Kitchen

by Banana Yoshimoto, Megan Backus (Translator), Noguchi Rika

Banana Yoshimoto's novels have made her a sensation in Japan and all over the world, and Kitchen, the dazzling English-language debut that is still her best-loved book, is an enchantingly original and deeply affecting book about mothers, love, tragedy, and the power of the kitchen and home in the lives of a pair of free-spirited young women in contemporary Japan. Mikage, the heroine of Kitchen, is an orphan raised by her grandmother, who has passed away. Grieving, she is taken in by her friend Yoichi and his mother (who was once his father), Eriko. As the three of them form an improvised family that soon weathers its own tragic losses, Yoshimoto spins a lovely, evocative tale that recalls early Marguerite Duras. Kitchen and its companion story, "Moonlight Shadow," are elegant tales whose seeming simplicity is the ruse of a writer whose voice echoes in the mind and the soul.

Genres: Fiction, Japan, Japanese Literature, Short Stories, Contemporary, Literary Fiction, Asia

160 pages, Paperback

First published January 30, 1988

About the author

Banana Yoshimoto (よしもと ばなな or 吉本 ばなな) is the pen name of Mahoko Yoshimoto (吉本 真秀子), a Japanese contemporary writer. She writes her name in hiragana. (See also 吉本芭娜娜 (Chinese).)

Along with having a famous father, poet Takaaki Yoshimoto, Banana's sister, Haruno Yoiko, is a well-known cartoonist in Japan. Growing up in a liberal family, she learned the value of independence from a young age.

She graduated from Nihon University's Art College, majoring in Literature. During that time, she took the pseudonym "Banana" after her love of banana flowers, a name she recognizes as both "cute" and "purposefully androgynous."

Despite her success, Yoshimoto remains a down-to-earth and obscure figure. Whenever she appears in public she eschews make-up and dresses simply. She keeps her personal life guarded, and reveals little about her certified Rolfing practitioner, Hiroyoshi Tahata and son (born in 2003). Instead, she talks about her writing. Each day she takes half an hour to write at her computer, and she says, "I tend to feel guilty because I write these stories almost for fun."

Reviews

[Cavanşir Gadimov]

Özellikle kitaptaki Mutfak romanından sonra yer alan Ay Işığı Gölgesi başlıklı uzun öyküyü çok etkileyici buldum. Her ikisi de aşk, sevdiği kişiyi kaybetme konularını işliyor. Çağdaş Japon edebiyatının örneklerinden biri olarak kabul edilen kitap.

Kitapla ilgili incelemem: https://kitapokurum.blogspot.com/2018...

[Josefina Wagner]

Hic böylesini tahmin etmemistim,Bayildim resmen. Genelde Japon edebiyati beni cok cezbeder, her okudugumda ucup romandaki ismi gecen sehirlere köylere ordaki evlere konuk olurum.Simdiye kadar okuduklarimin cogu beni kendine has anlatimlariyla bagladilar. Burda yazari ilk defa okumama ragmen cok sevdim her iki hikayenin de ayri bir cekiciligi gizemi var.Kisa olmasina ragmen doyurucu bir anlatim mistik bir konu icinde huzur verici bir etkisi de var.herkesi ayni ölcude etkilemeyebilir cunku oldukca degisik bir anlatim tarzi var bambaska diyebilirim.Banana Yoshimoto artik benim yazarim diyeceklerimden.

[Korcan Derinsu]

Bazı kitaplar aslında o kadar “iyi” olmasalar da bıraktıkları duygu sayesinde güzel hatırlanıyorlar. Mutfak tam da böyle bir kitap. Yas sürecini merkezine alması, hayata ve aşka dair de söyledikleriyle (çok farklı şeyler olmasa da) okurken de okuduktan sonra da kendimi hafiflemiş, ferahlamış hissetmemi sağladı. Bakınca ne çok büyük bir edebi derinliği var ne de etkileyici bir karakter dönüşümü/çatışması ama dediğim gibi bazen bunlar önemli olmayabiliyor. Niye sevildiğini de niye sevilmediğini de çok iyi anladım okuyunca. Uzun zamandır merak ediyordum, merakımı giderdiğim için memnunum.

