[Τι καλύτερο απ’ το να έχεις μπροστά σου μια τετράωρη πτήση, και να ξεκινάς –άθελά σου, γιατί φοβάσαι τις πτήσεις λιγάκι– ένα μυθιστόρημα που παίρνει μπρος με την φονικότατη πτώση ενός αεροπλάνου; Πολύ σωστά, απολύτως τίποτα.]
Και… Η Όσα Λάρσον το κάνει ξανά! Παίρνει μια ιστορία που την έχουμε ξανακούσει (Σουηδία, Ναζί, Αντίσταση, λίγος ηρωισμός και λίγη πολιτική) και την ράβει στα δικά της μέτρα, όχι πολύ διαφορετική από πριν αλλά τώρα πολύ, πολύ ιδιαίτερη. Όταν δυο παιδιά μαθαίνουν για το αεροπλάνο των Ναζί που καταποντίστηκε σε μια από τις λίμνες της Κίρουνα και χάθηκε κάτω από τα νερά λίγο μετά την λήξη του πολέμου, αποφασίζουν να καταδυθούν για να μελετήσουν το ίδιο το σκάφος αλλά και το φορτίο του, χωρίς να λογαριάζουν πως για κάποιον έπρεπε και τα δυο να μείνουν πάση θυσία και για πάντα στον βυθό. Οι δυο έφηβοι, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, παγιδεύονται από ανθρώπινο χέρι κάτω από τον πάγο, και η αστυνομία ανακαλύπτει το σώμα της κοπέλας με τον ερχομό της άνοιξης. Η εισαγγελέας Ρεμπέκα Μάρτινσον και η ντετέκτιβ Άννα-Μαρία Μέλα με την ομάδα της αναλαμβάνουν την εξιχνίαση της υπόθεσης, δίχως να ξέρουν πως η ψυχή της Βίλμα, της νεκρής κοπέλας, στρέφει με τους τρόπους των πνευμάτων την έρευνα στην σωστή πορεία όταν πάει να ξεστρατίσει. Με πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως του περιθωριοποιημένου και κακοποιημένου Γιάλμαρ Κρέκουλα, που αν και εξαναγκάζεται να διαπράττει κακουργήματα έχει μέσα του φυλαγμένη πολλή καλοσύνη, και της μητέρας του, Κέρτου Κρέκουλα, νυν σκατόγριας (συγγνώμη) και πρώην κατασκόπου των Γερμανών, η ιστορία αναπτύσσεται, περιπλέκεται και λύνεται αργά με παράλληλη αφήγηση παρόντος και παρελθόντος που οδηγούν σε μια ίσως αναμενόμενη αλλά ακόμη αρκετά εντυπωσιακή κατακλείδα.
Η ιστορία χάνει μόνο από μερικά βασικά ερωτήματα που δεν απαντώνται στο τέλος (βρέθηκε η σορός του αγοριού; Ανακάλυψαν οι Αρχές το φορτίο του αεροπλάνου;), που νομίζω θα ήταν ωραίο να τα βλέπαμε κι αυτά να λύνονται μέσα από τα μάτια της Μάρτινσον. Συνολικά όμως ο Κύκλος της οργής ήταν ένα πραγματικά καλό μυθιστόρημα, που αν και μάλλον το ξεκίνησα μια τρομερά λάθος στιγμή (ας μην ξεχνάμε πως στην λέξη πτήση και στην λέξη πτώση μονάχα ένα γράμμα κάνει την διαφορά), δεν πάλεψε καθόλου για να με κερδίσει, και στο φινάλε ειλικρινά τα κατάφερε πανηγυρικά.