What do you think?
Rate this book
Rozwój seksualny dzieci
To my, rodzice, jesteśmy odpowiedzialni za kształtowanie seksualności naszych dzieci. Książka dla rodziców dzieci od 0 do 18 lat.
Rozmowa o seksualności stanowi dla rodziców ogromne wyzwanie. Nie wiemy, jak reagować, jakich słów używać, jak chronić dziecko przed zagrożeniami. Brakuje nam wzoru seksualności, który możemy świadomie przekazać naszym dzieciom.
Książka, którą trzymasz w ręku, jest pierwszym krokiem do odpowiedzialnego wsparcia kształtowania seksualności twojego dziecka.
Dzięki niej otrzymasz praktyczne, codzienne narzędzia i dowiesz się:
- czym jest seksualność i w jaki sposób rozwija się od narodzin do pełnej dojrzałości,
- jak rozmawiać z dzieckiem i świadomie wspierać je w procesie rozwoju seksualności,
- jak nie popełniać błędów ograniczających ten rozwój,
- jak uchronić dziecko przed zagrożeniami związanymi z seksualnością,
- jak wychować asertywnego seksualnie człowieka, zdolnego do wyrażania swoich potrzeb.
Seksualność jest naturalnym aspektem życia każdego człowieka. Pomimo to uznajemy ją za społeczne tabu. Weźmy - jako rodzice - odpowiedzialność i przekażmy naszym dzieciom pozytywny model seksualności! Nie zostawiajmy tego instytucjom, internetowi, kolegom czy samym dzieciom.
Rozmowa o seksualności stanowi dla rodziców ogromne wyzwanie. Nie wiemy, jak reagować, jakich słów używać, jak chronić dziecko przed zagrożeniami. Brakuje nam wzoru seksualności, który możemy świadomie przekazać naszym dzieciom.
Książka, którą trzymasz w ręku, jest pierwszym krokiem do odpowiedzialnego wsparcia kształtowania seksualności twojego dziecka.
Dzięki niej otrzymasz praktyczne, codzienne narzędzia i dowiesz się:
- czym jest seksualność i w jaki sposób rozwija się od narodzin do pełnej dojrzałości,
- jak rozmawiać z dzieckiem i świadomie wspierać je w procesie rozwoju seksualności,
- jak nie popełniać błędów ograniczających ten rozwój,
- jak uchronić dziecko przed zagrożeniami związanymi z seksualnością,
- jak wychować asertywnego seksualnie człowieka, zdolnego do wyrażania swoich potrzeb.
Seksualność jest naturalnym aspektem życia każdego człowieka. Pomimo to uznajemy ją za społeczne tabu. Weźmy - jako rodzice - odpowiedzialność i przekażmy naszym dzieciom pozytywny model seksualności! Nie zostawiajmy tego instytucjom, internetowi, kolegom czy samym dzieciom.
154 pages, Paperback
First published January 1, 2018
18 people are currently reading
95 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
April 25, 2021
To nie są wielce odkrywcze treści, ale kilka przydatnych informacji znalazłam. Część dotycząca nastolatków mogłaby być bardziej rozbudowana i mniej trącić banałem, ale ta opisująca wczesne dzieciństwo naprawdę porządna.
Doceniam, że ta pozycja nie ma nic wspólnego z materiałami wydawnictw katolickich, które często są po prostu szkodliwe. Mamy tu więc treści z XXI wieku, zarówno te dotyczące antykoncepcji, jak i reagowania na informację o tym, że nasze dziecko jest nieheteronormatywne.
Doceniam, że ta pozycja nie ma nic wspólnego z materiałami wydawnictw katolickich, które często są po prostu szkodliwe. Mamy tu więc treści z XXI wieku, zarówno te dotyczące antykoncepcji, jak i reagowania na informację o tym, że nasze dziecko jest nieheteronormatywne.
October 23, 2022
Książka niewątpliwie potrzebna, dla rodziców dzieci i nastolatków.
