What do you think?
Rate this book
The Oxford Companion to Classical Literature
From Achilles's heel to the sword of Damocles, Western culture teems with allusions from the rich heritage of classical literature, and this new edition of The Oxford Companion to Classical Literature , the first updating since Sir Paul Harvey's original edition of 1937, provides the key to
these works and the ancient Greek and Roman civilizations that produced them. Substantially revising the first edition, this volume condenses the findings of the most recent scholarship into highly readable prose and supplies a wealth of background information not found in Harvey's Companion.
Indispensable to those studying classical literature in depth, the book will be equally accessible to the non-specialist. All Greek is transliterated, with translations given for all quotations from Greek and Latin.
The main focus of the Companion remains the lives and works of the principal authors. Biographical entries offer the essential facts and sift the conjectural evidence, while entries on the major works include discussions of the philosophical dialogues and political speeches and plot summaries
of the epic poems and plays. The various literary forms--epic, comedy, tragedy, rhetorical writing--are covered in depth, supplemented by articles on the origins of the Greek and Latin alphabets and languages.
The Companion also puts this literature into its societal and historical contexts, including many articles on political, social, and artistic achievements. We learn, for example, about the political climate that produced the great speeches of Demosthenes and Cicero. Orators, statesmen, and
generals stalk the pages, and major battles and conquests from the time of Alexander to the fall of Rome are summarized. Articles on contemporary social mores and religious beliefs help explain literary references, while the glories of philosophy, science, and art are celebrated from Cynics to
Stoics, astronomy to water-clocks, and flute competitions to vase painting.
Helpful maps supplement geographical entries, a chronological table provides an overview of the main historical and literary events, and a systematic set of cross-references links the entries. The breadth and accuracy of this volume will surely make it the standard reference book of its kind
for years to come.
these works and the ancient Greek and Roman civilizations that produced them. Substantially revising the first edition, this volume condenses the findings of the most recent scholarship into highly readable prose and supplies a wealth of background information not found in Harvey's Companion.
Indispensable to those studying classical literature in depth, the book will be equally accessible to the non-specialist. All Greek is transliterated, with translations given for all quotations from Greek and Latin.
The main focus of the Companion remains the lives and works of the principal authors. Biographical entries offer the essential facts and sift the conjectural evidence, while entries on the major works include discussions of the philosophical dialogues and political speeches and plot summaries
of the epic poems and plays. The various literary forms--epic, comedy, tragedy, rhetorical writing--are covered in depth, supplemented by articles on the origins of the Greek and Latin alphabets and languages.
The Companion also puts this literature into its societal and historical contexts, including many articles on political, social, and artistic achievements. We learn, for example, about the political climate that produced the great speeches of Demosthenes and Cicero. Orators, statesmen, and
generals stalk the pages, and major battles and conquests from the time of Alexander to the fall of Rome are summarized. Articles on contemporary social mores and religious beliefs help explain literary references, while the glories of philosophy, science, and art are celebrated from Cynics to
Stoics, astronomy to water-clocks, and flute competitions to vase painting.
Helpful maps supplement geographical entries, a chronological table provides an overview of the main historical and literary events, and a systematic set of cross-references links the entries. The breadth and accuracy of this volume will surely make it the standard reference book of its kind
for years to come.
640 pages, Paperback
First published January 1, 1989
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
February 24, 2019
I got this book during my post graduation in English literature. It helped me a lot in understanding the essentials of the classical literature and the myths and the history and the geography as well. When I look back, I find that I found something really useful!
It is a recommended book for students of literature who want to understand classical literature sufficiently. Though it does lack some terms and a few other points can be improved, the book is just awesome!
It is a recommended book for students of literature who want to understand classical literature sufficiently. Though it does lack some terms and a few other points can be improved, the book is just awesome!
September 21, 2010
4.0 stars. This is arguably the best reference book for Classical literature. It is not accurate to say that I have "read" this entire book but I have been using it fairly extensively since I acquired it in 1991 as part of an 8 volume leather bound set from Easton Press called the "Complete Oxford Reference Set." I have found it to be an excellent reference tool that is both easy to use and comprehensive.
