What do you think?
Rate this book
Το πρωτόκολλο της Αιγύπτου
Ο Αμπντουλάχ Μοχάμεντ μπεν Ολμάν, πρεσβευτής του Μαρόκου, βρίσκεται αναγκαστικά στο Παλέρμο τον Δεκέμβριο του 1782, αφού μια θύελλα ρίχνει το καράβι του στις σικελικές ακτές. Αυτός που αναλαμβάνει να δείξει στον ξένο πρέσβη τις ομορφιές της πόλης είναι ο αβάς Τζουζέπε Βέλα, ο οποίος με την ευκαιρία επινοεί ένα εξαιρετικά τολμηρό όσο και μεγαλεπήβολο σχέδιο: να παρουσιάσει ένα συνηθισμένο αραβικό χειρόγραφο ως ένα σπάνιο πολιτικό ντοκουμέντο, το Πρωτόκολλο της Αιγύπτου, το οποίο θα επιτρέψει την ακύρωση όλων των φεουδαρχικών προνομίων στη Σικελία και θα δώσει το έναυσμα για μια αντιμοναρχική συνωμοσία. Μια αληθινή ιστορία, που ο Σάσα αντιμετωπίζει με μια μονίμως υποβόσκουσα ειρωνεία αλλά και με φανερή συμπάθεια για τις μικρές ή μεγάλες πράξεις που μπορούν να αλλάξουν τον ρου της ιστορίας. Το Πρωτόκολλο της Αιγύπτου θεωρείται το καλύτερο από τα μυθιστορήματα-απολογίες του σπουδαίου Ιταλού συγγραφέα.
«Το ωραιότερο βιβλίο του Σάσα; Μα σίγουρα το Πρωτόκολλο της Αιγύπτου! Διότι δίνει με εξαιρετικό τρόπο τι σημαίνει να είσαι Σικελός [...] Ο Σάσα ακόνιζε καθημερινά τη γλώσσα του ώστε στο τέλος να θυμίζει νυστέρι».
Αντρέα Καμιλέρι
«Το ωραιότερο βιβλίο του Σάσα; Μα σίγουρα το Πρωτόκολλο της Αιγύπτου! Διότι δίνει με εξαιρετικό τρόπο τι σημαίνει να είσαι Σικελός [...] Ο Σάσα ακόνιζε καθημερινά τη γλώσσα του ώστε στο τέλος να θυμίζει νυστέρι».
Αντρέα Καμιλέρι
208 pages, Paperback
First published January 1, 1963
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 150 reviews
May 27, 2024
مردم ما عادت کرده‌اند دستی را که به چماق مسلح است بلیسند و دستی را که می‌خواهد نوازششان کند گاز بگیرند. صفحه‌ی ۷۰ کتاب
اعتقادمان بر این است که حقیقت فقط قبل از تاریخ وجود داشته و تاریخ چیزی جز دروغ نیست. در حالیکه، برعکس، این تاریخ است که انسان را از دروغ نجات می‌دهد، افراد و ملت‌ها را به حقیقت رهنمون میشود. صفحه ۱۵۷ کتاب
در واقع، هر جامعه‌ای نوع خاصی از جعل را به وجود می‌آورد که، به عبارتی، با همان جامعه مناسب است. و این جامعه‌ی ما که خودش یک چیز جعلی است، یک جعل حقوقی و ادبی و انسانی است… بله، انسانی، حتی میشود گفت که وجودش هم جعلی است… صفحه ۱۶۵ کتاب
زیر شکنجه، آدم شناخت تن خودش را از دست می‌دهد. دیگر بدن خودش را نمی‌شناسد. تن آدم دیگر هیچ حالت انسانی ندارد: درختی از خون میشود… شاید بجا باشد که علما، برای آزمایش هم که شده، شکنجه ببینند تا بفهمند که شکنجه مخالف خداوند است. تا بفهمند که شکنجه تصویر خداوند را که در انسان متجلی است نابود می‌کند… صفحه ۱۹۰ کتاب
خویشاوندان هر دیوانه‌ای آخرین کسانی هستند که متوجه دیوانگی او می‌شوند، به خصوص اگر دیوانگی‌اش آهسته آهسته بروز کند؛ به همان صورت که وقتی آدم با کسی زندگی می‌کند متوجه چین و چروک‌هایی نمی‌شود که رفته رفته روی چهره‌ی او می‌نشیند و پیرش می‌کند… صفحه ۲۰۰ کتاب
زندگی به راستی خواب و رؤیاست. انسان می‌کوشد به مفهومش پی ببرد و تنها کاری که می‌کند این است که مجموعه‌ای از رمز و کنایه ابداع کند. هر عصری و هر انسانی مجموعه ویژه خودش را به وجود می‌آورد… کارمان این است که از رؤیای زندگی مجموعه‌ای از شماره بیرون بکشیم. شماره‌های برنده، برای گردونه خدا یا برای گردونه عقل… و خوب که فکرش را بکنی، امکان اینکه از گردونه عقل شماره‌های برنده‌ای بیرون بیاید بیشتر است تا از گردونه دیگر… خواب یک شماره برنده در درون خواب زندگی… صفحه ۲۱۶ کتاب
۱۴۰۳/۳/۷
اعتقادمان بر این است که حقیقت فقط قبل از تاریخ وجود داشته و تاریخ چیزی جز دروغ نیست. در حالیکه، برعکس، این تاریخ است که انسان را از دروغ نجات می‌دهد، افراد و ملت‌ها را به حقیقت رهنمون میشود. صفحه ۱۵۷ کتاب
در واقع، هر جامعه‌ای نوع خاصی از جعل را به وجود می‌آورد که، به عبارتی، با همان جامعه مناسب است. و این جامعه‌ی ما که خودش یک چیز جعلی است، یک جعل حقوقی و ادبی و انسانی است… بله، انسانی، حتی میشود گفت که وجودش هم جعلی است… صفحه ۱۶۵ کتاب
زیر شکنجه، آدم شناخت تن خودش را از دست می‌دهد. دیگر بدن خودش را نمی‌شناسد. تن آدم دیگر هیچ حالت انسانی ندارد: درختی از خون میشود… شاید بجا باشد که علما، برای آزمایش هم که شده، شکنجه ببینند تا بفهمند که شکنجه مخالف خداوند است. تا بفهمند که شکنجه تصویر خداوند را که در انسان متجلی است نابود می‌کند… صفحه ۱۹۰ کتاب
خویشاوندان هر دیوانه‌ای آخرین کسانی هستند که متوجه دیوانگی او می‌شوند، به خصوص اگر دیوانگی‌اش آهسته آهسته بروز کند؛ به همان صورت که وقتی آدم با کسی زندگی می‌کند متوجه چین و چروک‌هایی نمی‌شود که رفته رفته روی چهره‌ی او می‌نشیند و پیرش می‌کند… صفحه ۲۰۰ کتاب
زندگی به راستی خواب و رؤیاست. انسان می‌کوشد به مفهومش پی ببرد و تنها کاری که می‌کند این است که مجموعه‌ای از رمز و کنایه ابداع کند. هر عصری و هر انسانی مجموعه ویژه خودش را به وجود می‌آورد… کارمان این است که از رؤیای زندگی مجموعه‌ای از شماره بیرون بکشیم. شماره‌های برنده، برای گردونه خدا یا برای گردونه عقل… و خوب که فکرش را بکنی، امکان اینکه از گردونه عقل شماره‌های برنده‌ای بیرون بیاید بیشتر است تا از گردونه دیگر… خواب یک شماره برنده در درون خواب زندگی… صفحه ۲۱۶ کتاب
۱۴۰۳/۳/۷
September 29, 2018
An at times very amusing caper with a moving finish. This Sciascia has been out of print for ages. Finally, Apollo Classics/Head of Zeus has just reissued it. It reminds me very much of Barry Unsworth’s superb The Ruby in Her Navel, and I wonder if it did not serve as a model for that more recent novel.
The tale is a set in Palermo in 1783. For centuries the god-fearing, libertine aristocracy has retained control of Sicilian life, dominating legal institutions to keep their power. Now the Viceroy, Caraccioloa, who formerly lived in Paris and is a product of the godless Enlightenment, is in the process of burning the legal records containing the legal justification for the Sicilian nobles’s rights and privileges. In the midst of this disenfranchisement, an Arabic-language codex is discovered in a monastic library. It is reported to date to the 10th century when Sicily was part of the Muslim Caliphate. The codex, known as The Council of Egypt, is rumored to contain language that will show that many local estates are in the hands of usurping families who came along after the Norman reconquest of Sicily. The nobles are being deprived on one hand by the King of Naples, through the offices of the Viceroy, and on the other by this ostensibly ancient document.
But the codex is a fraud perpetrated by Don Guiseppe Vella, a Maltese priest acting as translator, who nefariously seeks to use it to better his lot. And since none of the noble families want the codex to confirm the intentions of the Viceroy, they inundate Vella with swag as a means of getting him to expunge anything that would cast opprobrium on their names. He even creates ancient forebears, previously unknown, for them. That’s the set up and it all occurs in Book One. I will say nothing about the Book Two and Three, which comprise the novel’s deeply moving resolution.
Read it before it goes out of print again, as it surely will.
The tale is a set in Palermo in 1783. For centuries the god-fearing, libertine aristocracy has retained control of Sicilian life, dominating legal institutions to keep their power. Now the Viceroy, Caraccioloa, who formerly lived in Paris and is a product of the godless Enlightenment, is in the process of burning the legal records containing the legal justification for the Sicilian nobles’s rights and privileges. In the midst of this disenfranchisement, an Arabic-language codex is discovered in a monastic library. It is reported to date to the 10th century when Sicily was part of the Muslim Caliphate. The codex, known as The Council of Egypt, is rumored to contain language that will show that many local estates are in the hands of usurping families who came along after the Norman reconquest of Sicily. The nobles are being deprived on one hand by the King of Naples, through the offices of the Viceroy, and on the other by this ostensibly ancient document.
But the codex is a fraud perpetrated by Don Guiseppe Vella, a Maltese priest acting as translator, who nefariously seeks to use it to better his lot. And since none of the noble families want the codex to confirm the intentions of the Viceroy, they inundate Vella with swag as a means of getting him to expunge anything that would cast opprobrium on their names. He even creates ancient forebears, previously unknown, for them. That’s the set up and it all occurs in Book One. I will say nothing about the Book Two and Three, which comprise the novel’s deeply moving resolution.
Read it before it goes out of print again, as it surely will.
April 5, 2018
Il romanzo ambientato nella Palermo tra il 1782 e il 1795 prende spunto da personaggi e avvenimento reali, come la truffa colossale ordita da un erudito, il maltese fra Giuseppe Vella, che inventò un codice arabo dove si narrava la storia sconosciuta della Sicilia saracena, accolto con favore e ammirazione da tutto il ceto colto (preti e nobili) tranne pochissime eccezioni. Il libro prende spunto da questo fatto per trattare proprio la menzogna, quella sistematica che regge e impasta di sé la società siciliana basata sul privilegio e le immunità baronali e ecclesiastiche, che investe e corrompe anche la cultura: "Questo è uno solo di quei fatti che servono a definire una società, un momento storico. In realtà, se in Sicilia la cultura non fosse, più o meno coscientemente, impostura; se non fosse strumento in mano al potere baronale, e quindi finzione, continua finzione e falsificazione della realtà, della storia... Ebbene, io vi dico che l'avventura dell'abate Vella sarebbe stata impossibile... Dico di più: l'abate Vella non ha commesso nessun crimine, ha soltanto messo su la parodia di un crimine, rovesciandone i termini... Di un crimine che in Sicilia si consuma da secoli...".
Splendidi i dialoghi, spassosi, di cui sono protagonisti nobili ed ecclesiastici rapaci, avidi, ignoranti, arroganti, meschini, vili, bigotti, etc... L'ironia finissima di Sciascia permea continuamente il romanzo di un umorismo che dà leggerezza, ma anche amarezza alla lettura. Cinici quasi tutti i protagonisti (come non si può essere cinici se si vive nell'ipocrisia?). Belle tutte le pagine, godibilissime; dolci e amarissime le ultime che accompagnano al patibolo l'avvocato e illuminista Francesco Paolo Di Blasi (reo di complotto per sovvertire lo stato e instaurare la repubblica giacobina a Palermo) il quale, prima della decapitazione, saluta da lontano fra Giuseppe Vella carcerato che lo guarda dalle mura del cassero.