[Meltem Sağlam]

İki öyküden (Mutfak ve Ay Işığı Gölgesi) oluşan bir kitap. Her iki öykü de hem konusu, hem de dili anlamında çok etkileyici. Özgür, duru ve akıcı bir anlatım.

Her iki öyküde de kaybın ardından yaşanan yas dönemi, incelikle ve zekice oluşturulmuş kurgu ile aşırı duygusallık tuzağına düşmeden anlatılmış.

Çok beğendim.

[miyopastronot]

İkinci Banana Yoshimoto kitabım, yine çok keyif aldığım bir okuma.

Kalemi Japon Edebiyatının boğucu karamsarlığından uzak olmasına rağmen duyguları epey minimalist şekilde tüm içtenliğiyle aktarma konusuna çok başarılı. Bu anlamda tarzını çok ilham verici buluyorum ve okumaktan belki de bu yüzden keyif alıyorum. Hoş sıralamaya kalkarsak pek çok neden bulabiliriz. Sahafta denk gelirseniz almadan çıkmayın derim. 🌸

[Harmonyofbooks]

Günümüz Japon edebiyatından oldukça ünlü bir kitap olan Mutfak’ı uzun zamandır okumak istiyordum fakat çoğu yerde baskısı tükendiği için bulmam kolay olmadı. Bir süredir Japon edebiyatı okumadığım için de bu kitabı elime aldığım gibi okumaya başladım. Büyükannesinin ölümünden sonra kimsesi kalmayan Mikage’nin bir tanıdıkları olan anne ve oğulun onu evlerinde yaşamaya davet etmesini ve Mikage ile Yuichi’nin arasındaki dostluk ilişkisine tanıklık ediyoruz. Aslında kitabın ana konusu kaybetme duygusu ve bu duyguyla başa çıkabilmek. Mikage uzun bir süre büyükannesinin kaybının hüznünü yaşıyor ve biz de kitap boyunca onun bu boşluğa alışıp aileye ısınmasını okuyoruz. Mikage’nin hikayesi iki bölümden oluşuyor. Bu iki bölümün ardından novella tarzında benzer bir hikaye daha okuyoruz. Her ne kadar diğer hikayeyi de beğensem de Mikage’nin hikayesi ve Yuichi ile arasında geçenler öyle naif bir samimiyetle yazılmıştı ki daha sayfalarca okuyabilirdim. Yazarın bu kitabının sinemaya uyarlanması vasıtasıyla bu kadar ünlü olduğunu tahmin ediyorum çünkü kaleme aldığı diğer kitapları pek bilinmiyor. Ayrıca kendim de mutfakta zaman geçirmeyi çok seven bir okur olarak Mikage’nin mutfağa olan sevgisini çok hoşuma giderek okudum. Merak edenlere keyifli okumalar dilerim..

[nisan]

“sevilen birinin öldüğü yerde zaman sonsuza dek durur.”

[Deniz Balcı]

Yoshimoto'nun ilk kitabı Mutfak. İçinde bir novella (Mutfak), bir de Yoshimoto'nun ilk yazdığı şey olan öyküsü "Ay Işığı Gölgesi" bulunmakta.

Yoshimoto genç bir yazar. Hali ile kendinden önceki Japon Edebiyatı ve günümüzdeki Japon edebi yönelimleri fazla iddialı olduğundan, eser çok naif kalıyor. Ben 3 yıldız verdim ancak okurken çok keyif aldım. Özellikle "Ay Işığı Gölgesi"ni, novellasına göre daha başarılı buldum. Bir kere çok samimi bir anlatımı var. Daha çok ergen sonrası karakterlerin ruhsal durumlarına ve duygusal kararlarına, kendilerini bulma serüvenlerine odaklanmış. Ancak öyküsündeki yas travması durumunu çok şiirsel ve sade anlatmış. Ölüm gibi konular genellikle olabildiğince kasvetli, edebi, ağdalı ya da uzun anlatılır. Fakat "Ay Işığı Gölgesi" tam tersine hem kısa, hem de sade bir şekilde bunu anlatabiliyor. Öykü bittikten sonra "Evet bugün biri ölebilir. Bu acı olmanın yanında olabilir bir şey de. Bunu kabul etmem gerekir." diyor bulabilirsiniz kendinizi.

İnsana kendini olduğundan daha iyi hissettiren kitaplar vardır ya, bu da onlardan bir tanesi.

[Zeynep T.]

Bu ne kadar güzel bir kitap böyle, bayıldım. Japon edebiyatçılar bambaşka gerçekten. Öncelikle bir yazara ait en içten teşekkür yazısı bu kitapta diyebilirim. Banana Yoshimoto minnettarlığını abartıya kaçmadan güçlü bir biçimde hissettirebilmiş.

Anlatımı ile insanın içine işleyen iki uzun öykü okuyorsunuz. Ölüm gerçeği, soğukluğu, sevdiklerimizi hiç beklemediğimiz bir zamanda ya da şekilde kaybedebileceğimiz bilgisinin kaçınılmazlığı ile tüm bu hususların geride kalanların hayatını ve hislerini nasıl etkilediği müthiş bir duyarlılıkla anlatılmış. Neymiş bu bir bakayım diye elime aldığım kitabı bir oturuşta okudum.

[busra]

"ne olursa olsun, ben hayata öleceğimi bilerek devam etmek isterim. öyle olmazsa yaşayamam. şu anda yaşadığım hayatı mümkün kılan budur."

hüzün ve dinginlikle içime karışıp beni sessizce bir nehrin karşısına koydu bu kitap. uzun süre onu içimde tutacağım.

[öğürsüz.]

bir kitabı tek seferde okumayalı uzun zaman olmuştu. çok iyi bulduğum için değil ama. dokunaklı olduğundan. babaannesiyle büyüyen bir çocuk olduğum için de olabilir, aynı zaman diliminde kayıplarının acısına, yaslarının ızdırabına rağmen dayanışabilen karakterlerin ağır olmayan içtenliği hoşuma gittiği için de, her iki hikâyede de insanı peşinden sürükleyen, teselli edici ya da tam aksine, bütünüyle yıkıcı bir sonun varlığı sezdirildiği için de, belki de yalnızca yemek pişirmek üzerine yazılan bölümdeki o hevesli, tutkulu hâl (aynı zamanda bir şeye tutunabilme gayretiydi) tanıdık olduğu için, çok sevdim. "kıyır kıyır" adında bir kategori oluştursaydım bu kitap orada yer alırdı. içim kıyır kıyır oldu.

bu arada, japon edebiyatı ile tanışmak istiyorum, önerileriniz olursa yazın lütfen.

[Naz Güngen]

bu kitap bende hüzünlü bir huzur bıraktı. dilinin çok sade olmasının yanı sıra kaybı, yası, sevgiyi, arkadaşlığı, çaresizliğe rağmen hayata tutunacak bir şeyler bulma çabasını çok çok iyi anlatmış. nihayetinde evrimsel olarak hayatta kalmak için gelişmiş canlılarız, paramparça olsak da gökyüzünde bir gece gördüğümüz dolunay bile kırık parçalarımızı bir araya getiren bir tutkal etkisi yaratabiliyor.

kitaptaki karakterlerin hepsine kocaman kocaman sarılmak istedim. hiç beklemediğim halde ikinci hikaye daha çok etkiledi beni sanırım, özellike de hiiragi'yi saatlerce teselli edesim geldi.

okumak çok kısa vaktimi almış olsa da üzerine bir süre düşüneceğim bir kitap olacak.

kitaptan puan kırmamın tek nedeni çevirisinin bana bir tuhaf gelmiş olmasıydı. bazı noktalarda cümleler bana manasız geldi. başka bir baskı ya da ingilizcesini okusam belki farklı düşünürdüm ama maalesef bu versiyonun çevirisini sevemedim. bir de ben e-kitap olarak okuduğum için belki, olaylar arasındaki geçiş çok hızlı gerçekleşiyormuş gibi hissettim. paragraf boşluklarında bir sorun vardı benim e-kitap formatımda. bu da zaman zaman kafamın karışmasına neden oldu. belki bir gün ingilizcesini tekrardan okurum.

"dünyanın benim menfaatim için olmadığını anladım. bundan anlaşılacağı üzere çevremdeki hoş olan ve olmayan şeylerin ölçüsü değişmeyecekti. bu bana bağlı değildi. yapılacak en iyi şeyin bu belirsiz mutluluğu kabullenmek olduğu ortadaydı."

[sena]

“bir yolcu arabası durdu, diğeri kalkıyor. daha tanışacağım insanlar var, bir daha asla göremeyeceğim diğerleri. sen farkına varmadan giden insanlar var, yalnızca bir yerden bir yere gidenler var.”

ay ışığı gölgesi’ni hiç sıkılmadan defalarca kez okuyabilirim… çok güzeldi

[ceren]

okul kütüphanesinden shoplift- demek isterdim ama ödünç aldım feeling lawful and literate

[Zehra'nın Kitapları]

Merhaba Dostlar,
Japon edebiyatının son dönem yazarlarından Banana Yoşimoto (吉本 ばなな)’nun 1988 tarihli ‘Mutfak’ キッチン(kiççin) isimli kitabıyla geldim. Yoşimoto ile tanışma kitabım olan eseri bir günde keyifle okudum, ki yazarın şu anda dilimize çevrilmiş ikinci bir kitabı bulunmuyor.
Çağdaş Japonya’da gençlerin sorunları ve travmaların hayatlar üzerindeki etkilerini eserlerine sıklıkla konu alan Yoşimoto’nun iki uzun öyküden oluşan (‘Mutfak’ ve ‘Ay Işığı Gölgesi’)bu kitabı Japonya’da altmışıncı baskısını yapmış bulunmaktadır.

Banana Yoşimoto’ nun Mutfak isimli öyküsünü tek kelimede özetlemem gerekseydi, Türkçeleştirmekte büyük güçlük yaşadığım居場所 // İBASHO kelimesini seçerdim.

居場所　// İ-BASHO
居: OLMAK // KALMAK
場所: YER

Japonca’ da bir insanın yeri anlamında kullanılır bu kelime. Hayatınızda bulunmak istediğiniz yer eğer şu anki yeriniz ise, burası sizin için İBASHOdur ve bazı durumlarda kendi başına yaşama sebebi bile sayılabilir kanımca.

Son akrabası olan anneannesini de kaybeden Mikage Sakurai’ nin, Tanabe ailesinin yanında yaşamaya başlamasını, artık yersiz yurtsuz ve kimsesiz kaldığına inandığı bir anda, yepyeni bir aile kurmasını konu alır. Kısaca özetlemek gerekirse Mikage Sakurai için gerekli İBASHO bulunmuştur, Tanabe ailesinin mutfağıdır, böylece en temel yaradılış sancısının devası için birinci kapı aralanmıştır. Yeni ailesi transbirey bir anne (önceden baba) ve oğuldan oluşan marjinal bir ailedir... Kahramanımız Mikage ve Tanabe ailesi birlikte o kadar mutlu olurlar ki, öykünün ikinci bölümü bu emek emek inşa edilmiş çekirdek aileye duyulan özlemi işler...

Mutfak şaşırtıcı derecede orijinal bir öykü. Aile, transseksüellik, trajedi, yaşanılan mekanlarla kurulan bağlar, ölüm, veda, yas, aşk gibi pek çok duyguyu, kelime müsrifliği yapmadan çok etkili bir şekilde aktarmış yazar.

[Nur]

Kitabın özellikle sevdiğin birini kaybetmek üzerine insanların verdiği değişik tepkileri, bunu aşmaya çalışırken girdikleri farklı ruh durumlarını anlatış şeklini beğendim. O acıyı, özlemi, melankoliyi, üzüntüyü gerçekten çok iyi tasvir etmişti ve Japon olmasının kendine has tarzıyla hoş bir bileşim olmuştu. Kitapta iki hikaye var, iki hikayeyi de ayrı ayrı beğendim. Mutfak hikayesinde karakterin mutfakla neyi özdeşleştirmiş olabileceğini epey düşündüm ama kesin bir sonuca ulaşamadım. Sonu belirsiz bırakılmıştı ama bu aslında canımı sıkmadı. Hayat gibi, yarının ne getireceğinin bilinmediği bir sonla bitirdi. Aynı zamanda transeksüel bireylerin de iç dünyasını bir parça sunarak farklı bir durum sundu. Ay Işığı Düşleri kaybetme duygusunun daha açık hissedildiği bir öyküydü bana göre. İkisini de ayrı ayrı, kendine has özellikleriyle sevdim.

[Mayk Can Şişman]

Banana Yoshimoto’nun ‘Mutfak’ında kitaba adını veren uzun öykü haricinde ‘Ay Işığı Gölgesi’ de var ama bence ‘Mutfak’ tek başına da yetermiş. Yurt dışındaki Bookstagram’ların favorisi olan ve cafcaflı kapağı nedeniyle ilgi toplayan ‘Mutfak’ta kaç zamandır gözüm vardı, Korcan okuyunca öne çekmiştim. Yazarın sanırım en çok karakter yaratma kabiliyetini ve kurduğu atmosferi sevdim. Finalini asla ben öyle yazmazdım mesela ama sonuçta Yoshimoto öyle uygun görmüş ben de alt tarafı bir okuyucu olarak kendi küçük dünyamdaki finalini yeğleme modundayım. Ötekilerin aslında o kadar da öteki olmadığını ya da aslında hepimizin bir noktada öteki olabildiğini şöyle alttan alttan vermesi bence lezizdi. Finali hariç gayet mis gibiydi.

[Bahar]

“Bu kitapta hiçbir şey yok. Sadece duygular var. Zaten yas da böyle bir şey değil midir?”
Banana Yoshimoto’nun Mutfak’ı bana tam olarak bu hissi verdi.

Kitabı bitirdim ve içimde çok tanıdık bir boşluk, bir yumuşaklık kaldı. Sanki bir şey söylemeden çok şey anlatan biriyle uzun süre sessizce oturmuşum gibi. İki öykü de yasın derinliğini, farklı şekillerde tezahür edişini ve küçük tesellilerin nasıl filizlendiğini anlatıyor. Bu öykülerde karakterlerin başına gelenler değil, o olanlara verdikleri duygusal tepkiler asıl mesele.

Banana, yas konusunu çok iyi biliyor. Ama öyle psikolojik analizlerle değil; bir bakış, bir mutfak, gece yarısı yenilen hazır yemekle anlatıyor acıyı, bir kayıp yaşayanların o tuhaf, donmuş zamanını. Hayatın acıyla nasıl devam ettiğini, ama aynı kalmadığını da.

Bir yandan çok Japon, bir yandan evrensel. İçinde ne çok diyalog var, ne çok betimleme, ama o eksiklik hissi –sürekli bizimle. Belki de o yüzden bu kadar gerçek...

Sade, kısa, sessiz ama güçlü bir kitap Mutfak. Herkese hitap etmeyebilir, ama kaybı bilen, yasla tanışmış biriyseniz, bu satırlarda kendinizi bulabilirsiniz.

[hümeyra]

Ben bu kitaba uc kere baslamaya calismistim hicbirinde de devam etmemistim. kitapta yas surecleri de isleniyor ve onlarinki kadar buyuk bir aci olmasa da kendim de bir yas sureci icindeyim okudugum icin o devam etmenin agirligi/hafifligini okumak iliskiliklerin zorluklari yasamin kotuluklerinin her zaman pesimizde oldugunu bilmek zamanin hep ileriye gittigini gormek bu kadar akici bir sekilde yazilmasini ben basarili buldum ki daha da uzun olsun istemezdim. ben kitaplarin dogru zamanlari olduguna inanirim bana cok iyi bir anda yetisti ruhuma dokundu yazimi.

[buse]

"bir yolcu arabası durdu, diğeri kalkıyor. daha tanışacağım insanlar var, bir daha asla görmeyeceğim diğerleri. sen farkına varmadan giden insanlar var, yalnızca bir yerden bir yere gidenler var. daha birbirimizle selamlaşırken şeffaflaşıyormuş gibiler. gözlerimin önünde akan nehirlerle yaşamaya devam etmeliyim."
çok güzeldi

[gül ★]

cok guzeldi mutfak hikayei %72'e kadar surdu cok duygulandim okurken bir ara bi baktim parkta agliyorum... ikinci hikayeyi de baya sevdim puan kirmami gerektirecek bir sey olmadi senenin favorileri arasinda kesinlikle. tam bir gununu ayirip bitirmelik

[Hulyacln]

Sakin hatta huzur verici bir kitaptı “mutfak”.
Karakterlerin yaşadığı kayıplar,bununla başa çıkma yöntemleri,”umutlu” başlangıçlar..

[süveyda]

Okurken hiç bitmesin istedim. 24 yıllık yaşamında ilk defa “başucu kitabım” diyebileceğim bir kitap buldum. Her sayfası ayrı kucakladı beni, her sayfasını ayrı sevdim.

[Nursena Pancar]

Japonya her ne kadar fotojenik bir ülke olsa da ve bunu görsel şölen olarak edebiyatında yansıtsa da karamsarlık ve melankoli ister istemez yer alıyor. Mutfak ise yas konusunu ele almasına rağmen türlerinden ayrılıp iyileştirici ve yumuşak bir ton sunuyor ve yasın farklı tonlarını gösteriyor. Yuichi'nin yas mücadelesini Mikage'nin iyileştirici tarafını görüyoruz. Oldukça da katmanlı bir eser demlendikçe içindeki parçalar gün yüzüne çıkıyor. Bu kitap dingin bir ikindi havası gibi.

[Fulya]

Yarın çok sevdiğim birinin ölüm yıldönümü. Bu kitabı da hiç konusunu bilmeden okumaya başladım. Göklerden bir mesaj olsa gerek. Mutfak'ta biri uzun ve daha gerçekçi, diğeri de daha kısa ve mistik iki yas öyküsü var. Bir tür kayıpla barışmak, kendini iyileştirmek, hayata geri dönmek üzerine bitişi ferah hissettiren öyküler bunlar. Hafiften de gözleri dolduruyor. İstesek de istemesek de öleceğiz; istesek de istemesek de ölecek sevdiklerimiz.

[melike]

"yaşım ilerledikçe, daha ilerledikçe, pek çok şey yaşayacağım ve tekrar tekrar sert kayalara çarpacağım. tekrar tekrar acı çekeceğim ve tekrar tekrar yeniden ayaklarımın üzerinde duracağım. yenilmeyeceğim. benliğimin yok olmasına izin vermeyeceğim."

[Zeynep]

bu kitabın ilk 3/4 ü süper, kalanı sapıtıyor. Kitchen, ölüm ve keder üzerine yazılmış en iyi romanlardan biri olsa da sonuna kadar çizgisini bozmadan ilerleyememiş olması biraz üzüyor. Öyleki en baştaki hikaye ile son 1/4’teki tamamen farklı iki romana ait gibi hissettiriyor. Her ikisinde de keder konusu işlenmiş olsa da ben şahsen ilk üç çeyrekte anlatılan hikayeyi, karakterleri ve olay örgüsünü daha ilgi çekici buldum. Ayrıca kurgunun bu kısmında kitabın adıyla yapılan göndermeyi de baya beğendim. Beğenmeseydim 3.5’a düşürürdüm çünkü NDMFMFMF

Tüm bunlarla birlikte yazarın yazış stilini beğendiğimi de eklemek istiyorum. Eğer Türkçe baskısına denk gelirseniz (Mutfak olarak çevrilmiş ofc) veya ingilizce olarak akıcı; başarılı ve duygusal bir 3/4 e sahip bir roman okumak isterseniz be my guest. Ben de eğer sahaflarda bulabilirsem kendi kitaplığıma da katmak istiyorum Kitchen’ı.

[Yelixaveta]

Kitchen kayıp ve aile üstüne okuduğum en naif işlerden biriydi. Yazarın gerçekten çok akıcı ve şiirsel bir dili var. Her ne kadar trans karakterin yansıtılış tarzı şimdiki zaman için çok geçerli olmasa da yayınlandığı tarihe göre çok cesur olduğunu düşünüyorum. Moonlight shadow ise gerçekten duyguları okuyucusuna aktarmayı çok iyi başaran bir hikayeydi. Okuduğum ilk Banana Yoshimoto kitabıydı ve sonuncu olacağını düşünmüyorum.

[Gülay Akbal]

Uzakdoğu edebiyatı pek bana hitap etmiyor. Ama arada şaşırtıcı kitaplar yada yazarlar çıkabiliyor. Mutfak kitabı da onlardan biri.
Ama Ayışığı Gölgesi beni bir tık daha tatmin etti.

[Damla]

Ben mi bu aralar fazla hassasım yoksa bu kitap mı beni bu hale getirdi? Bilmiyorum.