June 17, 2024
Pojedina enciklopedijska izdanja Oxford University Pressa su toliko obimna da ne doživljavaju jeftiniju inkarnaciju u mekom povezu. Dobar primjer za to je Oksfordov klasični riječnik Sajmona Hornblouera od skoro 1,800 strana (https://www.goodreads.com/book/show/3...), koji je nakon izdanja iz 2003. upravo doživio novo i neznatno dopunjeno izdanje u tvrdom povezu, s tim što mu se i cijena povećala – te sada iznosi više od 100 eura (u poređenju s tim, Oksfordov dvotomni Pratilac za knjigu staje 250 eura! https://www.goodreads.com/book/show/1...).
Bilo bi licemjerno reći da Hornblouerova knjiga ne vrijedi tog novca, međutim srećnici koji posjeduju starije izdanje (2003) – sudeći prema recenzijama onih koji su dobili novo (2012) – skoro da uopšte nemaju razloga da ga mijenjaju.
Margaret Hovatson je 1989. priredila drugo izdanje Oksfordovog pratioca za klasičnu literaturu, što je bila prva nova publikacija nakon više od 50 godina, a koja još služi kao standardna autoritativna referentna knjiga za eksperte i zainteresovane amatere.
Ako bismo ga poredili sa starijim izdanjem, novi Pratilac za klasičnu literaturu iz 2013. je, između ostalih, obogaćen i tematskim odrednicama za „medicinu“, „politiku“, „estetiku“, „koncept slobode“, „nauku“, „prijateljstvo“, „ljubav“ i „seksualnost“, dok je dobar dio odrednica – poput „astronomije“ i „ateizma“ na primjer – osjetno proširen; s druge strane, pređašnje odrednice o Demostenu, Isokratu i rimskom govorniku Ciceronu su, shodno tome, skraćene.
Termin „manumission“ (manumisija: puštanje iz ruku; emancipacija; oslobađanje roba u starom Rimu) odstranjen je zato što je ovo značenje donekle pojašnjeno u odrednici „slobodni robovi/ropkinje“ ili „freedmen/freedwomen“ (u starijem izdanju, kad se znatno manje pazilo na političku korektnost, ova odrednica je glasila samo „freedmen“).
Vrijedi napomenuti da je za ovo izdanje, koje sadrži više od 3,000 odrednica, dodato oko 200 novih. Primjera radi, u prethodnom izdanju iz 1989, termin „medicina“, koji inače u ovom slučaju obuhvata literaturu iz tog naučnog polja, nije imao šire objašnjenje, koliko smjernice prema poznatim imenima iz antike, kao što su bili Hipokrat, Erazistrat, Galen i Herofil. Novo izdanje pruža nam odrednicu sa opširnijim uvidom u medicinsku literaturu grčkog i rimskog doba (neke medicinske sveske iz III vijeka prije Hrista bile su u upotrebi i tokom XVIII vijeka), kao i nove posebne odrednice vezane za anatomiju i fiziologiju, ginekologiju i bolesti.
Takođe su uvršteni i novi doktori-pisci: Paladijus (iz V vijeka nove ere koji je, osim o poljoprivredi, pisao i o veterinarskoj medicini), i Soranus (I vijek nove ere). Neke od tematskih odrednica u novom Pratiocu pružaju dobru odskočnu dasku da se zainteresovani ljudi pobliže posvete određenoj temi, autoru ili djelu.
O Tacitovim Analima (prvi prevod na srpski 2006, izdavač: Tema) ćemo u izlišnoj odrednici tako pročitati da je „ovaj rad poznat zbog svog stila, na mahove svedenog do tačke nerazgovijetnosti, zbog istrajne uzvišenosti i živopisnosti, kao i zbog epigramskih izreka, značajnih zbog istinske ironije ili pak melanholije. Rad je u načelu turoban i depresivan i, mada Tacit pokazuje da je u momentima bio svjedok zaista efikasne civilne admistracije u Carstvu, naglasak je ipak stavljen na zločine, servilnost i parazitizam, potkazivanje i opresiju što je obilježila taj period Rima“ (u suštini se radi o vladama Tiberija, Kaligule, Klaudija i Nerona).