Sciascia è qui, più che mai, un pessimista innamoratissimo dei filosofi dei Lumi, cosciente del fallimento del riformismo politico, sociale e culturale respinto e aborrito da un intera classe politica inetta, vile, egoista, bigotta, meschina.
Splendidi i dialoghi, spassosi, di cui sono protagonisti nobili ed ecclesiastici rapaci, avidi, ignoranti, arroganti, meschini, vili, bigotti, etc... L'ironia finissima di Sciascia permea continuamente il romanzo di un umorismo che dà leggerezza, ma anche amarezza alla lettura. Cinici quasi tutti i protagonisti (come non si può essere cinici se si vive nell'ipocrisia?). Belle tutte le pagine, godibilissime; dolci e amarissime le ultime che accompagnano al patibolo l'avvocato e illuminista Francesco Paolo Di Blasi (reo di complotto per sovvertire lo stato e instaurare la repubblica giacobina a Palermo) il quale, prima della decapitazione, saluta da lontano fra Giuseppe Vella carcerato che lo guarda dalle mura del cassero.
Sciascia è qui, più che mai, un pessimista innamoratissimo dei filosofi dei Lumi, cosciente del fallimento del riformismo politico, sociale e culturale respinto e aborrito da un intera classe politica inetta, vile, egoista, bigotta, meschina.
June 14, 2026
طوفان در مرداب کتابی است از لئونارد شاشا ، نویسنده ایتالیایی . شاشا که خود متولد و بزرگ شده سیسیل است در این کتاب کوتاه کوشیده در قالب داستانی کوتاه ، اثرات انقلاب کبیر فرانسه را بر جزیره سیسیل شرح دهد . سیسیلی که می کوشد تا مانند انقلابیون فرانسه ، خود را از ارتجاع کلیسا و حکومت محافظه کار ناپل رها کند .
داستان شاشا در پالرمو ، مرکز و شهر اصلی جزیره سیسیل می گذرد ، جزیره ای که گویی در قرون وسطی و حکومت انکیزاسیون یا تفتیش عقاید گیر کرده . نویسنده داستان خود را در دو محور پیش می برد ، قسمت اول کشیش بی سوادی است که با این که زبان عربی نمی داند ، مترجم قلابی سفیر مراکش شده و این گونه پی می برد که تقریبا در کل جزیره خبر چندانی از علم و دانش نیست . کشیش دغلکار که از کشف خود به وجد آمده به فکر کلاه برداری های بزرگتر میفتد تا هم زندگی خود را به مدد جهل مردم ، سر و سامانی دهد و هم درتاریخ آینده سیسیل نامی از خود ، گرچه به بدی ، به جای گذارد .
دیگر بخش داستانی کتاب ، حکایت وکیل جوانی است که از مشاهده فقر و جهل مردم سرخورده شده اما آمدن نایب السلطنه ای با گرایشات اصلاح طلبانه ، به او و دیگر همفکران او ، نیرویی تازه بخشیده . او می کوشد تا بر ضد ارکان قدرت ، کلیسا و حکومت فاسد و مرتجع شورش کند و همراه با ژاکوبنها در فرانسه ، نظامی بر پایه عدالت و آزادی و فارغ از دخالت دین بنا کند .
طوفان در مرداب ، شخصیت و نام زیاد دارد که بیشتر آنها فرعی و مکمل هستند . تعداد زیاد شخصیت ها ممکن است خواندن کتاب و درک داستان آن را کمی سخت کند .
طوفان در مرداب را باید کتابی در باب سیسیل و تاریخ و فرهنگ آن دانست ، سرزمینی که گویا تلاش های اصلاح طلبانه و پیشرفت و توسعه در آن به لطف اتحاد نامقدس کلیسا و حکومت ، همواره در آن شکست خورده . نویسنده هم در این کتاب کوشیده ، اثرات انقلاب فرانسه که مانند طوفان ، اروپا را درنوردیده و حال به سیسیل رسیده را شرح دهد ، از طرفی دیگر ، نویسنده توان و انعطاف بالای ارتجاع را هم نشان می دهد ، که در برابر هر طوفان و هر موج بلندی ، گویی توانایی ایستادگی دارد .
داستان شاشا در پالرمو ، مرکز و شهر اصلی جزیره سیسیل می گذرد ، جزیره ای که گویی در قرون وسطی و حکومت انکیزاسیون یا تفتیش عقاید گیر کرده . نویسنده داستان خود را در دو محور پیش می برد ، قسمت اول کشیش بی سوادی است که با این که زبان عربی نمی داند ، مترجم قلابی سفیر مراکش شده و این گونه پی می برد که تقریبا در کل جزیره خبر چندانی از علم و دانش نیست . کشیش دغلکار که از کشف خود به وجد آمده به فکر کلاه برداری های بزرگتر میفتد تا هم زندگی خود را به مدد جهل مردم ، سر و سامانی دهد و هم درتاریخ آینده سیسیل نامی از خود ، گرچه به بدی ، به جای گذارد .
دیگر بخش داستانی کتاب ، حکایت وکیل جوانی است که از مشاهده فقر و جهل مردم سرخورده شده اما آمدن نایب السلطنه ای با گرایشات اصلاح طلبانه ، به او و دیگر همفکران او ، نیرویی تازه بخشیده . او می کوشد تا بر ضد ارکان قدرت ، کلیسا و حکومت فاسد و مرتجع شورش کند و همراه با ژاکوبنها در فرانسه ، نظامی بر پایه عدالت و آزادی و فارغ از دخالت دین بنا کند .
طوفان در مرداب ، شخصیت و نام زیاد دارد که بیشتر آنها فرعی و مکمل هستند . تعداد زیاد شخصیت ها ممکن است خواندن کتاب و درک داستان آن را کمی سخت کند .
طوفان در مرداب را باید کتابی در باب سیسیل و تاریخ و فرهنگ آن دانست ، سرزمینی که گویا تلاش های اصلاح طلبانه و پیشرفت و توسعه در آن به لطف اتحاد نامقدس کلیسا و حکومت ، همواره در آن شکست خورده . نویسنده هم در این کتاب کوشیده ، اثرات انقلاب فرانسه که مانند طوفان ، اروپا را درنوردیده و حال به سیسیل رسیده را شرح دهد ، از طرفی دیگر ، نویسنده توان و انعطاف بالای ارتجاع را هم نشان می دهد ، که در برابر هر طوفان و هر موج بلندی ، گویی توانایی ایستادگی دارد .
April 24, 2021
Protagonista è la sicilianità, cioè l’italianità al quadrato, fatta di credenze retrograde, di privilegi baronali di cui si ignora l’origine ma non si mette in dubbio l’esistenza, di relazioni sociali e di potere fondate sulla menzogna, che, grazie all’abate Vella -improvvisato traduttore dall’arabo di un libro storico che rivoluziona la struttura sociale fondante la realtà siciliana-, non è più menzogna ma è fantasia e creatività con un potere tale da rimettere in gioco relazioni politiche e culturali cristallizzate da secoli. L’abate Vella e l’avvocato Di Blasi, i personaggi di spicco del romanzo, sono due “rivoluzionari falliti”, ognuno a modo proprio: il primo tenta di rivoluzionare le regole millenarie della società siciliana settecentesca con la traduzione inventata di un libro, il secondo tenta di portare in Sicilia la rivoluzione della ragione che in Francia sta mettendo radici, ma ambedue falliscono. L’abate riesce a venirne fuori, l’avvocato soccombe. Il cupo pessimismo, unito alla mente acuta e all’intelligentissima ironia di Leonardo Sciascia hanno dato vita a un romanzo di grande valore, imperdibile.
February 12, 2022
[الیس الله بکاف عبده…
آیا خداوند برای بندگانش کافی نیست؟! ]
و حالا سوال من :
آیا تنها اسم مهدی سحابی کافی نیست برای خریدن یک کتاب؟!
قطعا کافیست.حتی بیشتر از کافی نیز هست.
نمی‌دانستم لئوناردو شیاشا کیست ادبیات کجاست .دیدم استاد سحابی ترجمه کرده و با خودم گفتم چرا نخرم؟…
این کتاب واقعا شاهکار است،شاهکاری از ادبیات ایتالیا :در مورد «دن جوزپه »ولای کشیش،که می‌کوشد تاریخ را دوباره بسازد،گذشته ای را جعل می‌کند به هوای آینده‌ای،یا به امید «حالی» بهتر…
بحث کتاب پیرامون تاریخ است و آن اینکه تاریخ را فاتحان مینویسند و تاریخ چیزی جز دروغ نیست…
دن جوزپه که خود دست به جعل تاریخ می‌زند در جایی از کتاب می‌گوید:
کار تاریخ‌نویس چیزی جز نیرنگ نیست،کاری سراسر جعل ،و شایسته‌تر این است که آدم تاریخ را از خودش دربیاورد تا اینکه متن‌هایی کهنه و قدیمی را عینا و بدون دستکاری بازنویسی کند،یا از لوح ها و گور نبشته‌ها نسخه بردارد.و هرچه باشد،ابداع تاریخ کار بیشتری می‌برد و انصاف حکم می‌کند که دستمزد خودشان بیشتر و چرب‌تر از مزد یک تاریخدان یا تاریخ نویسی باشد که برای خودش عنوان و لقب و مستمری و تیول دارد…دن جوزپه می‌گفت:همه‌اش ساختگی است.تاریخی وجود ندارد .مگر برای این همه برگ‌هایی که نسل اندر نسل،پاییز به پاییز،از این درخت می‌افتد تاریخی نوشته شده است؟آیا پدربزرگ شما تاریخ زندگی‌اش را نوشته است؟پدرتان چه؟پدر من؟پدربزرگ و نیاکان ما؟همه‌شان درست مثل برگ‌ها پوسیدند و خاک شدند،بی آنکه از خودشان هیچ سرگذشتی بجا بگذارند…شاهان،نایب السلطنه‌ها،پاپ‌ها،سرداران و خلاصه همه بزرگان،همهٔ اینها آتشی و دودی به پا می‌کنند که خودی نشان بدهند،به مردم و ملت‌ها و بشریت زنده این احساس را بدهند که خبری هست…تاریخ!پدر من،پدر شما! آیا فکر می‌کنید صدای قار و قور شکم خالی آنها،صدای گرسنگی آنها را،میشود در جایی از تاریخ شنید؟ آیا تاریخ نویسی هست که گوشش آن چنان تیز باشد که این صداها را بشنود؟…
تاریخ… تاریخ…تاریخ…
همانطور که خواستند برایمان نوشتند…
همانطور که میخواهیم مینویسیم آن را:در بخشی از کتاب :
هر جامعه ای نوع خاصی از جعل را به وجود می‌آورد که،به عبارتی،با همان جامعه مناسب
است.
در بخش دیگری از کتاب گفتگوی جالبی وجود دارد که بسیار دوست‌اش داشتم…
امروزه هر قلم به دستی به خودش اجازه می‌دهد دربارهٔ امور مملکت،نظام قضایی،حقوق شاهان و البته حقوق مردم اظهار نظر کند…به همین خاطر است که من از کسانی مثل شما خوشم می‌آید که به تحقیق دربارهٔ گذشته‌ها می‌پردازند و زمان حال را با خیال راحت و آسوده می‌گذرانند،بدون اینکه خودشان را مجبور بدانند که نظم دنیا را به هم بزنند…واقعا از شما خوشم می‌آید،بله،آدم‌هایی مثل شما را ستایش می‌کنم…
این کتاب یک شاهکار است…
این کتاب چیزی جز یک شاهکار نیست.
کتاب را نمیخری چون نویسنده را نمیشناسی؟!
آیا اسم استاد مهدی سحابی کافی نیست ؟!
آیا خداوند برای بندگانش کافی نیست؟! ]
و حالا سوال من :
آیا تنها اسم مهدی سحابی کافی نیست برای خریدن یک کتاب؟!
قطعا کافیست.حتی بیشتر از کافی نیز هست.
