En el siglo IX, Barcelona se encontraba en los confines más lejanos del Sacro Imperio. Gobernada por los francos desde la distancia, la ciudad, de apenas mil quinientas almas, se había convertido en una tierra abandonada, asolada por intentos de conquista de los sarracenos y las hordas salvajes, y sometida a la tiranía de unos nobles corruptos que explotaban a sus habitantes.
A esa tierra maldita llega el joven obispo Frodoí. Recién nombrado para el cargo por el rey franco, su destino se asemeja más a un castigo que a un honor, pero algo en su interior, la rebeldía y ambición que le son innatas, le lleva a aceptar el reto y viajar hasta allí acompañado por una comitiva de colonos, que anhelan una nueva oportunidad en la última frontera.
Su primera impresión no puede ser más desoladora, pero pronto caerá rendido a los encantos de una enigmática dama, la noble Goda, que ama la ciudad por encima de todo. Juntos iniciarán una lucha estoica por dotar de un linaje sucesorio propio a esa tierra dejada de la mano de Dios. Y también contarán con la ayuda del valiente Isembard de Tenes, de noble cuna; y de otras personas humildes como la ingeniosa Elisia, la tabernera, que intentarán sacar a Barcelona del foso de desesperanza que parece ser su único destino, aunque para ello necesiten emplear todas sus fuerzas, su inteligencia y su fe en un Dios que parece empeñado en darles la espalda.
Con la escrupulosidad y la imaginación de los grandes narradores, Juan Francisco Ferrándiz nos traslada a una época oscura, a una ciudad vencida que apenas conserva su dignidad y a la lucha de unos hombres y mujeres que se dejaron el alma por conseguir la libertad y la prosperidad de lo que entonces era, para todos, una tierra maldita.
Juan Francisco Ferrándiz Pascual nació en Cocentaina (Alicante) en 1971. Es licenciado en Derecho y actualmente ejerce como abogado en Valencia. Con anterioridad ha publicado la novela Secretum Templi (Editorial Marfil) escrita en valenciano. Las horas oscuras supone su auspiciosa entrada en el panorama nacional.
Novela histórica ambientada en una época muy interesante, en el siglo IX, cuando la Marca Hispánica recuperada por Carlomagno resiste los ataques musulmanes y Barcelona es el límite de la frontera, una tierra peligrosa y maldita.
El autor ha hecho un buen trabajo de investigación y basándose en los pocos datos que se conservan de la época, ha tejido un relato con algunos personajes históricos y le ha añadido grandes dosis de imaginación y una estética cercana a veces a 'Juego de Tronos'.
El marco general reconstruye las complejidades del Imperio Franco y su descomposición con las luchas entre los herederos de Carlomagno, así como su relación con Roma y las tensiones que se generan con los restos la nobleza visigoda en los condados de la Marca Hispánica. Es un panorama muy ambicioso y que incluye muchos elementos históricos, aunque a veces se hace pesado, con tantos nombres de reyes y nobles francos y visigodos.
Lo mejor son algunos personajes como Elisia, la posadera o Goda, una noble de Barcelona, o los hermanos Isembard y Rotel, con sus poderes especiales. La magia y las religiones antiguas, que coexisten con el cristianismo, tienen una presencia importante en la historia y explican tradiciones como la de Santa Eulalia, patrona de Barcelona. Los detalles sobre la vida diaria son interesantes, aunque hay cosas que parecen tomadas de épocas medievales posteriores, como los nombres.
Hay mucha acción y giros interesantes y un buen ritmo narrativo, pero son más de 600 páginas, y llega un momento en que se hace un poco repetitivo, al menos yo perdí bastante el interés en el último tercio, que me resultó predecible y rutinario.
“No sé si existe una ciudad en el orbe que haya sufrido más ataques y asedios en las últimas seis décadas y aún siga en pie [...] ¡Por qué resiste y si Dios tiene un plan para este lugar maldito!”
Leer a este autor es una auténtica maravilla, y aunque solo he podido leer previamente “El juicio del agua”, definitivamente se queda entre mis favoritos.
"La tierra maldita", es una novela histórica que te lleva en un increíble viaje a través del tiempo, trasladándote hasta la Barcelona del siglo IX para mostrarnos momentos convulsos de una ciudad que estuvo al borde de la desaparición. Conoceremos al sacerdote Frodoí quien es llamado por el arzobispo Hincmar, el prelado más poderoso de la iglesia francesa, para ser nombrado obispo de Barcelona. Su misión será terminar la catedral de Barcelona, pero este es un lugar dejado de la mano de Dios que sufre constantes ataques de los sarracenos y hordas salvajes; es una tierra maldita. Cuando Frodoí acepta pide a cambio que le permitan llevar colonos, a los que se les darán tierras, para poder poblar y evangelizar. Este será el argumento central de la novela, sin embargo leeremos acerca dos décadas cruciales en la historia de Barcelona, en la cual nuevamente el autor nos regala una exquisita ambientación y un universo de personajes que reflejan perfectamente cómo era la sociedad medieval.
El autor entremezcla personajes reales con otros de ficción; todos perfectamente descritos y matizados, con luces, sombras y debilidades, quizá algunos más intensos e impulsivos que otros. Construye los tres estamentos sociales del Medievo: la nobleza, el clero y el pueblo llano, quedando patente la desigualdad de privilegios en este sistema feudal.
La novela posee un ritmo cadencioso que permite una lectura agradable, narrada a través de un narrador omnisciente, lo que permite los constantes cambios del punto de vista entre los personajes y los escenarios, dando pie a una trama compleja, formada por varias subtramas perfectamente urdidas.
Así mismo este narrador nos permite imaginarnos la Barcelona del siglo IX, al proporcionar unas descripciones muy claras y visuales. Es fácil imaginar la ciudad protegida por una soberbia muralla reforzada tras la reconquista, que sirvió de claro apoyo para detener a los que intentaron saquearla y destruirla. Puedes imaginarte las tortuosas y estrechas calles de una ciudad rural sucia y deprimente, llena de contrastes y olores; mientras el lugar es continuamente azotado por las amenazas externas y las revueltas internas provocadas por los condes.
En definitiva, “La tierra maldita” tiene todo lo que debe tener una novela histórica: es apasionante, refleja perfectamente una época y te hace vivir y sentirte parte de ella.
"A la muerte no le gusta que jueguen tanto con ella".
Depués de "Las horas oscuras" y la "Llama de la sabiduría", comencé la lectura de esta nueva novela con gran expectación. No me ha defraudado, en absoluto. Es una gran novela histórica, que narra de un modo magistral un periodo convulso de la historia del condado de Barcelona como zona limítrofe en la Marca Hispánica. Ferrándiz traza unos perfiles magníficos y, al igual que en las novelas precedentes, hace pivotar la trama en torno a unas figuras femeninas dotadas de una fuerza y un valor excepcionales. Una novela intensa, absorbente a la que dota de una esmerada ambientación histórica. En definitiva; una absoluta delicia. Eso sí, en la explicación del contexto histórico que figura como anexo a la novela, se cita textualmente "el legendario Guifré el Pilós, dará origen a una dinastía de reyes que perdurará en la Corona de Aragón hasta 1412.", algo sobre lo que no puedo estar de acuerdo ya que, como se detalla también en la propia novela, a lo que se da origen a que se "estableciera el derecho hereditario de los condados de la Marca Hispánica mediante una disposición secreta .", lo cual queda lejos de ser una dinastía de reyes.....
Aunque estamos a principios de año y aún quedan muchas lecturas por delante, ya sé que esta novela va a ser una de mis mejores lecturas de 2019, y es que cuando pienso en una palabra para describiros qué me ha parecido la novela solo me viene una a la cabeza... SUBLIME.
Durante toda la historia. he estado con el corazón en un puño porque, como buena novela histórica que se precie y más aún si está ambientada en la Edad Media, los protagonistas sufren mucho. Las injusticias están a la orden del día y los pobres protagonistas han de sufrirlas y superarlas lo mejor que pueden. Y, claro, nosotros como lectores absortos en la historia también sufrimos con ellos.
Personalmente, no entiendo cómo esta novela no es más conocida cuando, en mi opinión, está a la altura de Los Pilares de la Tierra o La Catedral del Mar. Creo que debería ser lectura obligada para todos aquéllos que hayan disfrutado de esas dos novelas o que sean amantes de las novelas históricas. Para mi Juan Francisco Ferrándiz podría ser "el Ken Follett español".