S druge strane, o Apijanovim Rimskim građanskim ratovima (Kultura, Beograd, 1967) ni ovdje nećemo naći odrednicu, premda će se pod imenom ovog grčkog istoričara navesti da su tomovi 13-17 njegove istorije rimskih osvajanja i istorije u 24 knjige (od ranog Rima pa do pada Vespazijana) najistaknutije u ovom ionako polovično sačuvanom djelu. Znajući da Apijan nije Tacit, kao što nije značajan ni koliko Polibije, o pomenutim rimskim građanskim ratovima (133-31. godine prije Hrista), sigurno je trebalo biti više riječi. Bez obzira na to, u Pratiocu piše: „Budući da su skoro svi njegovi izvori izgubljeni, Apijanove informacije pogotovo o građanskim ratovima su i te kako dragocjene.“
Ako imamo na umu da je odrednica o Apijanu donekle proširena u poređenju sa prethodnim izdanjem, jedino što ovdje fali jeste manji tekst o pomenutim istorijskim tomovima, koji obično tvore djelo naslovljeno Rimski građanski ratovi.
Isto tako je odrednica o Aleksandru Velikom u ovom izdanju podijeljena na nekoliko kraćih hronoloških cjelina, zbog preglednosti, a nekim čudom ni sada nije pomenuta impresivna šestomjesečna opsada ostrva/grada Tira i, odmah potom, opsada Gaze, 250 kilometara dalje, gdje je slavni general jedva izvukao živu glavu.
Iako su primarni ciljevi ove enciklopedije život i djela poznatih antičkih autora (među koje se, dabome, ubraja i Cezar), prisustvo Aleksandra Velikog, koji iza sebe nije ostavio nijedan pisani trag, jedino se može tumačiti ne kao najintrigantnija pojava sada drevnih vremena, koliko kao ličnost koja je ranom smrću izrodila ne samo jedno velebno istorijsko razdoblje i kulturni bum – helenizam – koliko i na stotine literarnih i nebeletrističkih djela.
Pa i tada je ova odrednica, rekao bih, trebala da bude usredsređenija na ono što je Aleksandar u kulturološkom smislu ostavio za sobom (obrisi toga mogu se naći pod odrednicom „helenistička era“), a što je naposljetku sve više-manje objašnjeno u kratkom podnaslovu, „Literatura o Aleksandru“. No, savršeno je razumljivo što su neki vojni aspekti našli mjesta u ovoj enciklopediji, jer je vojni pohod i konstantno političko trvenje prosto nemoguće bilo izdvojiti iz antičkog karaktera.
Otud objašnjenja termina poput, „praefectus vigilum“ (prefekt vatrogasne i policijske brigade), „maniple“ (manipul – taktička jedinica u rimskoj legiji, od 60-120 vojnika) ili „hetaroi“ (konjička garda makedonskih kraljeva, „pratioci“; takođe i tjelohranitelji).
Za razliku od posljednjeg termina, „hetairai“ je eufemizam za višu klasu prostitutki u Grčkoj. Lako je uvidjeti da su se u knjizi potencirala imena i priče koje su najviše zastupljene u istoriji literature.
Pod terminom „pročišćavanja“ (purification) u Grčkoj se podrazumijevalo čišćenje pred sklapanje braka ili pred ulazak u hram tako što bi se pojedinac oprao u morskoj vodi ili umio na svetom izvoru. Ovim činom se sa čovjeka ne bi odmah smaklo određeno „onečišćenje“ stečeno burnim životom – pod nečistotom ili uprljanošću se mislilo na krv prosutu van bojišta, rođenje, smrt, svetogrđe, izopačenu seksualnu aktivnost kao što je incest, itd. – koliko bi glavnicu posla trebalo da odradi protok vremena. U Atini su postojali i „prečišćavači“ koji su mogli savjetovati ljude o pojedinim problemima, dok su proročište u Delfima ljudi najviše konsultovali po pitanju onečišćenja i pročišćavanja. Ono što je širilo najveće skrnavljenje obično je bila krv, pa je kod krivice o prosutoj krvi onaj koji okajava taj grijeh trebao da ode u izgnanstvo na određeno vrijeme, prije nego što bi dobio dozvolu da se ponovo vrati u zajednicu.
Kad su u pitanju opskurnija imena, Tirtej je spartanski ratni elegičar iz VII vijeka prije Hrista, čija su djela sakupili aleksandrijski učenjaci u pet knjiga, no od čijeg je opusa danas ostalo sačuvano jedva 250 rečenica, što u citatima, a što na papirusu. I to je otprilike sve što imamo od spartanske kulture.
Komod je posljednji od imperatora iz antoninskog doma adoptivnih careva čije je stupanje na presto 180. godine nove ere Edvard Gibon u Opadanju i propasti Rimskog carstva (skraćeno izdanje – Nolit/Dosije, Beograd, 2007) opisao kao kraj najsrećnijeg i najberićetnijeg istorijskog razdoblja u (dotadašnjoj) istoriji ljudske vrste; početak tog razdoblja je bila Domicijanova smrt 96. godine nove ere.
Komoda, zapravo, znamo iz filma Gladijator kao prevrtljivog incestoidnog sina Marka Aurelija, dok Gibon, nimalo pritom ne umanjujući čovjekovu poročnost i beščašće, njegov uspon opisuje riječima: „Voljeni Markov sin je naslijedio oca uz odobravanje senata i vojske, a kad je srećni mladić stupio na presto, oko sebe nije vidio ni takmaca koga treba ukloniti, nit neprijatelje koje treba kazniti.“
Dabome, njegova žeđ za krvlju i bahanalijama nije dugo mirovala. Kad je Komod, docnije, izgubio razum, Rim je preimenovao u Koloniju Komodijanu, dok je sebe ubijedio da je reinkarnacija Herkula. A čim je odlučio da počne da se pojavljuje u javnosti kao konzul i gladijator, ministri su njegovo ubistvo povjerili atletičaru sa imenom Narcis.
Ako bi izuzeli onaj dio populacije koje ova tematika tek površno interesuje, Pratilac će postati nezamjenjiva knjiga svim ozbiljnijim studentima klasične literature. Zapravo, podjednako će biti pristupačna objema strankama, s tim što će neosporno više pomoći onima bez iole znanja o klasičnim jezicima, a koji žele samo da otkriju porijeklo neke nagovijesti, ili pak da nađu bolje razumijevanje prema inspiraciji na koju se naslanja bezmalo čitava tzv. Zapadna misao.
2014
Bilo bi licemjerno reći da Hornblouerova knjiga ne vrijedi tog novca, međutim srećnici koji posjeduju starije izdanje (2003) – sudeći prema recenzijama onih koji su dobili novo (2012) – skoro da uopšte nemaju razloga da ga mijenjaju.
Margaret Hovatson je 1989. priredila drugo izdanje Oksfordovog pratioca za klasičnu literaturu, što je bila prva nova publikacija nakon više od 50 godina, a koja još služi kao standardna autoritativna referentna knjiga za eksperte i zainteresovane amatere.
Ako bismo ga poredili sa starijim izdanjem, novi Pratilac za klasičnu literaturu iz 2013. je, između ostalih, obogaćen i tematskim odrednicama za „medicinu“, „politiku“, „estetiku“, „koncept slobode“, „nauku“, „prijateljstvo“, „ljubav“ i „seksualnost“, dok je dobar dio odrednica – poput „astronomije“ i „ateizma“ na primjer – osjetno proširen; s druge strane, pređašnje odrednice o Demostenu, Isokratu i rimskom govorniku Ciceronu su, shodno tome, skraćene.
Termin „manumission“ (manumisija: puštanje iz ruku; emancipacija; oslobađanje roba u starom Rimu) odstranjen je zato što je ovo značenje donekle pojašnjeno u odrednici „slobodni robovi/ropkinje“ ili „freedmen/freedwomen“ (u starijem izdanju, kad se znatno manje pazilo na političku korektnost, ova odrednica je glasila samo „freedmen“).
Vrijedi napomenuti da je za ovo izdanje, koje sadrži više od 3,000 odrednica, dodato oko 200 novih. Primjera radi, u prethodnom izdanju iz 1989, termin „medicina“, koji inače u ovom slučaju obuhvata literaturu iz tog naučnog polja, nije imao šire objašnjenje, koliko smjernice prema poznatim imenima iz antike, kao što su bili Hipokrat, Erazistrat, Galen i Herofil. Novo izdanje pruža nam odrednicu sa opširnijim uvidom u medicinsku literaturu grčkog i rimskog doba (neke medicinske sveske iz III vijeka prije Hrista bile su u upotrebi i tokom XVIII vijeka), kao i nove posebne odrednice vezane za anatomiju i fiziologiju, ginekologiju i bolesti.