Rozwój seksualny trwa całe życie. Osoby dojrzałe seksualnie potrafią odbyć stosunek płciowy, ale rozumieją też, jakie są prawne i społeczne normy określające, czy akt seksualny może się zdarzyć. Dojrzałość seksualna wiąże się z rozumieniem własnych potrzeb seksualnych, z czerpaniem przyjemności z seksu, ale też z tworzeniem i utrzymywaniem bliskich relacji z innymi ludźmi.
Świadomy, mądry rodzic edukuje seksualnie swoje dziecko nie tylko przez rozmowę, ale też przez wiele innych czynności (np. sposób dotykania dziecka, relację ze swoim ciałem, sposób okazywania miłości i bliskości partnerowi/partnerce). Taka edukacja poprzez przykład jest bardzo skutecznym narzędziem przekazywania nie tylko wiedzy, ale przede wszystkim podejścia do seksu, seksualności, ciała i partnerstwa oraz miłości.
W pozytywnej edukacji seksualnej kładzie się nacisk na to, że seksualność jest częścią ludzkiej natury.
Na fazę oralną składają się okres bierny, który trwa do około 6 miesiąca życia dziecka, i faza aktywna, która rozpoczyna się po 6 miesiącu życia. Sygnałem przejścia z jednego etapu do drugiego jest podgryzanie przez dziecko sutków matki w czasie karmienia. Tą formą aktywności niemowlę komunikuje, że zakończyło jedzenie i przechodzi do zabawy.
Unikający styl przywiązania To drugi deficytowy model przywiązania. Rozwija się, gdy dziecko czuje się odrzucone przez rodzica; gdy opiekun nie reaguje na jego potrzeby. W efekcie, po wielu nieudanych próbach, dziecko zaprzestaje prób nawiązania komunikacji i wytwarza w sobie mechanizm obronny, w którym zaprzecza swojej potrzebie bliskości, a jako dorosły unika bliskich związków i intymnych relacji. Osoby, które wykształciły unikający styl przywiązania, mają trudności z zaufaniem innym ludziom, z otworzeniem się i okazywaniem emocji.
Tego rodzaju stereotypy uderzają zarówno w kobiety, jak i w mężczyzn. Dziewczynkom na ich podstawie zabrania się wyrażania emocji „niepoprawnych”, w efekcie karane bywają za przejawy złości, irytacji, agresywne zachowania czy nawet zbyt ekspresyjną radość. Z kolei chłopcom na podstawie takich przekazów odbiera się prawo do okazywania smutku i żalu oraz mówienia o tym, czego doświadczają na płaszczyźnie emocjonalnej.
Ważne jest również okazywanie sobie przez rodziców czułości na oczach dziecka. Sprawianie sobie przyjemności, przytulanie się i całowanie, po prostu bliskość rodziców, pozwala maluchowi traktować te zachowania jako naturalne formy intymności występujące miedzy dwojgiem ważnych dla siebie ludzi.
W przypadku rodziców samodzielnie wychowujących dzieci istotne jest, aby maluch mógł obserwować inne bliskie relacje swojego opiekuna/opiekunki z przyjacielem, bratem, kuzynką, dziadkiem itp.
Dzieciom na wcześniejszych etapach rozwoju warto prostym językiem opowiadać o: nienaruszalności i nietykalności ich ciała – dziecko ma prawo decydować o tym, kto i gdzie dotyka jego ciała, ma prawo nie zgodzić się np. na bycie całowanym i przytulanym, miejscach intymnych wraz z prawdziwymi ich nazwami oraz określaniem sfer prywatnych – dziecko ma prawo wiedzieć, że narządy intymne są szczególnie wrażliwe oraz że istnieją pewne zasady dotyczące tego, kto i kiedy tych sfer może dotykać, asertywności – zgodzie na to, że dziecko może powiedzieć NIE, ogromnej miłości rodzica do dziecka, której absolutnie nic nie może zmienić – dziecko może więc powiedzieć rodzicowi o wszystkim, nawet jeśli podejrzewa, że zrobiło coś nieakceptowalnego.