Genia! Me ha enganchado, me ha encantado y me ha permitido conocer un poquito más de la historia de Barcelona. S. IX de la fundación del condado de Barcelona como tal. Novela histórica súper recomendable. No entiendo por qué no es más conocida porque realmente está al nivel de Los Pilares o De la Catedral del Mar. Será el marqueting….
No tenía muchas expectativas con este libro; no soy mucho de novelas históricas pero hacía mucho que no leía ninguna y me he animado y tengo que confesar que me ha encantado. Una trama ágil, con un poco de todo: nobles, iglesia, traiciones, Reyes, Reinas y todo tipo de complots para urdir tramas y conseguir el poder. La narración tiene un buen ritmo y abarca una gran extensión de tiempo por lo que podemos hacernos una buena idea de como era esa época oscura de la Alta Edad Media , en una Barcelona abandonada a su suerte en La Marca Hispánica. Los personajes muy bien construidos. Malos malísimos, buenos que quizás no lo son tanto y otros que te enamoran y sufres con ellos por todo lo que les llega a pasar. No le doy 5 estrellas porque hay una historia que afecta a dos personajes principales que me hubiera gustado que acabara diferente, aunque creo que aquí el autor ha sido realista y nos podemos imaginar que no podía terminar de otra manera; así que lo respeto aunque no me guste.
Olyan korszak ez Európa történelmében, ami fontos, mégis kevéssé ismerjük. A regény Barcelónára koncentrál, ami akkoriban inkább presztízskérdés volt, sőt, eleinte az sem, mivel a szaracénokkal határos terülten feküdt, így a kényes egyensúly, a béke és a háború váltakozó előfordulása eléggé tönkretette a hírnevét. Egészen addig, míg egy fiatal egyházi személyt ki nem neveztek Barcelona püspökének. Kellett ehhez egy jó adag ambíció, hogy útban legyen másoknak ez az ambíció, vakmerőség, szilárd akarat, és sok-sok ész. Az udvari intrikák, politikai szövetségek átlátása sosem egyszerű, itt viszont olyan erők munkáltak még pluszban a háttérben, ami nem feltétlen volt előre látható. Már akkor is családok jöttek-mentek, álltak sorban a hatalomért, letaszíttattak, majd felemelkedtek, netán örökre megszűntek létezni.
Szóval itt nem csak Barcelona áll a középpontban, hanem az egész akkori Európa, szinte látni lehet, ahogy formálódnak az országhatárok, a későbbi törvénykezés apró kis nüanszai most teremtődnek meg, és szembesülhetünk vele, milyen kevésen is múlik, hogy valaki milyen uralkodóvá válik. Nem tudom, ezek a királyok, nemesi családok tisztában voltak-e vele, hogy örökre fenn marad a nevük, az összes ballépésük, ostoba és okos döntésük, minden emberi erősségük és gyengeségük. Nekem félelmetes belegondolni, hogy több, mint ezer év távlatából látható valaki, és bele sem gondolok elsőre, hogy igazából mennyire torz lehet a kép, amit a jövőre hagyott. Nagy erénye még a könyvnek a sokszínű szereplőgárda. Rengeteg egyéniség vonul fel, még a legkisebb mellékszereplő is olyan, mintha élne, talán annyi hibájuk van, hogy szinte mindenki vagy fekete, vagy fehér. A gonoszoknak nincs kedvelhető oldala, a jóknak meg csak enyhe gyarlóságaik vannak. Talán Rotel az egyetlen kivétel, akinek sikerült mind a két oldalát bemutatni, akinek egy része nagyon világos, a másik fele meg nagyon sötét. Nekem ő volt egyébként az egyik kedvencem, a sokból.
El año pasado leí “Las herederas del mar” del autor y fue de lo mejor del año, asique no podía pasar más tiempo sin leer otro libro del autor y vuelve a ser otro librazo. . Ambientada en el año 861, donde Barcelona se sitúa en lo que se llamó “Marca Hispánica” un lugar peligroso y una tierra asediada de continuo por sarracenos . Frodoi y un grupo extenso de personas parten hacia Barcelona ya que creen que es la oportunidad de mejorar su vida. Frodoi quiere hacer de Barcelona una tierra sin peligro, fértil y productiva. . Elisia junto a su marido, están en ese grupo, además de unos hermanos que serán imprescindibles en la historia. . Gran cantidad de personajes componen esta novela, que nos hace vivir intrigas, amor, acción, mentiras, aventuras… . Una prosa fácil, sencilla con un ritmo bastante ágil que no da lugar a que te aburras, con sucesos tantos reales como ficticios de este siglo que yo desconocía , y con una ambientación que hace que te sitúes tanto en el momento histórico que se vive como la vida cotidiana de esa Barcelona abandonada. . Gran labor de documentación por parte del autor siendo fiel a los personajes que son reales. Y sin duda destaco a los personajes femeninos de esta historia que me han encantado, luchadoras a pesar de las miles de desgracias , otras haciendo lo imposible para levantar esa ciudad , ambiciosas.. . Una novela que no te dejará indiferente , en una época de la que muy poquito se habla y con unos personajes de diez
Nie przepadam za epoką średniowiecza w powieściach historycznych ale od czasu do czasu daję się wciągnąć w te nie bardzo lubiane przeze mnie klimaty, przy czym jeśli chodzi o literaturę hiszpańską (do której mam permanentną słabość) to epoka historyczna jest tu najmniej ważna - mogłabym czytać nawet o epoce kamienia łupanego, pod warunkiem, że jest tutaj bardzo dobre tło historyczne. Rozsmakowałam się w hiszpańskich powieściach historycznych i trochę ubolewam nad faktem, że jest ich tak mało. No chyba, że jest ich więcej tylko, że jeszcze ich nie znalazłam...
"Ziemia przeklęta" rozpoczyna się akcją zaczynającą się już w roku 861 na terenach Marchii Hiszpańskiej czasów Karolingów, kiedy Barcelona była jeszcze małym miasteczkiem, liczącym sobie zaledwie 1500 mieszkańców, mieściną, którą można było przejść wzdłuż i wszerz w zaledwie kilka minut. W tej historii jest wszystko : krwawe walki, miłość, intrygi, dramatyzm napędzany szybko zmieniającą się akcją, ciekawe postaci i świat w którym honor mierzy się że zdradą, miłość z obowiązkiem a prawda z kłamstwem....
Z początku dość nieufnie podchodziłam do tej liczącej sobie prawie 800 stron pozycji ale z każdym, kolejnym rozdziałem zaczęłam mieć coraz większe problemy z oderwaniem się od lektury i gdyby nie mój zdrowy rozsądek, byłabym w stanie czytać całą noc. Kiedy historia dobiegła już końca, poczułam charakterystyczny niedosyt towarzyszący ukończeniu tak wybornej lektury.
Polecam wszystkim, których zachwyciły "Filary ziemi", "Gra o tron", bądź "Królowie przeklęci".
Czytało mi się tę hiszpańską powieść o narodzinach Barcelony świetnie, ale mimo to nie mogę jej z czystym sumieniem polecić. Nie chcę tu używać określenia „czytadło”, bo dla mnie jest ono bezsprzecznie pejoratywne, a książka Ferrándiza zdecydowanie na nie nie zasługuje, ale nie oszukujmy się - arcydzieło literatury, powieść przez wielkie P to to nie jest. W tej książce mnóstwo rzeczy „gra” - pełna napięcia wielowątkowa historia wciąga totalnie, płynie się przez nią i strony przewracają się same, a przez bardzo dobre, rzetelne oddanie realiów ówczesnych czasów - codzienności pospólstwa, elity politycznej i kościelnej lektura wnosi i dawkę wiedzy. Ale mam jeden główny zarzut - nieodłącznie w trakcie czytania towarzyszyła mi myśl, że to mogłaby być naprawdę Wielka Powieść gdyby tylko napisał ją ktoś inny. Wątpię, żeby problem leżał w znikomym doświadczeniu pisarskim autora (to jego czwarta powieść). Skłaniam się ku braku talentu i byciu zwyczajnym rzemieślnikiem. Słaby warsztat niestety jest zauważalny na każdej stronie. Biorąc tak barwny, dający wiele możliwości i pole do popisu temat jak powstanie Barcelony tym bardziej Brakowało mi w tej książce rozbudowanych opisów oddających świat przedstawiany - autor za bardzo skupia się na dialogach i powierzchownym przybliżeniu myśli, uczuć bohaterów. Nie ma tu bardzo obszernych, plastycznych i żywych opisów ani także bogatych odniesień do kultury, nauki, polityki - wszystko to jest bardzo pobieżne. Pobieżność widoczna jest też w wykreowaniu postaci - z praktycznie kilkunastu istotnych bohaterów tylko dwójka-trójka ma jakiś charakter i bardziej złożoną osobowość. Reszta jest kompletnie wyblakła, bezpłciowa - to jedynie “aktorzy” wygłaszajacy swoje kwestie i odgrywający narzucony przez autora scenariusz, a nie ludzie z krwi i kości. Czy więc czytadło? O ile ktoś nie uważa tego określenia za pejoratywne to wtedy idealnie pasuje - bo wciąga doszczętnie, a i angażuje w fabułę i losy bohaterów totalnie!
Novela que llega a la altura de la catedral del mar de Ildefonso Falcones, aunque no es tan conocida. Si os apasiona la historia de Barcelona os recomiendo totalmente esta novela.
Une grande fresque historique tres bien détaillée et tres précise qui montre que l’auteur connaît sont sujet ! Il a su très bien retranscrire l’atmosphère et l’ambiance du Moyen Âge, son écriture n’est pas lourde et le roman se lit aisément. Malheureusement, je n’ai pas accroché plus que ça. La première moitié s’est plutôt bien déroulée mais ensuite je me suis « désintéressé » du récit. L’histoire est redondante et les actions toutes les mêmes. Je pense que 500 pages max auraient amplement suffit. J’ai tout de même aimé les personnages féminins du roman, toutes des femmes fortes malgré de nombreuses déconvenues.
--------------
A great historical fresco very well detailed and very precise which shows that the author knows his subject! He knew very well how to retranscribe the atmosphere and the mood of the Middle Ages, his writing is not heavy and the novel is easy to read. Unfortunately, I didn't get hooked more than that. The first half went pretty well but then I lost interest in the story. The story is redundant and the actions all the same. I think 500 pages max would have been more than enough. However, I did like the female characters in the novel, all strong women despite many hard and tough setbacks.
Esta gran historia ha sido un viaje espectacular al siglo ix. Es un libro que no puedes dejar de leer. Todos los personajes juegan un papel increíblemente bueno, desde los personajes históricos hasta los ficticios. Este Es mi género favorito, la historia medieval, pero nunca había leído una historia lúgubre, y buenísma al mismo tiempo, era una época temerosa. Voy a hacer un comentario personal, me hubiera gustado que el fin de Galí hubiera sido peor. Pero ni modo. En fin gracias por compartir esta gran historia. Bravo.... Señor Juan Francisco Ferrándiz
Increíble, esta es una de esas obras épicas del calibre de Los pilares de la tierra o de La catedral del mar, no solo por el tamaño (unas 700 páginas) y la época (OK, es una concesión muy liberal), sino por que tiene muchísimos personajes principales y muchísimas historias que se entre cruzan.
Bueno, los personajes principales deberían ser Isenbard y su hermana Rotel, ambos despojados del Castillo de Tenes, porque la historia va siguiendo sus pasos desde que son los niños de un monasterio, donde venden a Rotel a un "noble" y cómo a partir de ahí toman caminos tan diferentes, que se cruzan en muchas ocasiones. La historia de Rotel, quizás por ser más extraña me parece mucho más interesante que la de Isenbard.
Pero hay otros personajes de la historia real que también son muy importantes y casi tan protagonistas (o más, para el resultado de la historia) que los propios hermanos, como Goda de Barcelona y el obispo Frodoi, sin dejar de mencionar a Carlos el Calvo, su esposa Riquilda, y claro, las diferentes casas "nobles" (que no eran tan nobles)
Resulta interesantísimo que el grueso del libro es más bien de las intrigas en las cortes y entre las diferentes casas "nobles" en contra del soberano carolingio, y bueno, y de las prácticas de los nobles, ni hablar, aunque no son tan grotescas como se describe en Los Pilares o La Catedral.
Me encantó la mezcla que se hace con la mitología hispana, las hechiceras, los bestiarios y demás, a quienes no se atribuye ningún poder sobrenatural, pero si aborta (someramente) algunas de sus prácticas y creencias.
La scuola spagnola del romanzo storico ha degli interpreti eccezionali, tra i quali va sicuramente annoverato Juan Francisco Ferrandiz. La mole di ricerca storica su cui è stato costruito il racconto è immensa, e se vogliamo il periodo e la location sono anche affascinanti (ovviamente non quanto possano esserlo per un catalano). E allora, perché solo tre stelle? Per quanto mi riguarda, per tre semplici ragioni: 1. Il personaggio principale non è accattivante quanto altri (Arnau, di falconesiana memoria, è di un altro pianeta; 2. Ci sono troppe cose già viste: la chiesa in costruzione, gli orfani defraudati del titolo, le donne del romanzo tutte bellissime (Richilde è bellissima, Berta è bellissima, Gota è bellissima - e fin qui ci possiamo anche stare perché sono tutte nobili e, a quei tempi, già essere in salute era essere belle - ma anche la locandiera Elizia è bellissima...); 3. Soprattutto, il ritmo della narrazione mi è sembrato troppo monocorde e non ho trovato corretta la gestione dei climax del racconto. In questo, il valenciano Santiago Posteguillo ha qualcosa da insegnare.
Per concludere, però, se siete come me innamorati della città di Barcellona, il libro merita di essere letto.
(3,5*) Un libro muy correcto, muy entretenido, mientras que lo lees no puedes dejar de disfrutar con él. Siempre está pasando algo, no tiene ningún punto de estancamiento; ahora bien, me faltaban eso de tener ganas de leerlo.
Es una sensación extraña, mientras que lo leía estaba disfrutando, porque como digo, siempre hay acción o comparaciones en marcha, (ademas el libro se ahorra largos pasajes de viajes o de la vida en general, para referirse al paso del tiempo, los capítulos saltan lo que necesiten y comienzan cuando la acción es ya apoteósica); pero cuando no leía, no pensaba en leer el libro. Es una rara sensación.
Aún así, me ha gustado mucho lo que cuenta y el cómo lo hace, muy bien escrito.
Maravillosa novela histórica... al más puro estilo de los pilares de la tierra... e incluso diría que me ha fascinado más...
Te engancha desde el primer momento, tiene buen ritmo, prosa sencilla y bella. Los personajes bien desarrollados, la trama exquisita.
Lo que más me ha gustado ha sido la mezcla de acontecimientos reales con los ficticios así como la presencia de personajes históricos reales con los personajes novelados... y sobre todo la magia, la leyenda que envuelve toda la trama.
Un libro muy bien documentado, me ha encantado. Leeré más de este autor seguro.
Although it’s quite a large one, I read this book in a week.
The plot is fast and action-packed. It reminded me of Game of Thrones: an external enemy is threatening the Kingdom, while noble families are killing each other for the throne… only this time, in Terra Maldita, the historical setting and some characters are real. The intrigues, sex, battles and even (dark) magic made the reading experience fun, while I also learnt about the medieval history of Barcelona and Europe. Highly recommend if you’re looking for an entertaining historical fiction.
El sacerdote Frodoí es enviado a Barcelona y nombrado obispo del lugar con la misión de terminar la catedral que allí se está construyendo. Pero Frodoí solo acepta con una condición, llevar colonos a los que se les dará tierra para poder evangelizar la zona considerada abandonada y que sufre ataques de salvajes y sarracenos.
Entre todos los colonos que viajan al lugar estarán Elisia, una ex esclava que quiere viajar a Barcelona para tratar de recuperar un tesoro que escondió su abuelo, a Isembard y su hermana que huyen de Drogo de Borr, etc.
Novela ambientada en la segunda mitad del siglo IX y narrada en tercera persona por un narrador omnisciente que nos irá mostrando una historia llena de subtramas donde los protagonistas vivirán todo tipo de aventuras y diferentes escenarios que tienen un punto en común.
Con varios personajes tanto reales como ficticios que se nos irán mostrando a lo largo de la novela y con los cuales sabremos en todo momento quienes son os buenos y quienes lo malos, los giros argumentales captarán toda la atención del lector desde la primera hasta la última página resultando una historia adictiva y de ágil lectura.
La pluma directa del autor y la maravillosa ambientación logran hacerte viajar a la historia y vivirla, dando como resultado una novela de esas que deja resaca cuando llegas al final.
Powieść Ferrándiza ma wszystko, co tygrysy takie jak ja lubią najbardziej: historię wczesnego średniowiecza, mało znane dzieje Barcelony, dawne lokalne mity i wierzenia. Autor mógł z tego zrobić powieść na miarę "Filarów ziemi", niestety – zabrakło mu talentu pisarskiego Kena Folletta. Tak, fabuła jest interesująca, momentami nawet bardzo, to jednak tylko częściowa zasługa autora – znaczną część wydarzeń napisała bowiem za niego Historia. Wątki, w których Hiszpan musiał uruchomić własną wyobraźnię wypadają zdecydowanie słabiej – nawet jeśli pomysł był całkiem niezły, zawiodła jego realizacja. Postacie przypominają ludziki z papieru, z chlubnym wyjątkiem Elizy brakuje im jakiejkolwiek psychologicznej głębi – przez to dość trudno je polubić, nie mówiąc o ekscytowaniu się ich przygodami. Na wszystko to można by jednak machnąć ręką, sama historia potrafi bowiem naprawdę wciągnąć, ostateczny efekt zabija jednak słaby sposób prowadzenia narracji i jeszcze gorszy styl, w jakim "Ziemia przeklęta" została napisana. Jednym zdaniem: zmarnowany potencjał w mocno przeciętnej książce.
No ha llegado a cumplir mis expectativas. Siento que el autor ha querido abarcar tanto en un solo libro que ha desarrollado todo de una forma muy pobre, aunque siempre con una pluma muy estética.
"Descubrirás la verdadera libertad, la que existe cuando no te atan ni el amor ni el odio, ni tampoco el miedo a la muerte, pero antes sufrirás mucho".
No esperaba nada de ésta novela y me he encontrado una historia llena de fuerza, amor, lealtad, traición, emoción... que me ha encantado. Me enganchó desde el principio hasta el final.
Det skønne ved triviallitteratur er, at man altid kan stole på, at historien ender godt. Det hjælper at vide når de smukke, unge, lækre hovedpersoner bliver udsat for alverdens kvaler fra de ondeste mennesker. Skønt iøvrigt at lære om Karl den Tykke, Karl den skallede og Karloman m.fl.
O Galio! Nadchodzi zmierzch imperium Karola Wielkiego. Spiski, knowania, zdrady, romanse i pełne nienawiści walki o ziemie średniowiecznej Europy. Na południowych rubieżach królestwa pełna napięcia i lęku Barcelona stara się przetrwać najazdy Saracenów i waśnie lokalnych margrabiów, których interesują wyłącznie doczesne zyski. Wybrany na biskupa Barcelony młody duchowny Frodoi musi stawić czoła potędze emira Kordoby a przede wszystkim sprawić by chyląca się ku upadkowi Katalonia stała się bezpieczną ziemią dla wiernych i króla Francji Karola Łysego. Jego polityczne perypetie stanowią trzon powieści.
Wraz z biskupem poznajemy zaginionych rycerzy Marchii Hiszpańskiej, energiczną Godę, pierwszą damę i duszę Barcelony, rodzeństwo Tenes, których losy nadadzą ton zmian mieście, i właścicielkę gospody Miracle, Elizę z Carcassonne, której dramat życia doskonale ilustruję obraz barcelońskiej sagi. Barcelona w drugiej połowie IX wieku, wszyscy oni stąpając po ziemi przeklętej narażą swe życie i pragnienia by zakręcić kołem historii.
Opisana historia jest epicka, zawiera multum ciekawych faktów z dziejów Karolingów, legendy i tradycje Barcelony i polityczno-dynastyczne rozgrywki z tych ziem. Brakuje tylko literackiego warsztatu, nie wiem czy to kwestia tłumaczenia ale często czułem się jakbym czytał kronikę. Daleko do wielkiego dzieła "Katedra w Barcelonie" Ildelfonsa Falconesa. Razi prosty wyraz i pojedyncze, nierozbudowane frazesy i przewidywalne uniesienia. Czasami miałem ochotę rzucić w kąt ale miłość do beletrystyki zwyciężyła. Warto się zmierzyć.