Takođe su uvršteni i novi doktori-pisci: Paladijus (iz V vijeka nove ere koji je, osim o poljoprivredi, pisao i o veterinarskoj medicini), i Soranus (I vijek nove ere). Neke od tematskih odrednica u novom Pratiocu pružaju dobru odskočnu dasku da se zainteresovani ljudi pobliže posvete određenoj temi, autoru ili djelu.
O Tacitovim Analima (prvi prevod na srpski 2006, izdavač: Tema) ćemo u izlišnoj odrednici tako pročitati da je „ovaj rad poznat zbog svog stila, na mahove svedenog do tačke nerazgovijetnosti, zbog istrajne uzvišenosti i živopisnosti, kao i zbog epigramskih izreka, značajnih zbog istinske ironije ili pak melanholije. Rad je u načelu turoban i depresivan i, mada Tacit pokazuje da je u momentima bio svjedok zaista efikasne civilne admistracije u Carstvu, naglasak je ipak stavljen na zločine, servilnost i parazitizam, potkazivanje i opresiju što je obilježila taj period Rima“ (u suštini se radi o vladama Tiberija, Kaligule, Klaudija i Nerona).
S druge strane, o Apijanovim Rimskim građanskim ratovima (Kultura, Beograd, 1967) ni ovdje nećemo naći odrednicu, premda će se pod imenom ovog grčkog istoričara navesti da su tomovi 13-17 njegove istorije rimskih osvajanja i istorije u 24 knjige (od ranog Rima pa do pada Vespazijana) najistaknutije u ovom ionako polovično sačuvanom djelu. Znajući da Apijan nije Tacit, kao što nije značajan ni koliko Polibije, o pomenutim rimskim građanskim ratovima (133-31. godine prije Hrista), sigurno je trebalo biti više riječi. Bez obzira na to, u Pratiocu piše: „Budući da su skoro svi njegovi izvori izgubljeni, Apijanove informacije pogotovo o građanskim ratovima su i te kako dragocjene.“
Ako imamo na umu da je odrednica o Apijanu donekle proširena u poređenju sa prethodnim izdanjem, jedino što ovdje fali jeste manji tekst o pomenutim istorijskim tomovima, koji obično tvore djelo naslovljeno Rimski građanski ratovi.
Isto tako je odrednica o Aleksandru Velikom u ovom izdanju podijeljena na nekoliko kraćih hronoloških cjelina, zbog preglednosti, a nekim čudom ni sada nije pomenuta impresivna šestomjesečna opsada ostrva/grada Tira i, odmah potom, opsada Gaze, 250 kilometara dalje, gdje je slavni general jedva izvukao živu glavu.
Iako su primarni ciljevi ove enciklopedije život i djela poznatih antičkih autora (među koje se, dabome, ubraja i Cezar), prisustvo Aleksandra Velikog, koji iza sebe nije ostavio nijedan pisani trag, jedino se može tumačiti ne kao najintrigantnija pojava sada drevnih vremena, koliko kao ličnost koja je ranom smrću izrodila ne samo jedno velebno istorijsko razdoblje i kulturni bum – helenizam – koliko i na stotine literarnih i nebeletrističkih djela.
Pa i tada je ova odrednica, rekao bih, trebala da bude usredsređenija na ono što je Aleksandar u kulturološkom smislu ostavio za sobom (obrisi toga mogu se naći pod odrednicom „helenistička era“), a što je naposljetku sve više-manje objašnjeno u kratkom podnaslovu, „Literatura o Aleksandru“. No, savršeno je razumljivo što su neki vojni aspekti našli mjesta u ovoj enciklopediji, jer je vojni pohod i konstantno političko trvenje prosto nemoguće bilo izdvojiti iz antičkog karaktera.
Otud objašnjenja termina poput, „praefectus vigilum“ (prefekt vatrogasne i policijske brigade), „maniple“ (manipul – taktička jedinica u rimskoj legiji, od 60-120 vojnika) ili „hetaroi“ (konjička garda makedonskih kraljeva, „pratioci“; takođe i tjelohranitelji).
Za razliku od posljednjeg termina, „hetairai“ je eufemizam za višu klasu prostitutki u Grčkoj. Lako je uvidjeti da su se u knjizi potencirala imena i priče koje su najviše zastupljene u istoriji literature.
Pod terminom „pročišćavanja“ (purification) u Grčkoj se podrazumijevalo čišćenje pred sklapanje braka ili pred ulazak u hram tako što bi se pojedinac oprao u morskoj vodi ili umio na svetom izvoru. Ovim činom se sa čovjeka ne bi odmah smaklo određeno „onečišćenje“ stečeno burnim životom – pod nečistotom ili uprljanošću se mislilo na krv prosutu van bojišta, rođenje, smrt, svetogrđe, izopačenu seksualnu aktivnost kao što je incest, itd. – koliko bi glavnicu posla trebalo da odradi protok vremena. U Atini su postojali i „prečišćavači“ koji su mogli savjetovati ljude o pojedinim problemima, dok su proročište u Delfima ljudi najviše konsultovali po pitanju onečišćenja i pročišćavanja. Ono što je širilo najveće skrnavljenje obično je bila krv, pa je kod krivice o prosutoj krvi onaj koji okajava taj grijeh trebao da ode u izgnanstvo na određeno vrijeme, prije nego što bi dobio dozvolu da se ponovo vrati u zajednicu.
Kad su u pitanju opskurnija imena, Tirtej je spartanski ratni elegičar iz VII vijeka prije Hrista, čija su djela sakupili aleksandrijski učenjaci u pet knjiga, no od čijeg je opusa danas ostalo sačuvano jedva 250 rečenica, što u citatima, a što na papirusu. I to je otprilike sve što imamo od spartanske kulture.
Komod je posljednji od imperatora iz antoninskog doma adoptivnih careva čije je stupanje na presto 180. godine nove ere Edvard Gibon u Opadanju i propasti Rimskog carstva (skraćeno izdanje – Nolit/Dosije, Beograd, 2007) opisao kao kraj najsrećnijeg i najberićetnijeg istorijskog razdoblja u (dotadašnjoj) istoriji ljudske vrste; početak tog razdoblja je bila Domicijanova smrt 96. godine nove ere.
Komoda, zapravo, znamo iz filma Gladijator kao prevrtljivog incestoidnog sina Marka Aurelija, dok Gibon, nimalo pritom ne umanjujući čovjekovu poročnost i beščašće, njegov uspon opisuje riječima: „Voljeni Markov sin je naslijedio oca uz odobravanje senata i vojske, a kad je srećni mladić stupio na presto, oko sebe nije vidio ni takmaca koga treba ukloniti, nit neprijatelje koje treba kazniti.“
Dabome, njegova žeđ za krvlju i bahanalijama nije dugo mirovala. Kad je Komod, docnije, izgubio razum, Rim je preimenovao u Koloniju Komodijanu, dok je sebe ubijedio da je reinkarnacija Herkula. A čim je odlučio da počne da se pojavljuje u javnosti kao konzul i gladijator, ministri su njegovo ubistvo povjerili atletičaru sa imenom Narcis.
Ako bi izuzeli onaj dio populacije koje ova tematika tek površno interesuje, Pratilac će postati nezamjenjiva knjiga svim ozbiljnijim studentima klasične literature. Zapravo, podjednako će biti pristupačna objema strankama, s tim što će neosporno više pomoći onima bez iole znanja o klasičnim jezicima, a koji žele samo da otkriju porijeklo neke nagovijesti, ili pak da nađu bolje razumijevanje prema inspiraciji na koju se naslanja bezmalo čitava tzv. Zapadna misao.
2014
Read
June 21, 2019880.9 O98 2013
April 22, 2020
It is such a nice book to keep. It has covered almost everything about roman and greek legends and classical literature written by the scholars in a detail.
February 25, 2025
Antikçağ kavramları üzerine değerli bir kitap. Mutlaka bakılması gerektiğini düşünüyorum.
April 27, 2026
Greatest book I have ever purchased. Quite possibly the most useful, comprehensive, and accurate book I could use while reading classical literature. God bless M. C. Howatson.
June 5, 2009
Not as valuable as the Oxford Classical Dictionary, but very useful in its own way. Very good for overviews and fairly quick comments; doesn't go into the depth of the Classical Dictionary, but is often an easier place to find the quick answer one wants.
April 29, 2014
I can't say I've "read" it but I referred to it a good amount while reading Homer for the first time. It is definitely a quality companion and I found it to be very useful. I give it 5 stars because it accomplishes the job it sets out to, and I have no complaints.
Read
June 26, 2010The Oxford Companion to Classical Literature by M. C. Howatson (1989)
Displaying 1 - 10 of 10 reviews