Kitchen

by Banana Yoshimoto, Megan Backus (Translator), Noguchi Rika

Banana Yoshimoto's novels have made her a sensation in Japan and all over the world, and Kitchen, the dazzling English-language debut that is still her best-loved book, is an enchantingly original and deeply affecting book about mothers, love, tragedy, and the power of the kitchen and home in the lives of a pair of free-spirited young women in contemporary Japan. Mikage, the heroine of Kitchen, is an orphan raised by her grandmother, who has passed away. Grieving, she is taken in by her friend Yoichi and his mother (who was once his father), Eriko. As the three of them form an improvised family that soon weathers its own tragic losses, Yoshimoto spins a lovely, evocative tale that recalls early Marguerite Duras. Kitchen and its companion story, "Moonlight Shadow," are elegant tales whose seeming simplicity is the ruse of a writer whose voice echoes in the mind and the soul.

Genres: Fiction, Japan, Japanese Literature, Short Stories, Contemporary, Literary Fiction, Asia

160 pages, Paperback

First published January 30, 1988

About the author

Banana Yoshimoto (よしもと ばなな or 吉本 ばなな) is the pen name of Mahoko Yoshimoto (吉本 真秀子), a Japanese contemporary writer. She writes her name in hiragana. (See also 吉本芭娜娜 (Chinese).)

Along with having a famous father, poet Takaaki Yoshimoto, Banana's sister, Haruno Yoiko, is a well-known cartoonist in Japan. Growing up in a liberal family, she learned the value of independence from a young age.

She graduated from Nihon University's Art College, majoring in Literature. During that time, she took the pseudonym "Banana" after her love of banana flowers, a name she recognizes as both "cute" and "purposefully androgynous."

Despite her success, Yoshimoto remains a down-to-earth and obscure figure. Whenever she appears in public she eschews make-up and dresses simply. She keeps her personal life guarded, and reveals little about her certified Rolfing practitioner, Hiroyoshi Tahata and son (born in 2003). Instead, she talks about her writing. Each day she takes half an hour to write at her computer, and she says, "I tend to feel guilty because I write these stories almost for fun."

Reviews

[_katchata]

Kitchen (Banana Yoshimoto)

นิยายแม่งโคตรมหัศจรรย์เลย เป็นนิยายเล่มบางที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความแปลกประหลาดของจังหวะในการเล่า ตัวละคร มีความวะและความอิหยังวะเป็นนิยายเล่มบางที่อยากให้คนที่ยังไม่เคยอ่านได้ลองอ่านดู
.
Kitchen เล่าเรื่องของมิคาเงะ หญิงสาวที่ได้สูญเสียพ่อกับแม่ไปตั้งแต่ยังเด็กเธอได้มาเป็นลูกบุญธรรมของคุณยายท่านหนึ่ง จนกระทั่งคุณยายได้เสียชีวิต ในวัยที่มิคาเงะอยู่ชั้นมหาลัย นำพาให้เธอได้พบกับยูอิจิและเอริโกะ สองแม่ลูกที่ชักชวนเธอมาอยู่บ้านด้วยก่อนจะเริ่มเรื่องราวสัพเพเหระจิปาถะของคนสามคน เป็นเหตุการณ์ธรรมดาสามัญจำนวนไม่กี่หน้าก่อนนำพาไปสู่เหตุการณ์ต่างๆ ในส่วนที่เหลือ(ที่ทำเอาเราใจหาย เปล่าเปลี่ยว และเต็มเต็มไปพร้อมๆ กัน)
.
ส่วนตัวจับใจความอะไรไม่ค่อยได้หรอกแล้วก็เป็นเรื่องยากมากต่อการเขียนถึง เอาเป็นว่าขอพูดถึงเรื่องที่ชอบก่อนแล้วกัน / เรารู้สึกว่ามันเป็นนิยายเล่มบางที่เล่นเรื่องเวลาได้โคตรโกง คือคนเขียนเก่งมากที่ทำให้นิยาย 120 หน้าเล่าเรื่องได้มากมายขนาดนี้มันเต็มไปด้วยภาพความทรงจำฉากแฟลชแบล็กอันน่าจดจำหลากหลายฉาก ทุกครั้งที่เค้าตัดไปอดีตหรือใช้ความฝันมาทำให้เรื่องราวที่ไม่ชัดเจนกระจ่างขึ้นมาเราว่าแม่งโคตรเอาอยู่ เป็นความเอาอยู่ทั้งสำหรับผู้เขียนและผู้อ่านแน่นอนว่าผู้เขียนต้องเก่งมากถึงจะเลือกใช้กระบวนถ้าแบบนี้ได้ส่วนผู้อ่านก็ต้องมีสมาธิในการเฝ้าสังเกตความทรงจำและความฝันที่ไม่ปะติดปะต่อของมนุษย์ ยิ่งความที่เนื้อเรื่องมันเรียบนิ่งไม่ฟูมฟายเราต้องยิ่งสังเกตสีหน้าและอารมณ์ของตัวละครมันเลยมีเรื่องของประสบการณ์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย(นี่ก็เลยรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเราแต่ว่ามันไม่ได้ยากมากเพราะจำนวนหน้ามันแค่ 120 หน้าแน่นอนว่ามันคุ้มค่ากับความสวยงามความงดงามความเหงาและความอบอุ่นที่เราได้รับมันคุ้มค่าแน่นอน)
.
ไม่น่าเชื่อว่าวรรณกรรมที่เก่าขนาดนี้แต่ยังทำงานกับเราได้อยู่ในสังคมปัจจุบันถือว่ามีความร่วมสมัยเป็นอย่างมาก ช่วงแรกๆ ที่อ่านเราก็รู้สึกว่าแม่งร่วมสมัยได้อย่างน่ามหัศจรรย์ อาจจะเป็นเพราะเราชอบความที่ตัวละครแบบนี้ รู้สึกว่ามิคาเงะเหมือนตัวเองมากในช่วงชีวิตหนึ่ง
.
ในเล่มนี้ยังมีเรื่องสั้นเหลืออยู่อีกหนึ่งเรื่องแต่เรายังไม่ได้อ่านนะเอาไว้ถ้าอ่านแล้วรู้สึกชอบจะมาเขียนรีวิวเชียร์เพิ่มเติมอีกหนึ่งโพสต์

[Erk]

ใจความสำคัญของเรื่องนั้นดี เพียงแต่รู้สึกว่าการบรรยายถ่ายทอดนั้น ยังไม่สามารถดึงดูดความสนใจได้มากพอ แต่คอวรรณกรรมญี่ปุ่นคงชื่นชอบไม่มากก็น้อย

[Mirai]

เป็นหนังสือรวมนิยายขนาดสั้น 3 เรื่อง ได้แก่ คิตเช่น เดือนเพ็ญ (คิตเช่น ภาคต่อ) และ Moonlight Shadow

สำหรับสองเรื่องแรก 'คิตเช่น' กับภาคต่อ เป็นเรื่องของ 'มิคาเงะ' ที่สูญเสียคุณยาย ซึ่งเป็นคนในครอบครัวคนสุดท้ายอย่างไม่อาจหวนกลับ แต่แล้วครอบครัว 'ทานาเบะ' ที่ประกอบด้วย 'ยูอิจิ' เด็กหนุ่มที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากคุณยายของเธอ และ 'เอริโกะ' คุณแม่แสนสวยของยูอิจิ ได้ชักชวนมิคาเงะให้มาพักอาศัยอยู่ด้วยกัน ความสัมพันธ์แบบครอบครัวที่สมาชิกมีแต่คนแปลกๆ จึงได้เริ่มต้นขึ้น

เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงความสัมพันธ์ การสูญเสีย และความตายได้อย่างอ่อนละมุนและนุ่มนวล การเดินเรื่องมีความค่อยเป็นค่อยไป เนิบนาบเนิ่นช้า แต่ก็ตราตรึง ฟังดูเหมือนเป็นนิยายเศร้าใช่มะ แต่เปล่าเลยค่ะ อ่านแล้วให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิยายรักมากกว่า แต่เป็นนิยายรักแบบเบาๆ ตัวละครค่อยๆ มีพัฒนาการทางความรู้สึกโดยมีความรักเป็นตัวโอบอุ้มความเปราะบางในจิตใจของตัวละครที่กำลังเผชิญหน้ากับความสูญเสียไม่ให้แตกสลายไปมากกว่านี้

ส่วน 'Moonlight Shadow' เป็นเรื่องราวของ 'ซาสึกิ' หญิงสาวที่สูญเสีย 'ฮิโตชิ' คนรัก กับ 'ฮิอิรางิ' น้องชายของฮิโตชิ ที่สูญเสีย 'ยูมิโกะ' คนรัก ไปในอุบัติเหตุเดียวกันกับพี่ชายของเขา

เรื่องหลังนี้เป็นอีกเรื่องราวที่แยกต่างหากจาก 'คิตเช่น' แต่ก็คอนเซปเดียวกัน เป็นเรื่องที่ว่าด้วยความสัมพันธ์ การสูญเสีย และความตาย เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีความแฟนตาซี ความเชื่อ และตำนานเมือง(?) แทรกเข้ามาให้ดูมีอะไรๆ มากขึ้นนิดหน่อย

เราชอบทั้งสองเรื่องนะ แต่เอนเอียงไปทางชอบสองเรื่องแรกมากกว่า คือดูเผินๆ เหมือนทั้งสองเรื่องจะคล้ายกัน แต่อ่านแล้วให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากกันสิ้นเชิง คิตเช่นนี่ ให้ความรู้สึกเหมือนความรักที่เว้าแหว่ง ความสัมพันธ์ที่ขาดหาย แต่ก็ถูกเติมเต็มให้กันและกัน และก่อให้เกิดความสัมพันธ์ครั้งใหม่ขึ้นมา อ่านแล้วยิ้ม อ่านแล้วได้พลังบวก ก็นิยายรักง่ะ 🥹

ส่วน Moonlight Shadow ให้ความรู้สึกซึมและเศร้าลึกกว่า เป็นขั้วตรงข้ามกับคิตเช่น ตัวละครเรื่องหลังนี้พยายามใช้ชีวิตปกติอย่างสุดขีดจนดูผิดปกติ เหมือนตัวละครยังติดอยู่ในกับดักความเศร้าจากความสูญเสีย ยังทำใจไม่ได้ แต่ก็หันมาพึ่งพากันและเข้าใจกัน จับมือเพื่อมูฟออนไปด้วยกัน พล็อตก็คล้ายๆ กับนิยายแนวตัวละครช่วยกันเยียวยาจิตใจหลังสูญเสียคนรักเรื่องอื่นๆ ที่เราเคยอ่านมาก่อน ความว้าวความประทับใจก็เลยลดลงมาหน่อย 😂

[Pawarut Jongsirirag]

อ่านเรื่องทำนองการสูญเสียเเบบนี้มาซักพัก เลยสงสัยเล็กน้อยว่าทำไมตัวเอกต้องเป็นคนชอบทำอาหาร ดูเป็นอาชีพหรืองานอดิเรกยอดนิยมของเรื่องราวเเบบนี้

เลยได้คำตอบเเบบคิดเล่นๆ ว่า การทำอาหารให้ใครซักคนในวันที่เรารู้สึกว่าไม่เหลือใครอีกเเล้ว ไม่เหลือให้ยิ้ม ไม่เหลือให้พูดคุย การทำอาหารเป็นเหมือนสะพานเชื่อมความรู้สึกที่หายไปเหล่านั้นให้กลับมาอีกครั้ง

"อร่อยจังเลย" "เธอทำอาหารเก่งจังเลยนะ"

ประโยคๆสั้นเหล่านี้เป็นเหมือนยามหัศจรรย์ชั้นดีที่ทำให้ผู้สูญเสียทั้งหลายกลับมายืนได้อีกครั้ง สามารถรับรู้ในหัวใจว่าตนเองยังมีคุณค่าบางอย่างต่อใครอยู่อีก ไม่ได้ว่างเปล่าหรือเป็นเพียงหมอกควันที่ผู้คนไม่อาจขว้ามากอดเอาไว้ได้ การทำอาหารเลยเป็นการที่ทั้งคนทำเเละกินต่างได้เติมเต็มอะไรบางอย่างซึ่งกันเเละกัน เลยไม่เเปลกใจที่ตัวเอกของเราจะได้รับการเยียวผ่านการทำอาการอยู่เสมอ

คิตเช่นก็เป็นเรื่องราวทำนองนั้นเลยครับ การสูญเสีย การเยียวยา จนสามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง เเม้เรื่องราวจะเป็นสเกลเล็กมาก ตัวละครเพียงไม่กี่ตัว เเต่เมื่อเล่าผ่านอารมณ์ความคิดของตัวละครมากกว่าใครทำอะไรที่ไหน คนอ่านจึงสามารถสัมผัสและเข้าใจตัวละครได้ดีมากๆ ถ้าหากใครยิ่งมีประสบการณ์ร่วมกับตัวละครเเล้วละก็ น้ำตาหรืออาการอึดอัดเบาบางขณะอ่านน่าจะเกิดขึ้นได้ไม่ยากนักนะครับ

เสียดายอยู่นิดเดียวเพียงว่า ผมอ่านมันช้าไปหน่อย เลยรู้สึกว่าเคยเห็นเคยอ่านเรื่องราวเเละการดำเนินเรื่องเเบบนี้มาพอสมควรเเล้ว เลยไม่ได้ว้าวมากนัก เเต่หากมองว่ามันถูกเขียนมาตั้งเเต่ปี 1988 ก็ไม่เเปลกใจเลยที่เรื่องนี้จะยังคงมีชื่อเสียงเเละมีผู้อ่านติดตามมาจนทุกวันนี้ครับ

[Makmild]

ตกหลุกรักขึ้นไม่ไหวเหมือนตอนมอปลายที่ได้อ่านมูราคามิแล้วชอบมากจนเป็นแฟนคลับ

เล่มนี้ก็คือเหนือความคาดหมายมากๆ น้อยแต่มากนี่คือเหมาะสมกับบานานา โยชิมิโตะที่สุด

คิทเช่นเล่มบางมาก พูดถึงประเด็นความรัก ความตาย ความหมายของการมีชีวิต ความสัมพันธ์ที่เปราะบางของมนุษย์ได้อย่างเรียบง่าย ไม่ฟูมฟาย แต่กินใจ (โดยเฉพาะตอนจบที่แบบ โห คิดตอนจบแบบนี้ได้ไงนะ) ทุกบรรทัดในเล่มนี้เป็นอะไรที่เรียบง่ายจริงแต่ซ่อนรายละเอียดไว้เยอะมากๆๆ เป็นความปรานีตของผู้เขียนที่ให้รายละเอียดเล็กๆแล้วร้อยเรียงเรื่องราวให้ปรากฏในชีวิตประจำวันจนกลายเป็นความเคยชิน เป็นนิสัยของตัวละคร

“โลกไม่ได้ดำรงอยู่เพื่อฉัน ฉะนั้นสัดส่วนความสุขและทุกข์รอบๆ ตัวไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เราไม่อาจกำหนดเองได้ ฉันเลยเลิกสนใจเรื่องอื่นใด แล้วบอกกับตัวเองว่าใช้ชีวิตให้รื่นรมย์ที่สุดก็พอ”

เรื่องคือแต่งเรื่องนี้ตอน 24 โอโห เข้าใจความหมายของการสูญเสียและชีวิตขนาดนี้ได้ไงนะ

ฮือ ประทับใจ

[MT]

- โอเอ็มจี นิยายฉาบตัวเองด้วยความฮิปเตอร์ สโลว์ไลฟ์ มูจิ กล้องฟิล์ม ซิตี้ป๊อปแต่เนื้อแท้นั้นประกอบไปด้วยความตาย ความเจ็บปวด ความtraumatized และ การถวิลหาที่วนเวียนอยู่กับตัวเอกผู้ชาย ผู้หญิง และ เพศทางเลือก และการที่นิยายใส่ตัวละครเพศทางเลือกเข้าไปมันทำให้นิยายมาก่อนกาลและร่วมสมัยมากๆ มีมิติมากๆ
- ชอบที่ตัวละครรวบรวมทุกสิ่งอย่างทั้งที่แย่และดีเข้าไปไว้ด้วยกันในชีวิต การใช้ชีวิตอมทุกข์ที่ควบคู่ไปกับการมูฟออนแบบสโลว์ไลฟ์ของตัวละครในเรื่องมันเหมือนฉายภาพความลักลั่นของมนุษย์ได้น่าสนใจมากๆ ตัวละครจะไม่มาถามตัวเองว่าเดินต่ออย่างไรโดยปราศจากผีแห่งความทรงจำได้ แต่จะถามว่าชีวิตจะอยู่อย่างไรถ้าไม่มีผีเหล่านี้มาหลอกหลอนในปัจจุบันและอนาคต เป็นสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่งดงามมากๆ นิยายสรรเสริฐ์ความเป็นมนุษย์ได้ดีจริงๆ รักนิยายมากๆ อยากให้เอามาพิมพ์ใหม่ คนเจนนี้ต้องชอบมากแน่

[Thanawat]

นี่คืองานของ Banana Yoshimoto ชิ้นแรกที่ได้อ่าน
ช่างเป็นนักเขียนที่นุ่มนวลกับคนอ่านอะไรเช่นนี้

เรื่องรักขนาดกระทัดรัดสัญชาติญี่ปุ่นที่ดำเนินเรื่องเรียบง่าย เพียงแต่สิ่งที่ซับซ้อนคือความรู้สึกที่แท้จริงของตัวละครมากกว่า

การที่คนสองคนที่ต่างก็สูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิตไปจะมารักกัน มันมีเรื่องต้องระมัดระวัง เพราะไม่รู้ความความรักความต้องการนั้น มันมาจากพื้นที่ว่างโหวงที่ต้องการเพียงอะไรซักอย่างมาเติมเท่านั้น หรือว่ามันคือความรักจริงๆ ซึ่งผู้เขียนช่วยให้คนอ่านเข้าถึงความรู้สึกสับสนนั้นผ่านตัวละคร ซึ่งเป็นตัวละครที่วางพื้นฐานนิสัย ความสัมพันธ์มาให้เข้าใจได้ดีมาก ด้วยขนาดหนังสือเล่มบางนี้

นอกจากนี้ตัวละครอย่าง “เอริกะ” ผู้เป็น “แม่” ของพระเอกยังเป็นตัวละครที่จะทำให้คุณชอบเธออย่างไม่ต้องสงสัย และที่เด็ดมากกว่านั้นคือก่อนที่จะเป็น “แม่” เอริกะเคยเป็น “พ่อ” มาก่อน

หนังสืออ่านง่ายไหลลื่น ไม่เศร้าอมทุกข์
และบางที คุณสามารถค้นพบความรักอีกแบบหนึ่งได้จากเล่มนี้

ผมขอชื่นชมความยอดเยี่ยมของผู้แปล “เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย”
คุณแปลออกมาได้ไพเราะมาก และผมเชื่อว่าความละเอียดอ่อนและงดงามของภาษาในเล่มนี้สะท้อนตามความต้องการของผู้เขียนต้นฉบับจริงๆ

[ดินสอ สีไม้]

‘ครัว’ คือสัญลักษณ์ของ ‘ครอบครัว’
มันจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่มิคาเกะจะหลงติดอยู่กับห้องครัว
มิคาเกะ หญิงสาวที่ไม่เหลือคนในครอบครัวอีกแล้ว
ครัวจึงกลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่เหลืออยู่ของเธอ
จวบจนกระทั่ง ‘เขา’ ได้ก้าวเข้ามาในชีวิต

คิทเช่นน่าจะเหมาะกับพวกคนโสดขี้เหงา
ที่จะอ่านแล้วดื่มด่ำ
เสพซึมความเหงาอย่างเข้าอกเข้าใจคนหัวอกเดียวกัน

[top.]

งานถ่ายทอดความสัมพันธ์อันเปราะบาง ซับซ้อน หยิบจับเอาส่วนลึกในจิตใจของคนเรามาพินิจพิเคราะห์ 

ตอนอ่านเอคุนิ 'เจ้าหญิงในหอคอย' ผมสงสัยลึกๆ ว่าทำไมตัวละครถึงยอมเดินเท้าไกลฝ่าอากาศหนาว เพียงเพื่อจะไปดูหน้าคนรักชั่วครู่ แค่นั้น แล้วหันหลังกลับ

ตอนอ่าน 'โคโคโระ' ผมก็นึกสงสัยถึงความรู้สึกของ K ที่มีต่อเรื่องดังกล่าว รุนแรง ผิดหวัง หรืออาทร

หรือแม้แต่ความรู้สึกลึกๆ ของคุณปราบดาในคำนำของเล่มนี้เองก็เถอะ

บานาน่าซังเขียนคิทเช่นออกมาเป็นสองตอน คละเคล้าด้วยกลิ่นอายการจากลาที่มิอาจกะการณ์ เป็นเล่มแรกของปีที่ผมอ่านด้วยดวงตาร้อนผ่าวตลอดเวลา หวนถึงความนัยของหนังสือหลายๆ เล่ม กับภาพยามค่ำเหนือระเบียงที่เคยนั่งหัวเราะอยู่กับใครหนึ่งคน และใครอีกคนที่ไม่อาจได้พบหน้าอีกแล้ว มองแสงไฟ คุยเรื่องอนาคต ประสานเสียงร้องเพลงฮิตที่แว่วจากที่ห่างไกล

พูดสั้นๆ ว่า ผลงานชิ้นนี้ลึกซึ้ง อบอุ่น จัดเป็นงานคลาสสิคขึ้นหิ้งในยุคสมัยชาวเราได้สบาย

ปล. คาดว่าคุณปราบดาได้แรงบันดาลจากเล่มนี้ไปเขียน พาไรโดเลียรำลึก หากอ่านเล่มนั้นแล้วควรหาเล่มนี้มาอ่านอย่างยิ่ง

[Leena]

สิ่งที่รู้สึกชื่นชอบมากๆ ในนิยายของคุณกล้วย คือ การมีความรักแบบไม่ฟูมฟาย ซื่อตรงต่อความรู้สึก ถ้ารักก็คือรัก และถ้าไม่รักก็คือไม่รัก อาจจะมีสับสนบ้าง แต่สุดท้ายก็จะตอบตัวเองได้ว่าความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมานี้ จะมีทางออกทางไหนได้บ้าง และใช้ชีวิตต่อไปได้ ถ้าความรักจะไม่สมหวัง หรือสมหวังแล้วไม่เป็นไปตามหวังก็จะนั่งเงียบๆ ใช้ชีวิตต่อไป ก่นด่าในใจบ้าง เล็กน้อยถึงปานกลาง แต่จะไม่ฟูมฟายขอร้องให้ใครซักคนรับรัก

[Boonyaverse]