نمی‌دانستم لئوناردو شیاشا کیست ادبیات کجاست .دیدم استاد سحابی ترجمه کرده و با خودم گفتم چرا نخرم؟…
این کتاب واقعا شاهکار است،شاهکاری از ادبیات ایتالیا :در مورد «دن جوزپه »ولای کشیش،که می‌کوشد تاریخ را دوباره بسازد،گذشته ای را جعل می‌کند به هوای آینده‌ای،یا به امید «حالی» بهتر…
بحث کتاب پیرامون تاریخ است و آن اینکه تاریخ را فاتحان مینویسند و تاریخ چیزی جز دروغ نیست…
دن جوزپه که خود دست به جعل تاریخ می‌زند در جایی از کتاب می‌گوید:
کار تاریخ‌نویس چیزی جز نیرنگ نیست،کاری سراسر جعل ،و شایسته‌تر این است که آدم تاریخ را از خودش دربیاورد تا اینکه متن‌هایی کهنه و قدیمی را عینا و بدون دستکاری بازنویسی کند،یا از لوح ها و گور نبشته‌ها نسخه بردارد.و هرچه باشد،ابداع تاریخ کار بیشتری می‌برد و انصاف حکم می‌کند که دستمزد خودشان بیشتر و چرب‌تر از مزد یک تاریخدان یا تاریخ نویسی باشد که برای خودش عنوان و لقب و مستمری و تیول دارد…دن جوزپه می‌گفت:همه‌اش ساختگی است.تاریخی وجود ندارد .مگر برای این همه برگ‌هایی که نسل اندر نسل،پاییز به پاییز،از این درخت می‌افتد تاریخی نوشته شده است؟آیا پدربزرگ شما تاریخ زندگی‌اش را نوشته است؟پدرتان چه؟پدر من؟پدربزرگ و نیاکان ما؟همه‌شان درست مثل برگ‌ها پوسیدند و خاک شدند،بی آنکه از خودشان هیچ سرگذشتی بجا بگذارند…شاهان،نایب السلطنه‌ها،پاپ‌ها،سرداران و خلاصه همه بزرگان،همهٔ اینها آتشی و دودی به پا می‌کنند که خودی نشان بدهند،به مردم و ملت‌ها و بشریت زنده این احساس را بدهند که خبری هست…تاریخ!پدر من،پدر شما! آیا فکر می‌کنید صدای قار و قور شکم خالی آنها،صدای گرسنگی آنها را،میشود در جایی از تاریخ شنید؟ آیا تاریخ نویسی هست که گوشش آن چنان تیز باشد که این صداها را بشنود؟…
تاریخ… تاریخ…تاریخ…
همانطور که خواستند برایمان نوشتند…
همانطور که میخواهیم مینویسیم آن را:در بخشی از کتاب :
هر جامعه ای نوع خاصی از جعل را به وجود می‌آورد که،به عبارتی،با همان جامعه مناسب
است.
در بخش دیگری از کتاب گفتگوی جالبی وجود دارد که بسیار دوست‌اش داشتم…
امروزه هر قلم به دستی به خودش اجازه می‌دهد دربارهٔ امور مملکت،نظام قضایی،حقوق شاهان و البته حقوق مردم اظهار نظر کند…به همین خاطر است که من از کسانی مثل شما خوشم می‌آید که به تحقیق دربارهٔ گذشته‌ها می‌پردازند و زمان حال را با خیال راحت و آسوده می‌گذرانند،بدون اینکه خودشان را مجبور بدانند که نظم دنیا را به هم بزنند…واقعا از شما خوشم می‌آید،بله،آدم‌هایی مثل شما را ستایش می‌کنم…
این کتاب یک شاهکار است…
این کتاب چیزی جز یک شاهکار نیست.
کتاب را نمیخری چون نویسنده را نمیشناسی؟!
آیا اسم استاد مهدی سحابی کافی نیست ؟!
May 25, 2023
متاسفانه اطلاعات آنچنانی به تاریخ ایتالیای زمان دوک‌نشینی و چند پادشاهی قبل از آنکه به ایتالیای واحد تبدیل بشه ندارم و نمی‌دونم که اتفاقات شرح داده شده در این کتاب تا چه حد بر واقعیات تاریخی ایتالیا منطبق هستش اما قطعا این کتاب مرجع خوبی برای نشان دادن نحوه‌ی مناسبات حکومت و شاهزادگان با هم و با مردم هستش. در واقع افراد هر جامعه‌ای برآمده از فرهنگ‌ها و مناسبات آن جامعه هستند و هیچ مشکل و نقصی در افراد نیست که از جامعه‌ی خودش وام نگرفته باشد از جعل و کلاه‌برداری گرفته تا مشکلات فرهنگی؛ و در واقع این حکومت است که مستقیم و غیرمستقیم جامعه را به یک سمت سوق می‌دهد و جامعه را به در پیش گرفتن رویه‌ای اخلاقی، فرهنگی و سیاسی وادار می‌کند.
واقعا کتاب خوبیه و خوندنش رو پیشنهاد می‌کنم.
واقعا کتاب خوبیه و خوندنش رو پیشنهاد می‌کنم.
July 16, 2025
Each book I read offers a new perspective. In this post, I share my thoughts on this book in Persian and English. I hope this will be enjoyable for you :)
هر کتابی که می خوانم دریچه ای به دنیایی جدید است. تو این نوشته دیدگاه و تجربه ام از مطالعه ی این کتاب رو به دو زبان فارسی و انگلیسی با شما به اشتراک می ذارم امیدوارم خوندنش براتون لذتبخش باشه :)
Persian (فارسی)
در نگاه اول، «طوفان در مرداب» ممکن است روایتی ساده از کشمکشی تاریخی به نظر برسد. اما لئوناردو شاشا، نویسنده‌ی برجسته‌ی اهل سیسیل که در مخالفت با مافیا، جعل تاریخ و استثمار مذهبی پیشینه دارد،این رمان کوتاه را به بستری برای کاوش در ساختارهای فاسد قدرت، پیوند دین با سیاست، و تحریف حقیقت بدل کرده است. این داستان نه‌تنها تصویری از یک مرداب واقعی را ارائه می‌دهد، بلکه استعاره‌ای‌ست از دنیایی که حقیقت در آن گل‌آلود شده—و خواننده برای درک آن، باید آماده‌ی شیرجه زدن در لایه‌های پنهان تاریخ و فلسفه باشد.
شاشا با بهره‌گیری از شناخت عمیق خود از تاریخ اروپا، به‌ویژه تجربه‌ی زیسته در سیسیل، تصویری ارائه می‌دهد که هم شخصی‌ست، هم جهانی. در این روایت، مفاهیمی مثل سلطه‌ی مذهبی، فساد نهادینه، و تردید اخلاقی نه در قالب نظریه، بلکه در زندگی شخصیت‌هایی مجسم شده‌اند که گاه خاموش‌اند، گاه طغیان‌گر.
پیش‌نیازهای خوانش ⚖️
برای لمس تمام ظرافت‌های این داستان، دانستن مفهوم‌هایی چون فئودالیسم، ژاکوبنیسم، و آشنایی با هرم سلطه در قرون وسطی و عصر روشنگری ضرورتی است انکارناپذیر. از اتحاد کلیسا و اشراف تا سرکوب فکری و اجتماعی مردم، ساختار قدرتی به تصویر کشیده میشود که فساد نه‌فقط در سطوح فردی، بلکه در تار و پود نهادهای کلان نهادینه شده است.
نمادها و ساختار قدرت ⛪️
در این روایت، کلیسا نه مظهر معنویت، بلکه بازیگری است در نقاب تقدس—با دستانی آلوده به جعل تاریخ و میل به تثبیت قدرت. همانطور که در تاریخ واقعی دیده‌ایم، این اتحاد میان اشراف و نهادهای مذهبی، اغلب محصول منفعت‌طلبی بوده نه ایمان. شاشا این همدستی را به‌خوبی در روابط بین شخصیت‌ها و موقعیت‌های داستانی عیان می‌سازد.
«طوفان در مرداب» یادآور لحظاتی‌ست که عروسک‌های قدرت فرو می‌ریزند، اما نخ‌هایی که آنها را تکان می‌دادند، همچنان باقی‌می مانند.
جغرافیا و خاستگاه نویسنده 🌍
شاشا، خود زاده‌ی سیسیل، سرزمینی است که در قلب فساد تاریخی و سلطه‌ی مافیا جای دارد. این آشنایی زیستی با زمینه‌های داستان، به او قدرتی منحصر به‌فرد داده تا از درون، و نه بیرون، نظام‌های استثماری را نقد کند. سیسیل در این اثر نه صرفاً بستر داستان، بلکه انعکاسی از تاریخ زخم زخم‌خورده‌ای‌ست که هنوز هم پژواک‌هایش شنیده میشود.
روان‌شناسی شخصیت‌ها 🎭
شاشا، با نگاهی موشکافانه به ابعاد درونی شخصیت‌ها، رمانی خلق کرده‌است که در آن هر کنش بیرونی، بازتابی‌ست از جدال‌های درونی. در رأس این منظومه، دن جوزپه وُلا قرار دارد—کشیشی متفکر، اما گرفتار در دام تعصب و میل به تثبیت قدرت. جاه‌طلبی او در جعل تاریخ سیسیل و همدستی با ساختارهای مذهبی، از یک سو تلاشی‌ست برای نظم‌بخشی به روایت رسمی، و از سوی دیگر، پرده‌ای‌ست بر اضطراب‌هایی عمیق‌تر: ترس از ناپایداری ایمان، از دست رفتن اقتدار، و مواجهه با حقیقتی که نه قابل انکار است و نه قابل پذیرش.
نویسنده، با ارائه‌ی چنین شخصیت‌هایی، نشان می‌دهد که فساد، تنها بیرونی نیست؛ بلکه اغلب از اعماق ذهن و روح انسان آغاز میشود. در «طوفان در مرداب»، اخلاق نه شعار است و نه کلیشه؛ بلکه عرصه‌ای‌ست برای تنش‌های واقعی میان شناخت، شک، و قدرت.
تاریخ به مثابه بستر روایت 📖
در «طوفان در مرداب»، تاریخ نه پس‌زمینه‌ای خنثی، بلکه پیکری زنده و پویا‌ست که در تار و پود روایت تنیده شده. شاشا، با اشاراتی به انقلاب فرانسه، عصر روشنگری، و ساختارهای سلطه در قرون گذشته، زمانِ داستان را به شبکه‌ای از ارجاع‌ها بدل می‌کند؛ به گونه‌ای که گذشته و حال در آینه‌ی یکدیگر بازتاب می‌یابند.
انقلاب فرانسه، با ندای عقلانیت و طغیان علیه اقتدار، در این اثر چون نوری کم‌فروغ در دل تاریکی حضور دارد؛ نوری که امید آزادی را می‌پراکند، اما در مردابِ مذهب، اشرافیت، و روایت رسمی گرفتار میشود. شاشا، با ترکیب ظریف واقعیت تاریخی و خیال داستانی، نشان می‌دهد که حقیقت همواره در جدال با قدرت است—و این جدال، فارغ از زمان، در ساحت اندیشه، ایمان، و اخلاق تکرار می‌گردد.
اقتباس سینمایی| بازتابی از قرن هجدهم در قاب تصویر 🎬
این روایت قدرتمند در سال ۲۰۰۲ با عنوان «The Council of Egypt» به فیلمی سینمایی تبدیل شد؛ اثری که با حفظ فضای قرن هجدهم سیسیل، ظرفیت دراماتیک و تاریخی داستان را فراتر از صفحات رمان به تصویر کشیده‌است.
فرجامی در آستانه ی حقیقت 🌅
«طوفان در مرداب» قصه‌ی کسانی‌ست که در میانه‌ی گل‌و‌لای تاریخ، به‌دنبال صدایی حقیقی می‌گردند؛ صدایی که زیر بار روایت‌های رسمی، نهادهای مقدس، و سکوت‌های نهادینه مدفون شده. شاشا، با قلمی بی‌پروا، خواننده را به قلب تناقض‌ها و پرسش‌ها پرتاب می‌کند—نه برای ترسیدن، که برای دیدن، فهمیدن، و زیستن در برابرِ تحریف‌ها.
این اثر برای آنان نوشته شده که از مسیرهای هموار عبور کرده‌اند و حالا جرئت کرده‌اند وارد مرداب شوند. برای آنان که باور دارند حقیقت، هرچند در سایه، هنوز نفس می‌کشد.
