La familia de Pascual Duarte

by Camilo José Cela, Darío Villanueva (editor), Javier Serrano (illustrator)

"«Պասկուալ Դուարտեի ընտանիքը» վեպը (1942) պատմում է Պասկուալ անունով գեղջուկի մասին, որը մահապատժից առաջ գրի է առնում իր կյանքի պատմությունը, որը սկզբից մինչև վերջ ցավոտ և սոսկալի խոստովանություն է սեփական սխալների և արյունալի գոյության մասին, որը նա ստիպված է եղել ապրել:
Մարդն ի սկզբանե չա՞ր է ծնվում, թե՞ հասարակությունն է նրան այդպիսին դարձնում,
ահա Պասկուալի միակ հարցը, որին ընթերցողը
պետք է պատասխանի՝ ի վերջո նա զո՞հ է, թե՞ մարդասպան:
Գրաքննադատներից շատերի կարծիքով՝ այս վեպը Իսպանիան ներսից պառակտող հիմնախնդիրների այլաբանական պատկերումն է, և ուրեմն, Պասկուալ Դուարտեի ընտանիքի միջոցով
Կամիլո Խոսե Սելան բացահայտում, քննադատում
է հետպատերազմյան տարիների ապականված
Իսպանիան:"

Genres: Fiction, Spanish Literature, Classics, Spain, Nobel Prize, Novels, Literature

254 pages, Paperback

First published January 1, 1942

About the author

Camilo José Cela Trulock was a Spaniard writer from Galicia. Prolific author (as a novelist, journalist, essayist, literary magazine editor, lecturer ...), he was a member of the Royal Spanish Academy for 45 years and won, among others, the Prince of Asturias Prize for Literature in 1987, the Nobel Prize for Literature in 1989 ("for a rich and intensive prose, which with restrained compassion forms a challenging vision of man's vulnerability.") and the Cervantes Prize in 1995.

In 1996 King Juan Carlos I granted him, for his literary merits, the title Marquis of Iria Flavia.

His son, Camilo José Cela Conde is also a writer.

See also http://en.wikipedia.org/wiki/Camilo_J...

Reviews

[Maziyar Yf · Rating 4 out of 5]

خانواده پاسکال دوآرته داستانی است تلخ و سیاه از مردی که در زندان در انتظار مرگ خویش روزگار می گذراند .
او حالا که در زندان است با نگاهی به گذشته ازخود و از زندگی خود می گوید ، فقر ، جهل و تاریکی کتاب و خاطرات پاسکال ،کاملا با تاریخ اسپانیا در آن روزگار سخت مطابقت دارد ، تا اندازه ای که خواننده کتاب ممکن است شرایط طاقت فرسای زندگی در اسپانیای آن زمان را حاکم و موثر بر زندگی پاسکال و آدمهایی مشابه او بداند .

اما از سوی دیگر خانواده پاسکال دوآرته روایتگر زندگی مردمانی از طبقه پایین جامعه هست ، افرادی که فقر و جهلی که فقر بر آنها تحمیل کرده و شاید هم به علت ترسی که دیگر طبقات جامعه از آنها دارند ، راه فراری از سرنوشت محتوم و قطعی خود ندارند .

*****
نویسنده آقای خوسه سلا به زیبایی و استادی تمام فضای سیاه اسپانیا آن دوران را در کتاب خانواده پاسکال دو آرته مجسم کرده ، در حقیقت تمام چیزی که در کتاب می بینیم سیاهی و ظلمات و تاریکی و نفرت است ، نفرتی که به صورت بذر کاشته می شود و طوفان به بار می آورد .
در این کتاب خبری از نور و زیبایی و عشق نیست ، عشقی هم اگر باشد به گونه ای به خون آلوده می شود ، نور رستگاری اگر باشد به سرعت خاموش می شود ، زندانی بودن در زندان خوش گواراتر است از آزادی و پرنده ای اگر می خواند جغد شوم است نه مرغی خوش الحان

در کتاب از اسپانیا زیبا و همیشه آفتابی خبری نیست ، چیزی که می بینیم زشتی و پلیدی و فقر و جهالت است ، خبری از باده نوشیدن های دوستانه نیست و اصولا دوستی در کار نیست . تصویری که خوسه سلا از خانواده ترسیم کرده احتمالا مخوف ترین و ناامید کننده ترین خوانواده ایست که خواننده دیده است . پدری که بعد از تولد فرزندش مادر را زیر شلاق می گیرد ، مادری که هنگام مرگ همسر قهقهه می زند ، تصویری که پاسکال از مادر خود ارائه می دهد ، از قیافه زردانبو و ریغواش صحبت می کند .
خوسه سلا ، خواننده کتاب را با خود در به دل سیاهی و تاریکی می برد ، به درون چاهی عمیق ، اوبه دنبال ریشه های خشونت در اسپانیا می رود و آنها را می یابد : در جهل ، فقر و ناامیدی
در آخر هم کتاب بدون هیچ معجزه ای و در دل همان تاریکی به پایان می رسد ، خبری از رستگاری و آرامش نیست ، کتاب همانگونه که آغاز می شود هم به پایان می رسد : با خون

[Vit Babenco · Rating 5 out of 5]

The Family of Pascual Duarte is presented as if it is a discovered manuscript left by an executed criminal…

I am not, sir, a bad person, though in all truth I am not lacking in reasons for being one. We are all born naked, and yet, as we begin to grow up, it pleases Destiny to vary us, as if we were made of wax. Then, we are all sent down various paths to the same end: death. Some men are ordered down a path lined with flowers, others are asked to advance along a road sown with thistles and prickly pears. The first gaze about serenely and in the aroma of their joyfulness they smile the smile of the innocent, while the latter writhe under the violent sun of the plain and knit their brows like varmints at bay. There is a world of difference between adorning one’s flesh with rouge and eau-de-cologne and doing it with tattoos that later will never wear off…

Unhappy childhood… Vicious relatives… Sinister surroundings… His missive goes as the mournful lamentations of a lamb led to the slaughter…

And so I decided to just lie low and let events take their course. Maybe that’s the way the sheep think as they are led off to the slaughterhouse.

He appears to be overwhelmed with sorrow… He is full of chagrin, regrets and repentance…

A little further on, to the right of my road and halfway home, the cemetery lay along my way, just where it had always lain, and bounded by the same wall of blackened adobe bricks, with the same tall cypress which hadn’t changed a leaf and the same hooting owl perched in its branches. It was the cemetery where my father rested from his ruinous fury, Mario from his innocence, my wife from her abandon, and Stretch from his pimping. It was the cemetery where the remains of my two children lay rotting, the one who had been aborted, and yet buried, and Pascualillo who in the eleven months of his life had yet been our darling…

However his hands were drenched in blood… And not just once…
Murderous criminals always wish to believe and prove that they’re only innocent victims of evil circumstances.

[Lea · Rating 3 out of 5]

”I'm not made to philosophize, I don't have the heart for it. My heart is more like a machine for making blood to be spilled in a knife fight...”

Camilo José Cela was awarded the Nobel Prize for Literature in October 1989 and the novel The Family of Pascual Duarte is considered to be his masterpiece. The Family of Pascual Duarte is written in first-person narration, the unreliable narrator being Pascal Duarte himself, a Castillian peasant and multiple murderer narrating the story of his life while waiting for his execution.
Playing with themes of realism and existentialism, Cela writes a sad story from the margins of society with an ambiguous and ambivalent character of Pascal Duarte. Pascal could be called a cold-blooded sociopath that has no emotional regulation and in the moment of anger kills instinctively and aimlessly, without guilt or remorse. But that is not the whole picture of Pascal, who is capable of unimaginable cruelty but also tenderness.

