De zomer hou je ook niet tegen

by Dimitri Verhulst

Pierre is een beginnende zestiger en ontvoert een mentaal gehandicapte jongen van vijftien naar de Provence. Daar zal hij de jongen het verhaal vertellen over de liefdesrelatie die hij met zijn moeder had, hoe die tot stand kwam, over haar intense kinderwens en zijn twijfel over zijn rol als vader. Uiteindelijk zal hij het ook moeten hebben over hoe die prachtige en passionele relatie eindigen kon, en wanneer de mentaal gehandicapte jongen werd verwekt.

Genres: Fiction, Literature, Dutch Literature, Roman, Contemporary, Novels, Short Stories

94 pages, Hardcover

First published March 7, 2015

About the author

Na zijn debuut in 1999 schreef Dimitri Verhulst 13 boeken, romans, verhalen, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verschijnt in meer dan 20 talen over de hele wereld en hij wordt gezien als een van de grote schrijvers uit de Lage Landen. De klassieker De helaasheid der dingen werd bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs, met Godverdomse dagen op een bol won hij de Libris Literatuurprijs. Zijn laatste, De laatkomer, verkocht binnen een half jaar meer dan 75 000 exemplaren, wordt verfilmd en over de hele wereld vertaald.

• 2007 - Publieksprijs Gouden Uil voor De helaasheid der dingen
• 2007 - Humo's Gouden Bladwijzer voor De helaasheid der dingen
• 2008 - De Inktaap voor De helaasheid der dingen, literaire jongerenprijs Vlaanderen, Nederland en Suriname
• 2009 - Beste Boek 2008 Humo's Pop Poll voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
• 2009 - De Libris Literatuur Prijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol



Dimitri Verhulst in de Nederlandstalige Wikipedia

Dimitri Verhulst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Dimitri Verhulst bij "Schrijversgewijs"


Dimitri Verhulst is a Flemish poet and writer.

Dimitri Verhulst in the English Wikipedia

Reviews

[fra · Rating 3 out of 5]

boeken die je toch maar leest om ze daarna eindelijk weg te kunnen doen zou een genre moeten zijn

[Sarah Verhasselt · Rating 4 out of 5]

Op voorhand heb ik de besprekingen over dit boek gemeden, zodat ik onbeïnvloed het boek kon lezen. Mijn verwachtingen waren niet bijster hoog, ik was vooral nieuwsgierig. Maar ik moet zeggen dat deze roman/novelle het beste is wat ik al van Verhulst gelezen heb. Niet cynisch zoals 'De laatkomer' en ook niet boers of hard zoals 'De helaasheid der dingen'. Misschien is het verhaal voor sommigen te sentimenteel, maar deze vertelling over een mislukte liefdesgeschiedenis kon mij wel bekoren. Meer van dat, graag.

[Julia Snel · Rating 4 out of 5]

Mooi werk van de meesterschrijver! Dit boekenweekgeschenk heeft iets bijzonders teweeg kunnen brengen, ondanks de eventueel beperkende vorm (het moet immers kort en bondig zijn). Ik raakte weer verliefd op de licht archaïsche, bijzonder tedere en soms keiharde schrijfstijl van Dimitri Verhulst. Hij is een van de enige schrijvers waarvan ik graag een boek zou willen lezen wat nooit uit zou kunnen zijn.
Maar goed; het verhaal. Een nog onbetrouwbare maar fijngevoelige man, neemt een geestelijk gehandicapte jongen mee uit het tehuis om de zestiende verjaardag van deze jongen te vieren. Terwijl we ons bevinden op een berg met de warme Zuid-Frankrijkse zon op onze kruinen, komen we stap voor stap te weten hoe deze jongen verwekt is en tot leven gekomen. Zonder waarschuwing wordt je in een emotioneel aangrijpend liefdesverhaal gezogen.
Het is natuurlijk moeilijk te tippen aan werken als "Mevrouw Verona daalt de heuvel af", maar zeker mooi dit boekenweekgeschenk nog even te lezen.

[Matthieu Wegh · Rating 2 out of 5]

? Ik zocht een tussendoortje met humor. Eerder las ik met weinig plezier De pruimenpluk.
🤔Humor vind ik vaak iets lastigs net zoals bijvoorbeeld gedichten. Ik moet er de stemming voor hebben anders wordt het niets. Vorig jaar wel vermaakt met een Brusselmans, maar dit boekje boeide mij alleen in het begin. Daarna werd het teveel een worsteling, maar wilde ik het wel uitlezen en waren er natuurlijk zeker wel grappige stukjes, maar toch, niet mijn smaak dus.
MW20/11/25

[Bodine · Rating 1 out of 5]

Eens moet de eerste keer zijn: dit boek wil ik gewoon niet uitlezen, zelfs al zijn het nog maar zestig pagina's. Als het er allemaal wat minder dik bovenop had gelegen, dan had ik het misschien nog een goed boek kunnen vinden, maar elke zin voelt als een statement en met elk woord groeide mijn walging. Als iemand wil dat ik ooit nog iets van Verhulst lees, zullen ze met heel veel overtuigingskracht moeten komen.