و پرسشی که باقی می‌ماند، پرسشی‌ست برای جست‌وجوگران آگاهی:
وقتی حقیقت در حصار قدرت خاموش میشود، آیا جسارت پرسیدن، اولین گام روشنگری نیست؟
English (انگلیسی)
At first glance, the Council of Egypt may seem like a straightforward tale of historical tension. But Leonardo Sciascia—a renowned Sicilian author known for his resistance against the mafia, historical distortion, and religious exploitation—transforms this short novel into a piercing exploration of corrupted power, the intertwining of religion and politics, and the manipulation of truth. This story not only presents the image of a literal marsh, but also a metaphorical world where truth is muddied—and the reader must be prepared to dive into the hidden layers of history and philosophy to uncover it.
Drawing from his deep understanding of European history and lived experience in Sicily, Sciascia paints a portrait that is both personal and universal. Ideas such as religious dominance, institutional corruption, and moral ambiguity do not appear as abstract concepts, but through the lives of characters who sometimes remain silent, and other times rebel.
Reading Prerequisites ⚖️
To grasp the full subtleties of this novel, familiarity with concepts like feudalism, Jacobinism, and the hierarchy of power during the Middle Ages and the Enlightenment is essential. From the alliance between Church and nobility to the intellectual and social repression of the people, Sciascia portrays a power structure where corruption is not merely personal—but woven into the very fabric of institutions.
Symbols and Power Structures ⛪️
Here, the Church does not symbolize spirituality, but rather acts behind the mask of sanctity—with hands stained by historical fabrication and a hunger to maintain control. As history has often revealed, this alliance between aristocracy and religious institutions is driven more by mutual gain than faith. Sciascia skillfully illustrates this complicity through character relationships and narrative situations. The Council of Egypt reminds us of moments when the puppets of power collapse, yet the strings that moved them remain intact.
Geography and the Author’s Origin 🌍
Sciascia, born in Sicily—a land at the heart of historical corruption and mafia dominance—offers a unique lens shaped by firsthand experience. His connection to this context empowers him to critique exploitative systems from within rather than outside. In this story, Sicily is not just a backdrop; rather, it is a reflection of a history wounded and scarred, whose echoes can still be heard.
Psychology of the Characters 🎭
With incisive insight into his characters’ inner worlds, Sciascia crafts a novel where every outward action echoes internal conflict. At the center stands Don Giuseppe Vella—a contemplative priest caught in the snare of fanaticism and the pursuit of power. His ambition to falsify Sicilian history and conspire with religious institutions is, on the surface, a desire to control the narrative. Yet beneath that lies a deeper anxiety: fear of unstable faith, loss of authority, and confronting an uncomfortable truth. Through such characters, Sciascia reveals that corruption often begins within the psyche. In The Council of Egypt, morality is no slogan or cliché—it is a real battlefield of understanding, doubt, and dominance.
History as the Canvas of Narrative 📖
In this novel, history is not a passive background—it is a living, dynamic force woven into the story’s fabric. Referencing the French Revolution, Enlightenment era, and past systems of domination, Sciascia makes time a net of interconnections where past and present mirror one another. The French Revolution, with its call for reason and revolt against authority, appears here as a dim light in darkness—a hope for freedom nearly drowned in the swamp of religion, aristocracy, and official narratives. By merging historical reality with fictional imagination, Sciascia demonstrates that truth is always in tension with power—and that this battle recurs endlessly across thought, faith, and ethics.
Film Adaptation | Reflections of Eighteenth-Century Sicily on Screen 🎬
This powerful narrative was adapted into a feature film in 2002 under the title The Council of Egypt. This cinematic work preserves the atmosphere of eighteenth-century Sicily, capturing the story’s dramatic and historical depth beyond the bounds of the written novel.
An Ending on the Threshold of Truth 🌅
The Council of Egypt is the story of those searching for a true voice amid the mud of history—a voice buried under official narratives, sacred institutions, and institutional silence. With fearless prose, Sciascia throws the reader into the heart of contradictions and questions—not to frighten, but to awaken, to understand, and to resist manipulation.
This work is written for those who have passed through smooth paths and now dare to enter the marsh. For those who believe that truth, though shadowed, still breathes.
And the question that lingers is one for every seeker of awareness:
When truth is silenced by power, isn’t the courage to ask the first act of enlightenment?
هر کتابی که می خوانم دریچه ای به دنیایی جدید است. تو این نوشته دیدگاه و تجربه ام از مطالعه ی این کتاب رو به دو زبان فارسی و انگلیسی با شما به اشتراک می ذارم امیدوارم خوندنش براتون لذتبخش باشه :)
Persian (فارسی)
در نگاه اول، «طوفان در مرداب» ممکن است روایتی ساده از کشمکشی تاریخی به نظر برسد. اما لئوناردو شاشا، نویسنده‌ی برجسته‌ی اهل سیسیل که در مخالفت با مافیا، جعل تاریخ و استثمار مذهبی پیشینه دارد،این رمان کوتاه را به بستری برای کاوش در ساختارهای فاسد قدرت، پیوند دین با سیاست، و تحریف حقیقت بدل کرده است. این داستان نه‌تنها تصویری از یک مرداب واقعی را ارائه می‌دهد، بلکه استعاره‌ای‌ست از دنیایی که حقیقت در آن گل‌آلود شده—و خواننده برای درک آن، باید آماده‌ی شیرجه زدن در لایه‌های پنهان تاریخ و فلسفه باشد.
شاشا با بهره‌گیری از شناخت عمیق خود از تاریخ اروپا، به‌ویژه تجربه‌ی زیسته در سیسیل، تصویری ارائه می‌دهد که هم شخصی‌ست، هم جهانی. در این روایت، مفاهیمی مثل سلطه‌ی مذهبی، فساد نهادینه، و تردید اخلاقی نه در قالب نظریه، بلکه در زندگی شخصیت‌هایی مجسم شده‌اند که گاه خاموش‌اند، گاه طغیان‌گر.
پیش‌نیازهای خوانش ⚖️
برای لمس تمام ظرافت‌های این داستان، دانستن مفهوم‌هایی چون فئودالیسم، ژاکوبنیسم، و آشنایی با هرم سلطه در قرون وسطی و عصر روشنگری ضرورتی است انکارناپذیر. از اتحاد کلیسا و اشراف تا سرکوب فکری و اجتماعی مردم، ساختار قدرتی به تصویر کشیده میشود که فساد نه‌فقط در سطوح فردی، بلکه در تار و پود نهادهای کلان نهادینه شده است.
نمادها و ساختار قدرت ⛪️
در این روایت، کلیسا نه مظهر معنویت، بلکه بازیگری است در نقاب تقدس—با دستانی آلوده به جعل تاریخ و میل به تثبیت قدرت. همانطور که در تاریخ واقعی دیده‌ایم، این اتحاد میان اشراف و نهادهای مذهبی، اغلب محصول منفعت‌طلبی بوده نه ایمان. شاشا این همدستی را به‌خوبی در روابط بین شخصیت‌ها و موقعیت‌های داستانی عیان می‌سازد.
«طوفان در مرداب» یادآور لحظاتی‌ست که عروسک‌های قدرت فرو می‌ریزند، اما نخ‌هایی که آنها را تکان می‌دادند، همچنان باقی‌می مانند.
جغرافیا و خاستگاه نویسنده 🌍
شاشا، خود زاده‌ی سیسیل، سرزمینی است که در قلب فساد تاریخی و سلطه‌ی مافیا جای دارد. این آشنایی زیستی با زمینه‌های داستان، به او قدرتی منحصر به‌فرد داده تا از درون، و نه بیرون، نظام‌های استثماری را نقد کند. سیسیل در این اثر نه صرفاً بستر داستان، بلکه انعکاسی از تاریخ زخم زخم‌خورده‌ای‌ست که هنوز هم پژواک‌هایش شنیده میشود.
روان‌شناسی شخصیت‌ها 🎭
شاشا، با نگاهی موشکافانه به ابعاد درونی شخصیت‌ها، رمانی خلق کرده‌است که در آن هر کنش بیرونی، بازتابی‌ست از جدال‌های درونی. در رأس این منظومه، دن جوزپه وُلا قرار دارد—کشیشی متفکر، اما گرفتار در دام تعصب و میل به تثبیت قدرت. جاه‌طلبی او در جعل تاریخ سیسیل و همدستی با ساختارهای مذهبی، از یک سو تلاشی‌ست برای نظم‌بخشی به روایت رسمی، و از سوی دیگر، پرده‌ای‌ست بر اضطراب‌هایی عمیق‌تر: ترس از ناپایداری ایمان، از دست رفتن اقتدار، و مواجهه با حقیقتی که نه قابل انکار است و نه قابل پذیرش.
نویسنده، با ارائه‌ی چنین شخصیت‌هایی، نشان می‌دهد که فساد، تنها بیرونی نیست؛ بلکه اغلب از اعماق ذهن و روح انسان آغاز میشود. در «طوفان در مرداب»، اخلاق نه شعار است و نه کلیشه؛ بلکه عرصه‌ای‌ست برای تنش‌های واقعی میان شناخت، شک، و قدرت.
تاریخ به مثابه بستر روایت 📖
در «طوفان در مرداب»، تاریخ نه پس‌زمینه‌ای خنثی، بلکه پیکری زنده و پویا‌ست که در تار و پود روایت تنیده شده. شاشا، با اشاراتی به انقلاب فرانسه، عصر روشنگری، و ساختارهای سلطه در قرون گذشته، زمانِ داستان را به شبکه‌ای از ارجاع‌ها بدل می‌کند؛ به گونه‌ای که گذشته و حال در آینه‌ی یکدیگر بازتاب می‌یابند.
انقلاب فرانسه، با ندای عقلانیت و طغیان علیه اقتدار، در این اثر چون نوری کم‌فروغ در دل تاریکی حضور دارد؛ نوری که امید آزادی را می‌پراکند، اما در مردابِ مذهب، اشرافیت، و روایت رسمی گرفتار میشود. شاشا، با ترکیب ظریف واقعیت تاریخی و خیال داستانی، نشان می‌دهد که حقیقت همواره در جدال با قدرت است—و این جدال، فارغ از زمان، در ساحت اندیشه، ایمان، و اخلاق تکرار می‌گردد.
اقتباس سینمایی| بازتابی از قرن هجدهم در قاب تصویر 🎬
این روایت قدرتمند در سال ۲۰۰۲ با عنوان «The Council of Egypt» به فیلمی سینمایی تبدیل شد؛ اثری که با حفظ فضای قرن هجدهم سیسیل، ظرفیت دراماتیک و تاریخی داستان را فراتر از صفحات رمان به تصویر کشیده‌است.
فرجامی در آستانه ی حقیقت 🌅
«طوفان در مرداب» قصه‌ی کسانی‌ست که در میانه‌ی گل‌و‌لای تاریخ، به‌دنبال صدایی حقیقی می‌گردند؛ صدایی که زیر بار روایت‌های رسمی، نهادهای مقدس، و سکوت‌های نهادینه مدفون شده. شاشا، با قلمی بی‌پروا، خواننده را به قلب تناقض‌ها و پرسش‌ها پرتاب می‌کند—نه برای ترسیدن، که برای دیدن، فهمیدن، و زیستن در برابرِ تحریف‌ها.
این اثر برای آنان نوشته شده که از مسیرهای هموار عبور کرده‌اند و حالا جرئت کرده‌اند وارد مرداب شوند. برای آنان که باور دارند حقیقت، هرچند در سایه، هنوز نفس می‌کشد.
و پرسشی که باقی می‌ماند، پرسشی‌ست برای جست‌وجوگران آگاهی:
وقتی حقیقت در حصار قدرت خاموش میشود، آیا جسارت پرسیدن، اولین گام روشنگری نیست؟
English (انگلیسی)
At first glance, the Council of Egypt may seem like a straightforward tale of historical tension. But Leonardo Sciascia—a renowned Sicilian author known for his resistance against the mafia, historical distortion, and religious exploitation—transforms this short novel into a piercing exploration of corrupted power, the intertwining of religion and politics, and the manipulation of truth. This story not only presents the image of a literal marsh, but also a metaphorical world where truth is muddied—and the reader must be prepared to dive into the hidden layers of history and philosophy to uncover it.
Drawing from his deep understanding of European history and lived experience in Sicily, Sciascia paints a portrait that is both personal and universal. Ideas such as religious dominance, institutional corruption, and moral ambiguity do not appear as abstract concepts, but through the lives of characters who sometimes remain silent, and other times rebel.
