What do you think?
Maanmysteries #4
Alfa - Het geheime leven van Radu
`Profeszor doktor. Tudom mi vagy. Ik weet wat je bent. De woorden die tijdens zijn gastcollege aan de universiteit van Târgu Mure vanuit het niets tot hem doordringen, brengen Radu Lupescu behoorlijk in verwarring. Want voor het oog van de wereld is hij een gewone man die een gewoon leven leidt. In werkelijkheid is Radu echter allesbehalve gewoon. Hij is een moroi, een weerwolfvampier met een duister verleden. En dat verleden lijkt hem nu te hebben ingehaald. Als Radu dan ook nog eens met niet mis te verstane bedoelingen wordt benaderd door de bloedmooie Ileana, beseft hij, plotseling en met verbijsterende gevolgen, dat zijn toekomst er niet bepaald rooskleurig uitziet. Vooropgesteld dat hij een toekomst hééft...
- GenresFantasyUrban Fantasy
288 pages, Paperback
First published April 12, 2013
About the author
Tisa Pescar
10 books28 followersTisa Pescar (1967, Rotterdam) is een bevlogen auteur die al sinds haar kindertijd schrijft. Inspiratie vindt zij onder andere in Europese geschiedenis,volksverhalen en legendes en het leven in een commune dat ze van dichtbij heeft meegemaakt. In haar boeken spelen holebi-relaties een belangrijke rol. Tisa’s boeken worden voornamelijk door (jong)volwassenen gelezen. Tisa woont en werkt in Heijen. Lees meer op Tisa's website
Tisa Pescar (1967)is an inspired author who started writing stories as soon as she could read and write. Her books are inspired by European history, legends, life in a commune and LGBT relationships. Tisa lives ad works in Heijen, Netherlands.
Tisa Pescar (1967)is an inspired author who started writing stories as soon as she could read and write. Her books are inspired by European history, legends, life in a commune and LGBT relationships. Tisa lives ad works in Heijen, Netherlands.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
October 15, 2018
Dit boek heeft de subtiliteit van een brandend Neonlicht in afgelegen weiland in het donker.
Ik kreeg tijdens het lezen van dit boek erg het gevoel dat de schrijver, haar lezers totaal niet vertrouwde. Zo werd in de eerste paar hoofdstukken, opnieuw en opnieuw duidelijk gemaakt dat Redu (de hoofdpersoon), geen weerwolf was. Maar iets anders.
Redu is werkelijk waar, het minst leuke protagonist waar ik ooit een boek heb gelezen.
Redu is inderdaad geen weerwolf. Hij’s beter. Een Mori.
Er word 3 x per hoofdstuk wel verteld hoe geweldig weerwolven zijn of erger, hoe geweldig een Mori is tegenover een weerwolf is die weer uiterst superieur is in vergelijking met de 'normale mens' en als kers op de taart is Redu de beste Mori die ooit op deze aardkloot heeft rond gelopen.
Redu kan naast zijn wolvenkrachten ook krachtvelden van andere mensen aanvoelen. Als dat niet een manier is om alle spanning uit het boek te slaan weet ik het ook niet meer. Redu weet namelijk precies wanneer mensen liegen. Er wordt niks aan de lezer over gehouden om zelf achter aan te komen. Nee, Redu weet alles haarfijn over de persoon te vertellen als hij des betreffende persoon maar een fractie van een seconden aan kijkt.
Daarbij is hij niet verlegen om in elke ‘benauwde’ situatie eventjes uit te leggen ‘hoe makkelijk’ hij hier uit kan ontsnappen als hij dat zou willen, mocht hij ooit in de shit raken. Niet dat, dat gebeurd want deze man is overal op voorbereid en in plaats van dat de lezer ziet hoe hij deze plannen beraad, wordt het tussen neus en lippen aan de lezer verteld hoe hij zich voorbereid heeft. Is hij niet geweldig?
Al zijn dialogen zijn wellus nietus conflicten, die veel te lang door gaan en het plot alles behalve helpen. Maar omdat we over Redu praten hier, zijn het wel wellus nietus conflicten die ‘intelligent’ over (moeten)komen. (Had ik al gezegd dat deze rijke playboy alfa weerwolfvampier ook ziek intiligent is? Nee? Bij deze.) Zijn discussies worden hem echter zo in de schoot geworpen dat iedereen met een goed werkend verstand nog zulke antwoorden kon geven en slim te lijken. Nergens in heel het boek verbaast Redu mij met zijn intelligentie of denkvermogen. Wat doet Redu als er echt stront aan de knikker is? Hij belt naar huis en zegt dat men geen onbekende moet vertrouwen. Nou Redu, dat had een kind van 10 nog kunnen verzinnen.
Het enige wat mij verbaast aan Redu is dat elke vrouw in zijn plotlijn op hem valt. Werkelijk, elke vrouw waar hij mee interacteert, ontwikkeld een soort van liefde voor hem. Dit gebeurd natuurlijk ‘natuurlijk’, want hij is zo aardig en vroeg een keer hoe het met de vrouw ging, in plaats van over zichzelf te praten. Natuurlijk wil je dan meteen met die man naar bed.
Dat is hoe het werkt toch?
Het maakt de oude snoeperd niet uit dat het één van zijn studente, (hij is twee keer zo oud als haar), is waar hij, de liefde mee bedrijft.
Nee, hij vergeet haar achteraf ook maar even te zeggen dat hij thuis al een vrouw heeft en een aantal vrijers. Wat een gentleman.
Dan heb je ook de andere hoofdpersoon namelijk: Tamar. Over hem heb ik minder veel te zeggen, want hij doet vrij weinig. Eigenlijk niks.
‘T enige wat hij doet is boos zijn en mooi wezen. Ik kan geen ander karaktereigenschap voor hem verzinnen dan, boos wezen. Al zijn acties hebben geen gevolgen voor het plot en als hij iets bereikt, wordt het de volgende scene te niet gedaan door een sterkere en meer ervaren karakter. Het plot waar hij mee begint? Zijn background story Komt niet meer naar voren.
De schrijfstyle sprak mij ook totaal niet aan. Elk hoofdstuk eindige in een cliffhanger. Na een of twee keer wordt het saai en als dit cliffhanger in het volgende hoofdstuk al lachend word opgelost, wat is dan het probleem?
De dialogen tussen karakters liepen heel houterig. Ze voelde vaak onnatuurlijk. Zeker de dingen die in het dagboek werd geschreven voelde als simpel expositie van bepaalde worldbuilding elementen in plaats van de gedachten gang van een meid(? Ik heb geen idee wat haar leeftijd is, ). Het voelde niet echt alsof ze haar haar hart kon luchten. Het voelde eerder als een wikipedia pagina die mij vertelde wat het verschil tussen een Mori en een weerwolf was.
De karakters ruziën veel. Daar is natuurlijk niks mis mee maar zoals ik in het stukje over Redu al zei, is het constant wellus nietus. Waarin de ‘goeierikken’ het aan het juiste eind hebben.
De openingszin is een goed voorbeeld hoe dit boek met spanning omgaat
"Profezor doktor." Is theoretisch gezien de eerste zin. Een eerste zin moet pakkend zijn, moet je in het verhaal slepen, Redu's titels laten mij koud. Als de derde zin 'ik weet wie je bent' nou als eerste werd gebruikt was het wat pakkender geweest, wat spannender.
Er wordt heel veel gebruik gemaakt van ‘Tell’ in plaats van ‘Show’. Spannende dialogen worden er tussen uitgeknipt en de uitkomst ervan wordt op een zilveren plaat bij de lezer aangediend. Wat jammer is.
De worldbuilding is, vreemd.
Het ritueel waarmee Redu's ouders weerwolven zijn geworden is echt het meest lachwekkende wat ik ooit heb gelezen. 't Spijt me. Het was zo, vreemddat het me regelrecht uit het verhaal trok.
De manier om een Mori te worden, was eh, erg handig voor het plot.
Het ritueel waarmee "het weerwolven bloed" geneutraliseerd wordt, is het perfecte voorbeeld van hoe de vrouwelijke karakters in dit boek geschreven worden.
Spoiler alert: niet erg goed.