[Esmé Boom · Rating 2 out of 5]

verdient 2,5 maar helaas, dat kan niet op Goodreads. Plus voor de taal, min voor de geringe spanningsboog en daardoor uitmelken van diezelfde taal.

[Sippy · Rating 1 out of 5]

Teveel oeverloze koketterie met taal. Faal. Na 13 pagina's conclusie getrokken dat dit boekje mijn tijd en aandacht niet waard is.

[Jan · Rating 3 out of 5]

De novelle ‘De zomer hou je ook niet tegen’, geschreven en gepubliceerd ter gelegenheid van de boekenweek 2015, is mijn eerste kennismaking met literair werk van Dimitri Verhulst. Het trefwoord van deze boekenweek is ‘waanzin’, het motto ‘te gek voor woorden’.
De zestiger Pierre ontvoert Sonny op de dag voor diens zestiende verjaardag vanuit de instelling waar de jongen wordt verzorgd, naar Zuid-Frankrijk. Daar vertelt Pierre het verhaal van zijn liefdesrelatie, die bijna twee decennia eerder begon, met Sonny’s moeder. Sonny wordt, al in de eerste zin, aangeduid als ‘een zwijgzame, vegetatieve imbeciel’. Sonny’s moeder had een indringende kinderwens. Pierre had die eigenlijk niet. Pierres verhaal wordt – noodgedwongen, Sonny is niet in staat om te reageren – een monoloog. Tussen de verhaaldelen brengt een alwetende verteller ook nog wel eens iets te berde.
Tijdens de vertelling bekropen mij verscheidene gedachten. Is die anonieme verteller nodig? Want die spreekt dezelfde toon als waarmee Pierre vertelt. Daardoor is het verschil in vertelperspectief minimaal. Wat is de functie van de aanwezigheid van Sonny tijdens de mijmeringen van Pierre? Daar ben ik nog niet uit, terwijl het antwoord mij wel van belang lijkt voor het doorgronden van de porté van de novelle. Of het moet zijn dat deze jongen, Pierres zwijgende publiek, de spanning erin moet houden over waaaruit hun verwantschap bestaat. Dan de kwestie van de emotiën: op de emotie-seismograaf is nauwelijks een grote amplitude kenbaar, terwijl het onderwerp zich er goed voor leent. Het had uiteraard geen melodrama hoeven worden. Maar, bijvoorbeeld, ingelaste retrospectieve dialoogjes zouden de novelle goed gedaan hebben. Het blijft nu een en al beschouwing. Zelfs de naam van Pierres geliefde komen wij niet aan de weet. En de boektitel klinkt ook al tamelijk schouderophalend. Dan nog zou er spanning kunnen zijn opgebouwd; er is veel terughoudendheid. Dit laatste zorgt er in mijn perceptie voor, dat de uiterlijke verschijnselen van de vertelling de overhand krijgen, zoals de gebezigde taal. Die is rijk, vet ja smeuig. (Heeft Verhulst deze kunst afgekeken van Wolkers in diens betere essays?) Op zichzelf doet rijke taal mij goed. Maar de emotie-vlakte gevoegd bij de aandacht die de auteur heeft besteed aan zijn formuleringen: het doet mij geen deugd dat het taalgebruik komt bovendrijven alsof de taal de hoofdpersoon is. Maar het cynisme en meestal sarcasme, waarvan het taalgebruik overloopt, heeft wellicht de functie van het late afreageren van een midlife-crisis gepaard aan schuldgevoel, waarin Pierre zich bezighoudt met de ontwikkeling van de relatie met de vriendin, met alle omtrekkende verbale bewegingen van dien.
Wat toch overeind blijft, is het verhaal van de liefdesrelatie.
Op een gegeven moment trekken Sonny’s moeder en Pierre bij elkaar in. Een belangrijk element in Pierres leven zijn zijn boeken. Na diverse verhuizingen houdt hij een kern van driehonderd boeken over. En dan staat er: “Meer dan twintig titels hadden we dubbel.” Dan volgt een opmerking in juichtoon. En wat ik daaraan vermakelijk vind, is dat ik op deze website vaak toegeef aan deze nieuwsgierigheid :)
Op deze zin volgt wat ik een van de mooie passages van het boek vind. Deze en andere kernstukken hebben mij doen besluiten, de novelle als geheel positief te waarderen (positief waarderen op GR begint bij mij met drie sterren). JM

[Marc Lamot · Rating 2 out of 5]

Boekenweekgeschenk, dus beperkte ambitie. Curieuze mengeling van monoloogstukken en vertellersstandpunt. Taalgebruik soms spetterend, met leuke vondsten, maar ook opvallend Vlaamse woorden en uitdrukkingen (vb "gestampte boer"), terwijl de geschetste ik-figuur (Pierre) weggelopen lijkt bij Brouwers en Van der Heijden, andermaal een marginaal mannetjesputtertje dus. Dus maar matige score.

