What do you think?
Rate this book
Zei Mijn Vrouw
Achter elke sterke man staat een sterke vrouw. In het geval van Marnix Peeters heet zij Jana. Zij blijkt niet alleen een beeldige muze te zijn, maar ook een lucide denker. De zaken die Marnix als schrijver opmerkt, houdt zij tegen het licht. Marnix komt met een idee, zij tot conclusies. Als Zeus en Hera wonen zij op hun berg in de Oostkantons, waar zij vanop een veilige afstand van het aardse leven nadenken over de kleine en grote dingen die de mens bezighouden. De liefde tussen hen is onvoorwaardelijk.
In Zei mijn vrouw bundelt Marnix Peeters de gesprekken die hij voert met zijn vrouw. Deze reflecties over vrijheid, over vogels, over zijn leven als schrijver en huisman verschenen eerder als Brieven uit de Oostkantons, Marnix' reeks columns in De Morgen.
Zei mijn vrouw verschijnt bij Pottwal Publishers, een gloednieuw uitgeefinitiatief van Marnix Peeters, in samenwerking met WPG Uitgevers België.
"Toen wij in het holst van de nacht in de Oostkantons arriveerden en wij nog even voor ons huis naar de sterren stonden te kijken, en vervolgens in het stille, aardedonkere dal waar overdag de Our voorbijstroomt, zei ik tegen mijn vrouw: het is toch altijd plezierig om zo even in de beschaving te zijn. Ja, antwoordde zij. Haar aandacht was getrokken door geritsel, een paar meter verderop. Maar ik kan mij niet meer voorstellen om er voortdurend te zijn, zei ik. Omdat de dingen je dan gewoon niet meer opvallen."
In Zei mijn vrouw bundelt Marnix Peeters de gesprekken die hij voert met zijn vrouw. Deze reflecties over vrijheid, over vogels, over zijn leven als schrijver en huisman verschenen eerder als Brieven uit de Oostkantons, Marnix' reeks columns in De Morgen.
Zei mijn vrouw verschijnt bij Pottwal Publishers, een gloednieuw uitgeefinitiatief van Marnix Peeters, in samenwerking met WPG Uitgevers België.
"Toen wij in het holst van de nacht in de Oostkantons arriveerden en wij nog even voor ons huis naar de sterren stonden te kijken, en vervolgens in het stille, aardedonkere dal waar overdag de Our voorbijstroomt, zei ik tegen mijn vrouw: het is toch altijd plezierig om zo even in de beschaving te zijn. Ja, antwoordde zij. Haar aandacht was getrokken door geritsel, een paar meter verderop. Maar ik kan mij niet meer voorstellen om er voortdurend te zijn, zei ik. Omdat de dingen je dan gewoon niet meer opvallen."
160 pages, Paperback
First published January 25, 2018
1 person is currently reading
60 people want to read
About the author
Marnix Peeters
20 books215 followersNa een carrière bij de radio (Studio Brussel), in de rockjournalistiek (Humo, Oor) en als interviewer en reportagemaker (Het Laatste Nieuws, De Morgen) trok Marnix Peeters (°1965) zich in 2010 terug op een berg in de zuidelijke Oostkantons, waar hij aan het schrijven ging.
De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).
Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.
Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.
Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).
De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.
Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.
Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).
Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.
In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.
De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).
Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.
Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.
Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).
De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.
Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.
Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).
Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.
In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
April 5, 2017
Ik heb al enkele boeken van Marnix achter de kiezen, maar ik denk dat dit zijn beste boek is.
Ik heb het in 1 keer uitgelezen en vond het zalig… Het triggerde heel wat leuke emoties bij mij: nostalgie, eenvoud en romantiek en daarnaast staan er een aantal heel rake statements in.
Heel fijn om te lezen.
Ik heb het in 1 keer uitgelezen en vond het zalig… Het triggerde heel wat leuke emoties bij mij: nostalgie, eenvoud en romantiek en daarnaast staan er een aantal heel rake statements in.
Heel fijn om te lezen.
June 15, 2017
Mooi. En treffend. Of is raak een beter woord? Heel graag gelezen.
September 3, 2017
Een boek om in één keer uit te lezen. Nostalgie, bevrijdend en eerlijk. Heerlijke, korte columns, over alles wat het leven te bieden heeft. En er boenk op!
February 15, 2018
De columns in de Morgen kunnen mij steeds bekoren. Maar een heel boek vol van deze stukjes is voor mij van het goede teveel. Ik blijf bij de wekelijkse portie!