Reading Prerequisites ⚖️
To grasp the full subtleties of this novel, familiarity with concepts like feudalism, Jacobinism, and the hierarchy of power during the Middle Ages and the Enlightenment is essential. From the alliance between Church and nobility to the intellectual and social repression of the people, Sciascia portrays a power structure where corruption is not merely personal—but woven into the very fabric of institutions.
Symbols and Power Structures ⛪️
Here, the Church does not symbolize spirituality, but rather acts behind the mask of sanctity—with hands stained by historical fabrication and a hunger to maintain control. As history has often revealed, this alliance between aristocracy and religious institutions is driven more by mutual gain than faith. Sciascia skillfully illustrates this complicity through character relationships and narrative situations. The Council of Egypt reminds us of moments when the puppets of power collapse, yet the strings that moved them remain intact.
Geography and the Author’s Origin 🌍
Sciascia, born in Sicily—a land at the heart of historical corruption and mafia dominance—offers a unique lens shaped by firsthand experience. His connection to this context empowers him to critique exploitative systems from within rather than outside. In this story, Sicily is not just a backdrop; rather, it is a reflection of a history wounded and scarred, whose echoes can still be heard.
Psychology of the Characters 🎭
With incisive insight into his characters’ inner worlds, Sciascia crafts a novel where every outward action echoes internal conflict. At the center stands Don Giuseppe Vella—a contemplative priest caught in the snare of fanaticism and the pursuit of power. His ambition to falsify Sicilian history and conspire with religious institutions is, on the surface, a desire to control the narrative. Yet beneath that lies a deeper anxiety: fear of unstable faith, loss of authority, and confronting an uncomfortable truth. Through such characters, Sciascia reveals that corruption often begins within the psyche. In The Council of Egypt, morality is no slogan or cliché—it is a real battlefield of understanding, doubt, and dominance.
History as the Canvas of Narrative 📖
In this novel, history is not a passive background—it is a living, dynamic force woven into the story’s fabric. Referencing the French Revolution, Enlightenment era, and past systems of domination, Sciascia makes time a net of interconnections where past and present mirror one another. The French Revolution, with its call for reason and revolt against authority, appears here as a dim light in darkness—a hope for freedom nearly drowned in the swamp of religion, aristocracy, and official narratives. By merging historical reality with fictional imagination, Sciascia demonstrates that truth is always in tension with power—and that this battle recurs endlessly across thought, faith, and ethics.
Film Adaptation | Reflections of Eighteenth-Century Sicily on Screen 🎬
This powerful narrative was adapted into a feature film in 2002 under the title The Council of Egypt. This cinematic work preserves the atmosphere of eighteenth-century Sicily, capturing the story’s dramatic and historical depth beyond the bounds of the written novel.
An Ending on the Threshold of Truth 🌅
The Council of Egypt is the story of those searching for a true voice amid the mud of history—a voice buried under official narratives, sacred institutions, and institutional silence. With fearless prose, Sciascia throws the reader into the heart of contradictions and questions—not to frighten, but to awaken, to understand, and to resist manipulation.
This work is written for those who have passed through smooth paths and now dare to enter the marsh. For those who believe that truth, though shadowed, still breathes.
And the question that lingers is one for every seeker of awareness:
When truth is silenced by power, isn’t the courage to ask the first act of enlightenment?
June 24, 2022
کشیش دن جوزپه ولای جاعل بیش از هر چیز یادآور کشیش سیمونه سیمونینیِ گورستان پراگ بود. هر دو مشغول جعل تاریخ از طریق کتابت؛ یکی برای کسب منافع شخصی و دیگری جهت ترویج تنفر از قوم یهود. گفت‌و‌گوهای بین اهالی کلیسا و درباریان و زمینه‌ی تاریخی و جغرافیاییِ سیسیل در قرن هجدهم بسیار جذاب بود
January 12, 2017
Ψιλοαδιάφορο
March 1, 2019
Questa faccenda del mentire e del dire la verità è una lunga storia, è meglio non azzardare giudizi morali assoluti perché, se daremo abbastanza tempo al tempo, arriverà sempre il giorno in cui la verità diventerà menzogna e la menzogna si trasformerà in verità. (Il Vangelo secondo Gesù Cristo, Josè Saramago)
Cambiare il presente è il desiderio di Don Giuseppe Vella e di Francesco Paolo Di Blasi; entrambi personaggi realmente esistiti, coevi, si sono guadagnati un posto nella storia della Sicilia, anche se per motivi ben diversi.
L’Abbazia di San Martino delle Scale (Palermo) dove fu ritrovato uno dei codici arabi falsificati da Giuseppe Vella.
Giuseppe Vella fu un monaco maltese che, approfittando di essere l’unico in grado di leggere l’arabo (e neanche molto bene) nella Palermo del XVIII secolo, mistificò il contenuto di un codice scritto in arabo-maltese (lingua da lui inventata) e denominato Il Consiglio d’Egitto. Leonardo Sciascia ce lo descrive come un personaggio ambiguo che, esaltato dalla sua capacità di creare una storia alternativa a quella ufficiale, inizia un’opera d’invenzione per sovvertire le basi giuridiche del rapporto tra i nobili siciliani e lo stato (rappresentato all’epoca dai Borboni) con l’intento di ottenerne il favore e, quindi, dei vantaggi personali.
Loro, baroni e giuristi, affermavano che re Ruggero e i suoi baroni erano stati, nella conquista della Sicilia, come soci di una impresa commerciale, il re qualcosa di simile al presidente di una società; che i vassalli dovevano ai baroni la stessa obbedienza che al re; e così via: ebbene, don Giuseppe avrebbe tirato fuori un codice arabo in cui le cose della Sicilia normanna sarebbero apparse, per testimonianza diretta e disinteressata degli arabi, per lettere degli stessi re normanni, in tutt’altro ordine: tutto alla Corona, e niente al baroni.
La storia è solo una narrazione di cui è difficile stabilire falsità e menzogna: chiunque può intervenire su di Essa per sostenere le proprie tesi e ideologie, influenzandola; l'obiettivo finale di questa opera di ricostruzione è il presente, si badi bene, perché del passato, alla fine, non importa a molti. Insomma, Sciascia sembra dire a noi lettori che il revisionismo storico è un’abitudine di lunga data. Wikipedia riporta molte informazioni su Giuseppe Vella e rileva che la sua truffa ebbe anche ricadute positive, tra cui la diffusione in Europa della consapevolezza di quanto fosse importante la conoscenza della lingua e cultura araba per la comprensione del passato di una buona parte di essa.
Silvio Orlando interpreta don Giuseppe Vella nella trasposizione cinematografica di Emidio Greco (2002).
Francesco Paolo Di Blasi era un grande sostenitore degli ideali illuministi: desiderava per la sua Sicilia una rivoluzione come quella francese, unica via, a suo parere, per eliminare i privilegi dei nobili, ostacolo allo sviluppo culturale e sociale della regione.
Lapide commemorativa posta in Piazza Indipendenza (Palermo) dove fu giustiziato Francesco Paolo Di Blasi.
Sciascia lo inserisce tra le pagine del suo romanzo come il contrappeso di Giuseppe Vella, di cui inizialmente fu sostenitore perché vedeva nel Consiglio d’Egitto lo strumento giuridico per porre freno alla nobiltà prepotente e ignorante. Pagò con la vita i suoi ideali: l’unico cambiamento derivante dalla rivoluzione francese che potè sperimentare di persona fu la ghigliottina che il 20 maggio 1795 gli tagliò la testa. Il Di Blasi del romanzo è un uomo intelligente, fedele a se stesso che attribuisce grande rilevanza alla verità storica (che mai deve essere piegata alle esigenze del potere e dei propri interessi) e alla cultura.
In realtà, se in Sicilia la cultura non fosse, più o meno coscientemente, impostura, se non fosse strumento in mano del potere baronale, e quindi finzione, continua finzione e falsificazione della realtà della storia… Ebbene, io vi dico che l’avventura dell’abate Vella sarebbe stata impossibile… Dico di più: l’abate Vella non ha commesso un crimine, ha soltanto messo su la parodia di un crimine, rovesciandone i termini… Di un crimine che in Sicilia si consuma da secoli…”
Grande uomo di grandi ideali Francesco Paolo Di Blasi, a cui però faccio rispondere un altro nobile che verrà quasi cento anni dopo ma che, più dei contemporanei, ha chiaro il ruolo normalizzante di qualsiasi potere, anche di quello che si riveste di rivoluzione:
Il sonno, caro Chevalley, il sonno è ciò che i Siciliani vogliono, ed essi odieranno sempre chi li vorrà svegliare, sia pure per portar loro i più bei regali; e, sia detto fra noi, ho i miei forti dubbi che il nuovo regno abbia molti regali per noi nel bagaglio. Tutte le manifestazioni siciliane sono manifestazioni oniriche, anche le più violente la nostra sensualità è desiderio di oblio, le schioppettate e le coltellate nostre, desiderio di morte; desiderio di immobilità voluttuosa, cioè ancora di morte, la nostra pigrizia, i nostri sorbetti di scorsonera o di cannella; il nostro aspetto meditativo è quello del nulla che volesse scrutare gli enigmi del nirvana. Da ciò proviene il prepotere da noi di certe persone, di coloro che sono semidesti; da questo il famoso ritardo di un secolo delle manifestazioni artistiche ed intellettuali siciliane le novità ci attraggono soltanto quando sono defunte, incapaci di dar luogo a correnti vitali; da ciò l'incredibile fenomeno della formazione attuale di miti che sarebbero venerabili se fossero antichi sul serio, ma che non sono altro che sinistri tentativi di rituffarsi in un passato che ci attrae soltanto perché è morto. (Il Gattopardo, Giuseppe Tomasi di Lampedusa)
Un romanzo dunque che, come tutti quelli di Sciascia, conserva un’inquietante attualità; unica osservazione critica all’impianto letterario riguarda il personaggio di don Giuseppe Vella che, a un certo punto, cambia prospettiva e atteggiamento nei confronti della sua opera: da lettrice ritengo che questo cambiamento sia troppo repentino e le motivazioni non sono indagate in maniera approfondita; forse il personaggio lo ha meditato a lungo, come un novello Innominato, ma a differenza del personaggio manzoniano tutto il lavoro mentale di ristrutturazione del proprio punto di vista e di cambiamento dei valori rimane implicito.
October 1, 2022
Aki nem tud arabusul, ne beszéljen arabusul. De arab kódexeket azért fordíthat.
Danny Ocean maffiózók kaszinóit rámolja ki, Vella kanonok meg arab kódexeket hamisít. Hiába, mindenki úgy trollkodja meg a rendszert, ahogy azt képességei és a kor lehetővé teszi. Amúgy a 18. század végén járunk, Gallia felől forradalmi szelek fújnak, de Szicília nemessége fafejűbb, mint valaha. Például arabusul se tud. Amit Vella kanonok ki is használ, fog egy régi arab kötetet, és úgy csinál, mintha keresztény nyelvre ültetné - holott csak behelyettesíti saját agyszüleményeivel. Káprázatos stikli, amivel át is veri a korabeli elitet, a neves orientalistáktól az alkirályig, aminek köszönhetően apáttá nevezik ki, és állandó megbecsült vendége lesz az elit lakomáinak. Igazi nagy formátumú csirkefogó ő - de Sciascia odateszi mellé a másik pólust, De Blasi ügyvédet, aki szintúgy a rendszer alapjait ásná alá, de mennyire másképp! Ha Vella az imposztor, a csibész, aki haszonlesésből hajtja végre káprázatos bűvésztrükkjeit, akkor Di Blasi a forradalmár, akit pont morális tisztasága, az igazságos társadalom létrehozásának óhaja kényszerít arra, hogy "bűnt" kövessen el. Két végtelenül elütő jellem, akiknek céljai és sorsa mégis valahogy összefonódik.
Egy értékelő írta, hogy Sciascia igazi "99%-os író" - értve ezalatt, hogy minden, amit ír, remek, de mégis, valami hiányzik, hogy beszakítsa az asztalt. Elég jó megfogalmazásnak tartom ezt. Ez a regény is olyan, hogy pazar analógiákat kínál fel finom, elegáns mondatokba csomagolva, meggyőző történelmi háttér előtt. Ugyanakkor ezek az analógiák valahogy a levegőben lógnak - mondhatnók, képlékenyek, körvonalaik nincsenek határozott kézzel megrajzolva. Vagy fogalmazhatunk úgy is, hogy olyan analógiák ezek, amelyek értelmezése az olvasó szabadságára van bízva. Igen, én talán így fogalmaznék.
Danny Ocean maffiózók kaszinóit rámolja ki, Vella kanonok meg arab kódexeket hamisít. Hiába, mindenki úgy trollkodja meg a rendszert, ahogy azt képességei és a kor lehetővé teszi. Amúgy a 18. század végén járunk, Gallia felől forradalmi szelek fújnak, de Szicília nemessége fafejűbb, mint valaha. Például arabusul se tud. Amit Vella kanonok ki is használ, fog egy régi arab kötetet, és úgy csinál, mintha keresztény nyelvre ültetné - holott csak behelyettesíti saját agyszüleményeivel. Káprázatos stikli, amivel át is veri a korabeli elitet, a neves orientalistáktól az alkirályig, aminek köszönhetően apáttá nevezik ki, és állandó megbecsült vendége lesz az elit lakomáinak. Igazi nagy formátumú csirkefogó ő - de Sciascia odateszi mellé a másik pólust, De Blasi ügyvédet, aki szintúgy a rendszer alapjait ásná alá, de mennyire másképp! Ha Vella az imposztor, a csibész, aki haszonlesésből hajtja végre káprázatos bűvésztrükkjeit, akkor Di Blasi a forradalmár, akit pont morális tisztasága, az igazságos társadalom létrehozásának óhaja kényszerít arra, hogy "bűnt" kövessen el. Két végtelenül elütő jellem, akiknek céljai és sorsa mégis valahogy összefonódik.
Egy értékelő írta, hogy Sciascia igazi "99%-os író" - értve ezalatt, hogy minden, amit ír, remek, de mégis, valami hiányzik, hogy beszakítsa az asztalt. Elég jó megfogalmazásnak tartom ezt. Ez a regény is olyan, hogy pazar analógiákat kínál fel finom, elegáns mondatokba csomagolva, meggyőző történelmi háttér előtt. Ugyanakkor ezek az analógiák valahogy a levegőben lógnak - mondhatnók, képlékenyek, körvonalaik nincsenek határozott kézzel megrajzolva. Vagy fogalmazhatunk úgy is, hogy olyan analógiák ezek, amelyek értelmezése az olvasó szabadságára van bízva. Igen, én talán így fogalmaznék.
January 14, 2021
Wciąż w nastroju historycznym, po lekturach Leszczyńskiego, dwóch książek Wolffa (z “Idei Galicji” zdam relację jak się pozbieram po tym wyczynie) i czytaniu Melville’a jeszcze trochę się opieram przed wejściem w 2021 rok i sięgnąłem po ładnie wydaną “Radę egipską” Leonarda Sciasci w przekładzie Haliny Kralowej.
Jest rok 1782 i lądujemy na Sycylii rządzonej przez oświeceniowego Domenica Caracciolę, wicekróla w imieniu Karola III Hiszpańskiego. Przyszło Domenicowi zarządzać krainą piękną acz pełną spisków i knowań, co nie dziwi gdy ma się władcę reformatora - znoszącego inkwizycję, a szlachtę uważa się za “incivili, rozzi e barbari”, co nie wymaga chyba tłumaczenia.
Na wyspie, wskutek sztormu ląduje - poza nami - Abdallah Mohamed ben Olman, “ambasador Maroka przy dworze neapolitańskim”, który zostaje przyjęty przez wicekróla z honorami. Jest tylko jeden problem - nikt tu nie zna arabskiego. A jednak znajduje się śmiałek, ojciec kapelan Giuseppe Vella znał arabski “trochę” i trochę bojąc się władcy, trochę chcąc zarobić, “chwytając czujnie okazję”, “stał się bohaterem wielkiego oszustwa”. Oszustwo - przynajmniej pierwsze - będzie polegało na sfałszowaniu pewnego starego arabskiego manuskryptu. Potem pójdzie już “z górki”
Sciascia fantastycznie gra konwencją powieści sensacyjnej, a dzisiejsi scenarzyści serialowi mogą się od niego uczyć sztuki montażu. Zostajemy - jak ben Olman - wrzuceni od razu w sam wir wydarzeń, a dopiero na kolejnych stronach powoli odkrywamy sytuację Sycylii. Należy ta książka jeszcze do takiego dawnego typu pisania, gdzie wierzy się w uważność i wiedzę oraz inteligencję osób czytających - z rozmów, krótkich opisów, niewielkich retrospekcji poznajemy istotę buntu przeciwko władcy, a tą są oczywiście obawy szlachty przed utratą przywilejów. Sciascia jest pięknie ironiczny i złośliwy wobec możnowładców, którzy obawiają się, że “zapłacą podatki za nasze majątki, jak pierwszy lepszy mieszczuch”. Co prawda adwokat Di Blasi zauważa, że może jednak byłoby sprawiedliwie, żeby ktoś kto ma “pół łokcia, płacił za pół łokcia, a kto ma tysiąc łokci, płaci za tysiąc”, ale zostaje zakrzyczany hasłem “Wolność Sycylii, święty Boże!”. Prawie tak jak okrzyk “Jezu, komunizm” na dzisiejszych forkach libkowych.
Sciascia poza tą jakże socjalistyczną krytyką pokazuje trzy procesy - długiego trwania pewnych struktur w katolickim społeczeństwie Sycylii i problemów z reformami, które miałyby wyspę wydobyć z wieków raczej ciemnych; mimo końca XVIII wieku średniowiecznej wciąż legitymizacji przywilejów szlacheckich, co było wtedy popularne (Wolff pisze o tym jak Maria Teresa udział w rozbiorach tłumaczyła średniowieczną przynależnością części tych terenów do Austrii); zaniku wiedzy i powstania “orientalizmu”, czego - poza tym, że nikt nie jest w stanie odczytać arabskiego manuskryptu - nalepszym dowodem jest sam Abdallah Mohamed ben Olman zostaje przedstawiony wicekrólowi jako Muhammed ben Osman Maghia i nikogo to nie dziwi.
Trudno też oczywiście uciec od kontekstu lat 60., gdy świat ulegał bardzo szybkim zmianom i wciąż jeszcze nie było wiadomo czym się to wszystko skończy - opowieść o Sycylii u progu oświecenia i tuż przez wybuchem rewolucji francuskiej, a dalej idąc - jej konsekwencji - jest też w jakiś sposób opowieścią o świecie, w którym autorowi przyszło pisać “Radę…”.
Ale powiedzmy sobie jedno - historia literatury obfituje w książko o fałszerstwach manuskryptów, średniowiecznych reminiscencjach i kulisach władzy tuż przed jej upadkiem, a my uwielbiamy te historie, o czym co chwilę przypominają nam seriale. Dlatego też warto do Sciascii sięgnąć.
Bardzo to jest przyjemna lektura, trochę powrót do czasów, gdy czytało się wypożyczane z biblioteki książki, bo wtedy najwięcej chyba czytałem europejskiej literatury lat 60. i 70., inteligentny dowcip, ciekawie budowane tło historyczne, intryga może nie powalająca, ale udana. Nie jest “Rada egipska” arcydziełem, ale - i tu będzie hasło reklamowe - dla wszystkich miłośników i miłośniczek Péreza-Revertego lektura obowiązkowa.
ps. Ładne wydanie przez nowe wydawnictwo Próby przy współudziale Austerii, której książki kocham (właśnie sobie kupiłem nowe wydanie "Austerii" Stryjkowskiego) psuje tylko fakt napisu na grzbiecie skierowanego w złą stronę, robi tak namiętnie też Nisza, przez co gdy np. Kładziemy książkę okładką do góry, to grzbiet widzimy do góry nogami. Sensu to nie ma, ale wciąż się zdarza.
Jest rok 1782 i lądujemy na Sycylii rządzonej przez oświeceniowego Domenica Caracciolę, wicekróla w imieniu Karola III Hiszpańskiego. Przyszło Domenicowi zarządzać krainą piękną acz pełną spisków i knowań, co nie dziwi gdy ma się władcę reformatora - znoszącego inkwizycję, a szlachtę uważa się za “incivili, rozzi e barbari”, co nie wymaga chyba tłumaczenia.
Na wyspie, wskutek sztormu ląduje - poza nami - Abdallah Mohamed ben Olman, “ambasador Maroka przy dworze neapolitańskim”, który zostaje przyjęty przez wicekróla z honorami. Jest tylko jeden problem - nikt tu nie zna arabskiego. A jednak znajduje się śmiałek, ojciec kapelan Giuseppe Vella znał arabski “trochę” i trochę bojąc się władcy, trochę chcąc zarobić, “chwytając czujnie okazję”, “stał się bohaterem wielkiego oszustwa”. Oszustwo - przynajmniej pierwsze - będzie polegało na sfałszowaniu pewnego starego arabskiego manuskryptu. Potem pójdzie już “z górki”
Sciascia fantastycznie gra konwencją powieści sensacyjnej, a dzisiejsi scenarzyści serialowi mogą się od niego uczyć sztuki montażu. Zostajemy - jak ben Olman - wrzuceni od razu w sam wir wydarzeń, a dopiero na kolejnych stronach powoli odkrywamy sytuację Sycylii. Należy ta książka jeszcze do takiego dawnego typu pisania, gdzie wierzy się w uważność i wiedzę oraz inteligencję osób czytających - z rozmów, krótkich opisów, niewielkich retrospekcji poznajemy istotę buntu przeciwko władcy, a tą są oczywiście obawy szlachty przed utratą przywilejów. Sciascia jest pięknie ironiczny i złośliwy wobec możnowładców, którzy obawiają się, że “zapłacą podatki za nasze majątki, jak pierwszy lepszy mieszczuch”. Co prawda adwokat Di Blasi zauważa, że może jednak byłoby sprawiedliwie, żeby ktoś kto ma “pół łokcia, płacił za pół łokcia, a kto ma tysiąc łokci, płaci za tysiąc”, ale zostaje zakrzyczany hasłem “Wolność Sycylii, święty Boże!”. Prawie tak jak okrzyk “Jezu, komunizm” na dzisiejszych forkach libkowych.
Sciascia poza tą jakże socjalistyczną krytyką pokazuje trzy procesy - długiego trwania pewnych struktur w katolickim społeczeństwie Sycylii i problemów z reformami, które miałyby wyspę wydobyć z wieków raczej ciemnych; mimo końca XVIII wieku średniowiecznej wciąż legitymizacji przywilejów szlacheckich, co było wtedy popularne (Wolff pisze o tym jak Maria Teresa udział w rozbiorach tłumaczyła średniowieczną przynależnością części tych terenów do Austrii); zaniku wiedzy i powstania “orientalizmu”, czego - poza tym, że nikt nie jest w stanie odczytać arabskiego manuskryptu - nalepszym dowodem jest sam Abdallah Mohamed ben Olman zostaje przedstawiony wicekrólowi jako Muhammed ben Osman Maghia i nikogo to nie dziwi.
Trudno też oczywiście uciec od kontekstu lat 60., gdy świat ulegał bardzo szybkim zmianom i wciąż jeszcze nie było wiadomo czym się to wszystko skończy - opowieść o Sycylii u progu oświecenia i tuż przez wybuchem rewolucji francuskiej, a dalej idąc - jej konsekwencji - jest też w jakiś sposób opowieścią o świecie, w którym autorowi przyszło pisać “Radę…”.
Ale powiedzmy sobie jedno - historia literatury obfituje w książko o fałszerstwach manuskryptów, średniowiecznych reminiscencjach i kulisach władzy tuż przed jej upadkiem, a my uwielbiamy te historie, o czym co chwilę przypominają nam seriale. Dlatego też warto do Sciascii sięgnąć.
Bardzo to jest przyjemna lektura, trochę powrót do czasów, gdy czytało się wypożyczane z biblioteki książki, bo wtedy najwięcej chyba czytałem europejskiej literatury lat 60. i 70., inteligentny dowcip, ciekawie budowane tło historyczne, intryga może nie powalająca, ale udana. Nie jest “Rada egipska” arcydziełem, ale - i tu będzie hasło reklamowe - dla wszystkich miłośników i miłośniczek Péreza-Revertego lektura obowiązkowa.
ps. Ładne wydanie przez nowe wydawnictwo Próby przy współudziale Austerii, której książki kocham (właśnie sobie kupiłem nowe wydanie "Austerii" Stryjkowskiego) psuje tylko fakt napisu na grzbiecie skierowanego w złą stronę, robi tak namiętnie też Nisza, przez co gdy np. Kładziemy książkę okładką do góry, to grzbiet widzimy do góry nogami. Sensu to nie ma, ale wciąż się zdarza.
April 21, 2019
Mi sono divertita, ho letto le ultime venti pagine senza respirare.
(Inoltre, dare sempre ascolto al tuo libraio di fiducia, che se ti dice "Se vuoi iniziare con Sciascia te vai con questo" ha ragione, sicuro).
(Inoltre, dare sempre ascolto al tuo libraio di fiducia, che se ti dice "Se vuoi iniziare con Sciascia te vai con questo" ha ragione, sicuro).
January 9, 2018
Κουραστικό στην αρχή, θέλεις λίγες σελίδες να αντιληφθείς τι διαβάζεις. Στο δεύτερο μέρος αποκτά ενδιαφέρον, με την παράλληλη αληθινή ιστορία του Ντι Μπλαζι να με κερδίζει περισσότερο, από τη συνωμοσία του Πρωτοκόλλου της Αιγυπτου!
April 11, 2020
هر کتابی که اسم مهدی سحابی به عنوان مترجم روی اون حک شده باشه ، برای من کنجکاوی برانگیزه. این کتاب هم به این دلیل انتخاب کردم برای خواندن. داستان کتاب برام جذاب بود و درون‌مایه سیاسی جالبی داشت. اما از اون کتاب‌های شاهکار نبود که آدم رو مثل بقیه ترجمه‌های سحابی میخکوب کنه.
February 2, 2016
Come quasi tutti i romanzi dell'autore Il consiglio d'Egitto è ambientato in Sicilia. Non parla però di mafia o dei nostri giorni ma del 1700. Sullo sfondo di una realtà siciliana statica, ma con volontà di cambiare, da parte di alcuni ambienti, si inserisce la vicenda dell'abate Vella che per mantenere un privilegio da poco acquisito inventa una truffa sfruttando la propria conoscenza dell'arabo. Il libro è piacevolissimo e la materia storica è trattata molto bene.
(commento della prima lettura: 1988)
(commento della prima lettura: 1988)
February 17, 2021
Scrissi di là il venerdì, 7 giugno 2013, 20.30
Non ho ancora finito di leggerlo e già soffro di nostalgia, nonostante abbia tutta la libertà per ricominciarlo. Ma la libertà, quella senza limiti e confini, è un’illusione giovanile perché in realtà sottostà alle inesorabili leggi tempo, quello che ti rimane per dar fondo, o almeno tentarci, a tutto quello che ancora hai da leggere.
Non solo ho finito Consiglio d’Egitto, ma ho finito anche tutti e cinque libri di Sciascia che ho ordinato, che pensavo di aver letto e magari è vero, e che non riesco a trovare in casa nonostante il mio casalingo data base mi dica che sì, sono tra gli scaffali.
Che mi rimarrà di questi giorni? E del Consiglio?
In primis l’orgoglio di essere siciliana, di appartenere a questo popolo strano, unico nel bene e nel male, forse più nel male che nel bene.
Ma che male mi vien da dire: “In realtà, se in Sicilia la cultura non fosse, più o meno coscientemente, impostura; se non fosse uno strumento in mano del potere baronale, e quindi finzione, continua finzione e falsificazione della realtà, della storia…ebbene, io vi dico che l’avventura dell’abate Vella sarebbe stata impossibile…Dico di più: l’abate Vella non ha commesso un crimine, ha soltanto messo su la parodia di un crimine, rovesciandone i termini…di un crimine che si consuma da secoli”.
In queste parole c’è tutta la verità di Sciascia, di ciò che Sciascia pensa degli scrittori siciliani, i soli che rimarranno nel panorama della letteratura italiana quando il tempo ingiallirà le pagine anche le più luminose. Cresciamo a pane e finzione in questa terra, e chi ha un briciolo di talento può fare la sua fortuna.
Il prete falsario Giuseppe Vella, veramente esistito - c’è quasi sempre un ecclesiastico nei romanzi di Sciascia!-, rivendica il diritto di essere uno scrittore, di chi fa della finzione il veicolo della verità, piuttosto che ammantare la finzione di finte verità come gli storici sono soliti fare. E’ risaputo che la storia la scrivono i vincitori. “ Bisogna, dunque, convenire che se io non avessi fatto altro che indovinare o fantasticare, non si poteva indovinare più giusto, né fantasticare con più vigore, e che il creatore di così singolari opere sarebbe, mi permetto di dirlo, degno di ben altra fama che il traduttore modesto di due codici arabi…”.
E questa maturazione avviene pari passo al cambiamento storico che investe anche questa terra decadente da sempre, e grazie all’altro protagonista del romanzo: Francesco Paolo Di Blasi, idealista e ingenuo giacobino. E di nuovo Voltaire, Diderot, Rousseau, Montaigne, maestri e idoli di Sciascia, gli illuministi le cui idee sono ancora la in attesa che qualcuno le “realizzi”, sospese sopra un cielo plumbeo che assiste immoto alla tragedia umana.
“E la disperazione avrebbe accompagnato le sue ultime ore di vita [di F.P. Di Blasi] se soltanto avesse avuto il presentimento che in quell’avvenire che vedeva luminoso popoli interi si sarebbero votati a torturarne altri; che uomini pieni di cultura e di musica, esemplari nell’amore familiare e rispettosi degli animali, avrebbero distrutto milioni di altri esseri umani: con implacabile metodo, con efferata scienza della tortura”.
E’ nella terza parte che Sciascia sembra abbandonare “la vena d’ironia che le persone che vigilano sui propri sentimenti mettono in ogni cosa ”, Il sentimento civile, incarnato da Di Blasi, non gli permette questo controllo. Non dobbiamo dimenticare che la squisita finzione di cui è capace il mio conterraneo non è mero compiacimento letterario, esercizio di stile, ma strumento di impegno “politico” vero, inconciliabile con il mestiere della politica di cui divenne incompreso fustigatore.
Non ho ancora finito di leggerlo e già soffro di nostalgia, nonostante abbia tutta la libertà per ricominciarlo. Ma la libertà, quella senza limiti e confini, è un’illusione giovanile perché in realtà sottostà alle inesorabili leggi tempo, quello che ti rimane per dar fondo, o almeno tentarci, a tutto quello che ancora hai da leggere.
Non solo ho finito Consiglio d’Egitto, ma ho finito anche tutti e cinque libri di Sciascia che ho ordinato, che pensavo di aver letto e magari è vero, e che non riesco a trovare in casa nonostante il mio casalingo data base mi dica che sì, sono tra gli scaffali.
Che mi rimarrà di questi giorni? E del Consiglio?
In primis l’orgoglio di essere siciliana, di appartenere a questo popolo strano, unico nel bene e nel male, forse più nel male che nel bene.
Ma che male mi vien da dire: “In realtà, se in Sicilia la cultura non fosse, più o meno coscientemente, impostura; se non fosse uno strumento in mano del potere baronale, e quindi finzione, continua finzione e falsificazione della realtà, della storia…ebbene, io vi dico che l’avventura dell’abate Vella sarebbe stata impossibile…Dico di più: l’abate Vella non ha commesso un crimine, ha soltanto messo su la parodia di un crimine, rovesciandone i termini…di un crimine che si consuma da secoli”.
In queste parole c’è tutta la verità di Sciascia, di ciò che Sciascia pensa degli scrittori siciliani, i soli che rimarranno nel panorama della letteratura italiana quando il tempo ingiallirà le pagine anche le più luminose. Cresciamo a pane e finzione in questa terra, e chi ha un briciolo di talento può fare la sua fortuna.
Il prete falsario Giuseppe Vella, veramente esistito - c’è quasi sempre un ecclesiastico nei romanzi di Sciascia!-, rivendica il diritto di essere uno scrittore, di chi fa della finzione il veicolo della verità, piuttosto che ammantare la finzione di finte verità come gli storici sono soliti fare. E’ risaputo che la storia la scrivono i vincitori. “ Bisogna, dunque, convenire che se io non avessi fatto altro che indovinare o fantasticare, non si poteva indovinare più giusto, né fantasticare con più vigore, e che il creatore di così singolari opere sarebbe, mi permetto di dirlo, degno di ben altra fama che il traduttore modesto di due codici arabi…”.
E questa maturazione avviene pari passo al cambiamento storico che investe anche questa terra decadente da sempre, e grazie all’altro protagonista del romanzo: Francesco Paolo Di Blasi, idealista e ingenuo giacobino. E di nuovo Voltaire, Diderot, Rousseau, Montaigne, maestri e idoli di Sciascia, gli illuministi le cui idee sono ancora la in attesa che qualcuno le “realizzi”, sospese sopra un cielo plumbeo che assiste immoto alla tragedia umana.
“E la disperazione avrebbe accompagnato le sue ultime ore di vita [di F.P. Di Blasi] se soltanto avesse avuto il presentimento che in quell’avvenire che vedeva luminoso popoli interi si sarebbero votati a torturarne altri; che uomini pieni di cultura e di musica, esemplari nell’amore familiare e rispettosi degli animali, avrebbero distrutto milioni di altri esseri umani: con implacabile metodo, con efferata scienza della tortura”.
E’ nella terza parte che Sciascia sembra abbandonare “la vena d’ironia che le persone che vigilano sui propri sentimenti mettono in ogni cosa ”, Il sentimento civile, incarnato da Di Blasi, non gli permette questo controllo. Non dobbiamo dimenticare che la squisita finzione di cui è capace il mio conterraneo non è mero compiacimento letterario, esercizio di stile, ma strumento di impegno “politico” vero, inconciliabile con il mestiere della politica di cui divenne incompreso fustigatore.
April 30, 2013
E' una delle prime cose importanti di Sciascia, il suo secondo romanzo. E come in tutte le fasi embrionali, gli "stati nascenti", ci puoi veder tutto quello che sarà, come in un ecografo.
C'è il potere suggestivo ed immaginifico della lingua intanto: una lettura che dà un piacere quasi fisico, di pelle. A tratti, godimento puro.
C'è il pessimismo implacabile, ma militante, lucido e anticonformista nel guardare la Sicilia. E dentro la Sicilia, si sa, ci trovi sempre l'Italia tutta, con tutti i vizi ed i pregi esposti ed esasperati.
C'è il sicilianissimo e universale tema del "nulla è come sembra", motore inesauribile di mondi e conoscenza.
In poche pagine, la storia di tre imposture che si intrecciano.
L'impostura inscalfibile della storia, solidificatasi nelle ricchezze e nei privilegi della nobiltà palermitana di fine settecento, che esercita un potere feroce (le pagine sulla tortura sono indimenticabili).
L'impostura "allegra" di un abate realmente esistito, ironico manipolatore della storia, che si reinventò in falsi libri il passato, per il proprio vantaggio personale e per un regolamento cialtrone dei conti contro le ingiustizie del presente.
L'impostura velleitaria degli ideali illuministici di un intellettuale vocato ad un progetto di futuro che altrove è possibile e che in Sicilia invece solo un imbroglio della mente può essere.
E' la prima impostura che vince ovviamente. Lo scrittore di menzogne, l' idealista e con loro, la parola contenuta nei loro libri, scritti o letti, veri o falsi che siano, non possono che essere sconfitti. E incrociandosi, si guardano con una empatica e malinconica sfiducia reciproca.
Leggere questo libro come una sorta di Manifesto di Sciascia dà un brivido in più.
Lo sa e ce lo dice, all'alba della sua maturità di scrittore e di intellettuale: chi si affida ai libri e ci ripone dei sogni, nobili o meno che siano, davanti alla dura cristallizzazione dei "fatti" sempre una brutta fine fa.
Ma questo poi è il destino ostinatamente perseguito da tutti i lucidi sognatori, nobili o cialtroni che siano. E lui, con noi, lo rivendica, orgogliosamente.
C'è il potere suggestivo ed immaginifico della lingua intanto: una lettura che dà un piacere quasi fisico, di pelle. A tratti, godimento puro.
C'è il pessimismo implacabile, ma militante, lucido e anticonformista nel guardare la Sicilia. E dentro la Sicilia, si sa, ci trovi sempre l'Italia tutta, con tutti i vizi ed i pregi esposti ed esasperati.
C'è il sicilianissimo e universale tema del "nulla è come sembra", motore inesauribile di mondi e conoscenza.
In poche pagine, la storia di tre imposture che si intrecciano.
L'impostura inscalfibile della storia, solidificatasi nelle ricchezze e nei privilegi della nobiltà palermitana di fine settecento, che esercita un potere feroce (le pagine sulla tortura sono indimenticabili).
L'impostura "allegra" di un abate realmente esistito, ironico manipolatore della storia, che si reinventò in falsi libri il passato, per il proprio vantaggio personale e per un regolamento cialtrone dei conti contro le ingiustizie del presente.
L'impostura velleitaria degli ideali illuministici di un intellettuale vocato ad un progetto di futuro che altrove è possibile e che in Sicilia invece solo un imbroglio della mente può essere.
E' la prima impostura che vince ovviamente. Lo scrittore di menzogne, l' idealista e con loro, la parola contenuta nei loro libri, scritti o letti, veri o falsi che siano, non possono che essere sconfitti. E incrociandosi, si guardano con una empatica e malinconica sfiducia reciproca.
Leggere questo libro come una sorta di Manifesto di Sciascia dà un brivido in più.
Lo sa e ce lo dice, all'alba della sua maturità di scrittore e di intellettuale: chi si affida ai libri e ci ripone dei sogni, nobili o meno che siano, davanti alla dura cristallizzazione dei "fatti" sempre una brutta fine fa.
Ma questo poi è il destino ostinatamente perseguito da tutti i lucidi sognatori, nobili o cialtroni che siano. E lui, con noi, lo rivendica, orgogliosamente.
October 18, 2021
Naprawdę zauroczyła mnie ta powieść.
Świętnie, refleksyjnie i dowcipnie napisana.
Wciągająca narracja. Ciekawe, niejednoznaczne postaci: fałszerz, robi ze wszystkich durniów a zdemaskowany nie ponosi poważniejszych konsekwencji i działacz polityczny, który za zbyt nowoczesne idee zostaje surowo ukarany.
Ich losy przeplatają się w bardzo ciekawy sposób.
A w tle prawdziwe wydarzenia.
Przeczytałem z przyjemnością i bardzo polecam.
Świętnie, refleksyjnie i dowcipnie napisana.
Wciągająca narracja. Ciekawe, niejednoznaczne postaci: fałszerz, robi ze wszystkich durniów a zdemaskowany nie ponosi poważniejszych konsekwencji i działacz polityczny, który za zbyt nowoczesne idee zostaje surowo ukarany.
Ich losy przeplatają się w bardzo ciekawy sposób.
A w tle prawdziwe wydarzenia.
Przeczytałem z przyjemnością i bardzo polecam.
April 10, 2021
Leonardo Sciascia podobno był wydawany i znany w Polsce w latach 70, więc mamy do czynienia z powrotem jego twórczości na polski rynek książki.
Podczas lektury "Rady egipskiej", przyszło mi na myśl, że znalazłem protoplastę Umberto Eco, czy Artura Perez-Reverte. Chociaż od Eco jest starszy raptem o dekadę, kończył karierę powieściopisarza, kiedy Eco dopiero zaczynał, więc mniej-więcej jest to uprawnione.
Historyzowanie (nie histeryzowanie), spiski, rozgrywki polityczne, ponura rola Kościoła Katolickego w dziejach Europy, a przede wszystkim fałszerstwa mające wpływ na losy świata (państwa). Rola oszustwa w kreowaniu rzeczywistości społeczno-politycznej oraz wielka rola pisarzy-fałszerzy. Te wątki przewijają się w twórczości wyżej wspomnianych.
Nie tak erudycyjny jak Eco i nie tak sensacyjny jak Perez-Reverte, jest jednak autorem, który przetarł dla nich literackie szlaki. A przynajmniej jest duże prawdopodobieństwo, że tak właśnie było.
Bardzo solidna powieść sensacyjno-historyczna, w dodatku pięknie wydana przez Wydawnictwo Próby, w przekładzie specjalistki od literatury włoskiej - Haliny Kralowej.
Podczas lektury "Rady egipskiej", przyszło mi na myśl, że znalazłem protoplastę Umberto Eco, czy Artura Perez-Reverte. Chociaż od Eco jest starszy raptem o dekadę, kończył karierę powieściopisarza, kiedy Eco dopiero zaczynał, więc mniej-więcej jest to uprawnione.
Historyzowanie (nie histeryzowanie), spiski, rozgrywki polityczne, ponura rola Kościoła Katolickego w dziejach Europy, a przede wszystkim fałszerstwa mające wpływ na losy świata (państwa). Rola oszustwa w kreowaniu rzeczywistości społeczno-politycznej oraz wielka rola pisarzy-fałszerzy. Te wątki przewijają się w twórczości wyżej wspomnianych.
Nie tak erudycyjny jak Eco i nie tak sensacyjny jak Perez-Reverte, jest jednak autorem, który przetarł dla nich literackie szlaki. A przynajmniej jest duże prawdopodobieństwo, że tak właśnie było.
Bardzo solidna powieść sensacyjno-historyczna, w dodatku pięknie wydana przez Wydawnictwo Próby, w przekładzie specjalistki od literatury włoskiej - Haliny Kralowej.
August 18, 2012
Based on facts that actually happened in late 18th century Sicily, over a historiographic fraud, the read was entertaining but did not really carry me away.
November 4, 2019
درواقع ۳/۵ ستاره
July 5, 2026
گاهی اعتماد به نام مترجم، چنان غافلگیرت می‌کند که بعدها باور نمی‌کنی چنین گنج ناشناخته‌ای را با دست خودت از قفسه‌ی کتابفروشی بیرون کشیده‌ای!
این شاهکار، از سیسیلِ قرن هجدهم می‌گوید؛ جایی که تاریخ نه در دست حقیقت، که در دست کسانی‌ست که جسارت جعل کردنش را دارند.
شاشا با قلمی قدرتمند، از سندهایی می‌نویسد که برای بازآفرینیِ یک واقعیتِ دلخواه ساخته می‌شوند، و از آدم‌هایی که بر مسند قدرت نشسته و حقیقت را در تارِ تاریخ پنهان می‌کنند.
این قصه البته هنوز ادامه دارد و امان از بشرِ دوپا...🍃
این شاهکار، از سیسیلِ قرن هجدهم می‌گوید؛ جایی که تاریخ نه در دست حقیقت، که در دست کسانی‌ست که جسارت جعل کردنش را دارند.
شاشا با قلمی قدرتمند، از سندهایی می‌نویسد که برای بازآفرینیِ یک واقعیتِ دلخواه ساخته می‌شوند، و از آدم‌هایی که بر مسند قدرت نشسته و حقیقت را در تارِ تاریخ پنهان می‌کنند.
این قصه البته هنوز ادامه دارد و امان از بشرِ دوپا...🍃
September 20, 2025
"La menzogna è più forte della verità. Più forte della vita"
March 15, 2016
"E allora Don Giuseppe pianamente gli spiegava che il lavoro dello storico è tutto un imbroglio, un’impostura: e che c’era più merito ad inventarla, la storia, che a trascriverla da vecchie carte, da antiche lapidi, da antichi sepolcri; e in ogni caso ci voleva più lavoro, ad inventarla: e dunque, onestamente, la loro fatica meritava più ingente compenso che quella di uno storico vero e proprio, di uno storiografo che godeva di qualifica, di stipendio, di prebende. «Tutta un’impostura. La storia non esiste. Forse che esistono le generazioni di foglie che sono andate via da quell’albero, un autunno appresso all’altro? Esiste l’albero, esistono le sue foglie nuove: poi anche queste foglie se ne andranno; e a un certo punto se ne andrà anche l’albero: in fumo, in cenere. La storia delle foglie, la storia dell’albero. Fesserie! Se ogni foglia scrivesse la sua storia, se quest’albero scrivesse la sua, allora diremmo: eh si, la storia… Vostro nonno ha scritto la sua storia? E vostro padre? E il mio? E i nostri avoli e trisavoli?… Sono discesi a marcire sulla terra né più e né meno che come foglie, senza lasciare storia… C’è ancora l’albero, si, ci siamo noi come foglie nuove… E ce ne andremo anche noi… L’albero che resterà, se resterà, potrà anche essere segato ramo a ramo: i re, i viceré, i papi, i capitani; i grandi, insomma… Facciamone un po’ di fuoco, un po’ di fumo: ad illudere i popoli, le nazioni, l’umanità vivente… La storia! E mio padre? E vostro padre? E il gorgoglio delle loro viscere vuote? E la voce della loro fame? Credete che si sentirà, nella storia? Che ci sarà uno storico che avrà orecchio talmente fino da sentirlo?»"
June 29, 2017
اعتراف می کنم قیمت باورنکردنی و ارزون کتاب 2500تومان* در ابتدا دلیل من برای خرید بود.
اما قیمت کتاب انگیزه به اتمام رسوندن هیچ کتابی نیست، باور کن.
ریتم داستان کمی کند و با دیالوگ های زیاد پیش می رفت تا اینه از نیمه دوم واقعن وفان در مرداب اتفاق افتاد، این طوفان واقعن حس میشد،
داستان شبیه به داستان خرمگس و با تم انقلابی اما اینبار در یک بافت فوق العاده جذاب،
داستان اسقف ها و کشیش ها قرون وسطی و برهم زدن نظم موجود توسط یک صدا،
نابودی بی گناهان،
آلودگی های پس پرده و ...
--------------------------
شش سال قبل خوانده شد-
اما قیمت کتاب انگیزه به اتمام رسوندن هیچ کتابی نیست، باور کن.
ریتم داستان کمی کند و با دیالوگ های زیاد پیش می رفت تا اینه از نیمه دوم واقعن وفان در مرداب اتفاق افتاد، این طوفان واقعن حس میشد،
داستان شبیه به داستان خرمگس و با تم انقلابی اما اینبار در یک بافت فوق العاده جذاب،
داستان اسقف ها و کشیش ها قرون وسطی و برهم زدن نظم موجود توسط یک صدا،
نابودی بی گناهان،
آلودگی های پس پرده و ...
--------------------------
شش سال قبل خوانده شد-
March 19, 2018
Sciascia scrive sempre benissimo, nonostante ciò, questo libro non mi ha convinta del tutto. Nonostante l'abbia letto in due giorni, mi è sembrato dispersivo e fatico a trovare un nesso tra le due linee narrative principali, quella relativa alla truffa dell'abate Vella e la congiura . O forse un nesso c'è ed è quello dell'importanza dell'arte come forma di riscatto sociale e in un certo senso salvifica rispetto al destino umano. Forse, o forse è solo una mia ipotesi.
April 9, 2023
Nawet 4+
Wymagająca skupienia, szczególnie na początku by ułożyć sobie „who is who”. Autor oczekuje od czytelnika albo znajomosci odrobiny włoskiej historii albo pogrzebania w internetach, by sobie zrobić podstawy wiedzy o Sycylii.
Ale potem to odpłaca. Dostajemy zapakowana w ramy powieści sensacyjnej opowieść o historii i jej fabrykowaniu, dworskich intrygach i realiach społecznych Sycylii XVIII w.
To wszystko okraszone inteligentnym dowcipem.
Duża przyjemność, szczególnie gdy czyta się na balkonie z widokiem na Etnę. Polecam 😉
Wymagająca skupienia, szczególnie na początku by ułożyć sobie „who is who”. Autor oczekuje od czytelnika albo znajomosci odrobiny włoskiej historii albo pogrzebania w internetach, by sobie zrobić podstawy wiedzy o Sycylii.
Ale potem to odpłaca. Dostajemy zapakowana w ramy powieści sensacyjnej opowieść o historii i jej fabrykowaniu, dworskich intrygach i realiach społecznych Sycylii XVIII w.
To wszystko okraszone inteligentnym dowcipem.
Duża przyjemność, szczególnie gdy czyta się na balkonie z widokiem na Etnę. Polecam 😉
October 22, 2015
Una piacevole sorpresa. Avevo già letto due libri di Sciascia, ma nessuno dei due mi aveva impressionato, tantomeno colpito. Evidentemente la terza volta è stata quella buona perché Il consiglio d'Egitto mi è proprio piaciuto. Interessanti le tematiche, scorrevole e incisivo. Promosso!
Displaying 1 - 30 of 150 reviews