What do you think?
Rate this book
ทีวีพีเพิล
เรื่องราวประหลาดมากบ้างน้อยบ้างของผู้คนหลากหลาย จากปลายปากกาของนักเล่าเรื่องผู้เอกอุ ฮารูกิ มูราคามิ จะเชิญท่านไปพบกับ ชายผู้มีทีวีพีเพิลมาหาในเย็นวันอาทิตย์ สดับฟังชายชู้เมียชาวบ้านผู้มีนิสัยพูดคนเดียวราวกับอ่านบทกวี รับทราบเบื้องลึกเบื้องลับของมิสเตอร์คลีนที่ทุกคนชื่นชม สัมผัสชะตากรรมสาวน้อยผู้ปลุกความหื่นกระหายของบุรุษรอบตัว จะเป็นเช่นไรถ้าคู่หมั้นกลายเป็นผีที่ไม่ดิบเพียงร่าง หากยังเผยความรู้สึกดิบๆ ติดตามกิจวัตรของหญิงผู้ขยายขอบเขตชีวิตจากการนอนไม่หลับ
- TV PEOPLE
- AEROPLANE: OR, HOW HE TALKED TO HIMSELF AS IF RECITING POETRY
- A FOLKLORE FOR MY GENERATION - A PREHISTORY OF LATE-STAGE CAPITALISM
- KANO KURETA
- ZOMBIE
- SLEEP
- TV PEOPLE
- AEROPLANE: OR, HOW HE TALKED TO HIMSELF AS IF RECITING POETRY
- A FOLKLORE FOR MY GENERATION - A PREHISTORY OF LATE-STAGE CAPITALISM
- KANO KURETA
- ZOMBIE
- SLEEP
168 pages, Paperback
First published January 1, 1990
29 people are currently reading
317 people want to read
About the author
Haruki Murakami
613 books133k followersHaruki Murakami (村上春樹) is a Japanese writer. His novels, essays, and short stories have been best-sellers in Japan and internationally, with his work translated into 50 languages and having sold millions of copies outside Japan. He has received numerous awards for his work, including the Gunzo Prize for New Writers, the World Fantasy Award, the Tanizaki Prize, Yomiuri Prize for Literature, the Frank O'Connor International Short Story Award, the Noma Literary Prize, the Franz Kafka Prize, the Kiriyama Prize for Fiction, the Goodreads Choice Awards for Best Fiction, the Jerusalem Prize, and the Princess of Asturias Awards.
Growing up in Ashiya, near Kobe before moving to Tokyo to attend Waseda University, he published his first novel Hear the Wind Sing (1979) after working as the owner of a small jazz bar for seven years. His notable works include the novels Norwegian Wood (1987), The Wind-Up Bird Chronicle (1994–95), Kafka on the Shore (2002) and 1Q84 (2009–10); the last was ranked as the best work of Japan's Heisei era (1989–2019) by the national newspaper Asahi Shimbun's survey of literary experts. His work spans genres including science fiction, fantasy, and crime fiction, and has become known for his use of magical realist elements. His official website cites Raymond Chandler, Kurt Vonnegut and Richard Brautigan as key inspirations to his work, while Murakami himself has named Kazuo Ishiguro, Cormac McCarthy and Dag Solstad as his favourite currently active writers. Murakami has also published five short story collections, including First Person Singular (2020), and non-fiction works including Underground (1997), an oral history of the Tokyo subway sarin attack, and What I Talk About When I Talk About Running (2007), a memoir about his experience as a long distance runner.
His fiction has polarized literary critics and the reading public. He has sometimes been criticised by Japan's literary establishment as un-Japanese, leading to Murakami's recalling that he was a "black sheep in the Japanese literary world". Meanwhile, Murakami has been described by Gary Fisketjon, the editor of Murakami's collection The Elephant Vanishes (1993), as a "truly extraordinary writer", while Steven Poole of The Guardian praised Murakami as "among the world's greatest living novelists" for his oeuvre.
Growing up in Ashiya, near Kobe before moving to Tokyo to attend Waseda University, he published his first novel Hear the Wind Sing (1979) after working as the owner of a small jazz bar for seven years. His notable works include the novels Norwegian Wood (1987), The Wind-Up Bird Chronicle (1994–95), Kafka on the Shore (2002) and 1Q84 (2009–10); the last was ranked as the best work of Japan's Heisei era (1989–2019) by the national newspaper Asahi Shimbun's survey of literary experts. His work spans genres including science fiction, fantasy, and crime fiction, and has become known for his use of magical realist elements. His official website cites Raymond Chandler, Kurt Vonnegut and Richard Brautigan as key inspirations to his work, while Murakami himself has named Kazuo Ishiguro, Cormac McCarthy and Dag Solstad as his favourite currently active writers. Murakami has also published five short story collections, including First Person Singular (2020), and non-fiction works including Underground (1997), an oral history of the Tokyo subway sarin attack, and What I Talk About When I Talk About Running (2007), a memoir about his experience as a long distance runner.
His fiction has polarized literary critics and the reading public. He has sometimes been criticised by Japan's literary establishment as un-Japanese, leading to Murakami's recalling that he was a "black sheep in the Japanese literary world". Meanwhile, Murakami has been described by Gary Fisketjon, the editor of Murakami's collection The Elephant Vanishes (1993), as a "truly extraordinary writer", while Steven Poole of The Guardian praised Murakami as "among the world's greatest living novelists" for his oeuvre.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 66 reviews
May 11, 2022
This is the kind of story you can expect of Murakami when he’s on an empty train compartment where the only other passenger turns up to be a fan of his like Annie Wilkes (you should know her from Stephen King’s Misery) and claims that he should write a story for her.
And Murakami must get off at the next stop. So what does he do? He writes this. Something that isn’t non-pretentious, but helps him escape before the fan deciphers that he was being cheated.
And Murakami must get off at the next stop. So what does he do? He writes this. Something that isn’t non-pretentious, but helps him escape before the fan deciphers that he was being cheated.
November 6, 2016
Thế là tôi ở đây, nhân một ngày miền Bắc đón gió mùa thèm đọc cái gì đíp đíp và tiên sinh Haruki Murakami thì tiếp tục bị các bác hội đồng phũ đến tập thứ mấy chả còn nhớ nữa. Chúng ta thì sẽ chẳng thể biết được đích xác chuyện gì đã diễn ra trong cái "hội kín" Nobel năm nay cho đến tận năm 2066 (nếu lúc đó còn đủ mẫn tiệp mà quan hoài). Thôi thì đành chịu chứ biết làm nào.
Nếu là 6 năm trước chắc tôi sẽ bỏ Murakami qua một bên mà vui vẻ đi đọc Nguyễn Ngọc Thạch. Bây giờ thì tôi chắn chắn bỏ Nguyễn Ngọc Thạch qua một bên mà vui vẻ đi đọc Murakami cho dù biết tỏng mình sắp sửa rơi vào các loại trạng thái kì dị nào đó bởi chính cái mà mình sắp đọc - một "tai nạn" được báo trước.
Murakami tạo nên cái ấn tượng rằng ông là một người kể chuyện rất trung lập. Dường như không có chuẩn mực nào tồn tại trong ý niệm của ông cả. Hãy thử tưởng tượng rằng con người hoàn toàn tách khỏi những quy tắc đạo đức của xã hội, Murakami sẽ luôn đứng ở giữa. Cuộc chiến đấu giữa con người và đạo đức diễn ra, ông chỉ quan sát và ghi nhận mà không đánh giá. Ngoại tình? Xong thôi. Kì quái? Có thể hiểu được. Biến thái? Chẳng hề chi. Tình yêu? Thứ đó là cái gì vậy? Làm như tôi quan tâm ấy. Tất cả những gì tôi muốn chỉ là nghe và thuật lại câu chuyện. Rồi ông cứ tiếp tục nhàn nhã và ung dung mà nói bằng ngữ khí trung gian đó như thể bọn người ti-vi kia chả lạ lùng gì hơn đám không khí hàng ngày tôi hít thở. Và đương nhiên chúng làm tôi quá thể bối rối.
Ở tập truyện Người ti-vi này, các truyện ngắn ít khi nào mang cốt truyện rõ rệt như kiểu truyện ngắn tôi thường đọc. Thường chỉ là những lát cắt nhỏ trong cuộc sống buồn tẻ của ai đó, những vệt nước còn sót lại của cơn mưa đã tạnh từ lâu. Người ta dường không biết yêu nhau, cuộc sống mình đang sống chỉ là tạm bợ, thân xác này chỉ là một chốn dừng chân, làm tình một cách tùy tiện là điều không có gì lạ, cảm xúc thông thường là thứ xa xỉ...
Murakami là một người Nhật nhưng có nhiều thời gian sống ở nước ngoài. Cái kiểu cởi mở và trung lập trong cách viết của ông khiến tôi băn khoăn liệu ông có đang kể về nước Nhật thật sự, hay chỉ là nước Nhật trong thế giới huyền ảo của ông, hay thậm chí là chẳng phải nước nào mà chỉ là thế giới với những nhân vật do ông tự mình dựng ra thôi vậy. Nó rất hoang đường nhưng đồng thời cũng đời một cách khó hiểu và chẳng có gì là ngạc nhiên khi tôi lại không cách nào giải thích. (Lúc nào mà chẳng thế!)
Dù thế nào thì Người ti-vi cũng là một thể nghiệm lạ đối với người quen Murakami của tôi. Có nhiều điều thú vị và cũng không thiếu điều không thể nào hiểu nổi, như thường lệ. Cho ba sao và thêm một sao to đùng để an ủi sự kiện Nobel 2016, theo đúng như mục đích ban đầu khi chọn đọc cuốn này.
*Funfact*
"Do không hé lộ trước danh sách chung khảo lẫn sơ khảo, các nhà văn đều nhận giải trong sự bất ngờ. Tác giả Pháp Patrick Modiano đang ra ngoài ăn trưa cùng vợ khi ông được công bố thắng Nobel Văn học 2014, trong khi Svetlana Alexievich không giấu được kinh ngạc trên gương mặt khi phóng viên Belarus gõ cửa nhà bà năm ngoái để phỏng vấn về giải thưởng. Hiện, chưa rõ Bob Dylan ở đâu khi giải thưởng danh giá gọi tên ông."
Trong khi đó thì Murakami của chúng ta ở đâu? Vẫn ở trên một đường chạy, hoặc ngồi vuốt ve con mèo, hoặc mân mê mấy cái đĩa than, hay thơ thẩn nghĩ về mấy cái giếng... Ai mà biết!
Nếu là 6 năm trước chắc tôi sẽ bỏ Murakami qua một bên mà vui vẻ đi đọc Nguyễn Ngọc Thạch. Bây giờ thì tôi chắn chắn bỏ Nguyễn Ngọc Thạch qua một bên mà vui vẻ đi đọc Murakami cho dù biết tỏng mình sắp sửa rơi vào các loại trạng thái kì dị nào đó bởi chính cái mà mình sắp đọc - một "tai nạn" được báo trước.
Murakami tạo nên cái ấn tượng rằng ông là một người kể chuyện rất trung lập. Dường như không có chuẩn mực nào tồn tại trong ý niệm của ông cả. Hãy thử tưởng tượng rằng con người hoàn toàn tách khỏi những quy tắc đạo đức của xã hội, Murakami sẽ luôn đứng ở giữa. Cuộc chiến đấu giữa con người và đạo đức diễn ra, ông chỉ quan sát và ghi nhận mà không đánh giá. Ngoại tình? Xong thôi. Kì quái? Có thể hiểu được. Biến thái? Chẳng hề chi. Tình yêu? Thứ đó là cái gì vậy? Làm như tôi quan tâm ấy. Tất cả những gì tôi muốn chỉ là nghe và thuật lại câu chuyện. Rồi ông cứ tiếp tục nhàn nhã và ung dung mà nói bằng ngữ khí trung gian đó như thể bọn người ti-vi kia chả lạ lùng gì hơn đám không khí hàng ngày tôi hít thở. Và đương nhiên chúng làm tôi quá thể bối rối.
Ở tập truyện Người ti-vi này, các truyện ngắn ít khi nào mang cốt truyện rõ rệt như kiểu truyện ngắn tôi thường đọc. Thường chỉ là những lát cắt nhỏ trong cuộc sống buồn tẻ của ai đó, những vệt nước còn sót lại của cơn mưa đã tạnh từ lâu. Người ta dường không biết yêu nhau, cuộc sống mình đang sống chỉ là tạm bợ, thân xác này chỉ là một chốn dừng chân, làm tình một cách tùy tiện là điều không có gì lạ, cảm xúc thông thường là thứ xa xỉ...
Murakami là một người Nhật nhưng có nhiều thời gian sống ở nước ngoài. Cái kiểu cởi mở và trung lập trong cách viết của ông khiến tôi băn khoăn liệu ông có đang kể về nước Nhật thật sự, hay chỉ là nước Nhật trong thế giới huyền ảo của ông, hay thậm chí là chẳng phải nước nào mà chỉ là thế giới với những nhân vật do ông tự mình dựng ra thôi vậy. Nó rất hoang đường nhưng đồng thời cũng đời một cách khó hiểu và chẳng có gì là ngạc nhiên khi tôi lại không cách nào giải thích. (Lúc nào mà chẳng thế!)
Dù thế nào thì Người ti-vi cũng là một thể nghiệm lạ đối với người quen Murakami của tôi. Có nhiều điều thú vị và cũng không thiếu điều không thể nào hiểu nổi, như thường lệ. Cho ba sao và thêm một sao to đùng để an ủi sự kiện Nobel 2016, theo đúng như mục đích ban đầu khi chọn đọc cuốn này.
*Funfact*
"Do không hé lộ trước danh sách chung khảo lẫn sơ khảo, các nhà văn đều nhận giải trong sự bất ngờ. Tác giả Pháp Patrick Modiano đang ra ngoài ăn trưa cùng vợ khi ông được công bố thắng Nobel Văn học 2014, trong khi Svetlana Alexievich không giấu được kinh ngạc trên gương mặt khi phóng viên Belarus gõ cửa nhà bà năm ngoái để phỏng vấn về giải thưởng. Hiện, chưa rõ Bob Dylan ở đâu khi giải thưởng danh giá gọi tên ông."
Trong khi đó thì Murakami của chúng ta ở đâu? Vẫn ở trên một đường chạy, hoặc ngồi vuốt ve con mèo, hoặc mân mê mấy cái đĩa than, hay thơ thẩn nghĩ về mấy cái giếng... Ai mà biết!
August 30, 2022
มูราคามิกับเรื่องสั้นเป็นอะไรที่ชวนขยาดมากๆ เพราะอ่านมาหลายเล่มแล้วไม่รู้เรื่อง ยกเว้นเล่มนี้ที่แค่เปิดมาเรื่องแรกก็รู้สึกได้เลยว่าชอบมาก
หกเรื่องสั้นในเล่มทีวีพีเพิลว่าด้วยความเปลี่ยนเหงาของหนุ่มสาวที่ใช้ชีวิตในโลกาภิวัฒน์ ความเปลี่ยนไปของกระแสโลก ทุนนิยมและเทคโนโลยีที่กลืนกินวิถีชีวิตของมนุษย์ไป การหาตัวตน การถามหาความหมายของชีวิตไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็เป็นเรื่องคนวัยหนุ่มสาวที่เพียรพยายามหาที่ทางให้กับชีวิต ทีวีพีเพิลคือเล่มที่เล่าถึงหนุ่มสาวที่ตกหลุมการถามหานั้น
เล่มนี้สามเรื่องแรกเล่าโดยชายหนุ่ม สามเรื่องหลังเล่าโดยหญิงสาว ซึ่งส่วนตัวแล้วรู้สึกว่ามูราคามิก็เล่าพาร์ทในส่วนของหญิงสาวได้ดี เป็นผู้หญิงที่โดนผู้ชายกดทับหน่ะ ก็จะเป็นผู้หญิงแบบในเรื่องของมูราคามิอะแหละ 55555555555
โดยส่วนตัวแล้วชอบเรื่อง aeroplane (ชายหนุ่มผู้มีชู้กับผู้หญิงรุ่นพี่ที่มีลูกผัวแล้ว)/ Kano Kureta (หญิงสาวแสนสวยที่ชายใดเห็นเป็นอันต้องข่มขืนผู้มีพี่สาวเป็นนักฟังน้ำ) และ sleep (หญิงสาวผู้นอนไม่หลับและชอบอ่านอันนาคาเรนินา)
หกเรื่องสั้นในเล่มทีวีพีเพิลว่าด้วยความเปลี่ยนเหงาของหนุ่มสาวที่ใช้ชีวิตในโลกาภิวัฒน์ ความเปลี่ยนไปของกระแสโลก ทุนนิยมและเทคโนโลยีที่กลืนกินวิถีชีวิตของมนุษย์ไป การหาตัวตน การถามหาความหมายของชีวิตไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็เป็นเรื่องคนวัยหนุ่มสาวที่เพียรพยายามหาที่ทางให้กับชีวิต ทีวีพีเพิลคือเล่มที่เล่าถึงหนุ่มสาวที่ตกหลุมการถามหานั้น
เล่มนี้สามเรื่องแรกเล่าโดยชายหนุ่ม สามเรื่องหลังเล่าโดยหญิงสาว ซึ่งส่วนตัวแล้วรู้สึกว่ามูราคามิก็เล่าพาร์ทในส่วนของหญิงสาวได้ดี เป็นผู้หญิงที่โดนผู้ชายกดทับหน่ะ ก็จะเป็นผู้หญิงแบบในเรื่องของมูราคามิอะแหละ 55555555555
โดยส่วนตัวแล้วชอบเรื่อง aeroplane (ชายหนุ่มผู้มีชู้กับผู้หญิงรุ่นพี่ที่มีลูกผัวแล้ว)/ Kano Kureta (หญิงสาวแสนสวยที่ชายใดเห็นเป็นอันต้องข่มขืนผู้มีพี่สาวเป็นนักฟังน้ำ) และ sleep (หญิงสาวผู้นอนไม่หลับและชอบอ่านอันนาคาเรนินา)
June 2, 2015
Well...who are these TV people? What are exactly their roles in our life if they have such a weird existence?
Not long ago I attended the reading group at my university, 'Half glass', and most people enjoyed discussing about TV people engagingly, developing some topics some of us see and some of us don't.
Just like other stories by Murakami, this follows his tradition of referring to capitalism. Some say that his book always talked about characters that read English books and listen to jazz. However, this story is totally different.
Sure, the protagonist reads Tolstoy's Anna Karenina but this is only a minor topic I would like to talk about. I think this short piece focuses mostly on the coming of technology and estrangement in human's relationships as a result.