”I am not, sir, a bad person, though in all truth I am not lacking in reason for being one.”

In details of realism, we learn about the conditions Pascal came from extreme poverty in rural Extremadura, son of abusive father and abusive and alcoholic mother, with his life being a row of unfortunate events including the tragic death of his brother, and spiritual misery. The conditions Pascal lived in and the genetics he has, leave almost no place for him to be any other way, as violence, evil and misery seem to be an inherent part of his life.

”The truth is that life in my family had little to recommend. But since we are not given a choice, but rather are destined—even from before birth—to go some of us one way, some the other, I did my best to accept my fate, which was the only way to avoid desperation.”

Is Pascal a victim, or a wilful criminal, a morally corrupt person, a hero, a coward, or a madman? These questions are extremely difficult ones to answer as the narration itself is distant, and we never learn about the motives behind the narration itself or Pascal’s reflections on his actions. The novel's ambivalence replies not with an either-or criterion but with an assertion of both-and. Pascal seems to have no internal process, he does not talk about repenting, nor has grief. There is an inextricable mixture of fatality and willfulness in murders. But Pascal is also a sentimental brute, who cares deeply for his sister, brother, and son.

Pascal is ultimately guilty of the unimaginable crime, the premeditated murder of his own mother, but we never get to the inner process that leads him to that. The theme of the murder of the mother is very interesting as it does not come up in literature as often as patricide but Cela does not provide enough material in this short novel to analyze it further so I won’t attempt to. One thing is certain, Pascal is suffering from deep existential and «ontological» insecurity, «a schizoid state that can be understood as an attempt to preserve a being that is precariously structured.» Maybe Pascal is both lying to himself and to the reader and yet baring his soul, portraying himself as a victim of fate but Pascal can’t hide the emptiness of his inner world that is striking.

[Mohammad Hrabal · Rating 4 out of 5]

یک رمان جذاب، دلنشین و ناتورالیستی با روایتی خطی که هنگام خواندن آن دوست ندارید تا تمام نشده آن را زمین بگذارید.
********************************************************************************
سه تن از نویسندگان در زمره‌ی نفرین‌شدگان قرار گرفتند؛ سلین در فرانسه، مالاپارته در ایتالیا و کامیلو خوسه سلا در اسپانیا... این سه نویسنده از حیث برخوردهای ضد و نقیض و سرکوب شدن، تاریخ مشترکی دارند... خشماگین و پر از خشونت‌اند که از آنها به بدی یاد شده و حتی در زمینه‌ی فضایل انسانی بدزبان شناخته شده‌اند، اما سلین همواره پزشک فقرا بود، مالاپارته خود را با تهیدست‌ترین و تیره‌روزترین مردم ناپل یکی می‌دانست و سلا محضردار دهاتی‌های کاستیل و آدمکشان اکسترمادورا بود. مقدمه. صفحات 9، 10 و 11 کتاب
همه لخت به دنیا می‌آییم، با این حال بزرگ که شدیم، سرنوشت طوری شکلمان می‌دهد که انگار از مومیم. بعد همه‌ی ما را روی راه‌های گوناگون به طرف یک مقصد واحد- مرگ- روانه می‌کند. بعضی‌ها دستور دارند از راه‌های گلکاری شده بگذرند، از بعضی هم خواسته می‌شود روی جاده‌های پر از تیغ و خار راه بروند. ص 27 کتاب
فرقی نمی‌کند که تو چقدر زود بلند شوی، سحر هیچ وقت زودتر از موقعش سر نمی‌زند. ص 42 کتاب
کارهای آدم فانی عجیب است. از هر چه که دارد بدش می‌آید، ولی بعد برای همان‌ها افسوس می‌خورد! ص 46 کتاب
چه سری است در عشق که درست در آن دم که بیش از همه به آن نیازمندیم، از ما می‌گریزد؟ ص 105 کتاب
هرگز نمی‌شود به بدبختی عادت کرد، باور کنید، چون ما همیشه مطمئنیم که بلای فعلی آخری است، گرچه بعدها، با گذشت زمان متقاعد می‌شویم- با چه احساس فلاکتی!- که هنوز بدتر از این در راه است... ص 111 کتاب
به هر حال خورشید برای همه می‌درخشد، برای کسی در این زمان، برای کسی در زمان دیگر. اما نور همین خورشید که زال‌ها را کور می‌کند، سیاهان را حتی وا‌نمی‌دارد که پلکی بزنند. ص116 کتاب
چه منظره‌ی غم انگیزی است تماشای مردمی که منتظرند خدا همه‌ی کارها را درست کند! ص 119 کتاب
چیزهایی هستند که برای همه ارزش یکسان ندارند، چیزهایی که باید بارشان را تک و تنها روی گرده بکشیم، مثل صلیب شهدا، و پیش خودمان نگه داریم. نمی‌شود از چیزی که درون ما جریان دارد با همه حرف زد. بیشتر وقت‌ها حتی نمی‌فهمند از چه چیزی حرف می‌زنیم. ص 147 کتاب
مواقعی هست که بهترین کار این است که مثل مرده‌ها از انظار پنهان شوی، با یک پرش جانانه ناپدید شوی، طوری که انگار زمین تو را بلعیده، مثل یک کپه دود در هوا محو شوی... ص 176 کتاب

[Issa Deerbany · Rating 4 out of 5]

رواية ممكن ان اطلق العائلة المنحوسة.

حتى خروجه من السجن كان نحسا، من الطفولة وهو منحوس حتى عندما يتحول السناريو الى بعض السعادة والفرح ينتهي دائما بمصيبة.

من خلال مذكرات هذا الفلاح البسط يستعرض لنا المؤلف شيئا من الحياة في اسبانيا قبل الحرب الأهلية.

وكانت نقطة انطلاق الرواية الواقعية في اسبانيا لما بعد الحرب الأهلية.
فحياة هذه الاسرة المفككة تؤدي الى خروب البنت مع عشاقها واكثر من مرة والحياة المبتذلة للام التي يموت طفلها نتيجة الاهمال وخلق المشاكل لابنها وعدم احترامه او تقديره والشتائم التي تكيلها سواء لزوجها او ابنها.

صراع كبير حاول كاتب المذكرات ان يظهره خلال كتابته بين الخير والشر وطيبته احيانا التي تصل السذاجة والشر الذي دفعه الى الحكم عليه بالإعدام.

رواية جميلة

[MJ Nicholls · Rating 4 out of 5]

For fans of Spanish miserablism set in a heartless deterministic universe (i.e. this one), Pascal Duarte is the brief novel for you. Duarte’s confession, written from prison, is a beautiful recounting of a life of violent poverty and aimless murder, told in simple and frequently moving prose. Cela’s work is often concerned with the seemingly endless human capacity for violence and conflict and this short work leaves a powerful imprint on the reader with its moments of hair-raising cruelty and almost unbearable tenderness.

[صَــــنَــــمْــــ · Rating 5 out of 5]

"چیزهایی هستند که برای همه ارزش یکسان ندارند. چیزهایی که باید بارشان را تک و تنها روی گرده بکشیم، مثل صلیب شهدا و پیش خودمان نگه داریم. نمی‌شود از چیزی که در درون ما جریان دارد با همه حرف زد. بیشتر وقت‌ها حتی نمی‌فهمند از چه چیزی حرف می‌زنیم."

[Gypsy · Rating 5 out of 5]

اینقدر ریویوها خوبن براش که منم زیاد نمینویسم. در یک کلام: شاهکار.

از کامیلو خوسه سلا فقط همین رو میدونستم که نوبل برده. ترجمه هم که درخشان. کلی جمله و صحنۀ میخکوب کننده داره کتاب، بچه ها گذاشتن. یه سریا هم که من خوشم اومد، گذاشتم. در حجم کمش مثل یه رمان چارصد صفحه ای، حرف و غنا داره. هرچی کتاب این مدت خوندم که به نظرم کش پیدا کرده بود و میتونست کم شه، این بجا بود. به اندازه. و حتی اگر بیشتر میشد من مشتاق بودم براش. دیدم مشکل انگار از من نیست، واقعاً بقیه زیاده گویی میکنن.

فکر نمیکردم که یکی به دل نازکی من از این همه خشونت و خون لذت ببره. مناسب برای دوران ترک سیگار. =))

نصف شاهکاریشم میدونی به چیشه؟ اسمش. تمام مدت به نظرت دربارۀ پاسکوال دوآرته ست، اما نه، دربارۀ خانواده شه.

جز به جزش شاهکاره. کلمات. جملات. شخصیت پردازی ها. روند خود شخصیت اول. خط روایی. بحران ها. طوری که خرده روایت ها کنار هم قرار میگیرن. فضاسازی. زبان. قالب نوشتاری، این مدل مرموز دستنوشته بودنش. دیالوگ ها. بنگ بنگ، یو شات می داون، بنگ بنگ آقای نویسنده. :))

[Sana · Rating 4 out of 5]

این کتاب روایت مردی روستایی به نام پاسکواله که مرتکب چندین قتل شده و درحالی که توی زندان منتظر اجرای حکم اعدامشه شروع می کنه به نوشتن خاطراتش بلکه کمی به آرامش برسه روایت داستان به صورت عقب گرد از حال به گذشته است و به صورت نامه های پاسکوآل خطاب به فردی خارج از زندان نوشته شده توی این نامه ها بیشتر از همه از تقدیر گفته شده و جبر زمانه با خوندن این کتاب همیشه توی این دو راهی می مونین که آیا پاسکوال یه فرد ذاتا جنایت کاره یا یک قربانی که گرفتار تقدیر پر از بد اقبالیش شده... . به نظرم کتاب خیلی جذابی بود، شخصیت پردازی عالی داشت و خیلی خوب خواننده رو با خودش همراه می کرد

[Fereshteh · Rating 5 out of 5]

"آدم بدی نیستم. قربان، گرچه انصافا برای بد بودن بهانه کم ندارم. همه لخت دنیا می آییم. با این حال بزرگ که شدیم، سرنوشت طوری شکلمان میدهد که انگار از مومیم. بعد همه ی ما را روی راه های گوناگون به طرف یک مقصد واحد – مرگ – روانه میکند. بعضی ها دستور دارند از راه های گلکاری شده بگذرند، از بعضی هم خواسته میشود روی جاده های پر از تیغ و خار راه بروند. گروه اول با ارامش به اطراف نگاه میکنند، و در میان عطر شادی شان لبخند میزنند، لبخند آدمهای بی گناه، در حالی که گروه دوم در زیر آفتاب سوزان دشت به خود میپیچند و ابروهاشان مثل آدم بدعنق به هم گره میخورد. بین آرایش تن با سرخاب و ادوکلن، و آرایش خالکوبی که هرگز پاک نمیشود تفاوت از زمین تا آسمان است..."

این پاراگراف آغازین خاطرات پاسکوآل بود. مردی که به جرم قتل محبوس و در انتظار اجرای حکم اعدامشه و تصمیم گرفته تا روزهای باقی مانده عمرش رو به ثبت خاطرات، اعترافات و احساساتش بپردازه... یا این که این طور از عذاب خودش کم می کنه و یا قصد رسوندن سایرین رو به رستگاری داره . از همین پاراگراف بود که میخکوب شدم و تا پایان چشم از این کتاب نه چندان بلند برنداشتم. داستان هیچ پیچیدگی خاصی نداره و علی رغم تیرگی هاش بسیار سریع پیش میره و دوست داشتنیه

و درست صفحه ی آخر جایی که صحنه قتل مادر تصویر میشه به اندازه پاراگراف اول نفس گیر بود...هر چند اعتراف می کنم که بعد از این صفحه هم به دنبال ادامه ای بر داستان بودم چون راز قتل دون خسوس گونزالس که دوآرته خاطرات خودش رو بهش تقدیم کرده بود هنوز هم برام مجهول بود

درست از همین تقدیم نامه بود که فهمیدم پاسکوال یک قاتله و دون خسوس مقتول و طبیعی بود که فکر کنم داستان قراره انگیزه ی قاتل رو از این قتل برام باز کنه ولی داستان اعتراف نامه دوارته بود از قتل سگ و اسب و شازده و همسایه و مادر و دریغ از کمترین توضیحی - بدون شک عامدانه- راجع به قتل دون خسوس

پاسکوآل شاید ناخواسته سوالاتی رو در ذهن ایجاد می کنه. پاسکوآل آدم خوبیه یا بد؟ یک قهرمانه یا یک بزدل؟ تسلیم سرنوشته یا قطع کننده ی اون؟ میشه انسان ها رو تنها از روی عملکردشون و بی توجه به شرایطشون قضاوت کرد؟ قتل مادری که وظیفه مادریش رو به جا نمیاره چقد ناپسنده؟ یا کشتن مردی که به حریم خصوصیت تجاوز کرده؟ دنیا بدون اون ها مکان بهتری برای زندگی نیست؟

ولی پایان داستان خبری از روشنگری نیست...قرار نیست کسی به رستگاری برسه...زندگی پاسکوآل با بدبختی فقر و والدین ناسالم شروع میشه، سیاه بختی دست از سرش برنمیداره و تا پایان ادامه پیدا می کنه. اعدام سرنوشت مردی میشه که همه ی ترس ها و فشارهای روانی و ذهنی درونش فقط و فقط با خشونت - که چندان هم اگاهانه و کنترل شده نیست- آروم میشه

خانواده پاسکوآل دوآرته رو با بیگانه ی آلبر کامو هم تراز می دونند ولی من سوای شباهت درونمایه ی اگزیستانسیالیستی و سال انتشارشون-1942- پاسکوآل رو برخلاف قهرمان کامو، بی تفاوت نیافتم

سلا نویسنده ی اثر جز برترین های ادبیات اسپانیاست که برنده جایزه نوبل سال 1989 هم شده. ترجمه ی کتاب هم دلچسبه ولی به نظرم جذابیت متن انگلیسی بیشتر از فارسی خواهد بود

[Mohamadreza Moshfeghi · Rating 3 out of 5]

نگاهى مختصر به يك زندگى شوم وتلخ به قلم فردى كه قربانى ترس و نفرت خانواده وجامعه خود مى شود و در نقش راوى ياداشتهاى خويش از ظلم وستمى كه به خود وديگران روا داشته است مى گويد و اكنون در زندان منتظر اعدام ومرگ است،بدون ذره اى گناه وندامت از كارها واعمال شنيع گذشته خود؛حتى ريختن خون بستگان خويش!!!
كاميلو خوسه سلا به خوبى در اين رمان كوچك به تاثير گذارى ونقش جامعه وخانواده در شكل گيرى شخصيت،رفتار،كردار،فرهنگ،بينش وحتى ذات يك كودك (انسان)پرداخته كه در اثر بى محبتى،خشم وانزجار اعضا خانواده از همديگر؛ از طفلى معصوم وخام قاتلى مى سازد كه گاهى بى دليل خون همنوعان خويش را مى ريزد و جامعه اى كه با دور بودن از معيارهاى انسانى به سقوط و سياهى سرنوشت پاسكوآل سرعت بخشيده،آنچنان كه خواننده كتاب مى تواند براى بد طينتى وبدفطرتى به اين دهقان وانسان سابق حق بدهد.نويسنده اسپانيايي كتاب در آخر به سادگى ودور از فلسفه بافى در اين اثر به خواننده بيان مى كند كه گويا براى انسان بودن وانسان ماندن به تنهايي از خود انسان كارى زياد ساخته نيست.

"هرگز نمی‌شود به بدبختی عادت کرد، باور کنید، چون ما همیشه مطمئنیم که بلای فعلی آخری است، گرچه بعدها با گذشت زمان متقاعد می‌شویم – با چه احساس فلاکتی! – که هنوز بدتر از این در راه است."
قسمتى از متن كتاب

[Matín · Rating 5 out of 5]

یک شاهکار کوچک. این رمان کم‌حجم، به گفته‌ی برخی منتقدان، مهم‌ترین رمان خوسه سلا، نویسنده‌ی بزرگ اسپانیایی است. نویسنده‌ای که همچون بسیاری از ادبای اسپانیا آن‌چنان که باید و شاید در ایران قدرش را ندانسته‌ایم.
این کتاب در سال ۱۹۴۲ منتشر شد و در گونه‌ی ترمندیسم قرار می‌گیرد؛ سبکی ادبی که در دهه‌ی ۱۹۴۰ در اسپانیا شکل گرفت و ترکیبی بود از پیکارسک، ناتورالیسم قرن ۱۹ میلادی و رئالیسم سوسیالیستی دهه‌ی ۱۹۳۰. سبکی که در آن غالبا شخصیت‌ها در فضایی مملو از خشم، سیاهی و درد، و عاری از فرهنگ زندگی می‌کنند؛ این کتاب مستثنی نیست.
شخصیت اصلی رمان، پاسکوال دوآرته، در انتظار حکم اعدام است و در این حین سرنوشت سیاه خود را مکتوب می‌کند. داستان زندگی‌اش را از ابتدا آغاز می‌کند و به سبب نامه‌های انتهای کتاب از لحظه‌ی مرگ او نیز آگاهیم؛ به عبارتی شمایی کلی و موجز از زندگی او در دست داریم. سراسر داستان زندگی او پر از مرگ است و بوی مرگ؛ از مرگ جنین و کودک تا مرگ مادیانی فلک‌��ده. نکبت رهایش نمی‌کند و این سیاه‌بختی رقت‌انگیزِ به غایت تلخ و گزنده در بسیاری از صحنه‌ها حس می‌شود.
سِلا در این اثر، که به قول خودش، واقعه روی واقعه چپانده و بوی خون به راه انداخته، این پرسش بنیادین را طرح می‌کند که آیا به واقع پاسکوال یک جنایتکار است یا تنها" بره‌ی رام بی‌نوایی است که زندگی او را به هراس انداخته و به گوشه‌ای رانده است"؟ البته به‌ گونه‌ای خود نیز پاسخ می‌دهد.

من کتاب را با ترجمه‌ی فرهاد غبرائی خواندم. اسم‌ و رسم‌ها را که رها کنیم، باید بی‌پرده بگویم این ترجمه‌ در بهترین حالت معمولی است. به هیچ عنوان نتوانسته زبان روستایی پاسکوال را در فارسی بیافریند، میان زبان نوشتار و گفتار معلق و بلاتکلیف است و در یک کلام شسته و رفته نیست؛ ناگفته نماند این گرفتاری نه تنها در متون ترجمه‌شده، که در آثار نویسندگان فارسی‌زبان نیز دیده می‌شود. نثری که غبرائی به دست داده، به هیچ عنوان یک‌پارچه نیست و من نتوانستم لذت خواندن نثر را تجربه کنم و در واقع زبان مانعی بود میان من و متن. در اولین فرصت، کتاب را به زبان اصلی بازخوانی خواهم کرد.

[César Lasso · Rating 4 out of 5]

Obra maestra de la literatura española, La familia de Pascual Duarte es una novelita que se puede leer de una sentada. Trata de las memorias de un condenado a muerte: un ser primitivo sin habilidad social, que todo lo resuelve a puñaladas.

En ciertos detalles me ha recordado a la novela picaresca del Siglo de Oro. Y el lenguaje fluye con la misma claridad cristalina que la de nuestras letras barrocas. También, por la desesperanza de los ambientes que retrata, me ha recordado a Las cenizas de Ángela. Sin embargo, esta última comparación es muy arriesgada: el libro de McCarthy es un canto a la vida en medio de circunstancias durísimas, mientras que la obra de Cela no hace ninguna concesión al optimismo.

[پیمان عَلُو · Rating 5 out of 5]

{مادرت را بِکُش فروید...}


اگر فکر می‌کنید داستایوفسکی خار هرچی روانکاوی‌ست و پسرش راسکولنیکف را خار شاخ بازي ادبیاتی میپندارید...!
لطفا یک تماس با اماکن بهشت برقرار کرده و از آنها بخواهید شما را به طبقه فِردَوْس و به آقای فرهاد غبرایی وصل کنند...تا فرهاد خان خار هرچه روانکاویست را به شما معرفی کند...٫!.


سلین جانِ عزيزم ...کور خوانده ای
این ریویو مشتی باشد بر دهن گشادت...
چرا وقتی بچه بودم به من گفته بودی :
«ولش باو نوبل رو به کون نشور ها میدن»
سلین جان فکر کنم راهمان جدا شد
چرا که من عاشق کونِ نشسته‌ی کامیلو خوسه سِلا شدم...





فرهاد خان غبرائي در مقدمه زیبایش نوشته (سلا
محضردار دهاتی‌ها و آدمکشان اکسترامادورا بود)

همان طور كه سلین پزشک فقرا بود.


در این کتاب خوسه سلا مانند (هنری فوندا) در فیلم «دوازده مرد خشمگین »
در مقابل «مخاطبان خشمگین» نظریات روانکاوانه‌ی خودش را نسبت به شخصيت خونخوار داستان یعنی پاسکوآل دوآرته
بر روی میز میگذارد تا مخاطب جدیی در مورد پاسکوآل دوآرته روانکاونه قضاوت کند...
______________________________________________


اما پاسکوآل دوآرته از نظر من:

اول از همه ب اسم پاسکوآل دوآرته که خیلی رو مخم بود رو میخوام عوض کنم
‏Ladies and Gentlemen...
«مت دیلون» ادبیات رو به شما معرفی میکنم.
همون مت دیلونی که توی«خانه ای که جک ساخت»
ساخته فون تریه بازی کرد ...
مت دیلون جانِ منفور،جذاب،خشن،ترسناک


کامیلو خوسه سلا ، نویسنده کتاب میخواد مخاطب
نگاهی جدید به مت دیلون داشته باشه از دریچه روانکاوانه به زندگیش نگاه کنه...

هرچند اون جنایت کار کسی باشه که خون برای زندگیش مثل کود شده باشه...«با عرض معذرت »

اولین روانکاوی:
زمان و مکان هست ...
دشمن پدرم سلین ،همون سارتر مربای گه
زیاد در این مورد حرف زده اما میخوام با یه شعر زمان مکان رو توضیح بدم....

{ وقتی زمانه را نمیشناسید
باید زمانه‌را بشناسید
«برگسون» در این باره گفته است:
«زمانمکان» بنویسیم بهتر است
مکان مهار زمان است
بی‌این نمیتواند آن باشد.}
[نصرت رحمانی: شمشیرمعشوقه قلم]

مکانی که مت دیلون توش به دنیا میاد یعنی دهات:
که خودش عامل اصلی در جنایات بعدی مت دیلون میشه...
انسان در شرایط تغییر میکنه اونچه قطعی هست بقول برشت تغییر هست...
نمیخوام زیاد تر از این اسپیول کنم
اما واقعا یاد ارسطو افتادم که میگفت:

آنچه در دنیای واقعی اسباب اکراه و نفرت ما میشود ،
«اگر خوب تصویر شود»
موجب لذت ما میشود،همچون جانوری زشت یا جسد مرده‌ای.


عاشق پاسکوآل دوآرته شدم...
مت دیلون جونم نحسی‌ همون شتری که کمر به نابودیش بسته بود اونقدر تلاش کرد که آخرش کار خودشو کرد...

اعتراف کردن های مت دیلون علاوه بر اینکه برای خودش دوش با آب گرم بود برای منم مثل یه جق بود...
همونقدر لذت بخش و همونقدر پشیمون...



خلاصه بهتون بگم آب دستتونه بزارید زمین این شاهکار رو بخونید...سلا بهتون ثابت میکنه که میتونید روانکاوانه تو شخصیت پاسکوآل بگردید و از زاویه های دیگه نگاش کنید...
اره اره اره
سلا بهتون خطی میده که حتی
در مورد کسی که مادرش رو آگاهانه و با چشم باز تیکه تیکه میکنه هم فکر کنید...
خط فرضی رو بشکنید...
و یادتون نره حتی تو اوباش ترین و ارازل ترین و خونخوار ترین آدم هم قسمت هایی از مهربونی هست...


وقتی مترجم کتاب فرهاد غبرایی باشه...
وقتی سلا رو هم سطح سلین بدونه ...
وقتی نشر ماهی چاپ کنه...
نقاشی جلد پیکاسو باشه...
من گوه بخورم پنج ستاره ندم

[Madam Eli · Rating 4 out of 5]

یه کار شسته رفته، تمیز و مرتب! به اندازه و میخکوب کننده!
از اون کتاب‌های جیبی نشر ماهی با حجم به اندازه و پربار.
این کتاب رو توی بیمارستان و بین عمل‌ها می‌خوندم و یه جورایی میشه گفت سرتاسر غرق خون بودم این دو سه روز. توی کتاب، خون! سر عمل‌ها، خون! همه جا خون همه جا قرمز.
و اما کتاب، دوسش داشتم و آنقدر خوب شروع شده بود و نحوه‌ی روایت گیرایی داشت که نمیشد ازش دست برداری. همین که یه ذره حس میکردی اوضاع خوبه جوری بهت تلنگر میزد و می‌گفت بعدش یه فاجعه رخ داده که هی میخوندی و ادامه می‌دادی ببینی این فاجعه چیه و قراره دیگه چه اتفاقی از این بدتر بیوفته.
خیلی عجیبه که من گاهی این پاسکوآل رو درک می‌کردم و می‌تونستم بفهمم چه درد، فشار عصبی و ناراحتی عمیقی داره آزارش میده. می‌تونستم باهاش همدردی کنم که وقتی از زمان تولد فقط خشونت و ترس و عصبانیت دیده باشی، در وجودت رخنه میکنه، بخشی از تو میشه و خدا می‌دونه در آینده قراره خودش رو چطور بروز بده.
من احساس میکنم پاسکوآل خودش بزرگترین قربانی این داستانه! قربانی خانواده‌ای این چنین سمی و خشن. قربانی سرنوشتی که انگار کمر به نابودی این بشر بسته! ما چندین بار شاهد تلاش پاسکوآل برای فرار از این سرنوشت و این وضعیت زندگی بودیم متاسفانه هربار تلاش‌هاش بی‌ثمر بود و باز تقدیر میومد و یقه‌ش رو می‌گرفت و کشان کشان به سمت اضمحلال و تباهی می‌برد.
شاید عجیب باشه اما من از اولش منتظر بودم که اون کار رو با مادرش بکنه، حتی قبل از سفرش به مادرید من فکر کردم که این اتفاق افتاده چون لحن بیانش جوری بود انگار کار رو تموم کرده.
چطور نویسنده تونسته با من کاری کنه و جوری داستان رو پیش ببره که من از اتفاقی که برای مادره افتاد راضی باشم؟!!
طفلک پاسکوآل! چه زندگی سیاهی! چه زندگی پوچ و بیهوده‌ای! چه تلاش‌های بی‌اثری!
لابد با خودتون بگین که چاقو 🔪 و خونریزی جواب نیست و باید مشکلات رو جور دیگری حل کرد و...! بله همه این‌ها درسته اما نه برای مردی روستایی بدون تحصیلات و زندگی سالم که از کودکی مدام تحقیر شده، مدام رنج کشیده، روحش خراشیده شده و همیشه شاهد خشونت، عصبانیت، بی‌عاطفگی، بی‌بندوباری، بی‌عرضگی، بی‌مهری و بی‌لیاقتی بوده. این مرد روستایی بلد نیست جور دیگری با مسئله برخورد کنه، بلد نیست حرف بزنه و رنج و فشارش رو بیان کنه و کمکی بگیره! به نوبه‌ی خودش سعی کرد از افکارش و از تصمیمات قرمزش دوری کنه اما نشد! نشد! زندگی همیشه به نفع آدم پیش نمیره... همه قرار نیست خوشبخت بشن و قرار نیست آخر همه‌ی قصه‌ها و سرنوشت‌ها زیبا باشه...
گاهی همه چیز جوری در کنار هم قرار میگیره که تو رو به سمت یک کار بیهوده و بی‌معنا سوق میده. وقتی اون کار رو یاد گرفتی، هرچند بی‌معنا و بی‌نتیجه، ممکنه بازم ازش استفاده کنی چون چیزیه که یاد گرفتی!

من نمیتونم بگم شاهکار بود چون بنظرم به اندازه‌ی یک شاهکار من رو مجذوب نکرد اما همه‌چیزش خوب بود؛ روایت ✓ ، خط داستانی✓ ، سوژه ✓ ، نحوه‌ی پرداخت شخصیت‌ها ✓ ، حجم مناسب ✓ ، ترجمه تر تمیز و کامل ✓ پایان بندی درخور ✓
پس ۴ ستاره 🌟 حقشه. یه ستاره هم بخاطر اون احساس عمیق درونی که وقتی یه شاهکار میخونم و برانگیخته میشه اما در این کتاب نشد.
مهر ۱۴۰۲

[Enrique · Rating 4 out of 5]

Todo un clásico que tenía pendiente hace años. Se ve a un Cela muy fresco, muy joven (año 1942, 26 años el autor) se percibe en su escritura que es su primera creación. Las fuentes de las que bebe están muy claras y son muy directas y buenas (siendo un joven autor, mejor copiar de los grandes): Don Quijote de la Mancha está por todos sitios; arranca muy al estilo D. Quijote: una presentación del transcriptor que encuentra medio perdido el manuscrito, una carta del protagonista dirigida a un tercero y un testamento disponiendo del escrito. El final con dos nuevas cartas y respuestas. Toda la puesta en escena como muy indirecta, como decía es la obra de Cervantes al 100% y lo que allí se nos contaba de ese Cide Hamete Benengeli historiador musulmán supuesto autor del texto del Quijote, y todo ese camino hasta llegar a leer el texto.
 
Por otra parte y siguiendo con las influencias que menciono, ese mundo rural y el servirse del  saber popular que son los refranes, dichos y costumbrismo en los diálogos; esa forma de encadenar refranes que tenía Sancho Panza tan divertido, aquí Cela lo pone en boca de su protagonista Pascual de formar recurrente:
 
“El pez muere por la boca, dicen, y dicen también que quien mucho habla mucho yerra, y que en boca cerrada no entran moscas, y a fe que algo de cierto para mí tengo que debe de haber en todo ello, porque si Zacarías se hubiera estado callado como Dios manda y no se hubiese metido en camisas de once varas, entonces se hubiera ahorrado un disgustillo y ahora el servir para anunciar la lluvia a los vecinos con sus tres cicatrices. El vino no es buen consejero.” (cinco refranes en cuatro líneas).
 
Tremendo balance que hace de su vida desde la cárcel Pascual Duarte, sobre la libertad y sobre la pérdida de la libertad por culpa del factor animal que a veces arrastra una vida entera. Tremendo dramón. Interesantes reflexiones filosóficas puestas en boca de un hombre de poca cultura (adaptado el lenguaje a una persona de esa dimensión).
 
Con poca lectura ya se percibe un mensaje potente del autor: el condicionante que supone en toda vida los factores sociales que la rodean, la familia, el barrio, el entorno de riqueza o delincuencia. Eso lo es todo y mediatiza todo lo relacionado con una educación, estoy de acuerdo con Cela.
 
“no hay peor odio que el de la misma sangre (…) porque a nada se odia con más intensos bríos que a aquello a que uno se parece y uno llega a aborrecer el parecido.”

[Peiman · Rating 4 out of 5]

خانواده‌ی پاسکوال دوارته جذاب شروع میشه، جایی که نویسنده اشاره می‌کنه این کتاب دست‌نوشته‌هایی هست که در یک داروخانه پیدا کرده و اونها رو فقط رونویسی و مرتب کرده. اونجایی که نویسنده‌ی این متون اشاره کرده که هر کس اینها رو دید بسوزونه مگر اینکه ۱۸ ماه از تاریخ نوشتن این وصیت به قولی گذشته باشه و اگه تا اون تاریخ اتفاقی برای این نوشته‌ها نیفتاد هر کاری که دوست داره بکنه. این منو بیشتر ترغیب کرد برای خوندن این نوشته‌ها. در واقع پاسکوال دوارته در زندان داره آخرین روزهای زندگیش رو سپری می‌کنه و اونجا شروع می‌کنه به تعریف کردن زندگیش. از ابتدای کودکی و رفتار های پدر و مادرش تا به دنیا اومدن خواهر و کارهای اون و به دنیا اومدن برادرش. تا بزرگ شدن و ازدواج و چگونگی جنایت‌هایی که کرده. کتاب کشش خوبی داشت و اونقدری حجیم نیست که خسته کننده بشه. از نظر روانشناسی هم قابل بحثه که علم من به این بخش نمی‌رسه.ه

[Rozhin Beigzadeh · Rating 5 out of 5]

خانواده‌ی پاسکوآل دوآرته
روایتی از ترس و خشم فروخورده و جنایتی که در پسش اتفاق می‌افته.
داستان به زبان ساده روایت می‌شه و نقاط اوجی داره که بهترین قسمت در صفحات پایانی کتاب نوشته شده.
توصیف صحنه‌ی جوشش خشم با ادغام ترس و گزینش راه آخر برای غلبه بر ترس و رهایی از خشم به زیبایی بیان شده بود؛ و بعدتر وصف صحنه‌ی کشمکش مادر و فرزند که به ذهن فضای خلاقیت می‌داد تا به خشن‌ترین شیوه‌ی ممکن تصویرش کند، بهترین و آخرین اوج داستان بود و در نهایت حسی شبیه به رهایی...

[Sinem A. · Rating 4 out of 5]

muhteşem sade bir dille, harika betimlemelerle, kurgu içinde kurgu yaratarak sıradan bir adamın sıradan bir hikayesi nasıl sıradışı muazzam bir hal alır işte buna mükemmel bir örnek. Edebiyatın gücünü iliklerinize kadar hissettiren ve bu nedenle mutlu eden bir kitap. Her ne kadar anlattığı hikaye insanın kanını dondurup zaman zaman boğazını düğümlese de edebiyatın sihrini görmek muazzam bir keyif.

[Shaghayegh★ · Rating 4 out of 5]

پاسکوآلِ بیچاره…
همه چی از بچگی علیه‌ش بود، هیچ محبت و آرامشی نداشت.
انسانی که همیشه در معرض درد و خشونت بود و می‌بینیم چطور خشم و دردش کم‌کم جمع می‌شه، رفته‌رفته روی همه چیز اثر می‌ذاره و زندگی خودش و اطرافیانش رو به عمق فاجعه می‌کشه.

[amin akbari · Rating 4 out of 5]

به نام او

بعد از خواندن دو رمان پرحجمِ "سرگذشت تام جونز" و "جنایت و مکافات" امروز یک نفس رمانِ تکان‌دهنده‌یِ "خانواده پاسکوآل دوآرته" را خواندم. به جز دن کیشوت این اولین رمانی بود که از ادبیات اسپانیا خواندم. به همان اندازه که شاهکارهای آمریکایِ جنوبی برایم لذت‌بخش بودند این رمان هم بود، ضمن .اینکه طرح داستان و همچنین فضاسازی رمان به شدت مرا به یاد نمایشنامه‌هایِ لورکا انداخت، فضایی اثیری و خون‌آلود در بطن زندگی روستایی. تکان‌دهنده بود واقعا. اگر اثر دیگری هم از سلا ترجمه شده باشد می‌خوانم

[Roya · Rating 5 out of 5]

{نمیشود از چیزی که در درون ما جریان دارد با همه حرف زد. بیشتر وقتها حتی نمی فهمند از چه چیزی حرف میزنیم|

[Riri · Rating 3 out of 5]

" برخی چیزها بودند که در صورت گفتن مرا پیش خودم به رذلی بدل می کردند و ترجیح دادم ساکت بمانم و فراموششان کنم.
از لحظه ای که داستان زندگی ام را آغاز کرده ام به این اندیشیده ام که چگونه همیشه بخشی از آن هست که هرگز قادر به بازگو کردنش نخواهم بود از جمله مرگ من که دعا میکنم خداوند هر چه زودتر برساند.
از اندیشیدن به این حقیقت بسیار متحیر شدم و به زندگی اندکی که از من مانده سوگند یاد میکنم که بارها نزدیک بود همه چیز را رها کنم چون به نظر می رسید که آغاز کاری که هرگز نمیتوانم در جای درستی به پایان برسانم هیچ معنایی ندارد.
سرانجام اندیشیدم بهترین راه این است که آغاز کنم و پایانش را به خدا بسپارم و بگذارم دستم تا هر وقت که او می خواهد پیش برود."

[Parastoo Khalili · Rating 4 out of 5]

کتاب پاسکوآل دوآرته رو توی جاده ی شمال به خونه در حالی که موسیقی متن فیلم «روزی روزگاری در آمریکا» از استاد «انیو موریکونه» پخش میشد تموم کردم.
واقعیت اینکه چیزی ندارم بگم، جز حسرت باقی مانده در مغزم. پاسکوآل احساسات من رو جریحه دار نکرد بلکه مغزم رو به درد آورد.

[Parham · Rating 4 out of 5]

مرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگمرگ
-------------------------------------------------
چهره ی عبوسِ سلا پشت جلد و نقاشی"تراژدی" از پیکاسو که طرح جلد بود چه هارمونیِ زجرآور و زیبایی با داستان داشت.

یاد فرهاد غبرایی گرامی.

[David Carrasco · Rating 5 out of 5]

¿No te pasa a veces que cierras un libro y te quedas un momento quieto, como si alguien te hubiera hablado demasiado cerca? Pues eso mismo me ocurrió con La familia de Pascual Duarte: un silencio denso, una especie de pregunta incómoda flotando en el aire. ¿Qué hacemos con un hombre que parece condenado incluso antes de saber quién es? Y no, no me malinterpretes. No me refiero a la condena judicial, sino a esa otra, la que viene del barro, de la pobreza, de la familia y del país. Esa condena que uno huele desde la primera página aunque nadie tenga el valor de nombrarla.

Publicada en plena dictadura, en una España rural y empobrecida que aún sangraba por la Guerra Civil, Cela escribe desde el desgarro, pero también desde la censura: el libro se disfraza de “confesión moral” para poder publicarse, aunque en realidad es una denuncia brutal de la violencia estructural y del destino fatal que aplasta a los pobres. De hecho, en 1943 la novela fue prohibida por las presiones de la Iglesia, no por los asesinatos de Pascual, no; sino por la presencia de adulterio y prostitución, algo que revela más sobre la moral de la época que sobre la literatura misma.

Cela construye la vida de Pascual como si fuera un relato contado en una cocina en penumbra, sin aparente intención literaria, solo con la urgencia de alguien que necesita contarlo para poder respirar. Y ahí está uno de los grandes golpes de la novela: la voz. Una primera persona tan directa que por momentos parece que te mira a los ojos y te obliga a decidir si lo compadeces, lo condenas o simplemente lo aceptas como un producto inevitable de su tiempo. La sinopsis, sin spoilers, cabe en una frase: un hombre humilde condenado a muerte a garrote vil narra su vida desde la cárcel, repasando las decisiones, accidentes y desgracias que lo han llevado hasta allí. Y lo que importa no es lo que hizo, sino cómo te lo dice, con esa mezcla de fatalismo campesino y sinceridad sucia que te deja sin aliento.

Esta es la primera novela que Cela publicó —y, para muchos, su mejor obra. Tenía 25 años cuando la terminó. Su prosa aquí no es aún la de un escritor premiado y consciente de su lugar en la literatura, claro, sino la de alguien que todavía escribe desde las tripas, con la fuerza de un látigo. Seca, ruda, hecha de expresiones rurales —la acción se sitúa en Extremadura, a dos leguas (unos once kilómetros) de Almendralejo—, de silencios incómodos y de frases que parecen cortarse abruptamente antes de tiempo, como si al narrador —el propio Pascual— le diera reparo explicarse demasiado.

Pero ojo, este es un estilo engañoso: parece sencillo, pero debajo late un trabajo enorme. Cela utiliza giros del habla rural, refranes, expresiones locales o incluso defectos, como ese laísmo tan delicioso. Eso hace que la voz de Pascual sea auténtica y cercana, pero exige atención: no te dejes engañar por la sencillez aparente. Cela sabe qué mostrar y qué callar, y ese equilibrio convierte cada página en un terreno donde la violencia puede aparecer sin aviso, como pasa en la vida de Pascual. Es una novela que parece escrita con barro y sudor, más cercana al instinto que al arte.

La narración en primera persona refuerza esa sensación de confesión desgarrada, como si el protagonista se purgara antes de morir. No hay artificio, solo fatalidad. Es una lengua que huele a tierra, a sangre, a confesionario. El tono recuerda al de una España que aún vive en la violencia del campo, sin ironía ni distancia. Esa voz es directa, áspera, y a veces casi elemental, con una mezcla de resignación y brutal honestidad. Y Cela consigue algo que parece fácil pero que requiere de un enorme talento: que sientas compasión y repulsión a la vez.

La estructura confesional imprime un ritmo extraño, que oscila entre recuerdos urgentes y pausas para la reflexión. Pascual va hilando recuerdos que no siempre encajan limpiamente —ni cronológicamente—, porque la vida —especialmente la suya— no tiene un orden narrativo. Esa desorganización calculada lo humaniza y lo vuelve más inquietante. A ratos recuerda a esas narraciones en primera persona de la literatura rusa —como Notas del subsuelo, de Dostoievski— donde el protagonista no entiende su propio destino, pero lo reconoce cuando lo ve llegar desde lejos. A ratos, incluso, uno siente que Cela le debe algo a Galdós, no en el tono sino en esa mirada que mezcla compasión y dureza ante los personajes humildes de la España marginal.

Y luego está la galería de personajes que rodean a Pascual: familia, vecinos, conocidos, todos atrapados en un mundo donde la violencia no sorprende porque forma parte de la respiración cotidiana. Lo interesante aquí no es tanto quiénes son, sino cómo su presencia —o su ausencia— moldea a Pascual. Cada figura funciona como un peso más en la balanza de su destino, y Cela lo sabe. No necesita explicarlo: basta con la forma en que se cruzan las miradas, los reproches, las costumbres del campo, todo ese mundo pequeño que lo empuja sin descanso hacia donde acabará. Hay una sombra de Zola en ese determinismo social, aunque Cela lo hace más íntimo, menos intelectual y más visceral.

La España campesina de posguerra es casi otro personaje. La pobreza, la ignorancia y las tradiciones aplastan a Pascual. Y aquí hay que volver a detenerse: Pascual no es un criminal por azar; su vida parece estar marcada por un hilo del que es imposible escapar. Es muy interesante fijarse en cómo Cela mezcla causas sociales, familiares y personales para que la tragedia se sienta inevitable. Más allá de los asesinatos y peleas, la violencia visible, hay que fijarse también en la violencia cotidiana, esa que parece invisible: humillaciones, maltrato familiar, resentimientos que se van acumulando. Todo contribuye a la sensación de inevitable destrucción.

Pero también hay que fijarse en la tensión entre instinto y conciencia, en las decisiones de Pascual, en cómo se justifican y cómo Cela hace que las veas inevitables; ahí reside gran parte del tremendo impacto de la novela.

Lo que la novela dice —sin necesidad de panfletos ni moralejas— es que hay vidas que parecen diseñadas para romperse. Y quizá lo más incómodo es que Pascual, con toda su brutalidad, con toda su falta de freno, no se siente ajeno a este destino. Se parece demasiado a cualquier persona acorralada por las circunstancias y por el carácter, a cualquiera que haya sentido que, haga lo que haga, la puerta ya estaba cerrada desde antes. Ese es el verdadero golpe del tremendismo: ese estilo literario que Cela y otros jóvenes autores españoles usaron para mostrar la violencia y la crudeza de la vida sin edulcorarla —aunque Cela detestaba ese término—; no la sangre, sino el reconocimiento.

Curiosamente, el mismo año (1942) que Cela publicaba La familia de Pascual Duarte, Camus lanzaba El extranjero. Dos jóvenes autores, casi de la misma edad —Camus era un par de años mayor—, dos mundos distintos, pero un mismo golpe de realidad: hombres enfrentados a fuerzas que los exceden. Mientras Pascual se revuelca en la brutalidad de un destino que lo arrastra, Meursault contempla el absurdo desde la distancia, sin gritar, sin patalear, aceptando que la vida es un reloj que no se detiene. Tremendismo y existencialismo, dos caras del mismo espejo que refleja la condición humana.

Terminas el libro y no sabes muy bien si acabas de leer la confesión de un monstruo o la crónica de una víctima. Ahí reside su fuerza. Pascual Duarte no pide perdón ni pide simpatía; pide algo más difícil: que lo escuches. Y si lo haces, es imposible no quedarte un momento callado, preguntándote cuánto de su destino pertenece al hombre y cuánto al país que lo hizo. Y esa pregunta, incómoda y humana, es exactamente lo que convierte esta novela en un clásico que sigue retorciendo el estómago tantos años después. Por eso se lleva las cinco estrellas.

[Iris ☾ (iriis.dreamer) · Rating 4 out of 5]

Son pocos los escritores que se enorgullecen de su primera novela, yo estoy convencida de que Camilo José Cela, jamás esperó que esta, su obra debut, gozara de tal reconocimiento y mucho menos que fuera uno de sus mejores escritos y por el que ganó el Premio Nobel de Literatura. Fue en 1942, durante la posguerra, cuando se publicó «La familia de Pascual Duarte», años crudos para la aparición de una novela tan atrevida.

Sin entrar en demasiados detalles os contaré que nos encontramos ante un relato escrito en primera persona, crónica de una vida, una sucesión de hechos anecdóticos que reconstruyen la existencia de nuestro narrador. Su voz resulta perturbadora, violenta, descorazonadora y brutal. No nos hallamos en las manos de un narrador amable, es un asesino, un presidiario del que no es conveniente fiarse a ciegas.

Cela crea a un personaje complejo, marcado por una infancia traumática, con excesiva pero no por ello menos realista oscuridad y maldad, todo ello enmarcado en un cuadro temporal ya de por sí poco agradable como fue aquella época. El retrato de esa España vencida, marcada por la miseria es estremecedora y valiente, tanto que intentaron prohibir que se siguiera publicando la obra.

He disfrutado de esta lectura en prácticamente una sola sentada, gracias a su accesible estilo narrativo (¿puede ser que me recuerde a Delibes?), aunque debo destacar que goza de un rico y abundante vocabulario que refuerza la sensación de encontrarse ante algo especial. Pero que su cercanía no os nuble, el lector tiene el poder de tratar de entender, empatizar o condenar a este hombre, esa ya es vuestra decisión. Una novela corta pero esencial en la literatura castellana.

[عبدالله ناصر · Rating 5 out of 5]

قراءة ثانية
-

في البدء أردد مقولة المترجم القدير رفعت عطفة و الذي استهل مقدمة الكتاب بالتنبيه على أن المكتبة العربية بحاجة إلى التعرف على أعمال هذا الكاتب . نعم هي في حاجة ماسة إلى ذلك .

الرواية في الأصل مذكرات عثر عليها أحدهم بالصدفة و المذكرات بدورها كانت مهداة إلى صديق كاتبها المحكوم عليه بالإعدام و الذي أكد قبيل موته على ضرورة إحراقها فليس فيها ما يدعو إلى الفضيلة . باسكوال دوراتي هو البطل و أمثاله لا يمكنهم بأي حال من الأحوال أن يكونوا أبطالاً إلا في الروايات . تسبب بقدومه مرغماً إلى الحياة أبوين سكيّرين و كان عليه أن يتدبر أمر نجاته في كل شجار يومي بسبب و بدون سبب . و لم تشأ أقداره أن تتلطف و لو قليلاً فسرعان ما تذهب أخته إلى الرذيلة بقدمين واثقتين و يلقى حتفه أخوه الصغير و المصاب بالعُته جراء إهمال والدته و انشغالها بعشيقها الذي احتلّ البيت بعد وفاة والده مباشرة . و لم يشأ حظه مع ذلك أن يرحمه و لو قليلاً فبعد عثوره على نصفه الثاني و باحتفال طويل في الحانة يطعن أحدهم و يدخل في سلسلة من الكوارث التي لا يمكن تداركها إلا بكوارث أكبر منها . و لن يفلت منها مع ذلك حتى يغدو قاتلاً لأكثر من نفس و هو على رأي الكاهن ليس ضبع كما يخطيء الجميع في تصوره بل حمل وديع لم تأخذ الحياة على عاتقها رعايته .

مؤلم كل هذا فالكاتب يجيد كتابة التراجيديا و على الرغم من ذلك فبداخله روح مرحة و ساخرة كما هو شأن العجائز . لا شك أنه اكتشاف جميل بالنسبة لي فالكاتب متمكن إلى أبعد درجة و صاحب تشبيهات مجنونة لا يمكن أن يصلها حتى الخيال الشاطح . على سبيل المثال في عربة القطار يقول : " كانت الرحلة لطيفة ، لم تكن العربة بذلك السوء و مشاهدة الريف و هو يمرّ مثل ملحفة هناك يدٌ خفيّة تسحبها .. " . فنان هالكاميلو خوسيه ثيلا و للتوصية طبعاً .

[Ehsan'Shokraie' · Rating 5 out of 5]

از همان کلمه ای که برای سفر به انتهای شب به کار بردم استفاده می کنم.
"در یک کلام،خداست."

[Hanieh · Rating 3 out of 5]

شخصیت اصلی این رمان پاسکوآل نام دارد که مرتکب چندین فقره قتل شده و اکنون در زندان به سر می‌برد. تک گویی‌های مداوم پاسکوال و نامه‌نگاری‌های او با فردی خارج از زندان بیانگر فلسفه‌ زندگی و بینش او به زندگی است. اغلب نامه‌هایش درباره‌ی تقدیر اجباری و قضا و قدر است.
داستان را دوست داشتم. حداقل از آنجایی که با بیگانه مقایسه شده و من بیگانه رو نتوانسته تمام کنم، خوشحالم که با این ارتباط گرفتم. جایی از کتاب می گوید که میگه "همه لخت دنیا می‌آییم. با این حال بزرگ که شدیم، سرنوشت طوری شکلمان میدهد که انگار از مومیم. بعد همه‌ی ما را روی راه‌های گوناگون به طرف یک مقصد واحد – مرگ – روانه می‌کند" یکجورهایی توجیح اعمالش را فقط سرنوشتی که برایش مقدر شده بود، میدانست و برای کار هایی که انجام داده، هیچ راه دومی را نمی توانست که تصور کند.