'pijn' die identiteit met zich mee kan brengen. Hoe een relatie met een ouder, bestaand of niet, zoveel impact op een leven kan hebben. Ditzelfde geldt voor Zwartheid, of 'door zwartgemaakt'-zijn.

Ik bewonder Clarice voor het schrijven dit boek. Hoe dit boek niet alleen een historisch naslag is van een land waar ik tot dan toe niks van wist, maar ook een beleving van een Zwarte vrouw in een land als Nederland. Hoe belangrijk het is dat dit soort verhalen gelezen kunnen worden door hen die op haar lijken. Het is tevens inspirerend en het geeft me kracht om bij te dragen aan het verspreiden van vertellingen van hen die nooit (of te weinig) gehoord worden.

Ik heb me zelden zo gevoeld na het lezen van een boek en ik weet zeker dat dit niet de laatste keer is dat ik het zal lezen.

[[ashes] · Rating 3 out of 5]

Het is een waagstuk om de rol van je vader in de Liberiaanse geschiedenis te willen onderzoeken en daar dan ook nog een persoonlijke zoektocht en levensverhaal aan te koppelen. Dat maakt dat dit boek soms lijkt te hinken op twee gedachten. In het geval van fictie is daar gemakkelijker mee om te gaan dan met non-fictie.

Ter illustratie, Gargard wisselt persoonlijke stukken af met geschiedenislessen. Zo is de beknopte les over Liberia boeiend, vooral hoe de oorlog wonden achter heeft gelaten die nog steeds open zijn, maar daar staat tegenover dat Nederlandse al bekend is. De keuze is te begrijpen, maar komt niet ten goede van het boek

Daarnaast lijkt het alsof stukken in het boek vanuit het Engels zijn geschreven, maar daar heb je als lezer waarschijnlijk weinig last van.

Ik zou het boek meer sterren willen geven, maar executie van het idee viel mij tegen. Wel staat mijn deur voor haar open, er is ook vast wel boterkoek in de buurt.

[Ariela Osoria Roque · Rating 5 out of 5]

Ik wist niet dat het mogelijk was om nog meer bewondering te hebben voor het werk van Clarice, maar ik had het verkeerd. Een prachtig, persoonlijk, emotioneel en zo eerlijk boek over het leven van Clarice en haar zoektocht naar haar familiegeschiedenis. Ik heb zoveel geleerd over de verschillende landen en culturen en hoe zich die kruisen en vormen tot de complexiteit van een biculturele identiteit en alle vragen, gevoelens van thuis zijn en tegelijkertijd niet thuis voelen dat met zich meebrengt. Hoewel ik een andere achtergrond heb en onze levens niets op elkaar lijken, vond ik zoveel herkenning en voelde ik me na het lezen minder alleen in Zwart zijn in Nederland als iemand die niet geboren is in een land die banden heeft met Nederland. Als dochter van een alleenstaande moeder vond ik ook herkenning in de gecompliceerde band met ouders en het bewijs dat meerdere waarheden naast elkaar kunnen bestaan.

[Esther · Rating 3 out of 5]

Qua leesplezier 4 sterren maar qua uitwerking 3. Het boek heeft me positief verrast doordat het een combinatie is van geschiedenis en een persoonlijke zoektocht. De ondertitel is wat misleidend waardoor ik aan het eind van het boek nog steeds het gevoel heb dat ik weinig te weten ben gekomen over Daddy . Wel veel geleerd over Liberia, een land wat ik hiervoor nauwelijks kende.

Het boek confronteert op momenten dat het gaat over Nederland en tolerantie. De ondertitel van hoofdstuk 4 "Je bent hier welkom maar niet als jezelf", heeft dagen in mijn hoofd gezeten. Goed om als Nederlander bewust te zijn van deze pijnlijke gebeurtenissen in het leven van Clarice. Ik hoop dat ze met dit boek veel mensen bereikt.

[Ziya · Rating 4 out of 5]

‘Drakendochter’ heeft mij veel nieuwe dingen geleerd over Liberia (een land wat ik alleen kende van naam) en de uiteenlopende geschiedenis van het land. Clarice schrijft op zo’n manier waardoor ik meegevoerd werd naar wat er in haar leeft — wat ze denkt en voelt. Wat mij vooral heeft geraakt is dat ze zo bewust en zorgvuldig schrijft. Het boek geeft weer hoe ons koloniaal verleden zo’n tragische impact heeft gehad (en nog steeds heeft) op het dagelijks leven van zoveel mensen. Zoals Karin Amatmoekrim schrijft aan de binnenkant van het boek: “Een intelligente verademing in het soms benauwende Nederland.”

[Nikkie · Rating 4 out of 5]

Drakendochter beschrijft de persoonlijke zoektocht naar haar familieverleden. Door haar fijne vertelstijl begreep ik dingen die ik eerder niet begreep en ontvouwde zich een gebied in al zijn complexiteit. Het is een aanrader om ook de docu te kijken. Enige kanttekening: door niet voor een chronologische volgorde te kiezen was er soms wat veel ervaring.

[Astrid Bos · Rating 4 out of 5]

Mooi boek. Het boek is veel breder dan de relatie met Charles Taylor.
Clarice beschrijft haar positie in het gezin, maar ook hoe het is als gekleurde Nederlander te leven. En wat het doet met je als je een Liberiaanse achtergrond hebt.

[Lieke · Rating 3 out of 5]

3,5 ster:
Het verhaal is uitgebreid, eerlijk en interessant om te lezen.
Structuur is soms warrig en onlogisch en af en toe wordt er wat veel herhaald.

[Ruby · Rating 3 out of 5]

3.5
mooi verhaal, liefdevol verteld. Had wel het idee dat dit een stuk beter en scherper geredigeerd had kunnen worden.

[Renske Veltman · Rating 4 out of 5]

Heeel veel geleerd over Liberia

[Eline · Rating 3 out of 5]

3⭐

[Bassem El Borni · Rating 5 out of 5]

Genoten van elke bladzijde. Veel gelachen maar ook tranen. Los van herkenning van vele aspecten in het leven, ook mooi hoe een persoon met slechts één zin precies de juiste snaar kan raken.

[Emma · Rating 4 out of 5]

A journalistic novel, which keeps buzzing in your brain for quite some time after. Clarice Cargard already educated me a lot through social media/news papers, I could only take the effort to buy her book and read it, and that was definetly more than worth it.

[Fifi · Rating 4 out of 5]

‘Het zijn niet enkel de goede of slechte verhalen die ons mens maken, maar juist de gecompliceerde.' #dezinvanhetboek

[PDR · Rating 4 out of 5]

Indrukwekkend, informatief en educatief. Een boek dat elke witte Nederlander zou moeten lezen om meer te begrijpen over het emigratie en vluchteling systeem, en daarnaast het systematische racisme.
Ook de verhalen over de geschiedenis van Liberia hebben mij een stukje kennis gegeven over de rol van de slavernij voor, tijdens en erna.