For me, TV people are the symbol of technology, the new current in this modern world. Being placed in the protagonist's house whether he likes it or not, TV lures him with its buzz and its ghastly glowing light and how easily he is attracted by its appearance. And later how easily he forgets his wife because he is so into it, the TV.
The ending has always been Murakami's style. Yes, you find yourself alone and the one you love is gone. Everything is shattered before your eyes and it is too late to wind the clock and go back saving your love. So...who is to be blamed in this situation, yourself, who turns negligent to your partner, or TV people, who just came into your life and fill you mind with dull screens and sounds?
If I was this man, I would say 'I have actually been bored of my marriage life for a while and sorry that TV just killed my sensation of love as I have lately been distracted by this new boon.' Clearly, I don't blame everything on capitalism and technology because our nature are made to be tempted all the time (except that you are a devout hermit). I know technology is evil in this context but how can we cope with that? It sticks to you starting from the morning (I wrote this in 2015 and the very first thing I do in the morning is checking my facebook...) to the night!
My solution is...why not we turn our faces to each other, looking into glistening eyes of our friends, parents, partners or whatever, and listen to their voices. Voices that could hardly hide desire to tell the story.
Maybe we could make a world with less tech but more listening and debating. I am sure that what Murakami is talking about.
Not long ago I attended the reading group at my university, 'Half glass', and most people enjoyed discussing about TV people engagingly, developing some topics some of us see and some of us don't.
Just like other stories by Murakami, this follows his tradition of referring to capitalism. Some say that his book always talked about characters that read English books and listen to jazz. However, this story is totally different.
Sure, the protagonist reads Tolstoy's Anna Karenina but this is only a minor topic I would like to talk about. I think this short piece focuses mostly on the coming of technology and estrangement in human's relationships as a result.
For me, TV people are the symbol of technology, the new current in this modern world. Being placed in the protagonist's house whether he likes it or not, TV lures him with its buzz and its ghastly glowing light and how easily he is attracted by its appearance. And later how easily he forgets his wife because he is so into it, the TV.
The ending has always been Murakami's style. Yes, you find yourself alone and the one you love is gone. Everything is shattered before your eyes and it is too late to wind the clock and go back saving your love. So...who is to be blamed in this situation, yourself, who turns negligent to your partner, or TV people, who just came into your life and fill you mind with dull screens and sounds?
If I was this man, I would say 'I have actually been bored of my marriage life for a while and sorry that TV just killed my sensation of love as I have lately been distracted by this new boon.' Clearly, I don't blame everything on capitalism and technology because our nature are made to be tempted all the time (except that you are a devout hermit). I know technology is evil in this context but how can we cope with that? It sticks to you starting from the morning (I wrote this in 2015 and the very first thing I do in the morning is checking my facebook...) to the night!
My solution is...why not we turn our faces to each other, looking into glistening eyes of our friends, parents, partners or whatever, and listen to their voices. Voices that could hardly hide desire to tell the story.
Maybe we could make a world with less tech but more listening and debating. I am sure that what Murakami is talking about.
January 25, 2022
Ya idk.
I was really excited about this short story so I could test out the waters with Haruki Murakami. But I wasn't really a fan of this piece. It was sort of boring for one thing. I'm not crazy about prose that is repetitive, ie where a sentence repeats, it feels very pretentious/high school deep. I also wasn't crazy for this sort of abstract style of storytelling. Zero characterization, like none, although I think that is supposed to play into one of the themes he was going for (and fair enough, it is also a short story. But doesn't not naming your characters, and referring to the wife simply as the wife, not feel high-school deep? kinda pretentious?) ( to be fair, maybe it is supposed to be an exploration of depersonalization, but I'd still want more from the story to prove that's what it's supposed to be).
Although you could analyze this story and some of the moments in it to mean many things, I don't think I'd actually find any explanation itself too satisfying. I hope that makes sense. It's the kind of story a high schooler might find mind-blowingly deep. It's like when a movie flashes random images in a sequence, and some film bro wants to pause on each one and explain its significance to the story ("see the rabbit that flashed on screen for a second? That's symbolic of the giant leaps I'm about to take."). Although it doesn't feel like it makes any real points, I do think it does have some general themes. You could make the case that this piece is about how technology influences our lives/relationships, disconnection, perspective, etc. Although again, it doesn't feel like it's getting even anywhere close to the vicinity of making a point on any of those themes. Which adds to it feeling a bit fake deep. (for example, writing about death in a poem isn't what makes it deep, there has to be something more to it, some perspective or something). I had so much faith in the build-up but wtf was that ending.
I would say there's something unique about this piece, but upon reflection, there isn't really. It's unique in the way that's it's slightly more random and abstract (which is ironically similar to the way a lot of 'more unique' writing is. In other words, they're all unique in the same way.) Different because it is closer to creative nonsense.
Also, are we supposed to care that
Ya, I don't know guys, but this was just not for me. I can see why some people would like it, there's definitely something there in terms of the idea. Mostly the kinda thing where it's just not for me. I'm not going to write off his work yet, but sadly his books just slipped a little further down on the tbr.
I was really excited about this short story so I could test out the waters with Haruki Murakami. But I wasn't really a fan of this piece. It was sort of boring for one thing. I'm not crazy about prose that is repetitive, ie where a sentence repeats, it feels very pretentious/high school deep. I also wasn't crazy for this sort of abstract style of storytelling. Zero characterization, like none, although I think that is supposed to play into one of the themes he was going for (and fair enough, it is also a short story. But doesn't not naming your characters, and referring to the wife simply as the wife, not feel high-school deep? kinda pretentious?) ( to be fair, maybe it is supposed to be an exploration of depersonalization, but I'd still want more from the story to prove that's what it's supposed to be).
Although you could analyze this story and some of the moments in it to mean many things, I don't think I'd actually find any explanation itself too satisfying. I hope that makes sense. It's the kind of story a high schooler might find mind-blowingly deep. It's like when a movie flashes random images in a sequence, and some film bro wants to pause on each one and explain its significance to the story ("see the rabbit that flashed on screen for a second? That's symbolic of the giant leaps I'm about to take."). Although it doesn't feel like it makes any real points, I do think it does have some general themes. You could make the case that this piece is about how technology influences our lives/relationships, disconnection, perspective, etc. Although again, it doesn't feel like it's getting even anywhere close to the vicinity of making a point on any of those themes. Which adds to it feeling a bit fake deep. (for example, writing about death in a poem isn't what makes it deep, there has to be something more to it, some perspective or something). I had so much faith in the build-up but wtf was that ending.
I would say there's something unique about this piece, but upon reflection, there isn't really. It's unique in the way that's it's slightly more random and abstract (which is ironically similar to the way a lot of 'more unique' writing is. In other words, they're all unique in the same way.) Different because it is closer to creative nonsense.
Also, are we supposed to care that
Ya, I don't know guys, but this was just not for me. I can see why some people would like it, there's definitely something there in terms of the idea. Mostly the kinda thing where it's just not for me. I'm not going to write off his work yet, but sadly his books just slipped a little further down on the tbr.
January 29, 2021
บันทึก 28/2021 148 จากเริ่มต้น
ทีวีพีเพิล
แปลจากหนังสือ: TV People
ผู้เขียน: Haruki Murakami
ผู้แปล: พรรษา หลำอุบล, พีรวัธน์ เสาวคนธ์, ปิยะณัฐ จีระกูรวิวัฒน์, ช่อลดา เจียมวิจักษณ์, ก���กวรรณ เกตุชัยมาศ, มัทนา จาตุรแสงไพโรจน์
สำนักพิมพ์: กำมะหยี่
จำนวนหน้า: 168 หน้า
พิมพ์ครั้งที่ 1 — ตุลาคม 2556
.
.
.
สงสัยผมจะถูกจริต กับ เรื่องยาวๆ หนังสือยาวของ Haruki Murakami มากกว่าเรื่องสั้นนะ
.
.
เคยอ่านเรื่องสั้น ของอีกเล่ม ที่ชื่อว่า ปีศาจแห่งเล้กซิงตัน กลับชอบมากกว่า เพราะมีความแฟนตาซี มากกว่า
.
.
แต่เล่มนีั้มีตอนที่สนุกบ้างเหมือนกัน โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก
.
.
ในเล่มรวบรวมเรื่องราวประหลาดมากบ้างน้อยบ้าง
มีเรื่องสั้น 6 เรื่อง
1. ทีวีพีเพิล อันนี้ไม่รู้จะอธิบายยังไง 55 ผมงงเรื่องนี้เหมือนกัน
2. เครื่องบิน – เรื่องของชายหนุ่มที่เล่นชู้กับสาวใหญ่ที่มีลูกมีผัวแล้ว
3. คติชนแห่งยุคของเรา – เรื่องนี้ชอบมากเหมือนกัน พูดถึง ความเชื่อว่าห้ามท้องก่อนแต่ง ต้องรักษาความบริสุทธ์ของหญิงสาว
4. ครีต คาโน - หญิงสาวที่โดนข่มขืน ข่มเหง จนต้องพลิกผัน
5. ซอมบี้ - เรื่องนี้สั้นมาก อ่าน 3 นาทีจบได้ แต่กลับชอบแฮะ
6. หลับ - เรื่องนี้ผมชอบมากที่สุด เกี่ยวกับ หญิงสาวที่แต่งงานกับหมอฟัน ที่แสนน่าเบื่อ และเธอเป็นโรคนอนไม่หลับ แบบนอนไม่หลับจริงๆ
ถ้ายังไม่ใช่แฟนบอย เฮีย มู แนะนำ เล่มนี้ไว้ท้ายๆ ก็ได้ครับ
7.5 /10
ทีวีพีเพิล
แปลจากหนังสือ: TV People
ผู้เขียน: Haruki Murakami
ผู้แปล: พรรษา หลำอุบล, พีรวัธน์ เสาวคนธ์, ปิยะณัฐ จีระกูรวิวัฒน์, ช่อลดา เจียมวิจักษณ์, ก���กวรรณ เกตุชัยมาศ, มัทนา จาตุรแสงไพโรจน์
สำนักพิมพ์: กำมะหยี่
จำนวนหน้า: 168 หน้า
พิมพ์ครั้งที่ 1 — ตุลาคม 2556
.