แอบ mixed feeling อ่านในตอนนี้เฉยๆมาก แต่ถ้าอ่านตอนปี 1988 คงลุกมายืนปรบมือให้คุณบานาน่า
เล่มนี้เล่าเรื่องการข้ามผ่านความสูญเสียของคนในครอบครัว แต่เวลาบรรยายถึงอารมณ์ตัวละครจะ tell มากกว่า show เราเลยแทบไม่รู้สึกตามตัวละครเลย (ทั้งที่เป็นประเด็นที่เราอินตามง่ายมากๆแท้ๆ) แต่พอคิดว่าเรื่องนี้เขียนที่ญี่ปุ่นประเทศที่โคตรปิตาธิปไตยมาตั้งแต่ปี 1988 ก็เลยรู้สึกว้าวกับการเขียนลงประเด็นความสัมพันธ์ของคนชายขอบอย่างเอริโกะซังและประเด็นครอบครัว family by choice or by bond คือสิ่งที่มาก่อนกาล ร่วมสมัย และปรุงได้กลมกล่อมเลย แต่พออ่านรวมๆรสชาติมันอาจจะบางๆเบาๆไม่ได้มีมิติซับซ้อนอะไรเท่าไหร่ อาจจะว้าวแค่การตีความเรื่องความชอบห้องครัวของนางเอกที่ใช้เป็นที่พักพิงใจของนาง นัยยะอาจจะสื่อถึง ข้อจำกัดของการเป็นผู้หญิง แต่ก็สบายใจและยอมรับตัวเองที่เกิดมาเป็นแบบนี้ และจะนำข้อจำกัดนี้มาใช้พัฒนาตัวเองต่อไป และสื่อถึงการทำอาหารที่เป็นการส่งต่อความรักความอบอุ่นให้คนอื่นต่อไปด้วย ถือว่าเล่นประเด็นที่ล้ำสมัยปี 1988 ไปไกลมากเลย

[panuchread]

ก็เป็นความญี่ปุ่นๆ ปรัชญาๆ ข้อคิด ความหมายชีวิต ที่ใส่ผ่านไดอะลอค ผ่านเรื่องเล่า ผ่านปากตัวละคร ซึ่งเป็นบรรยากาศที่เราว่ามันหาได้แค่ในงานญี่ปุ่นเท่านั้น เรียกยังไงดี คือเวลาอ่านหนังสือประเทศอื่นมันไม่ค่อยเจออะไรแบบนี้น่ะ “อะไรแบบนี้” เช่น การที่ทุกคนสนทนากันด้วยปรัชญาลึกซึ้งกันเหมือนเป็นเรื่องปกติ การที่ทุกคนเหมือนตกตะกอนอะไรบางอย่างกันอยู่ตลอดเวลา การที่ทุกคนมองสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เป็นพลังขับเคลื่อนอันยิ่งใหญ่ได้ การอุปมาอุปไมยทุกสิ่งที่พบเจอให้เข้ากับปัญหาชีวิตตอนนั้น ฯลฯ

ก็เลยคิดว่า หรือคัลเจอร์คนญี่ปุ่นเค้าช่างคิด ลุ่มลึก ตกตะกอนทุกอย่างอยู่ตลอดเวลาจริงๆ เค้าพูดแบบนี้ คิดกันแบบนี้กันเป็นปกติ มันเลยออกมาเป็นงี้ (ไม่ใช่แค่นิยาย แต่มังงะอนิเมะก็เป็นหมด) ชั้นดูกลวงทุกทีเลยเวลาเสพงานญี่ปุ่น 5555555

แต่ก็ต้องยอมรับว่า งานญี่ปุ่นมันเหมาะกับเวลาต้องการอะไรปลอบประโลมใจจริงๆ มั่นใจได้เสมอเวลาต้องการความเชื่องช้าเนิบเนือย ต้องการขบคิดและตกตะกอน บางทีเราก็โหยหาอะไรแบบนี้ แม้จะไม่ชอบก็เถอะ

อย่างเล่มนี้ก็เล่าถึงการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก อ่านแล้วเหมือนมีคนค่อยๆ มาดึงเราขึ้นจากที่นอน พาไปอาบน้ำอาบท่าให้สดชื่น ทำอาหารอร่อยๆ ให้กิน เสร็จแล้วก็ปล่อยให้เราได้ร้องไห้ เยียวยาตัวเอง ได้ขบคิดถึงชีวิตเงียบๆ วันต่อมาก็กลับมาพาเราไปสูดอากาศ ไปเจอแสงแดด ไปทำนั่นทำนี่ จนจบเล่มก็รู้สึกเหมือนแข็งแรงขึ้นพอดี ได้รับการฮีลและกำลังใจ แต่ไม่ได้มาแบบล้นปรี่ ไม่ได้เหมือนโด้ปยา แต่ค่อยๆ ฟื้นฟูช้าๆ จนเราค่อยๆ ยิ้มเป็นอีกครั้ง

คิดว่าถ้ามาอ่านตอนที่เคยสัมผัสการสูญเสียจังๆ แล้วคงอินกว่านี้ ก็เลยหมายมั่นไว้ว่าถ้าวันไหนจิตใจอ่อนแอจากการสูญเสีย เราคงกลับมาให้คิตเช่นเยียวยา และวันนั้นเราคงเข้าใจและ appreciate กับทุกตัวอักษรที่นอนอยู่ในเล่มมากกว่านี้

[Bighead_Monster]

วรรณกรรมเรื่องสั้นคุณภาพ3เรื่อง KITCHEN(คิตเช่น) /เดือนเพ็ญ(ภาคต่อคิตเช่น )/Moonlight Shadow สองเรื่องแรก คิตเช่นกับภาคต่อ เป็นเรื่องราวของ มิคาเงะเด็กสาววัยมัธยมที่สูญเสียคุณยายผู้เป็นคนในครอบครัวคนสุดท้ายไป เธอเหลือตัวคนเดียว จนมีครอบครัวทานาเบะมาชักชวนไปอยู่ด้วย

ครอบครัวใหม่นั้นมี ยูอิจิ เด็กหนุ่มที่คุณยายของมิคาเงะรู้จักเคยช่วยเหลือ และแม่คนสวยใจดีอย่างคุณเอริโกะ มิคาเงะตกลงย้ายเข้าไปอยู่มุมครัว ชื่อหนังสือ+ชื่อตอน #คิตเช่น จึงเปรียบเสมือนพื้นที่แห่งการดันหลังมูฟออน ปรับใจ เคลียร์ความเป็นไปในชีวิต โซนครัวจึงเป็นพื้นที่ที่มีความหมายต่อมิคาเงะ ทั้งอาหาร การพูดคุย