October 24, 2023
Ik ken Marnix Peeters vooral als een van de baasjes van Boef. Zijn columns lees ik wekelijks en ze zijn steeds een vlotte lectuur. Marnix beschrijft de dingen zoals ze zijn, geen verbloeming hoewel hij in deze kleine teksten ook de schoonheid van het leven bezingt die in zijn columns méér dan eens voorkomt uit eenvoudige dingen.
Jana is zijn klankbord en dus is deze bundeling van dialogen een levendig spel tussen man en vrouw.
Een duo dat één kritische kijk heeft op onze Vlaamse manier van leven. Het leven is méér dan een rat race waar je moet zijn zoals iedereen. Je bent je eigen kapitein. Jij bepaalt de koers. Dat is voor mij de mooiste boodschap uit het boek.
Jana is zijn klankbord en dus is deze bundeling van dialogen een levendig spel tussen man en vrouw.
Een duo dat één kritische kijk heeft op onze Vlaamse manier van leven. Het leven is méér dan een rat race waar je moet zijn zoals iedereen. Je bent je eigen kapitein. Jij bepaalt de koers. Dat is voor mij de mooiste boodschap uit het boek.
April 27, 2019
Mooi. Dit kleinood. Echt mooi. Ontroerend. Grappig. Soms scherp. Over de vriendschap van Rocky, het Duits militair kerkhof van Bad Bertrich, de plastic verpakking rond aubergines in de Delhaize, plofkippen van 2 euro per stuk en dooddoeners als “work hard, play hard”. Maar ook over keuzes en Het Leven. Met Hoofdletter. Het beste dat ik van Marnix Peeters al las.
April 10, 2018
Een prachtig, vertederend boek met scherpe inzichten en overpeinzingen. Een verborgen parel.
April 25, 2018
Wanneer proza poëzie wordt... Een heerlijke verzameling miniaturen die verwonderen, ontroeren, doen glimlachen, blijven nazinderen.
December 18, 2024
Dit is het eerste boek dat ik van Marnix heb gelezen. Ik was al lange tijd fan van zijn wekelijkse columns. Ook in dit boek schrijft hij met humor, eenvoud en liefde, en raakt hij de juiste punten. Ik heb enorm genoten van deze verhalen. Je kunt ze achter elkaar doorlezen of er willekeurig eentje uitpikken. Dat ga ik zeker nog eens doen!
July 23, 2022
Bundeling van de stukjes in de Morgen. Eenvoudig van opzet. 2 verstandige mensen die met een open geest naar de wereld kijken... Zeer nuttige stemmen in de echo wereld van vandaag.
May 23, 2021
Ik wil ook zo'n vrouw.
April 14, 2017
Dus, het beste boek dat ik dit jaar gelezen heb is een bundeling van columns. Columns die ik, nota bene, afzonderlijk al allemaal gelezen heb. Als je me dit in januari had verteld had ik je gek verklaard.
De bespiegelingen van het leven in de Oostkantons en de maatschappij in het algemeen zijn soms vlijmscherp, soms ontroerend, soms hilarisch, en soms alle drie te gelijk maar ze zijn altijd treffend.
Dit is niet Marnix zijn verdienste alleen, de andere ster van het boek is Jana, de vrouw uit de titel. De een maakt een observatie, de ander pikt daar op in en soms komen ze tot conclusies. Een geweldig duo waar duidelijk veel chemie in zit, er moeten interessante gesprekken gevoerd worden op die berg.
Het helpt natuurlijk dat mijn wereldbeeld overeenstemt met het hunne, dat maakt dat ik dikwijls zeer enthousiast en instemmend zit mee te knikken als ik weer iets lees wat ik ook denk maar nooit zo eloquent onder woorden kan brengen.
Bon, voor mij is Marnix de beste columnist van Vlaanderen en ik hoop dat ik binnen een jaar of zo de volgende bundeling mag lezen.
De bespiegelingen van het leven in de Oostkantons en de maatschappij in het algemeen zijn soms vlijmscherp, soms ontroerend, soms hilarisch, en soms alle drie te gelijk maar ze zijn altijd treffend.
Dit is niet Marnix zijn verdienste alleen, de andere ster van het boek is Jana, de vrouw uit de titel. De een maakt een observatie, de ander pikt daar op in en soms komen ze tot conclusies. Een geweldig duo waar duidelijk veel chemie in zit, er moeten interessante gesprekken gevoerd worden op die berg.
Het helpt natuurlijk dat mijn wereldbeeld overeenstemt met het hunne, dat maakt dat ik dikwijls zeer enthousiast en instemmend zit mee te knikken als ik weer iets lees wat ik ook denk maar nooit zo eloquent onder woorden kan brengen.
Bon, voor mij is Marnix de beste columnist van Vlaanderen en ik hoop dat ik binnen een jaar of zo de volgende bundeling mag lezen.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews