In de marge van het wereldnieuws proberen gewone mensen, X&Y, indruk op elkaar te maken, iets netjes op te lossen of wanhopig hun hachje te redden. In 35 piepkleine psychologische verhalen legt Franca Treur bloot hoe onthutsend eenzaam ze daarin zijn.
Novelle met korte verhalen. Gelezen voor de Alfabet Challenge voor de letter X.
Korte beschrijvingen van allerlei soorten relaties tussen mensen (ook bijvoorbeeld 'collega's). Vaak droogkomisch beschreven, inclusief illustraties. Het maakt vooral duidelijk dat zoveel in relaties onuitgesproken blijft en gebaseerd is op misverstanden & hoeveel het soms zou helpen om gewoon uit te spreken wat je denkt ':D. Een effectief lesje nivea zeg maar (niet invullen voor een ander).
Het boek heeft een klein, handzaam formaat. De verhalen zijn hoogstens twee kleine bladzijden lang, wat ik een perfecte lengte vind. Als je een leesdipje hebt, start dan met één (of een paar) van deze verhaaltjes, dan ben je op gang en kan je je daarna in een roman storten.
Franca Treur heeft prachtige miniaturen verzonnen, raak en bondig, echt 'short track'. Ik ben geneigd om te citeren, maar dat zou een heel verhaal moeten zijn om dit specifieke verhalend talent van de auteur tot zijn recht te laten komen. Knap gedaan. JM
Citaat : Bij hun tweede ontmoeting vertelt Imke wat ze allemaal zo leuk vond aan Bram, haar ex. Zijn nonchalance, dat hij precies deed waar hij zelf zin in had. Review : Kortom, zegt ze, een man. Franca Treur debuteerde in 2009 met de roman Dorsvloer vol confetti, waarvan meer dan 150.000 exemplaren werden verkocht. Het was het meest bejubelde literaire debuut in jaren. Het boek won verschillende prijzen en het werd verfilmd. In 2014 verscheen haar tweede roman, De woongroep, en in 2015 het Zeeuwse Boekenweekgeschenk Ik zou maar nergens op rekenen. Daarnaast schrijft ze verhalen, essays en columns voor uiteenlopende media. Voor NRC schreef ze elke week een ultrakort verhaal. Sommige ervan zijn nu gebundeld in de kleine bundel X&Y. In de marge van het 'grote' nieuws proberen gewone mensen, zoals X&Y, indruk op elkaar te maken, iets netjes op te lossen of wanhopig hun hachje te redden. De auteur geeft daar in vijfendertig piepkleine verhalen de ruimte voor. Ieder verhaal telt een of een paar bladzijden en zoomt in op twee mensen: vrienden, geliefden, familie, collega's en soms zelfs volstrekte vreemden voor elkaar. De auteur tracht in dit korte bestek de essentie van de relatie tussen hen bloot te leggen. Olivia Ettema voorziet het geheel van originele tekeningen. Als sluitstuk van een krant waren deze verhalen een schot in de roos. In de verhalenbundel vind ik ze echter nogal magertjes ogen en komen ze iets te vluchtig over.
Leuk boekje met kleine verhaaltjes over X&Y. Franca Treur beschrijft grappige, herkenbare, psychologische situaties waarin niet altijd alles met evenveel woorden wordt gezegd maar soms ook een enorme leegte achter schuilgaat. Soms vond ik het jammer dat het verhaaltje al zo snel afgelopen was en had ik meer willen weten over de personages. Met veel verbeeldingskracht en creativiteit neemt Franca Treur je telkens weer mee in een nieuw verhaaltje. De verhaaltjes worden afgewisseld door mooie bijpassende illustraties.
Do you suffer from social anxiety? Do you cringe painfully when you think about how you handled otherwise trivial and harmless situations? Well, buckle up, because in about 100 pages Franca Treur will show you just how bad second-hand anxiety can be! 9/10 Would cringe again.
Mary wordt door Ginny gebeld. Ze is bezig met een hulpactie voor Zuid-Amerikaanse kinderen die zonder ouders naar Nederland komen. Mary vertelt dat ze net de zolder heeft opgeruimd en daar een oude tent heeft aangetroffen. Net wanneer ze van plan is deze aan te bieden, zegt Ginny: “Ik dacht: jullie hebben daar zo’n grote lege zolder.” Dit is een typisch verhaal uit X&Y, de bundel ultrakorte verhalen van Franca Treur, bekend van Dorsvloer vol confetti en De woongroep. Ieder verhaal telt een of een paar bladzijden en zoomt in op twee mensen: vrienden, geliefden, familie, collega’s en soms zelfs volstrekte vreemden voor elkaar. Treur gaat dan naar de essentie van de relatie tussen hen, op zoek naar iets wat het particuliere overstijgt. Wie ultrakorte verhalen schrijft moet een personage kunnen neerzetten in een paar treffende zinnen. Treur kan dat. Over de uiterst passieve Steven schrijft ze bijvoorbeeld: “Over hem is de anekdote bekend dat hij een jaar lang naar school is gestept nadat de ketting van zijn fiets was gegaan.” Daarmee is Steven getypeerd en kunnen we volstrekt begrijpen dat zijn onvrijwillige huisgenote Miranda opgelucht is wanneer ze na drie maanden een andere woonst heeft gevonden. X&Y is gegroeid uit een opdracht die Treur kreeg van het NRC: of ze eens per week de krant kon afsluiten door op de achterpagina een verhaal te schrijven waar Olivia Ettema dan een tekening bij zou maken. Een aantal van die verhalen staan in het boek, met de tekening erbij, aangevuld met andere die nog niet eerder werden gepubliceerd. Treurs verhalen zijn dus geschreven om op zichzelf te staan, en dat merk je. In feite is dit een boek om iedere dag een verhaaltje uit te lezen om het dan langzaam te laten bezinken. Wanneer je de verhalen achter elkaar leest dreig je ze immers te snel te vergeten en mis je de gebaldheid waarmee Treur ze heeft gecomponeerd. Want soms weet ze een heel leven te vatten in een paar pagina’s, zoals dat van Katy, die na tien jaar nog iedere dag op een bericht van Jacob zit te wachten. Niet omdat ze hem terug wil, maar gewoon om hem af te kunnen wijzen.
Korte verhalen zijn fijn! Niet alle korte verhalen in deze bundel zijn even goed, maar uit sommige blijkt dat Franca Treur een zeer goede schrijfster is, die bijvoorbeeld misverstanden tussen mensen die het op zich goed bedoelen zeer raak kan verbeelden.
Neem het verhaal over Stephan en Vivi, die een Tindercontact hebben (‘Gewoon’): beiden kijken vaak op hun Tinderprofiel en zien dat de ander dat ook doet. Daaruit trekken ze conclusies en gaan zich daar vervolgens naar gedragen, met als gevolg dat ze allebei onzeker worden over het contact, ook al is er eigenlijk niets aan de hand. Wat een pril contact in het echt had kunnen worden, wordt een domper.
Ik houd het voorlopig maar bij ontmoetingen in levenden lijve.
Fijne bundel met ultrakorte, psychologische verhalen om er af en toe enkele tussendoor te lezen. Less is more: in een eenvoudige, haast minimalistische schrijfstijl slaagt Franca Treur er toch in om in elk verhaal de karakters van de personages te schetsen en daarvoor heeft ze maar enkele paragrafen nodig. Niet elk verhaal is even sterk, maar de bundel bevat niettemin voldoende moois. Knap uitgegeven ook met illustraties van Olivia Ettema.
Alleen samen of samen alleen. 33 korte verhaaltjes, scenario's, beschrijvingen van relaties en alles wat daarbij in het hoofd omgaat en van waaruit gehandeld wordt. De mens en de psychologie, heel raak geschreven. Mooi geïllustreerd. Fijn boekje!
Alweer die veilige drie sterren, wat betekent dat een boek niet goed, maar ook niet slecht is. In dit geval 'boekje' met 'verhaaltjes'. Ze stonden eerder op de achterpagina van NRC-Handelsblad en gaan over scenes uit het leven van een generatie, waartoe ik niet meer behoor. Gelukkig maar, zou bijna zeggen.
Ik heb een stuk of zes verhaaltjes gelezen, ik kon er werkelijk niks in vinden! Hopelijk volgende keer wel weer iets met de kwaliteit als Een dorsvloer... welke ik wel heel goed vond ;)
Ik hoefde niet te huilen om 'Slacht', zoals Maarten Biesheuvel, maar ik begrijp hem wel. Het is trouwens het meest Biesheuvelachtige verhaal uit X&Y. De anderen zijn te werkelijk: fictie, maar wel fictie die 24h/24h ergens echt gebeurt.