Het plot probeert je een iets te laten voelen over een bepaald karakter maar in alle eerlijkheid kan ik geen enkele naam uit elkaar houden naast Meneer perfect Redu Lupescu en kon het me nog minder schelen wat er met hen gebeurde.
Ik kreeg tijdens het lezen van dit boek erg het gevoel dat de schrijver, haar lezers totaal niet vertrouwde. Zo werd in de eerste paar hoofdstukken, opnieuw en opnieuw duidelijk gemaakt dat Redu (de hoofdpersoon), geen weerwolf was. Maar iets anders.
Redu is werkelijk waar, het minst leuke protagonist waar ik ooit een boek heb gelezen.
Redu is inderdaad geen weerwolf. Hij’s beter. Een Mori.
Er word 3 x per hoofdstuk wel verteld hoe geweldig weerwolven zijn of erger, hoe geweldig een Mori is tegenover een weerwolf is die weer uiterst superieur is in vergelijking met de 'normale mens' en als kers op de taart is Redu de beste Mori die ooit op deze aardkloot heeft rond gelopen.
Redu kan naast zijn wolvenkrachten ook krachtvelden van andere mensen aanvoelen. Als dat niet een manier is om alle spanning uit het boek te slaan weet ik het ook niet meer. Redu weet namelijk precies wanneer mensen liegen. Er wordt niks aan de lezer over gehouden om zelf achter aan te komen. Nee, Redu weet alles haarfijn over de persoon te vertellen als hij des betreffende persoon maar een fractie van een seconden aan kijkt.
Daarbij is hij niet verlegen om in elke ‘benauwde’ situatie eventjes uit te leggen ‘hoe makkelijk’ hij hier uit kan ontsnappen als hij dat zou willen, mocht hij ooit in de shit raken. Niet dat, dat gebeurd want deze man is overal op voorbereid en in plaats van dat de lezer ziet hoe hij deze plannen beraad, wordt het tussen neus en lippen aan de lezer verteld hoe hij zich voorbereid heeft. Is hij niet geweldig?
Al zijn dialogen zijn wellus nietus conflicten, die veel te lang door gaan en het plot alles behalve helpen. Maar omdat we over Redu praten hier, zijn het wel wellus nietus conflicten die ‘intelligent’ over (moeten)komen. (Had ik al gezegd dat deze rijke playboy alfa weerwolfvampier ook ziek intiligent is? Nee? Bij deze.) Zijn discussies worden hem echter zo in de schoot geworpen dat iedereen met een goed werkend verstand nog zulke antwoorden kon geven en slim te lijken. Nergens in heel het boek verbaast Redu mij met zijn intelligentie of denkvermogen. Wat doet Redu als er echt stront aan de knikker is? Hij belt naar huis en zegt dat men geen onbekende moet vertrouwen. Nou Redu, dat had een kind van 10 nog kunnen verzinnen.
Het enige wat mij verbaast aan Redu is dat elke vrouw in zijn plotlijn op hem valt. Werkelijk, elke vrouw waar hij mee interacteert, ontwikkeld een soort van liefde voor hem. Dit gebeurd natuurlijk ‘natuurlijk’, want hij is zo aardig en vroeg een keer hoe het met de vrouw ging, in plaats van over zichzelf te praten. Natuurlijk wil je dan meteen met die man naar bed.
Dat is hoe het werkt toch?
Het maakt de oude snoeperd niet uit dat het één van zijn studente, (hij is twee keer zo oud als haar), is waar hij, de liefde mee bedrijft.
Nee, hij vergeet haar achteraf ook maar even te zeggen dat hij thuis al een vrouw heeft en een aantal vrijers. Wat een gentleman.
Dan heb je ook de andere hoofdpersoon namelijk: Tamar. Over hem heb ik minder veel te zeggen, want hij doet vrij weinig. Eigenlijk niks.
‘T enige wat hij doet is boos zijn en mooi wezen. Ik kan geen ander karaktereigenschap voor hem verzinnen dan, boos wezen. Al zijn acties hebben geen gevolgen voor het plot en als hij iets bereikt, wordt het de volgende scene te niet gedaan door een sterkere en meer ervaren karakter. Het plot waar hij mee begint? Zijn background story Komt niet meer naar voren.
De schrijfstyle sprak mij ook totaal niet aan. Elk hoofdstuk eindige in een cliffhanger. Na een of twee keer wordt het saai en als dit cliffhanger in het volgende hoofdstuk al lachend word opgelost, wat is dan het probleem?
De dialogen tussen karakters liepen heel houterig. Ze voelde vaak onnatuurlijk. Zeker de dingen die in het dagboek werd geschreven voelde als simpel expositie van bepaalde worldbuilding elementen in plaats van de gedachten gang van een meid(? Ik heb geen idee wat haar leeftijd is, ). Het voelde niet echt alsof ze haar haar hart kon luchten. Het voelde eerder als een wikipedia pagina die mij vertelde wat het verschil tussen een Mori en een weerwolf was.
De karakters ruziën veel. Daar is natuurlijk niks mis mee maar zoals ik in het stukje over Redu al zei, is het constant wellus nietus. Waarin de ‘goeierikken’ het aan het juiste eind hebben.
De openingszin is een goed voorbeeld hoe dit boek met spanning omgaat
"Profezor doktor." Is theoretisch gezien de eerste zin. Een eerste zin moet pakkend zijn, moet je in het verhaal slepen, Redu's titels laten mij koud. Als de derde zin 'ik weet wie je bent' nou als eerste werd gebruikt was het wat pakkender geweest, wat spannender.
Er wordt heel veel gebruik gemaakt van ‘Tell’ in plaats van ‘Show’. Spannende dialogen worden er tussen uitgeknipt en de uitkomst ervan wordt op een zilveren plaat bij de lezer aangediend. Wat jammer is.
De worldbuilding is, vreemd.
Het ritueel waarmee Redu's ouders weerwolven zijn geworden is echt het meest lachwekkende wat ik ooit heb gelezen. 't Spijt me. Het was zo, vreemddat het me regelrecht uit het verhaal trok.
De manier om een Mori te worden, was eh, erg handig voor het plot.
Het ritueel waarmee "het weerwolven bloed" geneutraliseerd wordt, is het perfecte voorbeeld van hoe de vrouwelijke karakters in dit boek geschreven worden.
Spoiler alert: niet erg goed.
Het plot probeert je een iets te laten voelen over een bepaald karakter maar in alle eerlijkheid kan ik geen enkele naam uit elkaar houden naast Meneer perfect Redu Lupescu en kon het me nog minder schelen wat er met hen gebeurde.
April 10, 2014
Zeg ‘moroi’ of ‘strigoi’ en mensen denken al snel aan Academicus Vampyrus. Maar de legenden over deze vampiers zijn veel ouder, en komen oorspronkelijk uit Roemenië. Strigoii zijn daar ‘gewone’ vampiers; moroii zijn de mysterieuze ‘levende’ vampiers, die na hun dood alsnog in strigoii veranderen. En ook niet onbelangrijk: in veel Slavische landen werd geloofd dat een weerwolf na zijn dood vampier wordt. Tisa Pescar is speciaal voor deze legenden naar Roemenië vertrokken (lees ons interview met Tisa): of ze heelhuids is teruggekeerd is natuurlijk de vraag, maar in ieder geval had haar reis het boek Alfa als resultaat.
Het geheime leven van Radu Lupescu
Eigenlijk geeft Radu Lupescu geen gastcolleges, maar nu zijn nieuwe boek uit is maakt hij een uitzondering voor de universiteit van Târgu Mureş in Roemenië. Hij is geboren in die streek, maar nu hij er terugkeert lijkt er iets niet in de haak. En Radu kan het weten, want als moroi (hij is gestorven als weerwolf) heeft hij extreem gevoelige zintuigen. Hij pikt onbekende geuren op en in de collegezaal legt iemand telepathisch contact met hem: ‘Ik weet wat je bent.’
Thuis in Frankrijk, waar Radu’s roedel in een oude, afgelegen hoeve woont, gaat het intussen ook niet goed. Een onbekende beller dreigt dat hij een weerwolf zal loslaten in de nabijgelegen stad, met alle gevolgen van dien. Alleen dachten Radu en zijn roedel dat ze de enige weerwolven waren… Wie heeft hun ware aard ontdekt en wat willen ze van Radu?
Lees de hele recensie hier:
http://www.fantasywereld.nl/recensies...
Het geheime leven van Radu Lupescu
Eigenlijk geeft Radu Lupescu geen gastcolleges, maar nu zijn nieuwe boek uit is maakt hij een uitzondering voor de universiteit van Târgu Mureş in Roemenië. Hij is geboren in die streek, maar nu hij er terugkeert lijkt er iets niet in de haak. En Radu kan het weten, want als moroi (hij is gestorven als weerwolf) heeft hij extreem gevoelige zintuigen. Hij pikt onbekende geuren op en in de collegezaal legt iemand telepathisch contact met hem: ‘Ik weet wat je bent.’
Thuis in Frankrijk, waar Radu’s roedel in een oude, afgelegen hoeve woont, gaat het intussen ook niet goed. Een onbekende beller dreigt dat hij een weerwolf zal loslaten in de nabijgelegen stad, met alle gevolgen van dien. Alleen dachten Radu en zijn roedel dat ze de enige weerwolven waren… Wie heeft hun ware aard ontdekt en wat willen ze van Radu?
Lees de hele recensie hier:
http://www.fantasywereld.nl/recensies...
June 14, 2013
Boeken die mij vastgrijpen en mij niet meer loslaten tot ze uit zijn, krijgen van mij vijf sterren, dit is er zo één. Weer een geweldig verhaal in deze serie. De schrijfstijl is prettig en de wisseling van hoofdpersoon in elk hoofdstuk maakt dat je wil blijven lezen omdat je wil verder blijven lezen aan het ene karakter, maar dan komt het andere en dan wil je daar wil van verder lezen en dat gaat zo door. Geschreven vanuit het boeiende personage Radu. Geweldig boek!
June 19, 2019
Het concept sprak me aan maar de uitwerking miste het juiste ritme.
Een aantal plot wentelingen zie je vanaf het begin aankomen. Dan duurt het in het verhaal nog heel lang voordat de daadwerkelijke 'onthulling' volgt. Tegen die tijd kon het me niet zoveel meer schelen.
Verder had ik niet zoveel met deze karakters.
Wat ik wel fijn vond, was de keuze voor andere omgevingen en achtergronden. Het voelt als een echte Europese fantasy.
Een aantal plot wentelingen zie je vanaf het begin aankomen. Dan duurt het in het verhaal nog heel lang voordat de daadwerkelijke 'onthulling' volgt. Tegen die tijd kon het me niet zoveel meer schelen.
Verder had ik niet zoveel met deze karakters.
Wat ik wel fijn vond, was de keuze voor andere omgevingen en achtergronden. Het voelt als een echte Europese fantasy.
May 31, 2017
Ik heb genoten van het boek, ik werd in het boek gezogen en kon moeilijk stoppen met lezen.
Het enige minpuntje was het laatste gevecht, welke mij net iets te snel verliep.
I really enjoyed the book, I was completely absorbed by the story, and it was hard to stop reading.
The only issue I had was the last fight, which in my point of view was a little too fast and unclear.
Het enige minpuntje was het laatste gevecht, welke mij net iets te snel verliep.
I really enjoyed the book, I was completely absorbed by the story, and it was hard to stop reading.
The only issue I had was the last fight, which in my point of view was a little too fast and unclear.
June 19, 2013
“’Ik weet wat je bent.’ Dat wist hijzelf ook heel goed, dat hoefde niemand hem te vertellen. Vader, zoon, echtgenoot, meervoudig minnaar en… nog iets. En op dat laatste doelde de onbekende die tot hem gesproken had natuurlijk.”(pg. 7)
Radu Lupescu is in Roemenië om een college te geven. Daar tijdens zijn college roept iemand hem en vertel hem dat de persoon weet wie hij is. Radu is even van zijn stuk gebracht en als hij na het college – dat ’s avonds plaats vindt- in zijn woning komt, staat daar alles klaar. Het licht, het bed alles is opgeruimd ondanks dat hij niemand heeft vertelt dat hij zou komen na zoveel jaar.
Na gerust te hebben vindt Radu een brief en start er een avontuur dat hem tot het uiterste brengt en hem en zijn familie mogelijk in gevaar brengt. Als er dan ook nog een studente op zijn pad komt met wie hij een aparte band krijgt en het gevaar komt alleen maar dichterbij, weet hij dat hij voor eens en voor altijd hier een einde aan moet maken.
Vier sterren voor dit boek terwijl het makkelijk 5 sterren had kunnen zijn. Omdat ik een paar elementen mis. Het belangrijkste element dat ik mis is de spanning waarvan je op het puntje van je stoel gaat zitten en je het boek wilt uitlezen, misschien wel verslinden. De spanning is heerlijk en goed, maar laat mij met een onbevredigend gevoel achter. Hoewel ik dit boek niet voor het slapen gaan zou lezen. Want daarvoor is spanningsklif net iets te dichtbij.
Daarnaast laat Pescar me achter met een onvoltooid verhaal. Het lijkt alsof het boek niet af is en dat er een hoofdstuk mis. Het afsluitende hoofdstuk. Het boek is een open einde en hierdoor verlang je naar meer. Je wilt meer.
De vier sterren komen vooral voort uit dat het verhaal zelf duidelijk en begrijpbaar is en het zit vol met aparte wendingen. Het onderwerp is apart, maar heel mooie en intrigerend. De taal is duidelijk en het verhaal bevat geen moeilijke woorden. Het verhaal loopt.
Geografisch klinkt het allemaal heel logisch. De bossen en de beschrijvingen van de verschillende landen klinken alsof Tisa Pescar er zelf heen is geweest om alles te controleren. En om plekken te ontdekken die ze kan gebruiken in haar boek.
De personages maken onderling een mooie en strijdvaardige indruk, vullen elkaar aan, maar je merkt dat er wat speelt.
---
Tisa Pescar is geboren in 1967 te Rotterdam. Van kinds af aan schrijft ze verhalen.
In 1997 gaat ze in een commune wonen in Frankrijk. Dit leven brengt haar op ideeën.
In 2003 komt haar eerste boek uit en sindsdien brengt ze boeken, maar ook korte verhalen uit via Parelz. Andere boeken van haar zijn Jachtmaan, Wolfmaan en heksenmaan.
Meer te lezen over Tisa en haar boeken? Kijk op:
http://www.tisapescar.com/
---
©2013 Tisa Pescar; Uitgeverij Luitingh~Sijthoff B.V. Amsterdam
Omslagontwerp: Karel van Laar
Omslagillustratie: Marco Lap
Foto auteur: Fotostudio Jacobson
ISBN: 978.90.245.6023.3
288 pg. ; Paperback
Opdracht: voor het sterrenmeisje van Cluj en de man die weet wie ze is.
Radu Lupescu is in Roemenië om een college te geven. Daar tijdens zijn college roept iemand hem en vertel hem dat de persoon weet wie hij is. Radu is even van zijn stuk gebracht en als hij na het college – dat ’s avonds plaats vindt- in zijn woning komt, staat daar alles klaar. Het licht, het bed alles is opgeruimd ondanks dat hij niemand heeft vertelt dat hij zou komen na zoveel jaar.
Na gerust te hebben vindt Radu een brief en start er een avontuur dat hem tot het uiterste brengt en hem en zijn familie mogelijk in gevaar brengt. Als er dan ook nog een studente op zijn pad komt met wie hij een aparte band krijgt en het gevaar komt alleen maar dichterbij, weet hij dat hij voor eens en voor altijd hier een einde aan moet maken.
Vier sterren voor dit boek terwijl het makkelijk 5 sterren had kunnen zijn. Omdat ik een paar elementen mis. Het belangrijkste element dat ik mis is de spanning waarvan je op het puntje van je stoel gaat zitten en je het boek wilt uitlezen, misschien wel verslinden. De spanning is heerlijk en goed, maar laat mij met een onbevredigend gevoel achter. Hoewel ik dit boek niet voor het slapen gaan zou lezen. Want daarvoor is spanningsklif net iets te dichtbij.
Daarnaast laat Pescar me achter met een onvoltooid verhaal. Het lijkt alsof het boek niet af is en dat er een hoofdstuk mis. Het afsluitende hoofdstuk. Het boek is een open einde en hierdoor verlang je naar meer. Je wilt meer.
De vier sterren komen vooral voort uit dat het verhaal zelf duidelijk en begrijpbaar is en het zit vol met aparte wendingen. Het onderwerp is apart, maar heel mooie en intrigerend. De taal is duidelijk en het verhaal bevat geen moeilijke woorden. Het verhaal loopt.
Geografisch klinkt het allemaal heel logisch. De bossen en de beschrijvingen van de verschillende landen klinken alsof Tisa Pescar er zelf heen is geweest om alles te controleren. En om plekken te ontdekken die ze kan gebruiken in haar boek.
De personages maken onderling een mooie en strijdvaardige indruk, vullen elkaar aan, maar je merkt dat er wat speelt.
---
Tisa Pescar is geboren in 1967 te Rotterdam. Van kinds af aan schrijft ze verhalen.
In 1997 gaat ze in een commune wonen in Frankrijk. Dit leven brengt haar op ideeën.
In 2003 komt haar eerste boek uit en sindsdien brengt ze boeken, maar ook korte verhalen uit via Parelz. Andere boeken van haar zijn Jachtmaan, Wolfmaan en heksenmaan.
Meer te lezen over Tisa en haar boeken? Kijk op:
http://www.tisapescar.com/
---
©2013 Tisa Pescar; Uitgeverij Luitingh~Sijthoff B.V. Amsterdam
Omslagontwerp: Karel van Laar
Omslagillustratie: Marco Lap
Foto auteur: Fotostudio Jacobson
ISBN: 978.90.245.6023.3
288 pg. ; Paperback
Opdracht: voor het sterrenmeisje van Cluj en de man die weet wie ze is.
March 22, 2016
Radu Lupescu heeft na jaren zijn commune verlaten om een gastcollege te geven aan de universiteit van Targu Mures, in Roemenië. Daar hoort hij een vreemde stem, die zegt te weten wat hij is. Die stem brengt Radu behoorlijk in verwarring, want hij is geen mens, maar een moroi, een weerwolfvampier. Voor zover hij wist waren hij en een aantal anderen, waarmee hij een commune vormt, de enige weerwolven, maar er zijn er meer. Voordat hij het beseft, wordt hij meegesleurd in een strijd tussen twee Roemeense weerwolfroedels en is hij zijn leven niet meer zeker. Zijn ‘familie’ in Frankrijk heeft het ook niet makkelijk. Naast hun gewone problemen hebben ze te maken met Tamar, een jongeman die pas net besmet is met het weerwolfvirus. Tamar heeft moeite om zich aan te passen aan zijn nieuwe situatie en wil er het liefst zo snel mogelijk vandoor.
Verwacht in Alfa geen schattige sexy wolven, maar brute dieren die moeite hebben om hun instincten de baas te zijn. Hoewel Radu al vanaf zijn geboorte een weerwolf is, kost het hem nog steeds moeite om het roofdier in hem de baas te zijn. Daarnaast ondervindt hij ook de nadelen van het vampier-zijn: zonlicht is geen pretje en hij moet zich regelmatig voeden met bloed om overeind te blijven. Het feit dat hij hiermee worstelt, maakt hem een interessant personage. Hij wil niet opvallen en beschaafd blijven, maar zijn aard maakt hem dat erg lastig. Via de jonge Franse travestiet Tamar krijgen we inzicht in zijn chaotische familie. Doordat Tamar geen flauw idee heeft wat het inhoudt om een weerwolf te zijn, krijgt de lezer een waardevol kijkje in het ontstaan en bestaan van deze familie.
Het is duidelijk te zien dat Pescar al eerder geschreven heeft over de meeste personages. (Voorheen publiceerde ze enkele boeken over Radu’s familie bij uitgeverij Kramat.) Elk personage heeft zijn voorgeschiedenis en handelt op zijn eigen wijze, waardoor er al snel een verlangen ontstaat om meer te weten te komen. Door het verhaal heen weet Pescar vragen op te roepen en beantwoordt ook de meeste. Hierdoor blijft het verhaal spannend, ondanks dat je sommige wendingen al ziet aankomen. Het plot is vrij rechtlijnig en Pescar stevent, zonder al te veel afleiding, op de climax af. Hierdoor schiet je door het verhaal heen.
Alfa is een fijn boek dat een interessante draai geeft aan de bekende weerwolfverhalen. Soms is het wel iets voorspelbaar, maar de personages zijn zo boeiend dat je het in een ruk uitleest.
Verwacht in Alfa geen schattige sexy wolven, maar brute dieren die moeite hebben om hun instincten de baas te zijn. Hoewel Radu al vanaf zijn geboorte een weerwolf is, kost het hem nog steeds moeite om het roofdier in hem de baas te zijn. Daarnaast ondervindt hij ook de nadelen van het vampier-zijn: zonlicht is geen pretje en hij moet zich regelmatig voeden met bloed om overeind te blijven. Het feit dat hij hiermee worstelt, maakt hem een interessant personage. Hij wil niet opvallen en beschaafd blijven, maar zijn aard maakt hem dat erg lastig. Via de jonge Franse travestiet Tamar krijgen we inzicht in zijn chaotische familie. Doordat Tamar geen flauw idee heeft wat het inhoudt om een weerwolf te zijn, krijgt de lezer een waardevol kijkje in het ontstaan en bestaan van deze familie.
Het is duidelijk te zien dat Pescar al eerder geschreven heeft over de meeste personages. (Voorheen publiceerde ze enkele boeken over Radu’s familie bij uitgeverij Kramat.) Elk personage heeft zijn voorgeschiedenis en handelt op zijn eigen wijze, waardoor er al snel een verlangen ontstaat om meer te weten te komen. Door het verhaal heen weet Pescar vragen op te roepen en beantwoordt ook de meeste. Hierdoor blijft het verhaal spannend, ondanks dat je sommige wendingen al ziet aankomen. Het plot is vrij rechtlijnig en Pescar stevent, zonder al te veel afleiding, op de climax af. Hierdoor schiet je door het verhaal heen.
Alfa is een fijn boek dat een interessante draai geeft aan de bekende weerwolfverhalen. Soms is het wel iets voorspelbaar, maar de personages zijn zo boeiend dat je het in een ruk uitleest.
January 5, 2016
Ik vond Alfa een leuk, spannend boek met interessante personages dat vlot las. De setting (grotendeels in Roemenië) is interessant en goed beschreven. Toch wist het boek me niet echt te pakken. Misschien gewoon omdat dit mijn genre niet echt is; ik mijd weerwolven en vampiers normaal als de pest. Tegen het eind begonnen de vele korte, vaak fragmentarische zinnen me steeds meer te irriteren, bijv.:
Samenvattend heb ik me (ondanks wat kleine ergernisjes) prima vermaakt met Alfa en wil ik zeker het volgende boek van deze auteur lezen. (Ik ben erg benieuwd hoe het verder gaat met de personages uit De dochter van de Toragh!)
Hij keek om. Een schim dook op hem af. Een klap tegen zijn schouders.
Samenvattend heb ik me (ondanks wat kleine ergernisjes) prima vermaakt met Alfa en wil ik zeker het volgende boek van deze auteur lezen. (Ik ben erg benieuwd hoe het verder gaat met de personages uit De dochter van de Toragh!)
August 13, 2015
Profeszor doktor. Tudom mi vagy.’ Ik weet wat je bent. Is terug te vinden in een van de eerste hoofdstukken van dit boek. Een zin welke je gelijk recht op laat zitten als je van dit genre houd. Weerwolven en vampiers. Ik heb er heel erg van genoten. En mijn dochters ook. Heel benieuwd naar meerdere avonturen van deze Profeszor en zijn familie/roedel en hun tegenstanders.
June 8, 2014
Een verrassend pakkend boek: qua horror kom je klassieke, op bestaande Oost-Europese mythen gebaseerde elementen tegen, gecombineerd met excentrieke hoofpersonen, een spannend verhaal en een heerlijk onheilspellend einde.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews