Two Weeks With a Stranger

by Debra Mullins

Wedded and bedded, Lucy is devastated when she's abandoned by her new husband the very next day. Though it was a marriage of convenience, their heated wedding night gave her hope that it would turn into something more. But she refuses to be the demure bride left behind on a country estate while the stranger she married goes gallivanting about London—even if she has to create a scandal of her own. Simon, the Earl of Devingham, would prefer his exquisite young bride remain at home where he left her. Instead, she follows him to London . . . seducing him with her fiery kisses, enchanting him with her scorching touches, and awakening in him an insatiable hunger. His duty to the Crown demands that he remain in town, but Lucy has entered a most perilous game—and she will not forfeit without Simon's total surrender.

Genres: Historical Romance, Romance, Historical, Regency, Audiobook, Marriage Of Convenience, Espionage

384 pages, Mass Market Paperback

First published January 30, 2007

About the author

(from website)I hate writing bios. They always seem so cut and dried. But you came to my website to learn more about me, so here goes.

I’m the oldest of four sisters, and we are full-blooded Irish on our father’s side. Oh, and our house had one bathroom. If you have any questions about where I got my flair for drama, just imagine that scenario on a Saturday night when four teen-aged girls need to get ready for their dates all at the same time.

‘Nuff said.

So, I am the writer in the family, though I always had a secret dream to be a torch singer. You know, like Michelle Pfeiffer in The Fabulous Baker Boys. My voice is OK, but the only place I feel comfortable singing is in the shower, so that was out. Besides, my sister Kate would kill me. She’s the singer in the family. Seriously, she sang at Carnegie Hall once (yeah, as part of a choir and with the orchestra and a bunch of other people, but Carnegie Hall! How many people can say that and be telling the truth?)

Anyway, I settled on writer and left the singing to Kate. My other two sisters are both artists, and no, they don’t have anything in the Louvre, but my sister Christine paints her house constantly, always changing the décor in her kids’ rooms. So you see? Creative impetus will out, and there’s no stopping it. Better to just give in and have the chocolate standing by for those moments of Artistic Frustration.

After giving up my torch singer aspirations (but before I fully accepted that I am A Writer) I gave serious thought to a practical career. The term “starving artist” was not conceived out of whimsy, you know, and I did have a fondness for food and shelter. So, soon after high school, I considered a career as a simultaneous interpreter for the UN.

I heard you giggle. Yes, I did. So let me clarify by adding that I have a gift for languages and had already taken several years of Spanish, French and Italian by the time I graduated high school, AND I had done the exchange thing in France, where I lived for a summer with a family, speaking nothing but French. So there.

Ahem. Anyway, in order to be a simultaneous interpreter, you need to know five languages. I had four under my belt (since I do know grammar and punctuation, I consider English the fourth language). I just had to learn one more language.

But that never happened. I chose True Love over College, then got married and started a family young.

Yes, you can laugh now.

Anyway, years pass. I gave in to my natural tendency to be a storyteller and started working on the one thing I had ever finished—a hand-written, 100 page “novel” about a Spanish pirate that I had completed in junior high. As an adult, I still felt there was a story there. That novel evolved into my first published work, ONCE A MISTRESS (Written in English, though my pirate does say cool Spanish words like mi amor and mi querida. Sigh. Swoon!) In 1996, ONCE A MISTRESS was a finalist in the prestigious Golden Heart competition run by Romance Writers of America. Two years later—OK, on January 26, 1998 at 4:06PM—Avon Books called and offered to publish my opus.

So there you go. I’ve written eight more books since then, often utilizing my knowledge of other languages for flavor. I visited the old West with DONOVAN’S BED and THE LAWMAN’S SURRENDER. (Oh, and DONOVAN’S BED was a finalist for RWA’s RITA Award for Best Short Historical in 2001, which is like an Oscar nomination in the land of romance writing. How cool is that?) Then I visited the Regency era. I won the NJ Romance Writers Golden Leaf Award for Best Historical (2003) with A NECESSARY BRIDE. In 2005, THREE NIGHTS… was nominated for Best Historical Romance in competition for Virginia Romance Writers’ prestigious Holt Medallion.

All of my Regency historicals have been optioned as featured selections by Doubleday Book Club and Rhapsody Book Club. My books have also been translated into Hungarian, Russian, and Portuguese f

Reviews

[May Mostly Romance · Rating 2 out of 5]

ขอถามหน่อยว่า เคยอ่านหนังสือบางเล่มไหม ที่อ่านอ่านไปชักจะรู้สึกเหมือนว่าเคยอ่านมาแล้ว เพราะเจ้าพล็อตเรื่องนี้มันคล้ายคลึงกับหนังสือเล่มอื่นที่คุณเคยอ่านมาก่อน

ซึ่งถ้าคุณเป็นแฟนโรแมนซ์ อาการเดจาวูนี่คงเกิดขึ้นเป็นประจำ เพราะพล็อตในโรแมนซ์ไม่หลากหลายนัก เขียนไปยังไงก็ต้องวกกลับมาซ้ำกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งเป็นแน่

"สองอาทิตย์กับคนแปลกหน้า" ของเดบร้า มัลลินน์ หรือ Two weeks with a stranger เปิดเรื่องด้วยฉากที่คล้ายคลึงจนเกือบเหมือนกันกับเรื่อง Upon a wicked time ของคาเรน เรนนี่ หนังสือสุดคลาสิกเล่มหนึ่งที่แม็กซ์แนะนำให้นักอ่านที่ชอบพระเอกใจร้าย กะนางเอกใจแข็งควรอ่าน

การแต่งงานของไซมอนและลูซี่เป็นการแต่งงานเพื่อความสะดวก ฉากเปิดเรื่องเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนวันแต่งงานของทั้งคู่ซึ่งไซมอนได้รู้สึกถึงความพิเศษของภรรยาคนที่เขาเลือกมาเพื่อให้อยู่เฝ้าบ้านชนบท

แน่ล่ะเรื่องนี้คงไม่ใช่โรแมนซ์ถ้านางเอกนั่งรอพระเอกอยู่ในชนบท เธอต้องเดินทางเข้ามาในลอนดอน หลังจากโดนทิ้งร้างไว้ตามลำพังหลังจากคืนวันแต่งงาน สิ่งที่แตกต่างจากเรื่อง UAWT ก็คือ ไซมอนไม่ใช่เพลย์บอยเสเพล เขาเป็นสายลับให้กับราชการอังกฤษทำหน้าที่สืบหาบัญชีรายชื่อสายลับคนสำคัญที่อยู่ในมือของนางบำเรอสาวสวยของสายลับชาวฝรั่งเศส

ฟังดูมันชักจะไปคล้ายกับเรื่อง An Arranged Marriage ของโจ เบฟเวอรี่อีกแล้วนะ และมันก็คล้ายค่ะ พระเอกของเราจำใจต้องเสแสร้งไปสนใจนังตัวร้าย ปล่อยนางเอกนอนช้ำอยู่บ้าน คิดว่าสามีไม่ใส่ใจ

แม็กซ์ผู้ชอบความแปลกใหม่ คงไม่ชอบเรื่องนี้ใช่ไหม

ผิดค่ะ เพราะแม็กซ์

นั่นเพราะความเหมือนที่แตกต่าง หนังสือเรื่องนี้ทำให้แม็กซ์นึกถึงนิยายหลายเรื่องในอดีตที่เคยได้อ่านไป แต่ความต่างเพียงเล็กน้อยก็ช่วยเสริมแต่งจนทำให้หนังสือเรื่องนี้พิเศษขึ้น

ไซมอนพระเอกที่ไม่ใช่เป็นเพลย์บอย เขาพูดถึงตัวเองหลายครั้งว่าเหมาะจะอยู่ในเงามืด เป็นนักปรัชญา ชอบใช้เวลาปลูกต้นไม้ เขาเป็นคนสุดท้ายที่ควรมารับบทบาทสายลัยเจ้าเสน่ห์ เราชอบพระเอกที่ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ เขาสร้างความแตกต่างด้วยการแหกคอกพระเอกหัวแข็งทั้งหลายด้วยการบอกรักนางเอกก่อน เขียนกลอนให้นางเอกอ่าน รวมทั้งเอาไดอารี่ของตัวเองที่เขียนขึ้นมาตั้งนานให้กับเธอเพื่อที่จะทำให้เธอเข้าใจตัวตนของเขามากขึ้น

ส่วนลูซี่ล่ะ เธอไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา หรือใจน้อย เธอไม่ใช่พวกกินน้ำตาต่างข้าวเวลาเห็นสามีไปจีบผู้หญิงอื่น เธอสู้เพื่อดึงเขากลับมา และเมื่อสุดหนทางเธอก็ฉลาดพอจะรู้ว่า ไซมอนที่เธอรู้จักไม่มีวันสนใจสตรีคนอื่นได้ มันต้องมีเหตุผลบางอย่าง เหตุผลที่เธออาจจะคิดผิด แต่อย่างน้อยก็มีความแปลกใหม่ทำให้เธอแตกต่างจากนางเอกโรแมนซ์หลายร้อยคนที่มีอยู่ในเวลานี้

สิ่งที่แม็กซ์ชอบมากที่สุดกับเรื่องนี้ก็คือ ความแตกต่างเล็กน้อยเหล่านี้ที่ทำให้ตัวละครมีความต่างออกไป มีความสดใหม่ในเนื้อเรื่องท่ามกลางความซ้ำซากของพล็อตเรื่องเดิม ๆ อ่านงานของเดบร้ามาหลายเล่ม ก็เพิ่มมาปิ๊งเอาเล่มนี้ล่ะค่ะ อาจไม่ใช่งานที่ดีที่สุดที่แม็กซ์ได้อ่านในปีนี้ แต่ก็น่าจดจำ