.
.
สงสัยผมจะถูกจริต กับ เรื่องยาวๆ หนังสือยาวของ Haruki Murakami มากกว่าเรื่องสั้นนะ
.
.
เคยอ่านเรื่องสั้น ของอีกเล่ม ที่ชื่อว่า ปีศาจแห่งเล้กซิงตัน กลับชอบมากกว่า เพราะมีความแฟนตาซี มากกว่า
.
.
แต่เล่มนีั้มีตอนที่สนุกบ้างเหมือนกัน โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก
.
.
ในเล่มรวบรวมเรื่องราวประหลาดมากบ้างน้อยบ้าง
มีเรื่องสั้น 6 เรื่อง
1. ทีวีพีเพิล อันนี้ไม่รู้จะอธิบายยังไง 55 ผมงงเรื่องนี้เหมือนกัน
2. เครื่องบิน – เรื่องของชายหนุ่มที่เล่นชู้กับสาวใหญ่ที่มีลูกมีผัวแล้ว
3. คติชนแห่งยุคของเรา – เรื่องนี้ชอบมากเหมือนกัน พูดถึง ความเชื่อว่าห้ามท้องก่อนแต่ง ต้องรักษาความบริสุทธ์ของหญิงสาว
4. ครีต คาโน - หญิงสาวที่โดนข่มขืน ข่มเหง จนต้องพลิกผัน
5. ซอมบี้ - เรื่องนี้สั้นมาก อ่าน 3 นาทีจบได้ แต่กลับชอบแฮะ
6. หลับ - เรื่องนี้ผมชอบมากที่สุด เกี่ยวกับ หญิงสาวที่แต่งงานกับหมอฟัน ที่แสนน่าเบื่อ และเธอเป็นโรคนอนไม่หลับ แบบนอนไม่หลับจริงๆ
ถ้ายังไม่ใช่แฟนบอย เฮีย มู แนะนำ เล่มนี้ไว้ท้ายๆ ก็ได้ครับ
7.5 /10
August 9, 2020
เรื่องราวของผู้คนที่มีชีวิตอยู่ในโลกปัจจุบัน อันจะเรียกว่าซับซ้อนก็ได้ หรือมองอีกทีจะเรียกว่า ธรรมดาสามัญ ก็คงได้อีกนั่นแหละ
รวมเรื่องสั้นชุดนี้ บางเรื่องก็ยาวบ้าง หากเรื่องสั้นมาก ๆ ก็มี
TV people เป็นเรื่องสั้นแรกของชุดนี้ หากแต่ฉันชอบเรื่องสุดท้าย ‘Sleep’ มากที่สุด อาจเพราะเป็นมุมมองกระแสสำนึกของตัวเอกที่เป็นผู้หญิงซึ่งสะท้อนความถูกกดขี่ทางสังคม และการตื่นรู้ได้ดี
รวมเรื่องสั้นชุดนี้ บางเรื่องก็ยาวบ้าง หากเรื่องสั้นมาก ๆ ก็มี
TV people เป็นเรื่องสั้นแรกของชุดนี้ หากแต่ฉันชอบเรื่องสุดท้าย ‘Sleep’ มากที่สุด อาจเพราะเป็นมุมมองกระแสสำนึกของตัวเอกที่เป็นผู้หญิงซึ่งสะท้อนความถูกกดขี่ทางสังคม และการตื่นรู้ได้ดี
December 7, 2022
เราเริ่มติดใจรวมเรื่องสั้นของลุงมูเข้าแล้วล่ะ หรืออาจจะชอบมากกว่าเรื่องยาวก็ได้ ช่วงนี้เลยติดลมบน พอหยิบมาอ่านเล่มนึง ก็หยิบเล่มใหม่มาอ่านต่อเลย
สำหรับ 'ทีวีพีเพิล' เราเคยซื้อมาตั้งแต่ปกเก่าเมื่อหลายปีก่อนนู้นนน แต่กลับหยิบปกใหม่มาอ่านในปีนี้แทน 😂 เหตุผลที่เลือกซื้อก็ไม่มีเหตุผลอะไรมากไปกว่าชื่อหนังสือที่ฟังดูประหลาดดีแท้ 55555
ก็เป็นไปตามคาดค่ะ เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้น 6 เรื่อง ที่มีแต่ความประหลาด เป็นเรื่องของคนประหลาด หรือคนธรรมดาแต่ดันเจอเหตุการณ์ประหลาด หรือคนประหลาดเจอคนประหลาดหรือเหตุการณ์ประหลาด (เอ๊ะ?!)
พอเป็นศูนย์รวมความประหลาดอยู่ในเล่มเดียว สิ่งที่ตามมาคือ อ่านเข้าใจยาก 55555555 พูดอย่างไม่อ้อมค้อมเลยว่า เล่มนี้อ่านยากที่สุดในบรรดาทุกเล่มทั้งเรื่องสั้นเรื่องยาวที่เราเคยอ่านค่ะ เกือบถอดใจเทไปแล้ว แต่พออ่านช่วงครึ่งหลังเล่มก็พบว่า เอ้อ ก็สนุกดีนี่นา ถ้าปล่อยวางความจริงไว้นอกเล่ม แล้วดำดิ่งสู่จักรวาลพิลึกพิลั่นของลุงมูในเล่มแทน ก็พอถูไถอ่านจนจบเล่มได้
สำหรับ 'ทีวีพีเพิล' เราเคยซื้อมาตั้งแต่ปกเก่าเมื่อหลายปีก่อนนู้นนน แต่กลับหยิบปกใหม่มาอ่านในปีนี้แทน 😂 เหตุผลที่เลือกซื้อก็ไม่มีเหตุผลอะไรมากไปกว่าชื่อหนังสือที่ฟังดูประหลาดดีแท้ 55555
ก็เป็นไปตามคาดค่ะ เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้น 6 เรื่อง ที่มีแต่ความประหลาด เป็นเรื่องของคนประหลาด หรือคนธรรมดาแต่ดันเจอเหตุการณ์ประหลาด หรือคนประหลาดเจอคนประหลาดหรือเหตุการณ์ประหลาด (เอ๊ะ?!)
พอเป็นศูนย์รวมความประหลาดอยู่ในเล่มเดียว สิ่งที่ตามมาคือ อ่านเข้าใจยาก 55555555 พูดอย่างไม่อ้อมค้อมเลยว่า เล่มนี้อ่านยากที่สุดในบรรดาทุกเล่มทั้งเรื่องสั้นเรื่องยาวที่เราเคยอ่านค่ะ เกือบถอดใจเทไปแล้ว แต่พออ่านช่วงครึ่งหลังเล่มก็พบว่า เอ้อ ก็สนุกดีนี่นา ถ้าปล่อยวางความจริงไว้นอกเล่ม แล้วดำดิ่งสู่จักรวาลพิลึกพิลั่นของลุงมูในเล่มแทน ก็พอถูไถอ่านจนจบเล่มได้
April 16, 2017
หลังจากอ่านเรื่องสั้นเรื่องแรก TV People อันแสนแปลกประหลาด ก็บอกตัวเองเลยว่า แย่ละ เลือกเล่มผิด วางแผนว่าจะเอามุราคามิที่ธรรมดาๆ มาอ่าน ดันไปคว้าเอาเรื่องแบบเหนือธรรมชาติมาหรือนี่ (หน้ามนุษย์แกะลอยมา)
อย่างไรก็ตาม พอผ่านเรื่องแรก เรื่องหลังๆ มันเข้าทางหมดเลย โดยเฉพาะเรื่องสุดท้ายที่ค่อนข้างชอบ เพราะมีความคาบเกี่ยวระหว่างความธรรมดาและความประหลาด ผูกประสานกันแบบไม่ทิ้งน้ำหนักไปข้างใดข้างหนึ่ง ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่เหลือก็ทำหน้าที่เพ้อฝัน ประหลาดงงงวยได้เป็นอย่างดี แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ อ่านสนุกน่าติดตามทุกเรื่องแน่นอน
อย่างไรก็ตาม พอผ่านเรื่องแรก เรื่องหลังๆ มันเข้าทางหมดเลย โดยเฉพาะเรื่องสุดท้ายที่ค่อนข้างชอบ เพราะมีความคาบเกี่ยวระหว่างความธรรมดาและความประหลาด ผูกประสานกันแบบไม่ทิ้งน้ำหนักไปข้างใดข้างหนึ่ง ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่เหลือก็ทำหน้าที่เพ้อฝัน ประหลาดงงงวยได้เป็นอย่างดี แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ อ่านสนุกน่าติดตามทุกเรื่องแน่นอน
December 14, 2025
When you have the habit of reading , you often , very often wonder what the writer was on when he wrote this peice? This is one of those works. When you think abt his state of mind more often.
The documentation or written record about the mysterious short-lived and mundane struck Sunday evenings of an average individual did stood out to me . 'Oh so writers have that too? '
The guy had a list of things to do on a Sunday and spends the day living on his sofa with a headache , very understandable , relatable. Moving on.
The sounds of the clock, of the hallway, of footsteps I suppose are indications of sensory overload. When you are so quiet you think you can hear your heartbeat.
What book of Marquez was he reading ?
This lethargy of ' nothing specific , but something happening' is rather a blur .
Suddenly there are awfully brilliant lines like ' An illusion where the hand fails to touch objects close by, yet brushes what is out of reach' . Beautiful.
I suppose the cartoon like comical motions of the TV people and the unnamed narrator's interaction is something that reminded me of Yoko Ogawa's Memory Police. There's no fear around these mysterious animated interactions with these people ( like the TV people) but also this isolation of the narrator's participation in the world suspended into silent loneliness that makes their presence intresting and everything suddenly revolves around TV people and Memory police in case of Ogawa's novel is something that you can notice in Japanese fiction and animations for that matter. It's also the fact that these people alter their world with micro bits that the narrator want to say something abt it. The very consideration the reckless act of trying to gain control alters them. Their world .
' I stand up and try to say something , but no sooner have I got my feet than the words slip away'.
The headache that the narrator experiences - like being stuck inside the zebra lines of a TV like quality view where nothing happens , and the headache reader experiences is quiet similar : looking at the narrator from the TV . We are the TV people .I guess . I would not be suprised if two of them pull out ballons and start to sing 'Happy Birthday ' to him.
I love one thing about Japaneese writings , the comic atmosphere and awkward child like silence . Where one observes say nothing and observes. Like a cartoon experience. Like an anime picture . One can spot that in this text quite often
The documentation or written record about the mysterious short-lived and mundane struck Sunday evenings of an average individual did stood out to me . 'Oh so writers have that too? '
The guy had a list of things to do on a Sunday and spends the day living on his sofa with a headache , very understandable , relatable. Moving on.
The sounds of the clock, of the hallway, of footsteps I suppose are indications of sensory overload. When you are so quiet you think you can hear your heartbeat.
What book of Marquez was he reading ?
This lethargy of ' nothing specific , but something happening' is rather a blur .
Suddenly there are awfully brilliant lines like ' An illusion where the hand fails to touch objects close by, yet brushes what is out of reach' . Beautiful.
I suppose the cartoon like comical motions of the TV people and the unnamed narrator's interaction is something that reminded me of Yoko Ogawa's Memory Police. There's no fear around these mysterious animated interactions with these people ( like the TV people) but also this isolation of the narrator's participation in the world suspended into silent loneliness that makes their presence intresting and everything suddenly revolves around TV people and Memory police in case of Ogawa's novel is something that you can notice in Japanese fiction and animations for that matter. It's also the fact that these people alter their world with micro bits that the narrator want to say something abt it. The very consideration the reckless act of trying to gain control alters them. Their world .
' I stand up and try to say something , but no sooner have I got my feet than the words slip away'.
The headache that the narrator experiences - like being stuck inside the zebra lines of a TV like quality view where nothing happens , and the headache reader experiences is quiet similar : looking at the narrator from the TV . We are the TV people .I guess . I would not be suprised if two of them pull out ballons and start to sing 'Happy Birthday ' to him.
I love one thing about Japaneese writings , the comic atmosphere and awkward child like silence . Where one observes say nothing and observes. Like a cartoon experience. Like an anime picture . One can spot that in this text quite often
November 2, 2015
อ่านเรื่อยๆ ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แต่กลายเป็นว่าพีคทุกเรื่อง เล่มนี้มีหมดทุกแนว เล่นกับจิตใต้สำนึกส่วนลึก เขย่าไปถึงระดับจิตวิญญาณ อ่านแล้วกลัวว่าเรื่องเซอร์เรียลแบบนี้แม่งก็มีโอกาสเกิดขึ้นกับตัวเราเอง ในสังคมปัจเจกทุนนิยมที่มีช่องว่างเป็นความเหงาง่อนแง่นที่ไม่มีวันเติมเต็ม สั่นคลอนความคิดรากฐานเกี่ยวกับตัวตน ความสัมพันธ์และชีวิตทั้งก่อนหน้าและอนาคต ก่อให้เกิดความกลัวทั้งการใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนี้และความอยากลองที่จะอยู่ต่อในไปโลกพิศวงคนพิสดารนี้ อะไรก็เดาไม่ได้
January 26, 2025
đáng lẽ cho 2 nhg 3 vì trải nghiệm đọc vẫn nguyên vẹn và quen thuộc khi đọc bác. thông lệ hàng năm cứ đến cuối năm là muốn đọc truyện của bác. mấy cái tình huống đời thường nhưng luôn cài cắm những chi tiết kì lạ, dị thường, đọc chả hiểu gì nhưng vẫn cuốn, vẫn mê.
nếu năm ngoái đọc sau động đất thì nhớ nhất từ tiêu hoá đá, thì năm nay đọc quyển này keyword là máy bay, chiếc máy bay bị bỏ lại trong rừng sâu hoang hoải chờ người tìm thấy
thích nhất truyện máy bay, lịch sử gì đó, và ngủ, về người phụ nữ mất ngủ liên tục trong 17 ngày. 3 truyện ngắn này càng đọc càng thấy thích và kết nối kinh khủng. cảm giác như những bí mật thẳm sâu ko nói dc ra đc tác giả dựng lên thành những bối cảnh kì dị nhg chân thực nhất, dễ hiểu nhất về bí mật mà mỗi ng chôn dấu
còn lại thì cgiac như những mẩu chuyện góp nhặt, k đầu k cuối, ko bắt đầu cũng k tiến lên, nên may có những điểm sáng là 3 truyện kia, ko thì quyển này là truyện ngắn kém hấp dẫn nhất trong 3 tập truyện ngắn gần đây m đọc
nếu năm ngoái đọc sau động đất thì nhớ nhất từ tiêu hoá đá, thì năm nay đọc quyển này keyword là máy bay, chiếc máy bay bị bỏ lại trong rừng sâu hoang hoải chờ người tìm thấy
thích nhất truyện máy bay, lịch sử gì đó, và ngủ, về người phụ nữ mất ngủ liên tục trong 17 ngày. 3 truyện ngắn này càng đọc càng thấy thích và kết nối kinh khủng. cảm giác như những bí mật thẳm sâu ko nói dc ra đc tác giả dựng lên thành những bối cảnh kì dị nhg chân thực nhất, dễ hiểu nhất về bí mật mà mỗi ng chôn dấu
còn lại thì cgiac như những mẩu chuyện góp nhặt, k đầu k cuối, ko bắt đầu cũng k tiến lên, nên may có những điểm sáng là 3 truyện kia, ko thì quyển này là truyện ngắn kém hấp dẫn nhất trong 3 tập truyện ngắn gần đây m đọc
December 14, 2023
on the knife's edge of "it's literally about tv...but then again, maybe not." this one hit me harder than one would expect, not being married or japanese or a corporate drone (yet...). the tv people are gray aliens for a new era.
July 27, 2025
Vẫn là bác, người mình yêu thích, cách kể truyện và tình tiết siêu lạ nhưng vẫn có cái gì đó rất cuốn rất riêng
June 2, 2024
It's a strange book, but I love it
April 1, 2020
Tv-люди - возможно отсылка литл пипл в 1q84
Самолёт - не запомнился
Фольклор - историю к югу от границы на запад он солнца
Кано Крита - персонаж из заводной птицы
Зомби - странное
Сон - странное не оуюкончено
Самолёт - не запомнился
Фольклор - историю к югу от границы на запад он солнца
Кано Крита - персонаж из заводной птицы
Зомби - странное
Сон - странное не оуюкончено
February 18, 2015
Самолет, или как он разговаривал сам с собой стихами
Сон
Зомби
Фольклор нашего времени
Сон
Зомби
Фольклор нашего времени
February 5, 2024
เคยคิดว่าคงไม่ชอบเรื่องสั้นหรอก ต่อให้จะเป็นนักเขียนที่ชอบอย่างมูราคามิ เพราะความจริงก็ไม่เคยสมหวังกับเรื่องสั้นเลยสักเล่ม แต่ทีวีพีเพิลเอาเราอยู่หมัด เรื่องแรก ๆ ไม่เท่าไหร่ เรื่องท้าย ๆ นี่แทบจะกรี้ด
.
เปิดเล่มด้วยเรื่องทีวีพีเพิลที่เรางงมาก อยู่ดี ๆ มีคนย่อส่วนเอาทีวีเข้ามาวางไว้ในห้อง พูดกับใครเรื่องนี้ก็มีแต่เดินหนีใส่ ให้ความรู้สึกเหมือนดูละครใบ้เพราะไม่มีใครพูดอะไรกันเลย แต่เราอึดอัดเพราะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น555555 เรื่องอื่น ๆ ก็แปลก แหวกแนว น่าสนใจที่ครึ่งเล่มหลังใช้ตัวละครหญิงเป็นตัวดำเนินเรื่อง และยังใส่ประเด็นละเอียดอ่อนที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงอย่างเรื่องการถูกข่มขืน หรือการวางบทบาทหน้าที่ของผู้หญิงว่าต้องเป็นแม่และเมียทำให้ตัวตนของตัวเองถูกกลืนหายไป
.
เราชอบเรื่องสุดท้ายมากก มันเข้าใจง่ายในความเข้าใจยาก (งง) เป็นเรื่องของผู้หญิงคนนึงที่นอนไม่หลับ เคยนอนไม่หลับมาแล้วครั้งนึงเมื่อมอปลาย เป็นการนอนไม่หลับที่ซึมกะทือ ทำอะไรก็ดูเฉื่อย ดูไม่มีแรง หลังจากหายจากอาการนั้นได้ไม่นานก็กลับมานอนไม่หลับอีกทีตอนที่แต่งงานมีลูกแล้ว แต่เป็นการนอนไม่หลับที่ไฮเปอร์มาก มีเรื่องอยากทำเต็มไปหมด อ่านหนังสือยิงยาวตั้งแต่สี่ทุ่มยันหกโมง ว่ายน้ำวันละชั่วโมงในตอนบ่าย ไม่นอนเป็นเวลา 17 วันติดต่อกันโดยไม่มีอาการง่วงนอน เราคิดว่ามันคล้าย ๆ กับโรคไบโพลาร์ไหมนะ (ไม่แน่ใจ) แต่เราเคยดูซีรีส์เรื่อง Spinning Out ที่นางเอกเป็นนักเล่นสเกตและเป็นไบโพลาร์ เขาจะมีอาการซึมเศร้ากับแอคทีฟสลับเฟสกันไปเรื่อย ๆ ก็คิดว่าคล้าย ๆ กันอยู่
.
มีตอนนึงที่นางเอกบอกว่าเขาชอบเขียนบันทึกประจำวันมากนะ แต่ถ้าหยุดเขียนไปสัก 2 วันก็จะแยกระหว่างเมื่อวานกับเมื่อวานซืนไม่ออก ก็เพราะว่าผู้หญิงคนนี้มีชีวิตประจำวันซ้ำ ๆ เดิม ๆ ตื่นมาทำกับข้าวให้สามีกับลูกชาย สาย ๆ ก็เริ่มทำมื้อเที่ยงเพราะสามีจะกลับมากินข้าวที่บ้าน บ่าย ๆ ได้ว่ายน้ำครึ่งชั่วโมงก็ต้องรีบกลับมาทำของว่างให้ลูกชายที่กลับมาจากโรงเรียน ค่ำ ๆ ก็เริ่มทำกับข้าวให้สามีที่กลับมาจากที่ทำงาน หลังจากนั้นก็นอน มันเลยเหมือนกันไปหมดทุกวัน ทำงานเหมือนเครื่องจักร ไม่รู้วันไหนเป็นวันไหนเพราะไม่ต่างกันสักวัน
.
จะเห็นว่านางเอกไม่มีเวลาให้ตัวเองเลย จนช่วงที่เริ่มนอนไม่หลับก็ได้หยิบหนังสือของลีโอ ตอลสตอยที่เคยอ่านค้างไว้ เราถึงเพิ่งได้รู้ว่าก่อนแต่งงานผู้หญิงคนนี้เคยชอบอ่านหนังสือมาก ๆ มีพรสวรรค์จนเข้าเรียนเอกวรรณคดีอังกฤษ ธีสิสได้ตีพิมพ์ แต่พอแต่งงานก็ต้องออกมาเลี้ยงสามีเลี้ยงลูกจนไม่มีเวลาให้กับสิ่งที่ตัวเองเคยชอบ ตัวตนที่เคยมีก็ค่อย ๆ หายไป อีกฉากที่ชอบมากคือตอนคุยกันบนโต๊ะกินข้าว สามีก็จะพูดแต่เรื่องของตัวเอง ไม่ได้ถามไถ่ภรรยาอะไรเลย ขนาดภรรยาตัวเองไม่ได้นอนมา 17 วันก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ คือฮือมาก มันไม่ต้องใส่มาก็ได้ แต่พอใส่มาละแบบมูราคามิเขียนสิ่งนี้ได้ดีจริง ๆ อะ ละเอียดยิบ
.
ในฐานะที่เคยมีอคติกับเรื่องสั้น แต่ชอบทีวีพีเพิลมาก ก็มานั่งสังเกตว่าอะไรทำให้ชอบกว่าเรื่องสั้นเล่มอื่น เราคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเข้าเรื่องเร็ว อ่านพารากราฟเดียวก็เข้าไปในโลกที่มูราคามิสร้างได้แล้ว อย่างเรื่องราวกึ่งระทึกขวัญในบทครีต คาโน ที่มีแค่ 8 หน้าและอ่านไม่ถึง 3 นาที แต่ทำเราหายใจเกือบไม่ทัน หรืออาจจะเพราะเรื่องราวที่ไม่คุ้นเคย มันเลยทำให้การอ่านแต่ละเรื่องได้รสชาติใหม่ ๆ รวมถึงการปิดจบแต่ละบทมันก็พอดี ไม่ได้รู้สึกค้างคาหรือคิดว่ามันสั้นไปหรือยาวไป
.
เล่มนี้ได้มาจากการเล่นกิฟอะเวย์ของคุณมาย ขอบคุณที่ทำให้ได้อ่านหนังสือที่ชอบอีกเล่มค่า⭐️
.
มีคนบอกมูราคามิ = คอลลีนฮูเวอร์ ผมแทบจะกรีดร้อง อย่านะ ไม่นะ อย่านะ ไม่นะ โฮร
.
เปิดเล่มด้วยเรื่องทีวีพีเพิลที่เรางงมาก อยู่ดี ๆ มีคนย่อส่วนเอาทีวีเข้ามาวางไว้ในห้อง พูดกับใครเรื่องนี้ก็มีแต่เดินหนีใส่ ให้ความรู้สึกเหมือนดูละครใบ้เพราะไม่มีใครพูดอะไรกันเลย แต่เราอึดอัดเพราะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น555555 เรื่องอื่น ๆ ก็แปลก แหวกแนว น่าสนใจที่ครึ่งเล่มหลังใช้ตัวละครหญิงเป็นตัวดำเนินเรื่อง และยังใส่ประเด็นละเอียดอ่อนที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงอย่างเรื่องการถูกข่มขืน หรือการวางบทบาทหน้าที่ของผู้หญิงว่าต้องเป็นแม่และเมียทำให้ตัวตนของตัวเองถูกกลืนหายไป
.
เราชอบเรื่องสุดท้ายมากก มันเข้าใจง่ายในความเข้าใจยาก (งง) เป็นเรื่องของผู้หญิงคนนึงที่นอนไม่หลับ เคยนอนไม่หลับมาแล้วครั้งนึงเมื่อมอปลาย เป็นการนอนไม่หลับที่ซึมกะทือ ทำอะไรก็ดูเฉื่อย ดูไม่มีแรง หลังจากหายจากอาการนั้นได้ไม่นานก็กลับมานอนไม่หลับอีกทีตอนที่แต่งงานมีลูกแล้ว แต่เป็นการนอนไม่หลับที่ไฮเปอร์มาก มีเรื่องอยากทำเต็มไปหมด อ่านหนังสือยิงยาวตั้งแต่สี่ทุ่มยันหกโมง ว่ายน้ำวันละชั่วโมงในตอนบ่าย ไม่นอนเป็นเวลา 17 วันติดต่อกันโดยไม่มีอาการง่วงนอน เราคิดว่ามันคล้าย ๆ กับโรคไบโพลาร์ไหมนะ (ไม่แน่ใจ) แต่เราเคยดูซีรีส์เรื่อง Spinning Out ที่นางเอกเป็นนักเล่นสเกตและเป็นไบโพลาร์ เขาจะมีอาการซึมเศร้ากับแอคทีฟสลับเฟสกันไปเรื่อย ๆ ก็คิดว่าคล้าย ๆ กันอยู่
.
มีตอนนึงที่นางเอกบอกว่าเขาชอบเขียนบันทึกประจำวันมากนะ แต่ถ้าหยุดเขียนไปสัก 2 วันก็จะแยกระหว่างเมื่อวานกับเมื่อวานซืนไม่ออก ก็เพราะว่าผู้หญิงคนนี้มีชีวิตประจำวันซ้ำ ๆ เดิม ๆ ตื่นมาทำกับข้าวให้สามีกับลูกชาย สาย ๆ ก็เริ่มทำมื้อเที่ยงเพราะสามีจะกลับมากินข้าวที่บ้าน บ่าย ๆ ได้ว่ายน้ำครึ่งชั่วโมงก็ต้องรีบกลับมาทำของว่างให้ลูกชายที่กลับมาจากโรงเรียน ค่ำ ๆ ก็เริ่มทำกับข้าวให้สามีที่กลับมาจากที่ทำงาน หลังจากนั้นก็นอน มันเลยเหมือนกันไปหมดทุกวัน ทำงานเหมือนเครื่องจักร ไม่รู้วันไหนเป็นวันไหนเพราะไม่ต่างกันสักวัน
.
จะเห็นว่านางเอกไม่มีเวลาให้ตัวเองเลย จนช่วงที่เริ่มนอนไม่หลับก็ได้หยิบหนังสือของลีโอ ตอลสตอยที่เคยอ่านค้างไว้ เราถึงเพิ่งได้รู้ว่าก่อนแต่งงานผู้หญิงคนนี้เคยชอบอ่านหนังสือมาก ๆ มีพรสวรรค์จนเข้าเรียนเอกวรรณคดีอังกฤษ ธีสิสได้ตีพิมพ์ แต่พอแต่งงานก็ต้องออกมาเลี้ยงสามีเลี้ยงลูกจนไม่มีเวลาให้กับสิ่งที่ตัวเองเคยชอบ ตัวตนที่เคยมีก็ค่อย ๆ หายไป อีกฉากที่ชอบมากคือตอนคุยกันบนโต๊ะกินข้าว สามีก็จะพูดแต่เรื่องของตัวเอง ไม่ได้ถามไถ่ภรรยาอะไรเลย ขนาดภรรยาตัวเองไม่ได้นอนมา 17 วันก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ คือฮือมาก มันไม่ต้องใส่มาก็ได้ แต่พอใส่มาละแบบมูราคามิเขียนสิ่งนี้ได้ดีจริง ๆ อะ ละเอียดยิบ
.
ในฐานะที่เคยมีอคติกับเรื่องสั้น แต่ชอบทีวีพีเพิลมาก ก็มานั่งสังเกตว่าอะไรทำให้ชอบกว่าเรื่องสั้นเล่มอื่น เราคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเข้าเรื่องเร็ว อ่านพารากราฟเดียวก็เข้าไปในโลกที่มูราคามิสร้างได้แล้ว อย่างเรื่องราวกึ่งระทึกขวัญในบทครีต คาโน ที่มีแค่ 8 หน้าและอ่านไม่ถึง 3 นาที แต่ทำเราหายใจเกือบไม่ทัน หรืออาจจะเพราะเรื่องราวที่ไม่คุ้นเคย มันเลยทำให้การอ่านแต่ละเรื่องได้รสชาติใหม่ ๆ รวมถึงการปิดจบแต่ละบทมันก็พอดี ไม่ได้รู้สึกค้างคาหรือคิดว่ามันสั้นไปหรือยาวไป
.
เล่มนี้ได้มาจากการเล่นกิฟอะเวย์ของคุณมาย ขอบคุณที่ทำให้ได้อ่านหนังสือที่ชอบอีกเล่มค่า⭐️
.
มีคนบอกมูราคามิ = คอลลีนฮูเวอร์ ผมแทบจะกรีดร้อง อย่านะ ไม่นะ อย่านะ ไม่นะ โฮร
June 15, 2024
เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นอีกหนึ่งเล่มที่สนุกมากๆ ของลุงมู เพราะเป็นเล่มที่รวมความเพี้ยน ความเซอร์เรียล ความแปลก ความสัมพันธ์ และความเป็นมนุษย์อย่างถึงที่สุดไว้อย่างครบครัน ไม่มีเรื่องไหนที่ผมไม่ชอบเลยมีเพียงชอบมากหรือชอบน้อยเท่านั้น
โดยเรื่องแรกที่ผมชอบก็จะเป็น Tv people ตามชื่อหน้าปกของฉบับภาษาไทย เมื่อวันหนึ่งทีวีพีเพิลแวะมาเยี่ยมเยือนที่บ้าน อะไรๆ ก็ไม่เหมือนเดิมอีกตลอดกาล เป็นอีกหนึ่งเรื่องสั้นที่ครบเครื่องเท่าที่คุณอยากได้จากลุงมูเลย ต่อมาเรื่องชายผู้ชอบนอนกับเมียชาวบ้านผู้ซึ่งชอบพูดคนเดียวโดยที่ไม่รู้ตัว ข้อความในตอนจบก็เป็นอะไรที่ติดตราตรึงใจ (อย่างน้อยก็สำหรับผม) เรื่องของชายสมบูรณ์แบบผู้แสนเหว้าแหว่ง อะไรกันคือปมในใจที่ฝังลึกชายผู้มีฉากหน้าที่ใครๆ ต่างอิจฉาแม้จะผ่านมาเป็นสิบๆ ปีแล้วก็ตาม เรื่องนี้ก็ชอบมากครับ สุดท้าย หลับ เป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวที่นอนไม่หลับก่อนที่จะพบเห็นปรัชญาชีวิตผ่านการฝืนธรรมชาติของมนุษย์นับสัปดาห์
ที่จริงตามที่บอกมาข้างต้นผมก็แทบชอบทุกเรื่องที่อยู่ในเล่มเลย แค่มีบางเรื่องที่อาจสั้นไปหรือไม่ได้ชอบมากนัก แต่ก็ถือว่าเพลิดเพลินอยู่ดี และรวมถึงในเล่มก็ยังมีเรื่องสั้นก่อนที่จะเป็นตัวละครครีตาคะโนในบันทึกนกไขลานด้วย ใครเป็นแฟนลุงมูก็น่าจะชอบกัน โดยรวมแล้วก็เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่อ่านได้สนุกเพลิดเพลิน โดยเฉพาะแฟนลุงมูที่หวังความเป็นลุงมูจัดๆ จากหนังสือสักเล่ม ก็คิดว่ารวมเรื่องสั้นเล่มนี้ก็น่าจะช่วยสนองนี๊ดคุณได้ไม่ม��กก็น้อยครับ
4/5 เพี้ยน เซอร์เรียล เต็มขั้น
โดยเรื่องแรกที่ผมชอบก็จะเป็น Tv people ตามชื่อหน้าปกของฉบับภาษาไทย เมื่อวันหนึ่งทีวีพีเพิลแวะมาเยี่ยมเยือนที่บ้าน อะไรๆ ก็ไม่เหมือนเดิมอีกตลอดกาล เป็นอีกหนึ่งเรื่องสั้นที่ครบเครื่องเท่าที่คุณอยากได้จากลุงมูเลย ต่อมาเรื่องชายผู้ชอบนอนกับเมียชาวบ้านผู้ซึ่งชอบพูดคนเดียวโดยที่ไม่รู้ตัว ข้อความในตอนจบก็เป็นอะไรที่ติดตราตรึงใจ (อย่างน้อยก็สำหรับผม) เรื่องของชายสมบูรณ์แบบผู้แสนเหว้าแหว่ง อะไรกันคือปมในใจที่ฝังลึกชายผู้มีฉากหน้าที่ใครๆ ต่างอิจฉาแม้จะผ่านมาเป็นสิบๆ ปีแล้วก็ตาม เรื่องนี้ก็ชอบมากครับ สุดท้าย หลับ เป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวที่นอนไม่หลับก่อนที่จะพบเห็นปรัชญาชีวิตผ่านการฝืนธรรมชาติของมนุษย์นับสัปดาห์
ที่จริงตามที่บอกมาข้างต้นผมก็แทบชอบทุกเรื่องที่อยู่ในเล่มเลย แค่มีบางเรื่องที่อาจสั้นไปหรือไม่ได้ชอบมากนัก แต่ก็ถือว่าเพลิดเพลินอยู่ดี และรวมถึงในเล่มก็ยังมีเรื่องสั้นก่อนที่จะเป็นตัวละครครีตาคะโนในบันทึกนกไขลานด้วย ใครเป็นแฟนลุงมูก็น่าจะชอบกัน โดยรวมแล้วก็เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่อ่านได้สนุกเพลิดเพลิน โดยเฉพาะแฟนลุงมูที่หวังความเป็นลุงมูจัดๆ จากหนังสือสักเล่ม ก็คิดว่ารวมเรื่องสั้นเล่มนี้ก็น่าจะช่วยสนองนี๊ดคุณได้ไม่ม��กก็น้อยครับ
4/5 เพี้ยน เซอร์เรียล เต็มขั้น
February 19, 2023
Giữa tiểu thuyết và truyện ngắn của Haruki Murakami thì mình thích truyện ngắn hơn. Đây là tập truyện ngắn thứ 2 mình đọc, sau Những người đàn ông không có đàn bà. Khi đọc truyện ngắn mình giảm bớt được chuyện chạy vòng vòng cùng nhân vật chính, nhưng những chi tiết ảo ma thú vị khi đọc Haruki Murakami vẫn còn đó.
Trong tập truyện ngắn Người ti - vi này, mình ấn tượng với truyện ngắn Buồn nôn ( nghe tên giống một quyển tiểu thuyết của Jean Paul Sartre nhở), nhân vật chính là một kẻ cô độc có thói quen làm tình với vợ của bạn và hắn ta lại có một khoảng thời gian rất dài bị buồn nôn,,, liệu chứng buồn nôn có phải là tội lỗi mà hắn phải nôn ra không? Mình nói vậy thôi, chứ hắn ta cứng đầu lắm, đọc mà phát bực. 😆😆
Trong tập truyện ngắn Người ti - vi này, mình ấn tượng với truyện ngắn Buồn nôn ( nghe tên giống một quyển tiểu thuyết của Jean Paul Sartre nhở), nhân vật chính là một kẻ cô độc có thói quen làm tình với vợ của bạn và hắn ta lại có một khoảng thời gian rất dài bị buồn nôn,,, liệu chứng buồn nôn có phải là tội lỗi mà hắn phải nôn ra không? Mình nói vậy thôi, chứ hắn ta cứng đầu lắm, đọc mà phát bực. 😆😆
December 1, 2024
Hay khi tìm hiểu về bối cảnh ra đời tập truyện này (sau Rừng Na Uy) chứ nếu như đọc như 1 tác phẩm độc lập thì dở, dở hơn rất nhiều so với các tập truyện khác. Có mấy truyện đúng là được pick đâu đó xong khai triển xong cũng chẳng tới đâu. Dạo này tranh cãi vụ nữ nhân vật của ông có thật sự cần thiết không, thì truyện này cũng có 2 cái làm mình ấn tượng, 1 là Kanto Creta và Ngủ. Ngủ thì giống Han Kang đó khi để chống lại định chế gia đình thì nhân vật chính không ngủ trong 17 ngày :))) Nhưng nếu ý ông chú là có kiểu subject này, thì cái nhận định nhân vật nữ cần k thì rõ ràng là cần. Nhưng mình cũng k nghĩ ổng có ý nhắm đến nó khi viết.
Nhìn chung đọc cho biết, chứ mình k đánh giá cao tập này.
Nhìn chung đọc cho biết, chứ mình k đánh giá cao tập này.
December 13, 2024
Thích câu chuyện cuối cùng mình đọc của cuốn này nhất: Truyền thống dân gian của thời đại chúng ta - Lịch sử trước chủ nghĩa tư bản cao độ
Mình cảm thấy chút phảng phất của "Những người đàn ông không có đàn bà", "Rừng Na Uy" trong câu chuyện này. Có thể sau này, lúc 25, 30 tuổi mình đọc lại truyện ngắn này, mình sẽ cảm giác một thứ giác khác
Phải nói thật, câu chuyện cuối này khiến "Người TV" nổi bật hơn cả 3 cuốn tự truyện trước của Bác . Well! Ngồi đọc trong giờ học cảm giác cũng khác hẳn, cảm giác mình như Toru vậy hehe
Mình cảm thấy chút phảng phất của "Những người đàn ông không có đàn bà", "Rừng Na Uy" trong câu chuyện này. Có thể sau này, lúc 25, 30 tuổi mình đọc lại truyện ngắn này, mình sẽ cảm giác một thứ giác khác
Phải nói thật, câu chuyện cuối này khiến "Người TV" nổi bật hơn cả 3 cuốn tự truyện trước của Bác . Well! Ngồi đọc trong giờ học cảm giác cũng khác hẳn, cảm giác mình như Toru vậy hehe
July 28, 2025
Đọc cuốn này với tâm thế giết thời gian, chứ thiệc ra từ lâu mình không có hứng với Haruki Murakami nữa. Kiểu như mình thấy sách của Haruki hên xui quá, cuốn đọc thì ổn cuốn thì dở òm.
Với tâm thế không hi vọng là vậy nên cảm thấy quyển này ổn hơn mình tưởng. Có một câu chuyện liên quan đến cơn ác mộng của cô gái về anh chàng bạn trai mình ở nghĩa địa là mình thích nhất. Phảng phất chút gì đó của Edgar Allan Poe.
Nói chung vẫn không hạp văn của Haruki nên 3.5 sao thui nhé. Hẹn dịp nào đó giết thời gian lại tìm đến ông còn hiện tại thì chưa có hứng cho cuốn tiếp theo.
Với tâm thế không hi vọng là vậy nên cảm thấy quyển này ổn hơn mình tưởng. Có một câu chuyện liên quan đến cơn ác mộng của cô gái về anh chàng bạn trai mình ở nghĩa địa là mình thích nhất. Phảng phất chút gì đó của Edgar Allan Poe.
Nói chung vẫn không hạp văn của Haruki nên 3.5 sao thui nhé. Hẹn dịp nào đó giết thời gian lại tìm đến ông còn hiện tại thì chưa có hứng cho cuốn tiếp theo.
August 23, 2023
Keeping innocence till the wedding, but not wanting to get married to the man she loves; not being able to sleep, but acting as if nothing were wrong and dedicating this time to reading Anna Karenina; being invaded by some strange TV people, but not doing anything to resist them – these banal complexities constitute the storylines of the collection.
Murakami is a master of finding anomaly in the routine and normality in the absurd. He also experiments with different expressive tools, some of which may resonate with you, while others may not.
Left with the question of what I would do if I stopped sleeping altogether, I find this book highly satisfying.
Murakami is a master of finding anomaly in the routine and normality in the absurd. He also experiments with different expressive tools, some of which may resonate with you, while others may not.
Left with the question of what I would do if I stopped sleeping altogether, I find this book highly satisfying.
October 12, 2023
Quyển truyện ngắn thứ 2 của HM mà mình đọc ( cuốn đầu là lắng nghe gió hát). Cuốn này có nhiều truyện mình thích hơn, điển hình là truyện "Giấc ngủ" kể về người nội trợ tự dưng một ngày mất ngủ và tận dụng thời gian đó để làm điều mình thích ( đọc sách, nghe nhạc XD) và Kano Creta ( cô nàng đã xuất hiện trong Biên niên chim vặn dây cót và nhờ truyện ngắn này mình mới viết vì sao cô ấy mất tích). Sách của bác già thì lúc nào đọc cũng một màu sắc nhưng ngộ là đọc mãi không thấy chán
December 24, 2024
Mình mất vài ngày sau khi đọc xong cuốn này mới hiểu được vào điều. Đại loại là, sẽ luôn có những người “sản xuất máy bay” trong lòng mình mà chẳng hề hay biết, bởi cuộc sống bình thường không biến động gì của họ khiến họ chẳng mảy may nhận ra cái “máy bay” đang hiển diện sâu trong lòng họ. Mình không chắc mình có hiểu đúng ý tác giả hay không về hình tượng “máy bay” được nhắc đến. Cũng tuỳ cảm nhận mỗi người nữa, nhưng mà với mình là vậy.
May 6, 2022
清新快捷在下雨的週五早晨慢慢一點點和著雨滴讀完的小雜記。
谈一下女孩，谈一下已装备了几乎崭新的男用生殖器的我们同当时还是少女的她们之间那兵荒马乱的、惬意而又凄婉的性方面的关系。--（還蠻喜歡村上這種很原汁原味捕捉露骨思緒的寫法，有點憂傷，又很真實。確實是那時候的年輕男女會經歷的事情。他說，有時候怎麼都找不到好的詞描述一個場景，但是大師就能信手拈來，比如Leo Tolstoy的Anna Karenina，也許真的要好好看一下這本書，都好多人推薦了）
正如一开始交待的那样，这个故事里没有堪称启示性的东西--（人生不就是這樣的嗎？淡淡地發生這莫名其妙沒有由來沒有道理可循的事情，就是這麼random又無法逃脫）
有些東西沒法說出什麼差異，美的就是美的，這樣何嘗不好，“就像你的漂亮一样。 ”
谈一下女孩，谈一下已装备了几乎崭新的男用生殖器的我们同当时还是少女的她们之间那兵荒马乱的、惬意而又凄婉的性方面的关系。--（還蠻喜歡村上這種很原汁原味捕捉露骨思緒的寫法，有點憂傷，又很真實。確實是那時候的年輕男女會經歷的事情。他說，有時候怎麼都找不到好的詞描述一個場景，但是大師就能信手拈來，比如Leo Tolstoy的Anna Karenina，也許真的要好好看一下這本書，都好多人推薦了）
正如一开始交待的那样，这个故事里没有堪称启示性的东西--（人生不就是這樣的嗎？淡淡地發生這莫名其妙沒有由來沒有道理可循的事情，就是這麼random又無法逃脫）
有些東西沒法說出什麼差異，美的就是美的，這樣何嘗不好，“就像你的漂亮一样。 ”
July 3, 2022
Перше знайомство з автором я вирішила розпочати з його короткої прози. Шість розповідей, які, насправді, є нерівнозначними і, якщо можна так сказати, нерівновдалими*. Найбільш захопливими, на мій погляд, були "Фальклор нашого часу", "Сон" і "ТВ люди", слабкішими "Зомбі" і "Кано Кріта", і найменш вдалим я б назвала "Літак".
June 21, 2023
ชอบเรื่องหลับมากที่สุด ความเฟมินิสในงานมุราคามิ ไม่คิดไม่ฝัน จำไม่ผิดครีต คาโนก็ด้วย
คติชนแห่งยุคของเรา การเล่าเรื่องซ้อนเรื่องในโทนลึกลับยั่วสวาทของมุราคามิได้เราเสมอมา
หลับ>>>คติชนแห่งยุคของเรา>>ทีวีพีเพิล>>กวี>>>ครีต คาโน>>>>ซอมบี้
บันทึกไว้ว่าหลับน่าจะเป็นเรื่องสั้นที่ชอบมากต้นๆของมุราคามิเลย
คติชนแห่งยุคของเรา การเล่าเรื่องซ้อนเรื่องในโทนลึกลับยั่วสวาทของมุราคามิได้เราเสมอมา
หลับ>>>คติชนแห่งยุคของเรา>>ทีวีพีเพิล>>กวี>>>ครีต คาโน>>>>ซอมบี้
บันทึกไว้ว่าหลับน่าจะเป็นเรื่องสั้นที่ชอบมากต้นๆของมุราคามิเลย
November 17, 2025
tổng hợp truyện ngắn của Haruki, đa số nội dung khó hiểu và cảm tưởng đây là những mẫu chuyện mà 1 buổi chiều bác rant ra. Cơ mà tự ngẫm nghĩ thì vẫn luôn đúc ra được bài học ở mỗi bài, với mình ấn tượng nhất là câu chuyện thứ 3 về cái gọi là "cặp đôi hoàn hảo" và cách oái ăm thay dù thấm đẫm yêu nhau sau này có tất cả lại ko có nhau
Displaying 1 - 30 of 66 reviews