Przykładowa odpowiedź: „To jest penis. Każdy chłopiec i mężczyzna ma penis. Służy on do sikania, ale dorośli mężczyźni używają go również do płodzenia dzieci”.
Przykładowa odpowiedź: „Kiedy dorośli ludzie się kochają, uprawiają seks. Wtedy z penisa taty wypływają plemniki i jeden z nich łączy się z jajeczkiem, które jest w brzuchu mamy. Tak powstaje malutki zarodek, a po 9 miesiącach rodzi się dziecko”.
Przykładowa odpowiedź: „Seks uprawiają kochający się dorośli ludzie. Wtedy penis mężczyzny wchodzi w pochwę kobiety. Kiedy mężczyźnie jest już bardzo przyjemnie, wypływają z niego plemniki. Jeśli spotkają się z komórką jajową w jajowodach kobiety, może powstać dziecko. Dorośli ludzie lubią uprawiać seks, ponieważ jest to przyjemne. To bardzo wyjątkowa sprawa i robimy to tylko z ważnymi dla nas ludźmi”.
Rodzice zwykle marzą o tym, aby ich dzieci były na tyle pewne siebie, by także w okresie nastoletnim potrafiły wykorzystać moc słowa NIE. Droga do rozwinięcia tej umiejętności nie jest jednak prosta. Jeśli dziecko ma doświadczenia, które mówią mu, że jego NIE jest bez znaczenia, jest mało ważne bądź ignorowane, lub zostało nauczone, że po kilkukrotnych prośbach wypada zmienić zdanie, maleje szansa na to, że w sytuacjach ryzykownych będzie skutecznie używać słowa NIE.
Dobrze, aby rodzic nazwał to, co czuje maluch. Kiedy emocje opadną, można wprowadzić dostosowane do wieku dziecka informacje o rozczarowaniu, np. powiedzieć, że z tym odczuciem mierzy się każdy z nas, że jest ono trudne do przeżywania. Daje to malcowi poczucie, że wszystko jest z nim w porządku, pomimo że doświadcza czegoś trudnego. Następnie można zastanowić się nad szukaniem działań, które pomogą dziecku w powrocie do stanu równowagi, a które będą dopuszczalne społecznie (w zgodzie z ważnymi dla rodzica normami).
Konsekwencją nieumiejętności poradzenia sobie z rozczarowaniem w dorosłym życiu jest brak akceptacji cudzych wyborów lub decyzji. W aspekcie seksualności nieumiejętność ta może prowadzić do nadużyć. Dlatego ważne jest, aby już na wczesnym etapie rozwoju dziecko miało możliwość konfrontacji z rozczarowaniem.
Tata mówi córce, że ma się szanować, jednocześnie lekceważąco śmieje się z kobiet.
Tymczasem dzieci, mając do wyboru, czy zastosować to, co usłyszały, czy to, co zaobserwowały, w zdecydowanej większości przypadków będą powielać zachowania rodziców, a nie ich słowa! Oznacza to dla dorosłych tyle, że jeśli chcą rzeczywiście wpłynąć na postawę, poglądy i wartości swojego dziecka, warto, by zademonstrowali, jak wykorzystują je w życiu, a dopiero później uzupełniali tę lekcję o przekaz słowny.
Pierwsze doświadczenia w budowaniu relacji z rówieśnikami mogą istotnie wpłynąć na kształtowanie się u dziecka samooceny i samoakceptacji. Jeśli młody człowiek nie odnajdzie swojego miejsca w grupie, poczuje się odrzucony lub nieakceptowany, może to mieć znaczący wpływ na jego dalsze kontakty międzyludzkie. Takie dzieci albo mogą unikać bliskich relacji, albo będą gotowe wiele poświęcić, by w takie relacje wejść i/lub je utrzymać.