ซึ่งแม่ลูกคู่นี้เองก็ให้อะไรเธอหลายอย่าง ด้วยความสัมพันธ์ฉันเพื่อน+ครอบครัว ขับเคลื่อนด้วยสมาชิกที่นิสัยแตกต่างกัน ชีวิตของการได้มาเป็นผู้อาศัยราวกับโชคชะตานำพา มีทั้งความสนุกและเศร้า ความสัมพันธ์ที่เว้าแหว่งแต่ก็ถูกเติมเต็มจากกันและกัน ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นมาใหม่ อ่านแล้วยิ้มอ่อน แอบได้พลังบวก

เรื่องสาม Moonlight Shadow(ไม่เกี่ยวกับ2เรื่องแรก) เรื่องราวของพี่สะใภ้กับน้องเขยที่ต้องอยู่ต่อ หลังเกิดความสูญเสีย ซาสึกิ หญิงสาวเสียคนรักอย่างฮิโตชิ ส่วนน้องชายของฮิโตชิคือ ฮิอิรางิ ก็เสียยูมิโกะคนรักรวมไปถึงพี่ชายตัวเองด้วยจากอุบัติเหตุเดียวกัน เซตติ้งเรื่องจึงให้ความรู้สึกเศร้าลึก สะท้านกว่า

ทั้งสามเรื่องคงคอนเซปต์เดียวกัน ว่าด้วยความสัมพันธ์ การสูญเสีย และความตาย ที่ถ่ายทอดได้อย่างนุ่มนวล เดินเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไปแต่ก็ตราตรึง คือเรื่องราวของการเยียวยาหัวใจอันบอบช้ำจากการสูญเสียแบบกะทันหัน เราจะเห็นตัวละครพัฒนาความรู้สึกด้วยความรักและความเข้าใจแม้จะมีร่องรอยเปราะบางภายในใจ

แม้โทนเรื่องคล้ายว่าจะให้รู้สึกเศร้า แต่ทว่าอ่านแล้วรู้สึกเหมือนถูกปลอบ+ให้กำลังใจในการใช้ชีวิตต่อเสียมากกว่า ตามที่ผู้เขียนบอกไว้ อยากให้ผู้คนใช้ชีวิตต่อมากกว่าเลือกจากไป แม้พบเจอความสูญเสีย ซึ่งเล่มนี้แปลดีอ่านง่ายท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกตามสไตล์งานเขียนญี่ปุ่น ด้วยสำนวนสมบรรยากาศสุด ๆ (ดูชื่อนักแปลได้เลย)

เป็นเล่มที่ดี อบอุ่น หงุงใจแต่ก็โล่งใจด้วย ถ่ายทอดอารมณ์ผู้สูญเสียที่ต้องอยู่ต่อ เพื่อมูฟออนและเข้าใจกันและกันไป ระลึกว่ายามเมื่อคนสำคัญจากไป ส่วนหนึ่งในหัวใจของคนที่อยู่ต่อก็หายตามไปด้วย มนุษย์จึงทำได้แค่ใช้ชีวิตต่อไป โอบกอดสิ่งที่เหลือใช้ชีวิตเผื่อคนที่จากไป เรื่องราวแสนสุขมีเข้ามาแล้วจากไป เรื่องเลวร้ายก็เช่นกัน

[Thirteen]

คาดหวังจากคนรีวิวในกลุ่มไว้ว่าดีมาก ก็ดีแต่ยังไม่อินมากอาจเพราะยังไม่เคยสูญเสีย แต่ดีมากจริงๆ

P.64 ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวมากมายยิ่งกว่า อัดอั้นชึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจว่าอยากทิ้งขว้างทุกสิ่งไปให้หมดสิ้น ทิ้งทั้งการก้าวเท้าต่อไปข้างหน้า ทั้งการพยายามดิ้นรนจะมีชีวิตต่อไป แน่นอนว่าวันพรุุ่งนี้จะมาถึง ตามมาด้วยวันมะรืนนี้ แล้วหลังจากนั้นก็เป็นสัปดาห์หน้า ซึ่งฉันไม่เคยที่จะเบื่อหน่ายชืดชากับเรื่องนี้ถึงเพียงนี้มาก่อน และเมื่อเวลาเหล่านั้นมาถึง ฉันก็คงจะใช้ชีวิตจ่อมจมอยู่กับอารมณ์เศร้าหมองมืดหม่นต่อไปอีกน่ะแหละ สิ่งนี้เองที่ฉันรังเกียจจากขั้วหัวใจ อิดหนาระอาใจกับภาพของตัวเองที่กำลังเดินเอื่อยๆ ไปตามท้องถนนยามค่ำคืนทั้งๆ ในอกปั่นป่วนราวกับพายุ

P.100 เรื่องที่ว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน พอพูดแบบนี้แล้วมันเหมือนจะง่าย แต่จริงๆ แล้วไม่หรอกนะ ดังนั้นจึงไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงโอกาสที่เรื่องร้ายๆ จะเข้ามาหาได้หรอก และมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะกำหนดได้เองด้วยสิ ก็เลยตัดสินใจทำเรื่องอื่นๆ ให้มันสนุกสนานเฮฮาเต็มที่ ....
... ทำไมคนเราถึงได้ไร้สิทธิ์ที่จะเลือกถึงปานนี้นะ ต่อให้ต้องพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับเป็นมดปลวก ก็ยังต้องหุงข้าวกินอยู่หลับนอนต่อไป ต่อให้คนที่รักทุกคนจะตายจากไป แต่ตัวเองก็ยังต้องดันทุรังใช้ชีวิตต่อ ...คืนนี้ความมืดก็มืดหม่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก คืนทีเ่ราต่างคนต่างก็ต้องต่อสู้กับความง่วงงุนหน่วงหนักที่แฝงไว้ด้วยความท้อแท้อย่างที่สุด

[Mr.oolongtea]

การสูญเสียบางอย่าง มักนำไปสู่การเริ่มต้นของบางสิ่ง และการเริ่มต้นของบางสิ่ง ก็อาจนำมาซึ่งการสูญเสียของบางอย่างได้ในสักวัน ตลอดเรื่องเป็นเช่นนี้ ตัวละครเรียนรู้เรื่องราวของชีวิตและความรู้สึกผ่านการสูญเสียบางสิ่ง ตลอดเรื่องอบอวลไปด้วยความสูญเสีย แต่มิใช่ว่าความสูญเสียจะนำมาแต่ความรู้สึกเศร้าซึม มันทำให้เราคิดถึง อมยิ้ม และโหยหากับสิ่งที่สูญเสียนั้นเพียงใด เราไม่สามารถฟื้นคืนชีวิตที่สูญสิ้นไปแล้วได้ แต่คนเรานั้นสามารถเริ่มต้นใหม่โดยที่ยังคงจดจำเรื่องราวดีๆของเขาเหล่านั้นอยู่ในใจ ทุกคำพูดการกระทำที่ซึมซาบเข้ามาภายในนั้น นำมาสู่การเริ่มต้นของบางสิ่ง

แต่ถึงหนังสือเล่มนี้จะอบอวลไปด้วยเรื่องราวของการสูญเสียเพียงใด แต่ทว่าแก่นแท้ของมันแล้วคือหนังสือรักโรแมนติก กึ่งๆคัมมิ่งออฟเอจ พาเราไปเฝ้าดูตัวละครค่อยๆเรียนรู้ใจตัวเองผ่านความสูญเสียที่ผ่านเข้ามา เนื้อเรื่องเดินกระชับจำนวนหน้าไม่มากมาย สามารถอ่านจบได้ไม่ยากครับ สำหรับใครที่อยากอ่านหนังสือเล่มนี้คงต้องหามือสองมาอ่านกัน แต่หาได้ไม่ยากครับ สำหรับใครที่อยากอ่านหนังสือ ดราม่า โรแมนติก ฟีลกู๊ดสั้นกระชับ หนังสือเล่มนี้คือคำตอบของคุณเลยครับ

[Patzh Eaimtrakul]

Kitchen
มิติของความตายต่างช่วงเวลาและสภาวะของคนที่ยังคงอยู่ ถูกถ่ายทอดออกมาเป็น 2 พาร์ท ต่างช่วงเวลาการของตัวละครหลักที่เป็นหญิงสาว ณ วันแรกสูญเสียทุกคนในครอบครัวจนต้องมาอยู่กับคนที่รู้จักกับคุณยาย และอีกส่วนหนึ่งก็คือการสูญเสียคนๆ นั้น ในช่วงเวลาที่เติบโตขึ้นและแยกย้ายออกไปอยู่ตัวคนเดียวแล้วแต่ความผูกพันมันยังคงกัดกินหัวใจอยู่ โดยที่มีความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดระหว่างตัวละครหลักกับชายหนุ่มที่เป็นลูกของคนที่รับเขามาเลี้ยงตั้งแต่วันที่คุณยายเสีย

Moonlight Shadow
ถ้าคิตเช่นมันพูดเรื่องความสูญเสียแบบ realistic เรื่องนี้มันพูดเรื่องความสูญเสียในเชิงของมีอะไรบางอย่างตกค้างอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่ได้บอกลา และมีความ fantasy เข้ามาเพื่อเสริมทำให้ตัวละครพร้อมจะเดินหน้าต่อไปโดยที่ไม่มีอะไรติดค้าง

[TamTawan]

เป็นการอ่านบานานาชิ้นแรก ชอบภาษาของเธอมากเลย ไม่ยาวไม่สั้นจนเกินไปแต่บรรยาความรู้สึกออกมาได้อย่างชัดเจน รวบรัด ต้องคำนี้ละมั้ง ชอบการพูดคุยในเรื่องมาก เรารู้สึกเหมือนกับว่าตัวละครนั้นมีชีวิตออกมาจริงๆ เป็นหนังสือไม่กี่เล่มที่เรารู้สึกว่าภาพชัดขนาดนี้ เราชอบมากเลย เวลาอ่านแล้วเหมือนมีคนมาปลอบประโลมเราด้วยผ้าอุ่นๆในตอนที่หิมะตกเป็นความอบอุ่นที่เย็นยะเยือก อ่านแล้วก็รู้สึกว่าปลอดโปร่งมากเลยเหมือนกับว่าเราจะทำความเข้าใจการสูญเสียอะไรได้มากขึ้น คงจะเป็นนักเขียนญี่ปุ่นอีกคนที่จะต้องปักธงตามเอาไว้แล้วละ

[Theerata Intharathat]

“เราเริ่มต้นวันใหม่กันครั้งแล้วครั้งเล่า”

เดาไม่ถูกเลยว่าจะไปในทิศทางไหนเพราะสตอรี่แปลก จะไปแนวไซไฟรึเปล่า แต่ก็ยังเรียบง่ายธรรมดา ไม่อาจเข้าใจความเศร้าความแตกสลายของตัวละครได้หมด แต่พอพูดถึงความสุขความทุกข์ การทำใจยอมรับ ค้นหาความพอใจ ประคองให้ได้ใช้ชีวิตต่อก็เล่าออกมาได้ประทับใจและลึกซึ้ง

ตอนโตกว่านี้ก็อยากหยิบมาอ่านอีกครั้งเหมือนกัน

[P. N.]

อ่านในปี 2025
ตอนที่อ่าน 20 หน้าแรกแล้วพบว่า มันช่างยืดยาด นวยนาดเหลือเกิน ก็ยังหวังว่า ส่วนที่เหลือน่าจะมีอะไรที่ทำให้เรารู้สึกอิ่มเอมไปกับมันได้บ้าง คงไม่ได้เล่าเรื่องเป็นเส้นตรง เรียบๆ ไปตลอดหรอก
แต่เมื่ออ่านจบ ก็สรุปได้ว่า นิยายเรื่องนี้มีการเล่าเรื่องที่เป็นเส้นตรง และไม่มีอะไรน่าสนใจเลย
ข้อดีของเรื่องนี้คือ มันสั้น อ่านไปถอนหายใจไปไม่กี่ครั้ง ก็อ่านจบแล้ว

[Jessada Karnjana]

ชอบ

[Pichhh N.]

ดีจังเลย อ่านง่าย เข้าใจไม่ยาก เห็นภาพความเหงา แต่ก็มีความหวังอยู่ปลายทางตลอดทุกเรื่อง

[Boonyaprune official]

อบอุ่นหัวใจโดยเฉพาะบทสุดท้าย ทำเอาร้องไห้ข้ามคืน

[Pepoparu]

การเล่าแบบญี่ปุ๊นญี่ปุ่น ไอเลิฟฟุ

[ReaddictTH review]

ถ้าจะกล่าวถึงงานประพันธ์ร่วมสมัยของนักเขียนญี่ปุ่นแล้ว เรื่องหนึ่งที่มักจะไปปรากฎตามหน้าเว็บไซต์บ่อยๆก็คือ #Kitchen ของนักเขียนหญิง #BananaYoshimoto วรรณกรรมร่วมสมัยขนาดกะทัดรัดที่ผมใช้เวลาระหว่างเดินทางไปเยี่ยมญาติช่วงปีใหม่ไม่กี่ชั่วโมงก็สามารถอ่านจบได้

Kitchen เป็นนิยายโรแมนติกที่มีจังหวะลื่นไหลอบอุ่นเหงาๆ ตามแบบฉบับนิยายญี่ปุ่น นิยายกล่าวถึงมิคาเกะ หญิงสาวผู้กำพร้าอาศัยอยู่กับยายเพียงสองคนจนมาจู่ๆวันหนึ่งคุณยายของเธอก็จากโลกนี้ไป เหลือเพียงเธอคนเดียวที่อาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นต์แต่จู่ๆก็มีชายหนุ่มมาเคาะประตู ยูอิจิเขาเป็นคนรู้จักกับยายของเธอและชวนเธอไปพักที่ห้องพักของเขาแทนที่จะต้องอยู่ตัวคนเดียว

นิยายเปิดเรื่องอย่างชวนน่าสนใจ หญิงสาวเดินทางไปที่ห้องของชายหนุ่ม (แอบคิดว่าจะคดีพลิกเป็นนิยายระทึกขวัญรึเปล่า) ที่อาศัยอยู่กับแม่ของยูอิจิ ทั้งสองไม่ได้สนิทกัน ทั้งสองมีจุดร่วมกันคือคุณยายของมิคาเกะ ตัวละครแต่ละตัวมีปมปัญหาที่ต่างฝ่ายต่างเยียวยากันและกันผ่านความเหงา ความเดียวดายและความตาย

Kitchen เป็นนิยายรักที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำว่ารัก ดำเนินเรื่องรวดเร็วไม่ได้เนิบนาบเกินไปจนชวนหลับ บวกกับความโรแมนติกในแบบของผู้เขียนเชื่อว่าจะเป็นนิยายที่ผู้หญิงได้อ่านจะต้องหลงรักได้ไม่ยากเย็น

https://bit.ly/2XlUOKH

[Baconbitesbooks]

3.5 ⭐️ เรื่องรองแม่งอิมแพคกว่าเรื่องหลัก

[niyada waiyaburi]

ไปเห็นในเพจหนังสือมือสอง แล้วอยากอ่านอีกครั้ง เคยอ่านเมื่อยี่สิบปีที่แล้วจนแทบจำรายละเอียดไม่ได้ อ่านอีกครั้งก็เลยสนุก สนุกแบบเหงาๆเศร้าๆ เป็นเรื่องของหญิงสาวชื่อมิคาเกะ ที่สูญเสียคุณยายที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็ก ครัวเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจ พอยายตายก็เลยไม่เหลือใคร จนครอบครัวของยูอิจิรับเธอมาอยู่ด้วย ยูอิจิอยู่กับพ่อที่กลายเป็นแม่ (เป็นสาวสอง) ชื่อเอริโกะ รู้สึกว่าเนื้อเรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อนทันสมัยมาก สังคม LGBT เปิดกว้างในวรรณกรรม เราชอบความผูกพันของ 3 คนนี้ มิคาเอะนอนที่โซฟาของบ้าน วันนึงมิคาเอะก็ย้ายออกไป เกิดเรื่องขึ้นมากมายในชีวิตของสองคนที่เหมือนเเป็นที่พึ่งของกันและกัน เศร้า เหงา เปล่าเปลี่ยว และอุ่นใจไปพร้อมๆกัน

[Book Beforebed_]

ท้าทายตัวเองมากที่หยิบเล่มนี้มาอ่าน เพราะเราค่อนข้างเซนซิทีฟกับเรื่องความสูญเสีย แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ทำให้เรารู้สึกเข้มแข็งไปพร้อมกับตัวละครด้วยเช่นกัน การดำเนินเรื่องไม่มีอะไรหวือหวา แต่กลับไม่ทำให้รู้สึกเบื่อเลย ขณะที่อ่าน เรารู้สึกเหมือนกำลังเฝ้ามองและคอยเอาใจช่วยให้พวกเขาผ่านช่วงนี้ไปให้ได้

ส่วนตัวเราชอบเล่มนี้นะ ภาพวันที่ตัวละครเข้มแข็งขึ้นและเริ่มเติบโตไปอีกขั้น มันทำให้เรารู้สึกเหมือนมีกำลังใจ และเชื่อว่าถ้าเราได้เจอกับช่วงเวลานั้น เราก็จะสามารถผ่านมันไปได้เช่นกัน 🙂

[Mimslob]

- เป็นหนังสือที่พูดถึงการจัดการกับความสูญเสีย โดยใช้การเล่าเรื่องที่ค่อนข้างตรงไปตรงมา เรียบง่าย และกระชับ แอบรู้สึกว่าเรียบไปหน่อยด้วยในบางครั้ง

- ถึงจะรู้สึกว่ายังขาดเสน่ห์อะไรบางอย่างอยู่ แต่โดยรวมแล้วถือว่าอ่านฆ่าเวลาได้ดีเลย เล่มเล็ก ภาษาอ่านง่าย มีหลายช่วงที่สะเทือนอารมณ์และน่าจดจำ