[Malou Vandevorst · Rating 3 out of 5]

"Tristesse en hoe haar op te wekken in een handomdraai: men herinnere zich geluk." (p. 84)

[Colijn Dröge · Rating 4 out of 5]

Nonchalant goed

[Tjibbe Wubbels · Rating 4 out of 5]

Verhulst is een zinnenkunstenaar. Dat is hij ook als hij maar een kleine honderd pagina's heeft. Het is ongelooflijk wat hij in die honderd pagina's weet te pompen. Klein minnetje is dat hij wat vaak geforceerd shockerend probeert te zijn. Dat heeft zo'n jongen toch niet (meer) nodig.

[Buchdoktor · Rating 4 out of 5]

Pierre hat den behinderten Sonny schon so oft im Heim abgeholt und im Rollstuhl in den Park gefahren, dass er sich inzwischen zur Clique der Spielplatz-Mütter zählen könnte. Doch heute bringt Pierre den Jungen nicht wieder zurück, sondern startet mit ihm zu einer Fahrt in die Provence. Er will dort zur Feier von Sonnys Geburtstag einen Berg besteigen und ein paar Flaschen Wein leeren. Pierre scheint Buße zu tun, in dem er Sonny auf den Berg schleppt und zurückmarschiert, um Wein und Rollstuhl den Berg hinauf zu transportieren. Die Aktion kann eigentlich nur im Chaos enden; denn Pierre hat sich vorher keine Gedanken gemacht, was er zu Sonnys Pflege braucht. In die Provence war der an die 60 Jahre alte Mann früher oft mit Sonnys Mutter gefahren. Die beiden hatten eine sonderbare Beziehung, bis sich ihre Wege wieder trennten. Pierre redet ohne Punkt und Komma, der geistig behinderte Sonny kann ihm nicht antworten und bekommt vermutlich nicht mit, dass Pierre ihm von seiner Mutter erzählt. Die Erzählerstimme klingt zynisch, leicht respektlos dem Behinderten gegenüber, politisch korrekt geht sicher anders. Ob nur der Erzähler so unverblümt über den wie eine Pflanze vegetierenden Jungen spricht oder auch Pierre, könnte man sich fragen.

Was Pierre mit Sonny feiert, wird erst am Schluss verraten – und die Handlung damit vollendet. Eine sehr kurze, ungewöhnlich direkte Geschichte mit überraschendem Ende.

[Nina Johanna · Rating 3 out of 5]

ik weet niet helemaal wat ik hier van moest vinden. aan de ene kant vond ik het een vrij voorspelbaar verhaal, maar het boeide me ook genoeg om het in een rits uit te lezen, en het einde maakte daadwerkelijk emoties bij me los. het is zeker een van de boeken die ik ooit heb gelezen, en soms is dat genoeg.

[Annika Hoogendoorn-Van Oosten · Rating 2 out of 5]

Ik heb het boek uitgelezen, maar erg bijzonder vond ik het niet. Tja, dat heb je wel eens. Op naar het volgende boek.

[Charlotte · Rating 4 out of 5]

Ik had al geen traantje meer gelaten sinds Across the River, maar deze is er minstens twee waard

[Milena Nelck · Rating 3 out of 5]

Een 'feelgood' boekje dat makkelijk weg te lezen is.

[Julie · Rating 4 out of 5]

Kort maar mooi verhaal

[Sarah · Rating 3 out of 5]

Ondanks het feit dat ik niet de grootste fan ben van Dimitri Verhulst’s taalgebruik, leunt soms echt naar het groffe, heb ik van dit boek meer genoten dan ik dacht!

[Fransien Vandeweghe · Rating 2 out of 5]

2,5 *

[Miro Quinet · Rating 4 out of 5]

Even genoegelijk als een beker hemelse wijn en sigaret in een late namiddagzon!

[Merel Vanquaille · Rating 4 out of 5]

In het begin vond ik er niet zo veel aan, maar naarmate het verhaal vorderde werd ik meer en meer meegesleept ofzo? Idk maar het heeft mij doen wenen dus is zeker wel 4 sterren waard. Echt de typische Verhulst schrijfstijl je moet ervan houden he

[Simonh · Rating 4 out of 5]

De herfst gelukkig wel.

[Hannah De Coster · Rating 4 out of 5]

Een vrouw als een stil vijvertje

[Rarufu · Rating 3 out of 5]

Gelezen in het Nederlands (origineel). Bezit.

Concept: 4
Uitvoering: 3
Stijl: 3
Galm: 2


Er is iets mis met dit boek. Met het gegeven van het verhaal niet ( Een man vraagt zich hardop af waarom z'n leven zo gelopen is zoals het gelopen is en pakt dit groots aan door dat wat nu symbool staat voor het ontspoorde in zijn leven (Chopin) te verenigen met de plek waar hij het gelukkigst is geweest. Als een speelfilm laat hij de gebeurtenissen op chronologische volgorde de revu passeren om zo tot de climax te komen voor de lezer: wanneer en vooral waarom dan toch ontspoorde dat geluk? ). Ook met de schrijfstijl van Verhulst is weinig mis; hij neemt je eigenlijk meteen bij de hand en sleurt je mee de weg op naar Zuid-Frankrijk als ware je Chopin zelf. Bovendien zijn de 'Gedankenspiele' van de man mooi waardoor je je goed in 'm kunt verplaatsen zodat je met hem mee voelt, wat belangrijk is bij dit soort verhalen. En toch...dat wat groots werd opgezet met de vraagstelling werd niet groots beantwoord, helaas. De uiteindelijke reden is voor mij toch een anti-climax en werd voor mijn gevoel veel te gehaast neergepend.

[Samantha · Rating 2 out of 5]

Na het lezen van Grijs gebied, bedacht ik me dat ik nog zo'n dun boekje had liggen, namelijk het boekenweekgeschenk van dit jaar. Nu ik toch bezig was mijn andere boeken te vermijden, kon ik net zo goed dit boekje even lezen tussendoor, maar dat viel tegen.

Pierre, besluit een mentaal gehandicapte jongen te ontvoeren uit zijn verzorgingstehuis, om het boven op een berg in Frankrijk een verhaal te vertellen, als cadeau voor zijn 16e verjaardag.

Hoewel het een dun boekje is, vond ik het heel moeilijk om in dit verhaal te komen en daardoor deed ik er ook behoorlijk lang over. Pierre vond ik geen aangenaam persoon en de schrijfstijl vond ik echt niet prettig. Veel grof taalgebruik, onnodig veel onduidelijke woorden of vergelijkingen, nee Dimitri, mijn eerste kennismaking met jou was geen succes.
Hoewel ik het einde uiteindelijk wel mooi vond en ik Pierre beter begreep, vond ik het boek over het algemeen vies tegenvallen en totaal niet mijn ding.

[Jonas van Eeten · Rating 3 out of 5]

mooi modern verhaal over een onderwerp dat velen kunnen overkomen, mij wat te droevig wel

[Sarah · Rating 4 out of 5]

In zijn geheel prima, en zeker voor een boekenweekgeschenk. Naast 'Oeroeg' en dat onooglijke paarse ding van Swaggerman is het me nooit gelukt een boekenweekgeschenk uit te lezen. Erg mooi geschreven, Dimitri Verhulst heeft een woordenschat waar ik alleen maar van kan dromen. De personages komen geen één keer dicht bij en erg veel verhaal zat er ook niet in, maar zo'n lange verhandeling past prima bij het medium boekenweekgeschenk. Met iets meer gevloek en getier had het zo een woordenstroom van Brusselmans kunnen zijn.

[Ief Stuyvaert · Rating 4 out of 5]

Na Wieringa vorig jaar is ook het boekenweekgeschenk van 2015 weer een echt cadeau.

Ligt het aan de wetenschap dat meer dan 700.000 mensen het boek(je) in handen krijgen dat Verhulst zichzelf overtreft?

Het lijkt alleszins alsof hij zijn 'forma(a)t' gevonden heeft: de hartstocht spat van de bladzijden en wie graag mooie zinnen onderlijnt, kan maar beter zijn potlood scherpen.

[Luca De · Rating 4 out of 5]

Zo meeslepend dat ik het in 1 dag uitlezen kon, en er is hier dan ook dit citaat dat ik wil aanhalen om de kracht van deze roman te bewijzen:
‘Chopin, vrijen en eten, de twee sleutels tot de hemel. Ook in dit opzicht is jou leven de hel, ik kan alleen maar hopen dat je de reïncarnatie van een klootzak bent. Het zou behoorlijk troosten.’