بوقلمون صفتان

by Anton Chekhov, ضیاء الله فروشانی (Translator)

شامل داستان‌های: ۱. کبریت سوئدی ۲. گل‌های دیر شکفته ۳. نشان آنای مقدس با حمایل ۴. حربا ۵. بوقلمون صفتان

Genres: Short Stories, Fiction

151 pages, Paperback

First published January 1, 1979

About the author

Antón Chéjov (Spanish)

Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.

Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.

"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.

In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.

Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.

Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.

In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.

The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.

Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu

Reviews

[Peiman E iran]

این چخوف عجب ذهنِ خلاقی داشته... بعضی اوقات با خودم میگم نکنه بیکار بوده و میرفته تو بازار از صبح تا شب مینشته و رویداد ها و اتفاقاتِ پیش آمده رو مینوشته!! وقتی هر کدوم از داستان ها رو شروع میکنیم، احتمالش ضعیفِ که بشه آخرِ داستان رو حدس زد و برخی اوقات هم راست و دروغ در داستان مشخص نیست
در این داستان آیا حق با « خریوکین» بود؟ یا خواسته پوزۀ سگ رو با سیگار بسوزونه! .... اگر صاحبِ سگ، برادرِ ژنرال نبود، نوعِ برخوردِ « اچوملف» تغییر نمیکرد؟ ... دوستانِ گرانقدر، به نظرتون بوقلمون صفت کی بود؟ « خریوکین» که خودش رو به نفهمی میزد که انگار کارِ خطایی انجام نداده و هیچ کاری با سگ نداشته و سگ همینجوری گازش گرفته؟! یا « اچوملف» که مدام حرفش عوض میشد و به قولِ معروف حزب باد بود! کدومشون بوقلمون صفت بودن؟ شایدم هردو

پیروز باشید و ایرانی

[Shahub zaheri]

چخوف نویسنده‌ای است که برای آن احترام زیادی قائلم.
ریتمی که دارد برای من مثل آهنگی خوش‌های خوش آواز است. اندازه، مختصر، مفید.
اشتباه نکنید چخوف چیزی را کم نمی‌کند بلکه قسمتی از داستان را با ذهن خودتان تکمیل می‌کند.
در داستان "نشان آنای مقدس با حمایل" وقتی در جمله آخر پسر به پدر تشر می‌زند می‌فهمیم که تمام شد. و این تمام شدن شروع کینه و داستان‌های دیگری در آینده می‌شود و چخوف می‌توانست این داستان‌کوتاه را اندازه رمان‌های نویسنده‌های دوره‌های قبلی خود بنویسد. تمامش کرد تا بفهماند که ذهن خواننده از ذهن هر نویسنده‌ای با ارزشمندتر و خلاق‌تر و باشعورتر است.
و در آخر بخاطر این ترجمه روان و زیبا از آقای فروشانی تشکر می‌کنم.

[Ali Nazari]

نخستین برخوردم با چخوف بود. و چه جالب و جذاب این برخورد شروع شد. کلام سرد چخوف که میگفتن هر چه بود به خوبی به من منتقل شد. ضمن اینکه واقعا داستان کوتاه فضای عجیبی داره. گزینش این.داستانها هم در نوع خود جالبن. اگر اینها شاهکارهاش نبودن پس قطعا از شاهکارهای چخوف خیلی بیشتر لذت خواهم برد. کبریت سوئدی، گل‌های دیرشکفته و خود بوقلمون صفتان داستان‌هایی نیستن که به راحتی فراموش کنید. واقعا نویسنده میتونه بخشی از زندگی رو برای شما به شیوه جالبی گزارش کنه.

[Nariman Amini]

داستان ها همه بخشی اجتماعی و بخشی فکاهی دارند و ریشه در تاریخ و جامعه شناسی آن دوره روسیه و شاید جهان دارد گاهی داستان لبخند به لب می‌آورد و گاهی فقط یک سئوال