Rolą rodzica jest uważne obserwowanie interpersonalnych zdolności dziecka oraz jego zachowań w grupie rówieśniczej. Dzieci przebywające wśród rówieśników są często orędownikami tego, co w ich domu uznawane jest za normalne. Będą np. powtarzać zasłyszane opinie, stwierdzenia, naśladować zachowania bądź wypowiedzi któregoś z domowników, a w przypadku niezgody lub innych poglądów w grupie rówieśniczej mogą używać obraźliwych słów czy przezywać rozmówcę.
Warto zauważyć, że rodzic lub nauczyciel mediator nie mają na celu doprowadzenia do tego, by ustały kryzysy. Ich rolą jest przedstawienie w sposób zrozumiały argumentów obu stron oraz zaakcentowanie, że naturalne jest, iż różni ludzie myślą i czują inaczej, co nie oznacza, że którekolwiek z podejść jest złe.
Podobnie oceniane dzieci mogą mieć tendencję do „trzymania się” razem. W ten sposób tworzą się podziały wewnątrz klasy na lepszych i gorszych. Mogą mieć one duży wpływ na kształtowanie się dalszej samooceny dziecka; w szczególności osoby z gorszymi wynikami w nauce lub stale krytykowane za zachowanie mogą mieć trudność w nawiązaniu satysfakcjonujących relacji międzyludzkich[
Warto doceniać dzieci za wysiłek, a nie za efekt ich działań. Pochwały powinny mieć formę własnej opinii, własnego zdania osoby, która je wygłasza, a nie być jednoznaczną oceną.
Dziecko funkcjonujące w grupie, która go nie akceptuje, w której czuje się źle i jest przez nią niezrozumiane, może zacząć rozwijać w sobie poczucie bycia innym, niechcianym. W takich sytuacjach, o ile wcześniejsze mediacje z grupą, nauka tolerancji i asertywności nie pomogły, nie warto zwlekać bądź czekać na samoistny rozwój sytuacji, tylko zmienić dziecku grupę rówieśniczą.
W mózgu nastolatka wciąż niedojrzała jest kora mózgowa, która odpowiada m.in. za: kontrolę emocji, racjonalne myślenie, analizę ryzyka, przewidywanie konsekwencji, empatię. W
Jednocześnie niedojrzały i będący w fazie ciągłych zmian mózg nastolatka jest szczególnie wrażliwy na działanie układu nagrody, który sprawia, że młodzi ludzie częściej angażują się w zachowania dostarczające im przyjemności. Intensywne doznania, które związane są z działaniem układu nagrody, u dorosłych podlegają kontroli sprawnych już obszarów kory przedczołowej, przez co rzadziej wymykają się one spod kontroli. Natomiast poszukiwanie przyjemności w połączeniu z trudnością przewidywania konsekwencji w okresie dojrzewania sprawia, że w tym wieku część osób rozpoczyna (bądź testuje) zażywanie substancji psychoaktywnych. Uzależnienie u nastolatków (ze względu na niedojrzałą korę mózgową i przewagę układu nagrody) następuje szybciej i jest głębsze, a nabyte w tym okresie nałogi nie są tak łatwe do pokonania.
Miłość nastolatków, oprócz tego, że intensywna, bywa też krótkotrwała, a niejednokrotnie kończy się odrzuceniem. Radzenie sobie z nim nie jest łatwe w żadnym wieku. Osoba, która tego doświadczyła, w sposób naturalny zwraca się do swoich bliskich (znajomych, rodziny) w poszukiwaniu wsparcia i akceptacji.
Warto wiedzieć, że orientacja seksualna nie musi być trwała. W ciągu życia może ulec zmianie, ale zwykle są to zmiany w kierunku orientacji homoseksualnej, a nie odwrotnie.
Dobrze jest przekazać młodemu człowiekowi, że pierwszym partnerem seksualnym powinna być osoba, na której jej/jemu zależy i w czyim towarzystwie czuje się komfortowo i bezpiecznie. Zanim nastąpi etap uprawiania seksu, dobrze jest, żeby partnerzy poznali swoje ciała. Służą temu różne formy pieszczot i stymulacji. Dzięki temu sam kontakt seksualny będzie przyjemniejszy i pozbawiony stresu wynikającego z nagości czy nowości sytuacji.
wirusowe zapalenie wątroby – choroba przenoszona drogą płciową, choć do zarażenia może dojść nie tylko poprzez kontakty seksualne, lecz także kontakt z krwią, spermą lub wydzieliną z pochwy osoby chorej,
Warto przypominać nastolatkowi, że ma prawo odmówić współżycia na każdym etapie gry erotycznej. Jest to szczególnie istotne, gdyż na pierwszy rzut oka nie jesteśmy w stanie określić stanu zdrowia drugiego człowieka.
W przypadku postępującej gry erotycznej niepokój i odmowę dalszego współżycia mogą wzbudzić następujące symptomy: rany, wysypka, pryszcze, owrzodzenia, zmiany skórne (np. zaczerwienienia) umiejscowione na narządach płciowych, nieprzyjemny zapach okolic intymnych, ropna, serowata lub zielonkawa wydzielina z narządów intymnych.
Traktowanie seksualności jako tematu dobrego do rozmowy, ale też pokazywanie dziecku, w jaki sposób dorośli ludzie okazują sobie uczucia, jak wzajemnie o siebie dbają i troszczą się o swoje dobro, pozwala zrozumieć, że seks może być nie tylko fizycznym doświadczeniem przyjemności, ale też sposobem i ważnym elementem w budowaniu trwałych relacji. Taka narracja kładzie nacisk na jakość doświadczeń! Jest również lekcją tego, że seksualność można rozwijać, stale odkrywać i eksplorować w różnym wieku.
Rozwój seksualny trwa całe życie. Osoby dojrzałe seksualnie potrafią odbyć stosunek płciowy, ale rozumieją też, jakie są prawne i społeczne normy określające, czy akt seksualny może się zdarzyć. Dojrzałość seksualna wiąże się z rozumieniem własnych potrzeb seksualnych, z czerpaniem przyjemności z seksu, ale też z tworzeniem i utrzymywaniem bliskich relacji z innymi ludźmi.
Świadomy, mądry rodzic edukuje seksualnie swoje dziecko nie tylko przez rozmowę, ale też przez wiele innych czynności (np. sposób dotykania dziecka, relację ze swoim ciałem, sposób okazywania miłości i bliskości partnerowi/partnerce). Taka edukacja poprzez przykład jest bardzo skutecznym narzędziem przekazywania nie tylko wiedzy, ale przede wszystkim podejścia do seksu, seksualności, ciała i partnerstwa oraz miłości.
W pozytywnej edukacji seksualnej kładzie się nacisk na to, że seksualność jest częścią ludzkiej natury.
Na fazę oralną składają się okres bierny, który trwa do około 6 miesiąca życia dziecka, i faza aktywna, która rozpoczyna się po 6 miesiącu życia. Sygnałem przejścia z jednego etapu do drugiego jest podgryzanie przez dziecko sutków matki w czasie karmienia. Tą formą aktywności niemowlę komunikuje, że zakończyło jedzenie i przechodzi do zabawy.
Unikający styl przywiązania To drugi deficytowy model przywiązania. Rozwija się, gdy dziecko czuje się odrzucone przez rodzica; gdy opiekun nie reaguje na jego potrzeby. W efekcie, po wielu nieudanych próbach, dziecko zaprzestaje prób nawiązania komunikacji i wytwarza w sobie mechanizm obronny, w którym zaprzecza swojej potrzebie bliskości, a jako dorosły unika bliskich związków i intymnych relacji. Osoby, które wykształciły unikający styl przywiązania, mają trudności z zaufaniem innym ludziom, z otworzeniem się i okazywaniem emocji.
Tego rodzaju stereotypy uderzają zarówno w kobiety, jak i w mężczyzn. Dziewczynkom na ich podstawie zabrania się wyrażania emocji „niepoprawnych”, w efekcie karane bywają za przejawy złości, irytacji, agresywne zachowania czy nawet zbyt ekspresyjną radość. Z kolei chłopcom na podstawie takich przekazów odbiera się prawo do okazywania smutku i żalu oraz mówienia o tym, czego doświadczają na płaszczyźnie emocjonalnej.
Ważne jest również okazywanie sobie przez rodziców czułości na oczach dziecka. Sprawianie sobie przyjemności, przytulanie się i całowanie, po prostu bliskość rodziców, pozwala maluchowi traktować te zachowania jako naturalne formy intymności występujące miedzy dwojgiem ważnych dla siebie ludzi.
W przypadku rodziców samodzielnie wychowujących dzieci istotne jest, aby maluch mógł obserwować inne bliskie relacje swojego opiekuna/opiekunki z przyjacielem, bratem, kuzynką, dziadkiem itp.
Dzieciom na wcześniejszych etapach rozwoju warto prostym językiem opowiadać o: nienaruszalności i nietykalności ich ciała – dziecko ma prawo decydować o tym, kto i gdzie dotyka jego ciała, ma prawo nie zgodzić się np. na bycie całowanym i przytulanym, miejscach intymnych wraz z prawdziwymi ich nazwami oraz określaniem sfer prywatnych – dziecko ma prawo wiedzieć, że narządy intymne są szczególnie wrażliwe oraz że istnieją pewne zasady dotyczące tego, kto i kiedy tych sfer może dotykać, asertywności – zgodzie na to, że dziecko może powiedzieć NIE, ogromnej miłości rodzica do dziecka, której absolutnie nic nie może zmienić – dziecko może więc powiedzieć rodzicowi o wszystkim, nawet jeśli podejrzewa, że zrobiło coś nieakceptowalnego.
Przykładowa odpowiedź: „To jest penis. Każdy chłopiec i mężczyzna ma penis. Służy on do sikania, ale dorośli mężczyźni używają go również do płodzenia dzieci”.
Przykładowa odpowiedź: „Kiedy dorośli ludzie się kochają, uprawiają seks. Wtedy z penisa taty wypływają plemniki i jeden z nich łączy się z jajeczkiem, które jest w brzuchu mamy. Tak powstaje malutki zarodek, a po 9 miesiącach rodzi się dziecko”.
Przykładowa odpowiedź: „Seks uprawiają kochający się dorośli ludzie. Wtedy penis mężczyzny wchodzi w pochwę kobiety. Kiedy mężczyźnie jest już bardzo przyjemnie, wypływają z niego plemniki. Jeśli spotkają się z komórką jajową w jajowodach kobiety, może powstać dziecko. Dorośli ludzie lubią uprawiać seks, ponieważ jest to przyjemne. To bardzo wyjątkowa sprawa i robimy to tylko z ważnymi dla nas ludźmi”.
Rodzice zwykle marzą o tym, aby ich dzieci były na tyle pewne siebie, by także w okresie nastoletnim potrafiły wykorzystać moc słowa NIE. Droga do rozwinięcia tej umiejętności nie jest jednak prosta. Jeśli dziecko ma doświadczenia, które mówią mu, że jego NIE jest bez znaczenia, jest mało ważne bądź ignorowane, lub zostało nauczone, że po kilkukrotnych prośbach wypada zmienić zdanie, maleje szansa na to, że w sytuacjach ryzykownych będzie skutecznie używać słowa NIE.
Dobrze, aby rodzic nazwał to, co czuje maluch. Kiedy emocje opadną, można wprowadzić dostosowane do wieku dziecka informacje o rozczarowaniu, np. powiedzieć, że z tym odczuciem mierzy się każdy z nas, że jest ono trudne do przeżywania. Daje to malcowi poczucie, że wszystko jest z nim w porządku, pomimo że doświadcza czegoś trudnego. Następnie można zastanowić się nad szukaniem działań, które pomogą dziecku w powrocie do stanu równowagi, a które będą dopuszczalne społecznie (w zgodzie z ważnymi dla rodzica normami).
Konsekwencją nieumiejętności poradzenia sobie z rozczarowaniem w dorosłym życiu jest brak akceptacji cudzych wyborów lub decyzji. W aspekcie seksualności nieumiejętność ta może prowadzić do nadużyć. Dlatego ważne jest, aby już na wczesnym etapie rozwoju dziecko miało możliwość konfrontacji z rozczarowaniem.
Tata mówi córce, że ma się szanować, jednocześnie lekceważąco śmieje się z kobiet.
Tymczasem dzieci, mając do wyboru, czy zastosować to, co usłyszały, czy to, co zaobserwowały, w zdecydowanej większości przypadków będą powielać zachowania rodziców, a nie ich słowa! Oznacza to dla dorosłych tyle, że jeśli chcą rzeczywiście wpłynąć na postawę, poglądy i wartości swojego dziecka, warto, by zademonstrowali, jak wykorzystują je w życiu, a dopiero później uzupełniali tę lekcję o przekaz słowny.
Pierwsze doświadczenia w budowaniu relacji z rówieśnikami mogą istotnie wpłynąć na kształtowanie się u dziecka samooceny i samoakceptacji. Jeśli młody człowiek nie odnajdzie swojego miejsca w grupie, poczuje się odrzucony lub nieakceptowany, może to mieć znaczący wpływ na jego dalsze kontakty międzyludzkie. Takie dzieci albo mogą unikać bliskich relacji, albo będą gotowe wiele poświęcić, by w takie relacje wejść i/lub je utrzymać.
Rolą rodzica jest uważne obserwowanie interpersonalnych zdolności dziecka oraz jego zachowań w grupie rówieśniczej. Dzieci przebywające wśród rówieśników są często orędownikami tego, co w ich domu uznawane jest za normalne. Będą np. powtarzać zasłyszane opinie, stwierdzenia, naśladować zachowania bądź wypowiedzi któregoś z domowników, a w przypadku niezgody lub innych poglądów w grupie rówieśniczej mogą używać obraźliwych słów czy przezywać rozmówcę.
Warto zauważyć, że rodzic lub nauczyciel mediator nie mają na celu doprowadzenia do tego, by ustały kryzysy. Ich rolą jest przedstawienie w sposób zrozumiały argumentów obu stron oraz zaakcentowanie, że naturalne jest, iż różni ludzie myślą i czują inaczej, co nie oznacza, że którekolwiek z podejść jest złe.
Podobnie oceniane dzieci mogą mieć tendencję do „trzymania się” razem. W ten sposób tworzą się podziały wewnątrz klasy na lepszych i gorszych. Mogą mieć one duży wpływ na kształtowanie się dalszej samooceny dziecka; w szczególności osoby z gorszymi wynikami w nauce lub stale krytykowane za zachowanie mogą mieć trudność w nawiązaniu satysfakcjonujących relacji międzyludzkich[
Warto doceniać dzieci za wysiłek, a nie za efekt ich działań. Pochwały powinny mieć formę własnej opinii, własnego zdania osoby, która je wygłasza, a nie być jednoznaczną oceną.
Dziecko funkcjonujące w grupie, która go nie akceptuje, w której czuje się źle i jest przez nią niezrozumiane, może zacząć rozwijać w sobie poczucie bycia innym, niechcianym. W takich sytuacjach, o ile wcześniejsze mediacje z grupą, nauka tolerancji i asertywności nie pomogły, nie warto zwlekać bądź czekać na samoistny rozwój sytuacji, tylko zmienić dziecku grupę rówieśniczą.
W mózgu nastolatka wciąż niedojrzała jest kora mózgowa, która odpowiada m.in. za: kontrolę emocji, racjonalne myślenie, analizę ryzyka, przewidywanie konsekwencji, empatię. W
Jednocześnie niedojrzały i będący w fazie ciągłych zmian mózg nastolatka jest szczególnie wrażliwy na działanie układu nagrody, który sprawia, że młodzi ludzie częściej angażują się w zachowania dostarczające im przyjemności. Intensywne doznania, które związane są z działaniem układu nagrody, u dorosłych podlegają kontroli sprawnych już obszarów kory przedczołowej, przez co rzadziej wymykają się one spod kontroli. Natomiast poszukiwanie przyjemności w połączeniu z trudnością przewidywania konsekwencji w okresie dojrzewania sprawia, że w tym wieku część osób rozpoczyna (bądź testuje) zażywanie substancji psychoaktywnych. Uzależnienie u nastolatków (ze względu na niedojrzałą korę mózgową i przewagę układu nagrody) następuje szybciej i jest głębsze, a nabyte w tym okresie nałogi nie są tak łatwe do pokonania.
Miłość nastolatków, oprócz tego, że intensywna, bywa też krótkotrwała, a niejednokrotnie kończy się odrzuceniem. Radzenie sobie z nim nie jest łatwe w żadnym wieku. Osoba, która tego doświadczyła, w sposób naturalny zwraca się do swoich bliskich (znajomych, rodziny) w poszukiwaniu wsparcia i akceptacji.
Warto wiedzieć, że orientacja seksualna nie musi być trwała. W ciągu życia może ulec zmianie, ale zwykle są to zmiany w kierunku orientacji homoseksualnej, a nie odwrotnie.
Dobrze jest przekazać młodemu człowiekowi, że pierwszym partnerem seksualnym powinna być osoba, na której jej/jemu zależy i w czyim towarzystwie czuje się komfortowo i bezpiecznie. Zanim nastąpi etap uprawiania seksu, dobrze jest, żeby partnerzy poznali swoje ciała. Służą temu różne formy pieszczot i stymulacji. Dzięki temu sam kontakt seksualny będzie przyjemniejszy i pozbawiony stresu wynikającego z nagości czy nowości sytuacji.
wirusowe zapalenie wątroby – choroba przenoszona drogą płciową, choć do zarażenia może dojść nie tylko poprzez kontakty seksualne, lecz także kontakt z krwią, spermą lub wydzieliną z pochwy osoby chorej,
Warto przypominać nastolatkowi, że ma prawo odmówić współżycia na każdym etapie gry erotycznej. Jest to szczególnie istotne, gdyż na pierwszy rzut oka nie jesteśmy w stanie określić stanu zdrowia drugiego człowieka.
W przypadku postępującej gry erotycznej niepokój i odmowę dalszego współżycia mogą wzbudzić następujące symptomy: rany, wysypka, pryszcze, owrzodzenia, zmiany skórne (np. zaczerwienienia) umiejscowione na narządach płciowych, nieprzyjemny zapach okolic intymnych, ropna, serowata lub zielonkawa wydzielina z narządów intymnych.
Traktowanie seksualności jako tematu dobrego do rozmowy, ale też pokazywanie dziecku, w jaki sposób dorośli ludzie okazują sobie uczucia, jak wzajemnie o siebie dbają i troszczą się o swoje dobro, pozwala zrozumieć, że seks może być nie tylko fizycznym doświadczeniem przyjemności, ale też sposobem i ważnym elementem w budowaniu trwałych relacji. Taka narracja kładzie nacisk na jakość doświadczeń! Jest również lekcją tego, że seksualność można rozwijać, stale odkrywać i eksplorować w różnym wieku.
January 7, 2025
Krótko, zwięźle i na temat :)
February 18, 2020
Wartościowa książka przedstawiająca etapy rozwoju seksualnego dzieci (od urodzenia po wiek dojrzewania) w kontekście biologicznym, psychologicznym i socjologicznym.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews